The thin line of hope – After Syria, Bishop Bonny reflects on Easter

In February, Bishop Johan Bonny of Antwerp visited Syria. Visiting Damascus, Homs and Aleppo, he saw firsthand the destruction wrougth by years of war and also the incessant work of the churches to help the people caught in the middle. For Easter, he looks back on his journey:

Verwoestingen in Oost-Aleppo (2)

I took the photo above in Syria, in the destroyed eastern part of Aleppo. What do you see? A background and a foreground. Two opposed images. In the background only destruction: no doors, no windows, no roofs, no transport, no life. The bombardments and fighting was exceptionally heavy in the final months of 2016. All means were employed, even chemical weapons. Until all the houses and streets were destroyed and all inhabitants had left. But, in the foreground, there is a red round water tank, which the government has recently placed there. A truck comes to fill it every day. Next to the water tank there are four children. They come to collect water in recycled plastic bottles. They will bring it to their mother, somewhere in the ruins. They are two opposite images. The dead stones and the living water. The ruins and the children. An between them: the thin line of hope.

What is Easter about? About death and life. And about the thin line of hope.

The background of Easter is dark and cold. Jesus was nailed to the cross and has died. Friends placed his dead body in a tomb. The disciples have lost all faith and hope. For can anything good come from a grave? What they have gone through with Jesus will fade to memory. Leaving seems their only option. How many people today do not have those feelings! They look out over ruins or a tomb. Little is left of their former joy or friendship. Life of fate has hit them hard. The injustice or irreversibility of what has happened to them weighs heavily. The stone has covered the entrance of the tomb.

But, the foreground of Easter is different. It happens in the early hours. At dawn, the women go to the tomb. They see that the stone is rolled away The tomb is empty.

Jesus is not dead, He lives! He is not gone, He has risen!

Jesus has begun a new story. We celebrate that divine event at Easter. As a sign of Jesus’ resurrection we light the paschal candle and bless the waters of baptism. New Christians are baptised with that water in the Easter vigil. The priest also sprinkles the faithful with that water, not a little, but generously. Water belongs to Easter: fresh water, as a first sign of new life and hope. Are there ruins to clear in your life?

Do you fear the future? At Easter, let yourself by sprinkled with newly blessed baptismal water!

The fresh splash does good. It startled. It breaks through resignation. It makes barren ground soft and fertile.

The photo from Aleppo is my photo for Easter. I had it enlarged and it now stands on my desk. It is not a nice photo. No plus Easter bunny or yellow chick. No pretty creation or decoration. It is reality. When I bless the baptismal water at Easter and sprinkle the faithful with it, I will think of the red round water tank in Aleppo and the children next to it.

Hope does not begin again in a grand scale. Hope beings again small.

Hope begins again where we can collect fresh water to live on. Does that clear the ruins? Does it ensure the future? Not immediately and not by itself. But life is given a new opportunity. We can begin a new story. The thin line of hope appears again.

In the Easter Gospel the women are the first to arrive at the empty tomb. There, they are immediately given a task from the angel: “Go and tell his disciples and Peter, ‘He is going before you to Galilee; there you will see him, as he told you” (Mark 16:7). What lies in the heart of Galilee? Not a water tank, but a big lake full of water and fish. There Jesus awaits His disciples, as the Risen Lord.

There they can begin anew, with Him, as “fishers of men”.

What is my wish for you for Easter? That you may find the ‘living water’ and that you may share it, even if with a recycled bottle, like the children in the photo.

Advertisements

Pope in Sweden – the Dutch translations

In this post I have collected my translations of the various homilies and addresses given by Pope Francis during his short visit to Sweden. Perhaps needlessly said, apart from this paragraph, the post will consist of Dutch text.

14918917_10153849375235723_6517291123125650450_o

Homilie tijdens de oecumenische gebedsdienst in Lund:

“”Blijf in mij zoals ik in u” (Joh. 15:4). Deze woorden, uitgesproken door Jezus bij het Laatste Avondmaal, laten ons een blik werpen in het hart van Christus, kort voor Zijn ultieme offer aan het kruis. We kunnen Zijn hart voelen kloppen met liefde voor ons en Zijn verlangen voor eenheid onder allen die in Hem geloven. Hij vertelt ons dat Hij de ware wijnstok is en wij de ranken die, net zoals Hij één is met de Vader, één met Hem moeten zijn, willen we vrucht dragen.

Hier in Lund, tijdens deze gebedsdienst, willen wij ons gezamenlijk verlangen laten zien om één te blijven met Christus, zodat we leven hebben. We vragen Hem: “Heer, help ons in uw genade om dichter met U verenigd te zijn en zo, samen, een effectievere getuigenis te geven van geloof, hoop en liefde.” Dit is ook een moment om God te danken voor het werk van onze vele broeders en zusters van verschillende kerkelijke gemeenschappen die weigerden genoeg te nemen met verdeeldheid, maar in plaats daarvan de hoop op verzoening van allen die in de ene Heer geloven levend hielden.

Als katholieken en Lutheranen zijn we een gezamenlijke weg van verzoening gegaan. Nu, in de context van de herdenking van de Reformatie van 1517, hebben we een nieuwe kans om een gezamenlijke weg te kiezen, één die in de afgelopen vijftig jaar vorm heeft gekregen in de oecumenische dialoog tussen de Lutherse Wereldfederatie en de Katholieke Kerk. Ook wij kunnen geen genoegen nemen met de verdeeldheid en afstand die onze scheiding tussen ons geschapen heeft. Wij hebben de kans een kritiek moment van onze geschiedenis te repareren door voorbij de controverses en meningsverschillen, die ons er vaak van hebben weerhouden elkaar te begrijpen, te gaan.

