Hoe de Heilige Stoel door een schertsrechtbank in de val werd gelokt

De VN-waakhond voor de rechten van kinderen, die kortgeleden het Vaticaan het vuur aan de schenen heeft gelegd over de omgang met seksueel misbruik, heeft vandaag haar advies uitgegeven. Het rapport is niet alleen onkundig en misplaatst in het leuren met mythen waar geen basis voor te vinden is, maar verraadt een buitengewoon onbegrip van de aard van de Kerk en de Heilige Stoel, en probeert onderwijl een gender- en seksualiteitsideologie op te dringen, wat in strijd is met de toewijding van de VN zelf aan de godsdienstvrijheid.

Hoewel de Heilige Stoel op diplomatieke wijze heeft gereageerd op het rapport, met de belofte om de adviezen te bestuderen, kan het Staatsecretariaat deze onmogelijk aannemen zonder afbreuk te doen aan de aard van de Kerk. Door het mythische raamwerk aan te nemen waar slachtoffergroepen en advocaten mee leuren, en het bewijs te negeren dat de Heilige Stoel op 16 januari heeft gepresenteerd, heeft de Commissie zichzelf bewezen als een schertsrechtbank. De Heilige Stoel kan nu slechts overwegen zich terug te trekken uit de Conventie. De Commissie heeft op ernstige wijze haar eigen geloofwaardigheid en die van de VN als geheel ondermijnd.

Het zestien pagina’s tellende VN-rapport staat zo vol met grove fouten en mythen dat het onmogelijk is ze allemaal te weerleggen. Maar de belangrijkste fouten kunnen onder drie noemers gevat worden: 1) onwetendheid over hoe de Kerk omgaat met misbruik, 2) misverstanden over de Kerk, en 3) pogingen om een seksualiteits- en genderideologie aan de Kerk op te dringen.

1) Onwetendheid over hoe de Kerk omgaat met misbruik

In het rapport is nergens een erkenning te vinden dat de Katholieke Kerk in de westerse wereld leiden is in het beschermen, het creeëren van richtlijnen en voorbeelden die regelmatig door regeringen aan andere instanties ter navolging worden aangeraden. Ook erkent het niet dat de Heilige Stoel alminstens sinds 2001 de katalysator is geweest voor die goede voorbeelden, en bisschoppenconferenties over de hele wereld heeft willen overhalen om maatregelen in te voeren van het soort dat in de VS en het Verenigd Koninkrijk zijn ontwikkeld. In plaats daarvan leurt het rapport met de mythe (29) dat “de Heilige Stoel steeds het bewaren van de reputatie van de Kerk en de bescherming van de daders boven de belangen van kinderen heeft gesteld”. Als die bewering al gegrond is voor de periode voor 2000, dan is het tegenovergestelde nu het geval, en dit wordt nergens erkend. Dit is ongetwijfeld bedoeld om koppen zoals die van de BBC mogelijk te maken – “VN bestraft Vaticaan om bescherming van priesters in plaats van kindermisbruik” – om de mythe in stand te houden dat de Kerk, en het Vaticaan in het bijzonder, en niet-hervormde instantie is, terwijl alle bewijs het tegenovergestelde suggereert.

Om die mythe in stand te houden roept het rapport het Vaticaan bijvoorbeeld op om zich de notie in te prent dat de belangen van kinderen voorop staan, terwijl dat een centraal punt is geweest in het werk van de Heilige Stoel in tenminste de laatste 10 jaar. Het beweert (43-44) dat “bekende kindermisbruikers van parochie naar parochie zijn overgeplaatst”. Dit was waar voor de jaren ’70 en ’80, maar amper meer voor de periode na 1990, toen de bisschoppen het probleem serieus begonnen aan te pakken.

Het stelt ook dat de Heilige Stoel “haar volledige autoriteit over misbruikzaken heeft vastgelegd in 1962), terwijl dat alleen goldt voor één vorm van kerkrectelijke misdaad (verleiding in een biechtstoel) dat toentertijd niet bestond in het burgerrecht. Het beweert dat misbruikzaken vanaf 2001 “onder de exclusieve bevoegdheid van de Congregatie voor de Geloofsleer” werden geplaatst, daarbij suggererend dat plaatselijke bisschoppen hierin geen rol hadden. De maatregelen van de CGL bestonden ter verzekering dat actie in het burgerrecht werd ondernomen door plaatselijke bisschoppen en om kerkrechtelijke maatregelen zoals laïcisering werden versneld. Op geen enkele nam het de rol van bisschoppen over.

Het rapport is ernstig in verwarring over kerkelijke en burgerlijke wetgeving, en beweert bijvoorbeeld dat kindermisbruik is afgehandeld in “geheime processen die disciplinaire maatregelen oplegden die het grote merendeel van de misbruikers … heeft laten ontsnappen aan rechtsmaatregelen in staten waar het misbruik werd gepleegd.” Dit is een buitensporige onwaarheid. De maatregelen van de Heilige Stoel – aan geheimhouding gebonden om slachtoffers in staat te stellen te getuigen – verwijzen naar kerkrechtelijke maatregelen zoals laïcisering; ze verhinderen, voorkomen of spreken op geen enkele wijze actie tegen onder het burgerrecht van staten, en eisen over het algemeen dat het burgerlijk proces van staten is afgerond voordat de kerkrechtelijke processen beginnen. Toen er met misbruikzaken nog niets werd gedaan, werd er niets mee gedaan in het kerk- en het burgerrecht; en als er eenmaal iets mee gedaan werd, gebeurde dat in beide. Er is simpelweg geen enkel bewijs dat kerkrechtelijke processen van misbruikers ooit werden gebruikt als vervanging van wat politie en rechtbank ondernamen, of om dit te verhinderen, in enig land ter wereld.

