Alarm over the new translation of the Lord’s Prayer? Not so much.

prayerLast Wednesday LifeSiteNews published an article, which was later also published on Aleteia, about the new Dutch translation of the Lord’s Prayer, introduced in the dioceses of the Netherlands, Flanders and Suriname on the first Sunday of Advent, 27 November. Claiming that Dutch Catholics are “raising the alarm” over an ideological adaptation of the text of the Our Father, the article gives the impression that Catholics are up in arms about it across parishes everywhere. The truth is rather different.

The LifeSiteNews article draws mainly on the opinions of Vox Populi, a fairly extremely orthodox Catholic group from Flanders, which thus does not speak for the vast majority of Catholics. The fact that they are up in arms, does not mean that the bishops have a full-scale revolt to deal with. Furthermore, the new translation is linked to developments in the Church of the Netherlands that date back to the 1960s. What it fails to acknowledge is that we no longer live in the 60s (or 70s, 80s or 90s, for that matter). Accusing the bishops of enforcing ideological changes simply does not hold up any longer. None of the Dutch bishops comfortably fits in the liberal bracket, and some are even outspoken orthodox.

What the article also overlooks is that the new translation is not the sole endeavour of the bishops of the Netherlands and Flanders. It has actually received the approval of the Congregation for the Doctrine of Faith, so it can not be presented as something done independently from Rome. In reality, the new translation of the Lord’s Prayer is part of the long overdue project to create a new, more accurate, translation of the entire Roman Missal.

It may be appealing to present an image of ruin when it comes to the Catholic Church in the Netherlands, and it is true that in many respects, things are not good, but to ignore the positive developments that also exist is a disservice to the truth. In fact, it underlines the ideological trends at LifeSiteNews.

The issue that Vox Populi raises, and which, in itself, is an issue worth discussing, revolves around two words: “bekoring” (used in the old translation) and “beproeving” (used in the new translation). One can be translated as “temptation”, the other as “test”, but, although we are talking about one language area, these words have different connotations in different parts. In the northern half of the Netherlands “bekoring” is now generally considered positively, while in the Southern half and in Belgium it is more negative and thus draws nearer to the meaning of “beproeving”: being tempted by something can become a test. These changes in meaning and understanding have prompted the bishops to change the translation. Not to introduce a new concept which wasn’t there in the original, but to stay closer to that original meaning.

Shortly before the introduction of the new translation, then-Archbishop De Kesel, who sat on the translation committee on behalf of the Flemish bishops, wrote:

de kesel“Until now this word (temptationis) has been translated as “bekoring” [temptation]. The Greek has peirasmos. This can be translated as both “bekoring” and “beproeving” [ordeal/test]. Most often this is translated as “beproeving”. So “beproeving” is the more concordant translation of the Greek basis. Translating it as “bekoring”, furthermore, presents a theological problem. “Bekoren” means to incite to evil. In Scripture this is said of the devil, not of God. God does not try and encourage man to commit evil. In that sense it is not God who tempts us, as the Letter of James (1:13) explicitly says. James responds here to an incorrect understanding of temptation or testing. It is not God, but, “when a man is tempted, it is always because he is being drawn away by the lure of his own passions”.

Yet it is an undeniable Biblical concept that God can test someone’s faith. For example, Abraham was tested, and so Jesus was tested also. “Thereupon, the Spirit sent him out into the desert:  and in the desert he spent forty days and forty nights, tempted by the devil” (Mark 1:12-13). The wording is striking and to the point: it is the Spirit who sends Jesus to the desert to be tested for forty days by Satan. The Spirit of God does not lure us into doing evil and test us in that way, but He can bring us into situations in which our faith is being tested. These are situations in which we are presented with the unavoidable choice: for God and thus against evil, or for evil and thus against God. Only in and through the testing we know whether or not we really believe in God. Whether we, like Abraham, trust Him unconditionally, even in the darkest hour. This is also the meaning of the forty years in the desert. As Deuteronomy 8:2 says: “the Lord thy God led thee through the desert, testing thee by hard discipline, to know the dispositions of thy heart”.

Hence the meaning of the final prayer in the Our Father. We do not ask God not to tempt us. He doesn’t. But we do ask Him not to test us beyond our abilities. And this is not just any test. It is about whether or not, when it really matters, we won’t deny our vocation as Christians. That, as happened to Simon Peter, we would say, when things get dangerous, “No, I do not know Him.” That is what we ask God earnestly in the last prayer of the Our Father: do not lead us to that ordeal.””

So, no, there is no revolt brewing, and neither is there an ideological agenda being pursued. A case can certainly be made for either translation of the word ‘temptation’. But, although the Dutch language area is small, it is home to a range of cultural and linguistic differences. When drafting a translation that can be used for the entire area, some changes must be made that will be understood differently in different places. That is why proper catechesis was and remains necessary. The explanation offered by Cardinal De Kesel is not automatically understood by all Dutch-speaking faithful, so it must be explained. Not by ideological groups like Vox Populi, but by the ones who commissioned the new translation: the bishops and with them the priests in the parishes.