Jezus zegt ons dat de Vader de “wijngaardenier” is (vg. vers 1) die de wijnstok verzorgt en snoeit om te zorgen dat die meer vrucht draagt (vg. vers 2). De Vader heeft steeds zorg voor onze relatie met Jezus, om te zien of we werkelijk één met Hem zijn (vg. vers 4). Hij waakt over ons, en Zijn blik van liefde zet ons aan ons het verleden te zuiveren en in het heden te werken om een toekomst van eenheid tot stand te brengen, die Hij zozeer verlangt.

Ook wij moeten met liefde en eerlijkheid naar ons verleden kijken, fouten herkennen en vergeving zoeken, want God alleen is onze rechter. Met dezelfde eerlijkheid en liefde moeten we inzien dat onze verdeeldheid ons scheidt van de oorspronkelijke intuïtie van het volk van God, dat van nature verlangt één te zijn, en dat die verdeeldheid historisch bestendigd werd door de machthebbers van deze wereld, en niet zozeer het gelovige volk, dat altijd en overal met zekerheid en liefde door zijn Goede Herder geleid moet worden. Zeker, er was aan beide zijden een oprechte wil om het ware geloof te belijden en te behouden, maar tegelijkertijd weten we dat we in onszelf zijn opgesloten door angst voor of vooroordeel over het geloof dat anderen met een ander accent en taal belijden. Zoals Paus Johannes Paulus II zei: “We moeten niet toestaan dat wij worden geleid door de intentie onszelf te willen benoemen als rechters van de geschiedenis, maar alleen door de motivatie om beter te willen begrijpen wat er is gebeurd en om boodschappers van de waarheid te worden” (Brief aan Kardinaal Johannes Willebrands, President van het Secretariaat voor de Christelijke Eenheid, 31 oktober 1983). God is de wijngaardenier, die de wijnrank met immense liefde verzorgd en beschermd; laten wij geraakt zijn door Zijn waakzame blik. Het enige dat Hij verlangt is dat wij als levende ranken in Zijn Zoon Jezus blijven. Met deze nieuwe blik op het verleden beweren we niet een onpraktische correctie op wat er gebeurd is te willen realiseren, maar “het verhaal anders te vertellen” (Luthers-Rooms Katholieke Commissie over de Eenheid, Van Conflict naar Eenheid, 17 juni 2013, 16).

Jezus herinnerert ons eraan: “Los van Mij kunnen jullie niets” (vers 5). Hij is degene die ons onderhoudt en ons aanmoedigt manieren te vinden om onze eenheid steeds zichtbaarder te maken. Zeker, ons verdeeldheid is een enorme bron van lijden en onbegrip geweest, maar het heeft ons er ook toe geleid eerlijk te erkennen dat we zonder Hem niets kunnen; zo heeft het ons in staat gesteld bepaalde aspecten van ons geloof beter te begrijpen. Dankbaar erkennen we dat de Reformatie geholpen heeft de Heilige schrift een meer centrale plaats te geven in het leven van de Kerk. Door het gezamenlijk luisteren naar het woord van God in de Schrift zijn er belangrijke stappen voorwaarts gezet in de dialoog tussen de Katholieke Kerk en de Lutherse Wereldfederatie, wiens vijftigste verjaardag we nu vieren. Laten we de Heer vragen dat Zijn woord ons bijeen mag houden, want het is een bron van voeding en leven; zonder de inspiratie van het woord kunnen we niets.

De geestelijk ervaring van Maarten Luther daagt ons uit ons te herinneren dat wij zonder God niets kunnen. “Hoe kan ik een genadige God verkrijgen?” Deze vraag achtervolgde Luther. De vraag van een rechtvaardige relatie met God is in feite de bepalende vraag voor ons leven. Zoals we weten ontmoette Luther die genadige God in het goede nieuws van Jezus, mensgeworden, gestorven en verrezen. Met het concept van sola gratia herinnert hij ons eraan dat God altijd het initiatief neemt, nog voor enige menselijke reactie, zelfs als Hij dat antwoord wil opwekken. De rechtvaardigingsleer drukt zo de essentie van het menselijke bestaan tegenover God uit.

Jezus spreekt voor ons als onze bemiddelaar voor de Vader; Hij vraagt Hem dat Zijn leerlingen één mogen zijn, “zodat de wereld kan geloven” (Joh. 17:21). Dat geeft ons troost en inspireert ons om één te zijn met Jezus, en daarom te bidden: “Geef ons de gave van eenheid zodat de wereld kan geloven in de kracht van uw barmhartigheid”. Dit is de getuigenis die de wereld van ons verwacht. Wij christenen zullen geloofwaardige getuigen van de barmhartigheid zijn in zoverre dat vergeving, vernieuwing en verzoening dagelijks onder ons worden ervaren. Samen kunnen wij Gods barmhartigheid verkondigen en zichtbaar maken, concreet en met vreugde, door de waardigheid van ieder persoon hoog te houden en te bevorderen. Zonder deze dienst aan en in de wereld is het christelijk geloof onvolledig.

Als Lutheranen en katholieken bidden wij samen in deze kathedraal, in het bewustzijn dat we zonder God niets kunnen. Wij vragen Zijn hulp om levende ledematen te zijn, blijvend in Hem, steeds met behoefte aan Zijn genade, zodat we samen Zijn woord aan de wereld kunnen geven, die zijn tedere liefde en barmhartigheid zo nodig heeft.”

Gezamenlijke verklaring ter gelegenheid van de gezamenlijke Katholiek-Lutheraanse herdenking van de Reformatie:

cwgqncmwgaehs-0

“”Laten we met elkaar verbonden blijven, jullie en Ik, want zoals een rank geen vrucht kan dragen uit eigen kracht, maar alleen als ze verbonden blijft met de wijnstok, zo kunnen ook jullie geen vrucht dragen als je niet met Mij verbonden blijft” (Johannes 15:4).