Dan raakt het rapport volledig in verwarring wanneer het meent dat er een “zwijgplicht werd opgeled op alle leden van de geestelijkheid, op straffe van excommunicatie” met als gevolg dat “kindermisbruikzaken vrijwel niet werden gemeld aan de wettelijke autoriteiten in de landen waar die misdaden plaatsvonden”. Dit is adembenemend onjuist. Hoe zijn de tientallen geestelijken in de gevangenis, of de miljoenen en miljoenen die na veroordeling als compensatie zijn uitbetaald aan slachtoffers zijn uitbetaald anders te verklaren? Een vluchtige blik op een recent Amerikaans beschermingsverslag blaast die verbazingwekkende opmerking uit elkaar.

In (44d) roept het rapport de Heilige Stoel op om “het Kerkrecht aan te passen om het seksueel misbruik van kinderen als misdaad en niet als ‘delicten’ te beschouwen”. Maar iedereen die een beetje Latijn kent weet dat een delict een misdaad is. En een kerkrechtelijke misdaad is net zozeer een misdaad als een burgerrechtelijke misdaad, zelfs al verschillen de soort misdaad en bestraffing. In (44e) roept het rapport op tot “duidelijke regels, mechanismen en proceduresn voor het verplichte melden van alle verdenkingen van misbruik”, maar die zijn al lang van kracht in de richtlijnen van de Kerk in de meeste landen – in tegenstelling tot instanties zoals de BBC – en de Heilige Stoel heeft deze actief aangemoedigd als onderdeel van de richtlijnen van alle bisschoppen.

Er zijn talloze andere voorbeelden.

2) Ernstig gebrek aan kennis over de aard van de Heilige Stoel en de wereldwijde Kerk

De schrijvers van het rapport lijken de bijzondere kenmerken van de Kerk, niet slechts als een religieuze instantie, maar als rechtspersoon, ernstig te hebben misverstaan. In heel het rapport wordt er over de Heilige Stoel gesproken alsof het een commandocentrum van een leger is, over een hoofdkantoor van een multinational. In (17), bijvoorbeeld, zegt het rapport dat de Heilige Stoel de uitgaven moet bijhouden voor kinderen in katholieke instanties in heel de wereld, en in (20) dat het Vaticaan een internationaal toezichtsorgaan moet oprichten dat voor alle kinderen op alle katholieke scholen toegankelijk moet zijn – een opmerkelijke prestatie voor een Kerk met meer dan een miljard leden en honderdduizenden onderwijsinstanties. Even absurd is het idee dat de Heilige Stoel “systematisch onderwijs over de voorwaarden van de Conventie moet leveren aan alle leden van de geestelijkheid,” alsof het Vaticaan een soort gecentraliseerd opleidingsinstituut is. In (44h) stelt het voor dat de Heilige Stoel “educatie preventieprogramma’s” ontwikkelt voor katholieke scholen, alsof het Vaticaan controle heeft over curricula van katholieke scholen.

Het rapport behandelt de Kerk ook als een soort NGO – precies het tegenovergestelde van wat Paus Franciscus heeft gesteld dat zij is – als het oproept (45a)  tot het bestrijden van huiselijk en op geslacht gebaseerd geweld. Het zegt niet hoe – door middel van een postercampagne? Tweets? – maar negeert het feit dat zulke campagnes worden geleid door plaatselijke bisschoppen, niet door het Vaticaan.

En hoe kan de Heilige Stoel ooit “alle beschuldigingen van kinderen en jongeren die door middel van psychologische manipulatie van hun familie zijn gescheiden” goed onderzoeken?

3) Pogingen om een seksualiteits- en genderideologie aan de Kerk op te dringen

Het VN-rapport probeert met adembenemende arrogantie de leer van de Kerk te veranderen om het op één lijn te brengen met genderideologieën. In (25) en (26) leurt het me de seculaire mythe dat de Kerkelijke leer, dat seks door God is bedoeld voor de mogelijkheid van voortplanting binnen het huwelijk, homofobie aanmoedigt, en op neerbuigende wijze stelt het voor dat de Kerk alle vormen van discriminatie tegen homoseksuele mensen veroordeelt – iets wat zij al decennia lang doet.

Dan bekritiseerd de Commissie de huidige katholieke leer over seksualiteit, en betreurd het dat “de Heilige Stoel de nadruk blijft leggen op de bevordering van complementariteit en gelijkheid in waardigheid, twee concepten die verschillen van gelijkheid in wet en praktijk zoals voorzien in Artikel 2 van de Conventie”. Met ander woorden, waar de Katechismus van de Katholieke Kerk niet overeenkomt met de genderideologie, moet zij worden aangepast.

Verbazend genoegd roept het rapport (36) de Heilige Stoel ook op te voorzien – aan wie zegt het niet; misschien door middel van een hulplijn bemand door monseigneurs? – in wat het noemt “gezinsplanning, reproductieve gezondheidszorg en toereikende begeleiden” om “ongewenste zwangerschappen” te voorkomen. Waar dit heengaat wordt duidelijk in (55), waarin de Heilige Stoel wordt gezegd haar leer over abortus te veranderen en zelfs het kerkelijk wetboek aan te passen “met het zicht op het identificeren van omstandigheden waarin toegang tot abortusfaciliteiten kan worden toegestaan”.

Als laatste leest het rapport de Heilige Stoel zelfs de les over hoe het de Schrift moet begrijpen. In (39d) wordt de Heilige Stoel gezegd “te zorgen dat de leer een interpretatie van de Schrift weergeeft die lijfstraffen niet goedkeurt.”

4 thoughts on “Hoe de Heilige Stoel door een schertsrechtbank in de val werd gelokt”

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s