Algemene Audiëntie 25 Sempteber 2013

Beste Broeders en Zusters,

In het “Credo” zeggen we “Ik geloof in één … Kerk,” dat wil zeggen, we belijden dat de Kerk één is en dat deze Kerk in zichzelf eenheid is. Maar als we naar de katholieke kerk in de wereld kijken ontdekken we dat zij bijna 3000 bisdommen heeft, verspreid over alle continenten: zo vele talen, zo vele culturen! Maar de duizenden katholieke gemeenschappen vormen een eenheid. Hoe kan dat?

In de Catechismus van de Katholieke Kerk vinden we een algemeen antwoord: de katholieke kerk verspreid over de wereld “heeft één enkel geloof, één enkel sacramenteel leven, één enkele apostolische opvolging, een gemeenschappelijke hoop en dezelfde liefde” (Compendium, n. 161). Eenheid in geloof, in hoop, in liefde, eenheid in de sacramenten, in het dienstwerk: dit zijn pilaren die de ene grote gevel van de Kerk ondersteunen en bij elkaar houden. Waar we ook gaan, zelfs in de kleinste parochie, in de meest afgelegen uithoek van de aarde, is er ‘één Kerk; we zijn thuis, we zijn deel van het gezin, we zijn onder broeders en zusters. En dit is een groot geschenk van God! De Kerk is één voor allen. Er is geen Kerk voor Europeanen, één voor Afrikanen, één voor Amerikanen, één van Aziaten, één voor de bewoners van Oceanië, maar dezelfde overal. Net zoals in een gezin kan men ver weg zijn, verspreid over de wereld, maar de diepgaande banden die alle leden verbinden blijven sterk, hoe groot de afstand ook is. Ik denk aan d ervaring van de Wereldjongerendag in Rio de Janeiro: in die enorme veelheid van jonge mensen op het strand van Copacabana hoorden we zoveel talen, zagen we zoveel gezichten, ontmoeten zoveel culturen elkaar, en toch was er een diepgaande eenheid, één enkele Kerk werd er gevormd, er was eenheid en die werd gevoeld. Laten we onszelf afvragen: voel ik die eenheid? Draag ik die eenheid uit? Of geef ik er niet om omdat ik in mijn kleine groepje of in mezelf zit opgesloten? Ben ik één van diegenen die Kerk “privatiseren” voor mijn eigen groep, mijn eigen land, mijn eigen vrienden? Wanneer ik hoor dat zoveel christenen ter wereld lijden, ben ik dan onverschillig of is het alsof iemand van mijn gezin lijdt? Bidden we voor elkaar? Het is belangrijk om voorbij de eigen omheining te kijken, om onszelf Kerk te voelen, het ene gezin van God!

2. We zetten nog een stap en vragen onszelf: zijn er wonden in deze eenheid? Kunnen we deze eenheid verwonden? Helaas zien we in de loop van de geschiedenis, en ook nu, dat we niet altijd eenheid uitdragen. Soms steken misverstanden, conflicten, spanningen die verwonden verdeling de kop op, en dan heeft de Kerk niet het gelaat dat we zouden willen, ze laat dan geen liefde zien. Wat God wil. Wij zijn degene die wonden veroorzaken! En as we kijken naar de verdeling die er nog steeds is onder christenen, katholieke, orthodoxen, protestanten … we ervaren de hoeveelheid werk om deze eenheid volledig zichtbaar te maken. God geeft ons eenheid, maar we vinden het vaak moeilijk om uit te dragen. We moeten zoeken, gemeenschap bouwen, en onszelf gemeenschap aanleren, om misverstanden en verdeling te overstijgen, te beginnen met het gezin, met de kerkelijke werkelijkheid, in de oecumenische dialoog. Onze wereld heeft eenheid nodig, verzoening, gemeenschap, en de Kerk is het Huis van gemeenschap. Sint-Paulus zei tot de christenen van Efeze: “Ik, de gevangene in de Heer, vraag u dus met aandrang om een leven te leiden dat beantwoordt aan de roeping die u van God ontvangen hebt, en altijd nederig te zijn, zachtmoedig en geduldig, en elkaar liefdevol te verdragen, vol ijver om de eenheid van de Geest te behouden door de band van de vrede” (4:1-3). Nederigheid, zachtmoedigheid, grootmoedigheid, liefde om de eenheid te bewaren! En hij ging verder: Er is één lichaam, dat van Christus die wij ontvangen in de Eucharistie; één Geest, de Heilige Geest die ons opwekt en steeds de Kerk herschept; één hoop, eeuwig leven; één geloof, één Doop, één God, Vader van ons allen (vg. 4:4-6). De rijkdom van wat ons één maakt! Iedereen zou zichzelf vandaag moet vragen: doe ik de eenheid toenemen in het gezin, in de parochie, in de gemeenschap, of ben ik een motief voor verdeeldheid, van ontbering? Ben ik nederig genoeg om geduldig, met opoffering, de wonden van de gemeenschap te genezen?

3. Als laatste, de laatste stap naar meer diepgang: wie is de motor van deze eenheid in de Kerk? Het is de Heilige Geest. Onze eenheid is niet in de eerste plaats een richt van onze overeenstemming, van onze moeite om het eens te zijn, maar komt van Hij die eenheid in verscheidenheid, harmonie, maakt. Hierom is gebed, de ziel van ons toewijding als mannen en vrouwen van gemeenschap, van eenheid, belangrijk.

Laten we tot de Heer bidden: stel ons in staat om steeds meer één te zijn, om nooit werktuigen van verdeeldheid te zijn; laat ons toegewijd zijn – zoals een prachtig Franciscaans gebed zegt -, om liefde te brengen waar haat is, vergeving waar belediging is, eenheid waar verdeeldheid is.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s