Met dankbare harten

Met deze Gezamenlijke Verklaring drukken wij vreugdevolle dankbaarheid aan God uit voor dit moment van gezamenlijk gebed in de kathedraal van Lund, aan het begin van het jaar waarin we het vijfhonderdste jubileum van de Reformatie herdenken. Vijftig jaar aanhoudende en vruchtbare oecumenische dialoog tussen katholieken en Lutheranen heeft ons geholpen vele verschillen te overbruggen, en heeft ons wederzijds begrip en vertrouwen versterkt. Tegelijkertijd zijn we dichter tot elkaar gekomen door de gezamenlijke dienst aan onze naasten – vaak in situaties van lijden en vervolging. Door dialoog en gedeelde getuigenis zijn we niet langer vreemden. We hebben veeleer geleerd dat wat ons verenigdt groter is dan wat ons scheidt.

Van conflict naar gemeenschap

Hoewel we ten diepste dankbaar zijn voor de geestelijke en theologische gaven van de Reformatie, belijden en betreuren we voor Christus ook dat Lutheranen en katholieken de zichtbare eenheid van de Kerk hebben beschadigd. Theologische verschillen gingen samen met vooroordelen en conflicten, en religie werd een instrument voor politieke doeleinden. Ons gezamenlijk geloof in Jezus Christus en ons doopsel vereist van ons een dagelijkse bekering, waarmee we de historische meningsverschillen en conflicten die het dienstwerk van de verzoening verhinderden van ons afwerpen. Hoewel het verleden niet verandert kan worden, kan wat er herinnert wordt en hoe het wordt herinnert wel veranderen. Wij bidden voor de genezing van onze wonden en van de herinneringen die ons beeld van de ander blokkeren. We verwerpen nadrukkelijk alle haat en geweld, in het verleden en heden, vooral wanneer uitgevoerd in de naam van religie. Vandaag horen we het gebod van God om alle strijd aan de kant te zetten. We erkennen dat we, bevrijd door genade, voorwaarts gaan naar de eenheid waartoe God ons steeds roept.

Onze toewijding aan gezamenlijke getuigenis

Nu we die periode in de geschiedenis als een last achter ons laten, beloven wij plechtig samen te getuigen van Gods barmhartige genade, zichtbaar in de gekruisigde en verrezen Christus. In het bewustzijn dat de manier waarop wij ons tot elkaar verhouden onze getuigenis van het Evangelie vorm geeft, wijden wij ons toe aan de verdere groei van gemeenschap, geworteld in het doopsel, terwijl we proberen de overblijvende obstakels die volledige eenheid nog verhinderen te verwijderen. Christus verlangt dat we één zijn, zodat de wereld kan geloven (vg. Joh. 17:21).

Vele leden van onze gemeenschappen verlangen ernaar de Eucharistie aan één tafel te ontvangen als een concrete uitdrukking van volledige eenheid. Wij ervaren de pijn van degenen die hun hele leven delen, behalve de verlossende aanwezigheid van God aan de Eucharistische tafel. Wij erkennen onze gezamenlijke pastorale verantwoordelijkheid om een antwoord te geven op de geestelijke dorst en honger van onze mensen om één te zijn in Christus. Wij verlangen ernaar dat deze wond in het Lichaam van Christus zal genezen. Dit is het doel van onze oecumenische inspanningen, die we willen bevorderen, ook door onze toewijding aan de theologische dialoog te hernieuwen

We bidden tot God dat katholieken en Lutheranen samen zullen kunnen getuigen van het Evangelie van Jezus Christus, en de mensheid uitnodigen het goede nieuws van Gods verlossende handelen te horen en ontvangen. We bidden tot God om inspiratie, aanmoediging en kracht zodat we naast elkaar kunnen staan in het dienstwerk, de menselijke waardigheid en rechten hooghouden, met name van de armen, werken voor gerechtigheid en alle vormen van geweld afwijzen. God roept ons op allen die verlangen naar waardigheid, gerechtigheid, vrede en verzoening nabij te zijn. Vandaag in het bijzonder verheffen we onze stemmen voor een einde aan het geweld en extremisme dat zo vele landen en gemeenschappen, en talloze zusters en broeders in Christus, treft. We sporen Lutheranen en katholieken aan om samen te werken in het ontvangen van de vreemde, degenen die gedwongen zijn te vluchten vanwege oorlog of vervolging te hulp te komen, en de rechten van vluchtelingen en asielzoekers te verdedigen.

Meer dan ooit beseffen we dat ons gezamenlijk dienstwerk in deze wereld moet reiken tot aan Gods scheppen, die lijdt onder uitbuitingen en de gevolgen van onverzadelijke hebzucht. We erkennen het recht van toekomstige generaties om te genieten van Gods wereld in al haar potentieel en schoonheid. We bidden voor een omslag in harten en hoofden die leidt tot een liefdevolle en verantwoordelijke zorg voor de schepping.

Eén in Christus

Op deze gunstige gelegenheid drukken wij onze dankbaarheid uit aan onze broeders en zusters die de verschillende christelijke wereldgemeenschappen en broederschappen vertegenwoordigen die hier aanwezig zijn en zich aansluiten bij ons gebed. Nu we ons opnieuw toewijden aan de beweging van conflict naar gemeenschap, doen we dat als ledematen van het ene Lichaam van Christus, waarin we door het doopsel zijn opgenomen. We nodigen onze oecumenische partners uit ons aan onze verplichtingen te herinneren en ons te bemoedigen. We vragen hen voor ons te blijven bidden, met ons op weg te gaan en ons te ondersteunen in het uitvoeren van de gebedsvolle verplichtingen die wij vandaag uitspreken.

Oproep aan katholieken en Lutheranen in de wereld

Wij roepen alle Lutherse en katholieke parochies en gemeenschappen op om stoutmoedig en creatief, vol vreugde en hoop te zijn in hun toewijding om de grote reis voor ons voort te zetten. In plaats van conflicten uit het verleden, zal Gods geschenk van eenheid onder ons de samenwerking leiden en onze solidariteit verdiepen. Door dichter in het geloof tot Christus te komen, door samen te bidden, door naar elkaar te luisteren, door de liefde van Christus voor te leven in onze relaties, zullen wij, katholieken en Lutheranen, onszelf openstellen voor de kracht van de Drieëne God. Geworteld in Christus en van Hem getuigend vernieuwen wij onze vastberadenheid om trouwe voorboden te zijn van Gods grenzeloze liefde voor de hele mensheid.”

Toespraak tijdens het Oecumenisch evenement in Malmö Arena:

14939566_10153850168870723_2952759365792262173_o

“Ik dank God voor deze gezamenlijke herdenking van het vijfhonderste jubileum van de Reformatie. We gedenken dit jubileum met een hernieuwde geest en erkennen dat de christelijke eenheid een prioriteit is, omdat we weten dat er meer is dat ons verenigt dan ons scheidt. De weg die we gegaan zijn om die eenheid te bereiken is zelf een groot geschenk dat God ons geeft. Met deze hulp zijn we vandaag hier bijeen gekomen, Lutheranen en katholieken, is een geest van broederschap, om onze blik te richten op de ene Heer, Jezus Christus.

Onze dialoog heeft ons geholpen te groeien in wederzijds begrip; het heeft wederzijds vertrouwen bevordert en ons verlangen om verder te gaan naar volledige eenheid bevestigd. Eén van de vruchten van deze dialoog is de samenwerking tussen verschillende organisaties van de Lutherse Wereldfederatie en de Katholieke Kerk. Dankzij deze nieuwe sfeer van begrip zullen Caritas Internationalis en de World Service van de Lutherse Wereldfederatie vandaag een gezamenlijk overeengekomen verklaring ondertekenen die gericht is op het ontwikkelen en versterken van een geest van samenwerking ter bevordering van de menselijke waardigheid en sociale gerechtigheid. Ik groet van harte de leden van beide organisaties; in een wereld die door oorlogen en conflicten uit elkaar getrokken wordt, zijn en blijven zij een lichtend voorbeeld van toewijding tot en dienst aan de naaste. Ik moedig u aan voort te gaan op de weg van samenwerking.

Ik heb aandachtig geluisterd naar de mensen die getuigenis hebben gegeven, hoe zij te midden van zoveel uitdagingen dagelijks hun leven toewijden aan het opbouwen van een wereld die steeds meer wil reageren op het plan van God, onze Vader. Pranita sprak over de schepping. De schepping zelf is duidelijk een teken van Gods grenzeloze liefde voor ons. Als gevolg kunnen de geschenken van de natuur ons tot het overwegen van God aanzetten. Ik deel je zorg over het misbruik dat onze planeet, ons gezamenlijk thuis, schaadt en ernstige gevolgen heeft voor het klimaat. Zoals we in ons, in mijn land zeggen: “Uiteindelijk zijn het de armen die de kosten betalen voor ons feesten”. Zoals jij terecht opmerkte hebben zij de grootste impact op degenen die het meest kwetsbaar en behoeftig zijn; zij worden gedwongen te emigreren om aan de gevolgen van klimaatverandering te ontsnappen. Wij allemaal, en wij christenen in het bijzonder, zijn verantwoordelijk voor de bescherming van de schepping. Onze manier van leven en ons handelen moet altijd overeenstemmen met ons geloof. Wij zijn geroepen harmonie op te wekken in onszelf en met anderen, maar ook met God en Zijn handwerk. Pranita, ik moedig je aan vol te houden in je toewijding in naam van ons gezamenlijk thuis. Dank je!

Mgr. Hector Fabio vertelde ons over het gezamenlijk werk van katholieken en Lutheranen in Colombia. Het is goed om te weten dat christenen samenwerken om gemeenschappelijke en maatschappelijke processen van algemeen belang op te starten. Ik vraag jullie in het bijzonder te bidden voor dat grootse land, zodat, door middel van de samenwerking van iedereen, de vrede, waar zo naar verlangd wordt en die zo nodig is voor een menswaardig samenleven, eindelijk kan worden behaald. En omdat het menselijk hart, als het naar Jezus kijkt, geen grenzen kent, moge het dan een gebed zijn dat verder reikt, en al die landen omvat waar ernstige conflicten voortduren.

Marguerite maakt ons bewust van de hulp aan kinderen die het slachtoffers zijn van wreedheid en het werk voor de vrede. Dit is zowel bewonderenswaardig en een oproep om de talloze situaties van kwetsbaarheid van zo vele personen die zich niet kunnen laten horen serieus te nemen. Wat jij als missie beschouwd is een zaadje, een zaadje dat overvloedig vrucht draagt, en vandaag, dankzij dat zaadje, kunnen duizenden kinderen studeren, groeien en in goede gezondheid leven. Je hebt geïnvesteerd in de toekomst! Dank je! En ik ben dankbaar dat je zelfs nu, in ballingschap, een boodschap van vrede blijft verspreiden. Je zei dat iedereen die jou kent denkt dat wat je doet gek is. Natuurlijk, het is de gekte van de liefde voor God en onze naaste. We hebben meer van die gekte nodig, verlicht door het geloof en vertrouwen op de voorzienigheid van God. Blijf werken, en moge die stem van hoop die je aan het begin van je avontuur hebt gehoord, en je investering in de toekomst, je eigen hart en de harten van vele jonge mensen blijven raken.

Rose, de jongste, gaf een werkelijk ontroerende getuigenis. Ze heeft gebruik kunnen maken van het sporttalent dat God haar gaf. In plaats van haar energie te verspillen in negatieve situaties heeft ze voldoening gevonden in een vruchtbaar leven. Luisterend naar jouw verhaal, dacht ik aan de levens van zoveel jonge mensen die verhalen als het jouwe zouden moeten horen. Ik wil dat iedereen weet dat ze kunnen ontdekken hoe prachtig het is om kinderen van God te zijn en wat een privilege het is om door Hem geliefd en gekoesterd te zijn. Rose, ik dank je vanuit mijn hart voor jouw werk en toewijding om andere vrouwen aan te moedigen om weer naar school te gaan, en voor het feit dat je dagelijks bidt voor vrede in de jonge staat Zuid-Sudan, die dat zo erg nodig heeft.

En na het horen van deze krachtige getuigenissen, die ons deden nadenken over onze eigen levens en hoe we reageren op de noodsituaties overal om ons heen, wil ik al die regeringen danken, die vluchtelingen helpen, alle regeringen die ontheemde mensen asielzoekers helpen. Alles dat gedaan wordt om deze mensen in nood te helpen is een groots gebaar van solidariteit en een erkenning van hun waardigheid. Voor ons christenen is het prioriteit om erop uit te gaan en de verstotenen – want zij zijn werkelijk verstoten uit hun thuislanden – en de gemarginaliseerden van onze wereld te ontmoeten, en de tedere en barmhartige liefde van God, die niemand afwijst en iedereen accepteert, voelbaar te maken. Wij christenen zijn vandaag geroepen om actieve deelnemers te zijn in de revolutie van tederheid.

Straks horen we de getuigenis van Bisschop Antoine, die in Aleppo woont, een stad die op de knieën gedwongen is door de oorlog, een plaats waar zelfs de meest fundamentele rechten met minachting worden behandelt en vertrapt. In het nieuws horen we elke dag over het afschuwelijke lijden vanwege de strijd in Syrië, door dat conflict in ons geliefde Syrië, die nu al meer dan vijf jaar duurt. Te midden van zoveel verwoesting is het werkelijk heldhaftig dat mannen en vrouwen daar gebleven zijn om materiële en geestelijke hulp te bieden aan de noodlijdenden. Het is ook bewonderenswaardig dat jij, beste broeder Antoine, blijft werken tussen zulk gevaar om ons te kunnen vertellen over de tragische omstandigheden van het Syrische volk. We houden ieder van hen in onze harten en gebeden. Laten we de genade van oprechte bekering afsmeken over de verantwoordelijken voor het lot van de wereld, voor die regio en voor allen die daar ingrijpen.

Beste broeders en zusters, laat ons niet ontmoedigd raken tegenover vijandigheid. Moge de verhalen, de getuigenissen die we hebben gehoord, ons motiveren en ons een nieuwe impuls geven om steeds nauwer samen te werken. Als we weer thuiskomen, mogen we dan een toewijding meebrengen om dagelijkse gebaren van vrede en verzoening te maken, om moedige en trouwe getuigen van christelijke hoop te zijn. En zoals we weten, de hoop stelt ons niet teleur! Dank u!”

Homilie in de Mis voor Allerheiligen:

“Vandaag vieren we met de hele Kerk het hoogfeest van Allerheiligen. Hiermee herdenken we niet alleen hen die in de loop der eeuwen heiligverklaard zijn, maar ook onze vele broeders en zusters die, op een stille en onopvallende wijze, hun christelijk leven hebben geleefd in de volheid van geloof en liefde. Onder hen zijn zeker vele van onze verwanten, vrienden en bekenden.

Dit is voor ons dan een viering van heiligheid. Een heiligheid die niet zozeer te zien is in grote daden of buitengewone gebeurtenissen, maar veeleer in dagelijkse trouw aan de eisen van ons doopsel. Een heiligheid die bestaat in de liefde voor God en de liefde voor onze broeders en zusters. Een liefde die trouw blijft tot het punt van zelfopoffering en volledige toewijding aan anderen. We denken aan de levens van al die moeders en vaders die zich opofferen voor hun gezinnen en bereid zijn – ook al is dat niet altijd makkelijk – van zoveel dingen af te zien, zoveel persoonlijke plannen en projecten.

Maar als er één ding typisch is voor de heiligen, is het dat zij daadwerkelijk gelukkig zijn. Zij hebben het geheim van authentiek geluk ontdekt, dat diep in de ziel ligt en zijn bron heeft in de liefde van God. Daarom noemen we de heiligen zalig. De Zaligsprekingen zijn hun weg, hun doel richting het thuisland. De Zaligsprekingen zijn de weg van het leven die de Heer ons leert, zodat wij in Zijn voetstappen kunnen volgen. In het Evangelie van de Mis van vandaag hoorden we hoe Jezus de Zaligsprekingen verkondigde aan een grote menigte op de heuvel bij het Meer van Galilea.

De Zaligsprekingen zijn het beeld van Christus en als gevolg van elke christen. Ik zou er hier slechts één willen noemen: “Zalig die zachtmoedig zijn”. Van zichzelf zegt Jezus: “Kom bij Mij in de leer, omdat Ik zachtmoedig ben en eenvoudig van hart” (Matt. 11:29). Dit is zijn geestelijk portret en het onthult de overvloed van Zijn liefde. Zachtmoedigheid is een manier van leven en handelen die ons dichter bij Jezus en elkaar brengt. Het stelt ons in staat alles dat ons verdeelt en vervreemd aan de kant te zetten, en steeds nieuwe manieren te vinden om verder te gaan op de weg van eenheid. Zo was het met de zonen en dochters van dit land, waaronder de heilige Maria Elisabeth Hesselblad, kortgeleden heiligverklaard, en de heilige Birgitta van Vadstena, mede-patrones van Europa. Zij hebben gebeden en gewerkt om banden van eenheid en broederschap tussen christenen te smeden. Een zeer sprekend teken hiervan is dat we hier in uw land, getekend als het is door het naast elkaar leven van vrij verschillende volkeren, samen het vijfde eeuwfeest van de Reformatie herdenken. De heiligen brengen verandering tot stand door zachtmoedigheid van het hart. Met die zachtmoedigheid komen wij tot het begrip van de grootsheid van God en aanbidden we Hem met oprechte harten. Zachtmoedigheid is de houding van hen die niets hebben te verliezen, omdat hun enige rijkdom God is.

Op een bepaalde manier zijn de Zaligsprekingen de identiteitskaart van de christen. Zij identificeren ons als volgelingen van Jezus. Wij zijn geroepen zalig te zijn, volgers van Jezus te zijn, de problemen en angsten van onze tijd het hoofd te bieden met de geest en liefde van Jezus. Zo moeten wij in staat zijn nieuwe situaties te herkennen en beantwoorden met verse geestelijke energie. Zalig zijn zij die trouw blijven terwijl zij het kwaad verdragen dat anderen hen toebrengen, en hen vergeven vanuit hun hart. Zalig zijn zij die in de ogen kijken van de verlatenen en gemarginaliseerden, en hen hun nabijheid laten zien. Zalig zijn zij die God in ieder persoon zien, en hun best doen om anderen Hem ook te laten ontdekken. Zalig zijn zij die ons gezamenlijk thuis beschermen en verzorgen. Zalig zijn zij die afzien van hun eigen gemak om anderen te helpen. Zalig zijn die bidden en werken voor de volledige eenheid tussen christenen. Dit zijn allemaal boodschappers van Gods barmhartigheid en tederheid, en zij zullen zeker van Hem hun verdiende loon ontvangen.

Beste broeders en zusters, de oproep tot heiligheid is aan iedereen gericht en moet van de Heer ontvangen worden in een geest van geloof. De heiligen moedigen met hun levens en voorspraak bij God aan, en wijzelf hebben elkaar nodig als we heiligen willen zijn. Elkaar helpen heiligen te worden! Laat ons samen de genade afsmeken om deze oproep met vreugde te ontvangen en mee te werken en de vervulling ervan. Aan onze hemelse Moeder, Koningin van Alle Heiligen, vertrouwen we onze intenties toe en de dialoog gericht op de volledige eenheid van alle christenen, zodat wij gezegend mogen zijn in ons streven en heiligheid in eenheid mogen behalen.”

Photo credit: CNS/Paul Haring

“Farewell diocese” – Bishop de Korte says goodbye

While the Mass for his installation as bishop of ‘s-Hertogenbosch has begun, here is my translation of Bishop Gerard de Korte’s final message to the faithful of Groningen-Leeuwarden, the diocese he leaves behind:

Foto-Ramon-Mangold-ANP

“On Monday 29 February, around 10:30, the Papal Nuncio, Msgr. Aldo Cavalli, rang and asked if he could come to Groningen that day. He wanted to discuss an “important topic”. I knew then that it would be about the succession of Bishop Hurkmans of Den Bosch. And my intuition was confirmed that afternoon. The Nuncio told me that Pope Francis had appointed me as the new bishop of Den Bishop. The news led to some necessary chaos, both for me as for many faithful in our diocese.

In september of 2008 I was installed in the cathedral as bishop of Groningen-Leeuwarden. Despite all sorts of great and small concerns – when is our earthly life ever without clouds? – I look back on the years behind me with gratitude. A few years ago, the downsizing of the diocesan offices caused many concerns. Especially the letting go of several respected employees, solely for economic reasons, was a difficult but also necessary decision.

A lot has happened in the past years. Almost automatically, I recall the merger of parishes and caritas groups. After a long period of preparation and a broad consultation of pastoral teams and parish councils, the decision was made in autumn of 2011 to merge the 80 parishes into some 20 new parishes. This process must be completed on 1 January 2018. Starting point is the vision to combine administrative upscaling with pastoral downsizing. In the large diocese of the north we must try and maintain as many of the 80 faith communities as possible. In my letter “The years of truth” (January 2015) I made a distinction between church building and faith community. When it is no longer possible to maintain a church building, but the local faith community is still (relatively…) alive, the faithful can choose to continue coming together for the liturgy and other activities. The core thought here is: keeping the Church as close to the faithful as possible.

By now, I have moved to ‘s-Hertogenbosch. Moving is an exercise in the art of letting go. I have to say goodbye to a nice house, a great team of coworkers and so many other good people. In recent days I have spoken of an Abrahamic experience. Like the father of our faith I must leave the good and familiar country and go into the unknown in the hope that it will be good to be there as well. By the way, I am confident that I will soon find a true home again in Den Bosch.

You will go on as Catholics of the north. A small but conscious minority. I gladly repeat the call from my letter “The years of truth”: Catholics, take your responsibility. You are called to manifest the faith of your baptism. Pope Francis urges Catholics not to remain hidden in the sacristy or church building. Vital faith communities are missionary communities with open doors. All things being equal, we gather in out church buildings for the celebration of the Eucharist and other forms of liturgy. This feeds our soul and gives us the strength to give form to the imitation of Christ in our daily lives. Pope Francis frequently speaks of a Church which looks towards all of society. A Church that prefers to be dirty because she has spent too much time in the streets, instead of sick because she has been inside too much.

Finally, I would invite you to pray for each other. Hopefully you are willing to pray for the success of my new mission in the south. My task will not always be easy, but much is possible in the power of God’s Spirit. In the south I pray for wisdom for Pope Francis and all who are preparing the appointment of a new bishop. I hope for a new bishop who will work for a warm and hospitable Church around Christ as our living Lord. I wish you all the best and God’s  blessing. Continue on the path of faith, hope and especially love “trusting in Christ”.

+ Msgr. Dr. Gerard De Korte”

Photo credit: Ramon Mangold

Coming and going – Looking ahead at 2016

A new year, so time for a look at what 2016 may bring in the field of new bishop appointments. As ever, reality may turn out different, but we may make some assumptions.

???????????????????????????????????In the Netherlands, to begin with, a new bishop will arrive in the Diocese of ‘s-Hertogenbosch. Bishop Antoon Hurkmans (right) has already has his resignation on health grounds accepted and it shouldn’t take more than a few more months for his successor in the country’s largest diocese (in numbers at least) to be named. Will it be current Auxiliary Bishop Rob Mutsaerts? Who’s  to say.

lehmannIn Germany, three prelates are expected to retire this year. First of all the long-serving Bishop of Mainz, Cardinal Karl Lehmann (left), who will reach the age of 80 in May. Losing his voting rights in the conclave and his memberships in the Curia, his retirement is expected to follow around the same time. The Diocese has already announced that Cardinal Lehmann will continue to live in his current home, while the former abode of Cardinal Volk, bishop of Mainz from 1962 to 1982. Cardinal Lehmann has headed Mainz since 1983.

14_03_GrotheIn Limburg we may finally expect the arrival of a new bishop. Administrator Bishop Manfred Grothe (right) will be 77 in April and has already retired as auxiliary bishop of Paderborn. In March, it will be two  years since Bishop Tebartz-van Elst was made to retire, and according to Bishop Grothe, the time is just about ready for his successor to be named.

3079_4_WeihbischofJaschke2013_Foto_ErbeIn the Archdiocese of Hamburg, the last auxiliary bishop, Hans-Jochen Jaschke (left) will reach the age of 75 in September. This may mean that Archbishop Stefan Heße will be requesting one or more new auxiliary bishops from Rome, either this or next year.

van looyIn Belgium then, Ghent’s Bishop Luc Van Looy (right) will turn 75 in September. The Salesian, who became president of Caritas Europe and was among Pope Francis’ personal choices to attend the Synod of Bishops last year, has been bishop of Ghent since 2003.

frans daneelsIn Rome, another Belgian bishop will reach the retirement age in April, Archbishop Frans Daneels (left), secretary of the Apostolic Signatura and a Norbertine priest, may return to Averbode Abbey in Belgium, where he made his profession in 1961.

There are also a number of vacant dioceses which we may assume to be filled in 2016. In Germany these are, in addition to the aforementioned Diocese of Limburg, Aachen, where Bishop Heinrich Mussinghoff retired from in December, and Dresden-Meißen, vacant since Bishop Heiner Koch was appointed to Berlin in June.

vacant dioceses germany

^Map showing the three currently vacant dioceses in Germany. From left to right: Aachen, Limburg and Dresden-Meißen.

In Belgium, the Diocese of Bruges is vacant, following the appointment of Jozef De Kesel as archbishop of Mechelen-Brussels. The name of Bishop Léon Lemmens, auxiliary bishop of Mechelen-Brussels, has been mentioned as a successor in Bruges.

Two circumscriptions which have been vacant for  number of years, and which are expected to remain so for the foreseeable future, are the Territorial Prelature of Trondheim in Norway, vacant since 2009, and the Military Ordinariate of the Netherlands, vacant since 1993. Bishops Bernt Eidsvig of Oslo and Jozef Punt of Haarlem-Amsterdam continue to act as Apostolic Administrators of the respective bodies.

Back home, Bishop Van Looy shares his Synod experience

In a letter to the priests, deacons and pastoral workers in his diocese – in other words, everyone entrusted with the pastoral care of the faithful – Ghent’s Bishop Luc Van Looy joins the ranks of Synod fathers looking back on the past three weeks. Bishop Van Looy does so not only as a diocesan bishop, but also as President of Caritas Europe. This focus already became clear in the first of two interventions he made at the Synod, when he spoke about the plight of migrants and refugees.

van looy marx

^Bishop Van Looy (right) shakes hands with Cardinal Marx at the Synod. Photo credit: CNS

In this letter, Bishop Van Looy focusses on the three steps of listening, accompanying and integration when it comes to exercising mercy.

I must add that his focus on a new beginning, or that the time of condemnation and judging is over, seems to indicate a rupture with the past that simply is not there. The Synod did not go about inventing a new Church, but making the existing one more effective in her pastoral care. Too often I see this false opposition between doctrine (the past) and mercy (the future), or doctrine and reality. Sure, we can well speak of a renewed focus on mercy, of new ways of exercising pastoral care, but not without starting from the foundation that is there. Mercy is not complete without doctrine.

Anyway, on to the letter, which does reflect Bishop Van Looy’s enthusiasm about what was discussed and decided at the Synod.

To the priests, deacons and parish assistants of the Diocese of Ghent

Dear friends,

As you know, I participated in the Synod on The Vocation and the Mission of the Family in the Church and the World of Today. It has been a remarkable experience of being Church, a true Church council. The attention of media from all over the world confirms that this Synod was of special significance.

Rightly there has been talk of the “tenderness of the Church”: she is mother and the Pope is father.

The atmosphere of friendship and shared responsibility which existed among the 270 cardinals and bishops, the 40 lay people and the 20 representatives of other Christian churches and 10 religious made a true impression. Not only were the continents together, almost all countries in the world frankly made their voices heard. This gave us the opportunity to listen to the great variety of traditions and customs in marriage. The cry of distress to give the millions of people living in refugee camps and shelters, or in precarious situations anywhere in the world a future in which they can live as a family in serenity and human dignity and can assure the education of their children, sounded strongly at the Synod.

The Church has taken an important step forward towards cooperation and shared responsibility. The Church we experienced there is new and provides a well-founded hope for the future. Cardinal Danneels said, “The Church has changed”, and Pope Francis said that “the pyramid is turned upside down”. Synodically speaking, much work remains in the local churches, in the regional structures such as bishops’ conferences and also centrally in Rome. The right attitude is mercy understood and listening, and “listening is more than hearing”. That is always the starting point, followed by “accompanying”, recognising the real situation in which every family finds itself, and lastly working for “integration” in the Church. All baptised are members of the Church, divorced and remarried couples are also welcome, no one is excommunicated.

In the parable the father invited both his sons at the table, the prodigal son and also the oldest son, both sinners if you will. This image clearly expresses what mercy means. The good Samaritan did not ask if the wounded man was a Jew or Greek, married or divorced. These images indicate that man was at the heart of the Synod, in his or her real context, not theory or doctrine.

What is expected of the Church and the bishops? That they are close to the people and speak with them. That they take on “the smell of the sheep” and so find out what God’s Spirit plans for them. Discernment of the Spirit, together with mercy, could be called the keyword of what the Church is to do.

It was rightly said that the time when the Church was out to judge or condemn is over. The Synod shows a new image of the Church. People in difficult situations are invited to “a greater and also more complete participation in the life of the Church. Growing towards that is the goal of the pastoral guidance offered to them” (final document, nr. 86).

The influence of Pope Francis is great in such an assembly. Even though he says nothing in the general assembly, his sympathetic and available presence shows a new image of leadership. His opening homily, the address at the 50th anniversary of the Synod, his speech after the voting and his homily at the final Eucharist showed that he wants to be a humble servant who does however state calmly but clearly that service to the people, in the first place to the poor, comes first. Every authoritarian attitude is alien to him, and he rejects it.

“We walked like the disciples of Emmaus and have recognised the presence of Christ in the breaking of the bread in the Eucharist, in fraternal communion, in the discussion of pastoral experiences” (final document, nr. 94).

I wanted to share this with you, and entrust this to your care. The past weeks did not only mark those present, they are also an assignment for us all. Together, we continue working on it.

With best regards,

+ Luc Van Looy

Bishop Van Looy’s powerful Synod plea for service

Another day, another Belgian Synod intervention. Today it’s Bishop Luc Van Looy who makes a powerful plea for charity and service. It is, he says, the way towards hope and credibility. Read the Original Dutch text here, and my translation below:

Intervention on Part I, Chapter II
(“The Challenge of Poverty and Social Exclusion”)
and Chapter III
(“The Challenge of Migration”)
of the Instrumentum laboris

Rome, 6 October 2015

Bisschop Van LooyTo begin I would like to thank you, Holy Father, for a special sentence in Evangelii Gaudium. I am of the impression that this thought is of prime importance: “The Holy Spirit can be said to possess an infinite creativity, proper to the divine mind, which knows how to loosen the knots of human affairs, even the most complex and inscrutable” (EG 178). He can solve the complex problems of poor families, of people living in the margins, of people who have been separated because of war, and of those who have faith in each other. He can also loosen the knots of the Synod.

Migrant and refugee families suffer because of social exclusion. They live in poverty and can not take part in social life. It is hard to obtain civil rights in western countries. They have no income and are often not welcome in the area where they end up. Invisible suffering, poverty and anger are growing in our cities because of unemployment, especially among young people. We all know that commerce, industry, banks and technology are omnipresent today and that their free circulation knows no bounds. For people, on the other hands, there are strict boundaries. It is high time that we tell the world that people are the most important. We can not give up these migrant or refugee families and leave them to their own devices. How to give them credible hope? (EG 86).

In the parable the Samaritan is God Himself who invites the Christian communities to communicate His love to all people. Christians are not only touched by the destitute and wounded man on the side of the road, they actually help him and also bring him to the inn, which is to say: to the institution, to the Church, to the school and the hospital, and afterwards they also remain involved and keep an eye on him.

The Church has the means to be present in a very effective way for migrant and refugee families. With her international network she can, with the help of the experience of local Caritas organisations, create structures of solidarity which eliminate poverty and which make sure that ethical and social rules are respected.

Service, diakonia, is for the Church the way towards credibility. Thanks to the Second Vatican Council we have permanent deacons. Should we not focus more on the diaconate and service to help separated families? How to give hope to broken families, whatever the reason for their break may be? The cry of families in need must be heard by the Christian community and by the parishes. People in great need are loved by God, the Good Shepherd. They deserve our full attention, regardless of their origin, gender, age, social status, religion or the broken situation they find themselves in. As the Good Shepherd, Jesus went looking for the lost sheep, lost by accident or on purpose. Moses, too, went back to the unfaithful people to lead it to the promised land.

This leads us to the topic of mercy. Who are we to judge, to exclude people who live in situations which make unity impossible? Who are we not to use the means that we have to bring hope and joy to families who have lost all their rights because of war and poverty? We must start from the fact that God sent His Son to all people to save them, not to judge them. His mercy fills our hearts when we encounter actual people who have been excluded and live in exile. What they need is our love, which comes from the love that God has for us.

Msgr. Luc Van Looy
Bishop of Ghent
Chairman of Caritas Europe

Bishop surprise – Ghent’s Van Looy to join Belgian delegation to the Synod

van looyWe already knew that the Belgian bishops had delegated Bishop Johan Bonny to October’s Synod of Bishops assembly, and it is no surprise that Cardinal Godfried Danneels once again features in Pope Francis’ personal selection of delegates. What is surprising, not least to the man himself, is the choice of a third Belgian bishop to go to Rome next month, as we learned from the full list of Synod delegates that was released today. That third bishop is Msgr. Luc Van Looy, Bishop of Ghent and, since a few months, chairman of Caritas Europe. And that function, the bishop believes, may well be the reason that he was selected by the Pope.

“I was surprised by the personal invitation from the Pope. I assume that the Pope asked me because of my experiences in the world Church and as chairman of Caritas Europe and member of the international administration in Rome.”

Those functions will also dictate his contributions at the Synod, Bishop Van Looy explains.

“I will focus therefore on families and poverty, families who are fleeing or migrating, as well as broken families and the consequences thereof for children. Additionaly, as a Salesian I am especially concerned with young people and their upbringing and all the concerns that parents have regarding this. Let’s not forget that the Synod is about the mission of the family in the world”.

A point well worth remembering in that last sentence, as too often it seems that the only thing to be discussed at the Synod is whether or not divorced and remarried Catholics should receive Communion.

Bishop Van Looy was already chosen by the other bishops of Belgium to be the substitute for Bishop Bonny, to attend the Synod if the latter would be unable to. Whetehr they will now chose another substitute seems possible if unlikely.

Two other Belgian participants are Fr. George Henri Ruyssen SJ, professor in Canon Law at the Pontifical Oriental Institute, and Fr. Emmanuel De Ruyver, a priest studying in Rome, who is an assistant in the General Secretariat of the Synod of Bishops.