Lastly, change is always difficult. It will take time for the new translation to take hold. But take hold it will, and I expect sooner rather than later.

Robert Kardinaal Sarah: “Naar een authentieke toepassing van Sacrosanctum Concilium”

This is a Dutch translation of Cardinal Robert Sarah’s address on the first day of the Sacra Liturgia conference, held in London from 5 to 8 July. This translation is based on the text as released via the Sacra Liturgia Facebook page. It is not a complete transcript of what Cardinal Sarah said. This is expected to be released sometime next week, after the cardinal has added a few points once he returns to Rome. In due time, this address, as well as the conference’s other papers, will be published in book form.


Dit is een Nederlandse vertaling van de toespraak die Kardinaal Robert Sarah heeft gegeven op de eerste dag van de Sacra Liturgia conferentie, gehouden in Londen van 5 tot 8 juli. Deze vertaling is gebasseerd op de tekst zoals die op de Facebook-pagina van Sacra Liturgia werd gepubliceerd. Het is geen volledige transcriptie van wat Kardinaal Sarah heeft gezegd. Het is de verwachting dat deze in de loop van de komende week wordt uitgegeven, zodra de kardinaal een aantal punten toe heeft kunnen voegen na zijn terugkeer naar Rome. Uiteindelijk zal deze toespraak, samen met alle andere die tijdens de conferentie gehouden zijn, in boekvorm uitgegeven worden.

TOESPRAAK VAN ZIJNE EMINENTIE ROBERT KARDINAAL SARAH:
“NAAR EEN AUTHENTIEKE TOEPASSING VAN SACROSANCTUM CONCILIUM”

IMG_7842

Ik wil in de eerste plaats mijn dank uitspreken aan Zijne Eminentie Vincent Kardinaal Nichols, voor zijn welkom in het Aartsbisdom Westminster en zijn vriendelijke begroetingswoorden. Eveneens wil ik Zijne Excellentie Bisschop Dominique Rey, bisschop van Fréjus-Toulon, danken voor zijn uitnodiging om hier met u aanwezig zijn bij de derde internationale “Sacra Liturgia” conferentie, en vanavond de openingstoespraak te presenteren. Uwe Excellentie, ik feliciteer u met dit internationale initiatief ter bevordering van de studie van het belang van liturgische vorming en viering in het leven en de missie van de Kerk.

In deze toespraak wil ik een aantal overwegingen aan u voorleggen over hoe de westerse Kerk naar een meer getrouwe toepassing van Sacrosanctum Concilium kan toewerken. Hiermee wil ik de vraag stellen: “Wat hadden de Vaders van het Tweede Vaticaans Concilie voor ogen met de liturgische hervorming?” Daarna wil ik bespreken hoe hun bedoelingen na het Concilie zijn toegepast. Uiteindelijk zou ik u een aantal voorstellen willen voorleggen over het liturgisch leven van de Kerk vandaag, zodat onze liturgische praktijk de bedoelingen van de Concilievaders beter kan weergeven.

Het is volgens mij overduidelijk dat de Kerk leert dat de katholieke liturgie de unieke bevoorrechte locus is van het verlossende handelen van Christus in onze huidige wereld, door middel van werkelijke participatie waarin wij Zijn genade en kracht ontvangen die zo nodig zijn voor onze volharding en groei in het christelijk leven. Het is de goddelijke vastgestelde plaats waar wij onze plicht tot het aanbieden van een offer, het Ene Ware Offer, aan God komen vervullen. Het is waar we onze diepgaande behoefte om God te aanbidden verwerkelijken. Katholieke liturgie is iets heiligs, iets dat door haar aard heilig is. Katholieke liturgie is geen gewone menselijke samenkomst.

Ik wil hier een zeer belangrijk feit onderstrepen: God, niet de mens, staat in het hart van de katholieke liturgie. We komen om Hem te aanbidden. De liturgie gaat niet om jou of mij; we vieren er niet onze eigen identiteit of prestaties, verheerlijken of promoten er niet onze eigen cultuur of plaatselijke religieuze gewoontes. De liturgie draait in de allereerste plaats om God en wat Hij voor ons gedaan heeft. In Zijn Goddelijke Voorzienigheid heeft de Almachtige God de Kerk gesticht en de heilige liturgie ingesteld waarmee wij Hem ware aanbidding kunnen opdragen in overeenstemming met het Nieuwe Verbond dat Christus gebracht heeft.Hierdoor, door het binnengaan van de vereisten van de heilige riten die in de traditie van de Kerk zijn ontwikkeld, krijgen wij onze ware identiteit en betekenis als zonen en dochters van de Vader.

Het is van essentieel belang dat we dit specifieke karakter van de katholieke eredienst begrijpen, want in recente decennia hebben we vele liturgische vieringen gezien waarin mensen, persoonlijkheid en menselijke prestaties te prominent aanwezig waren, bijna tot uitsluiting van God. Zoals Kardinaal Ratzinger ooit schreef: “Als de liturgie in de eerste plaats een werkplaats voor ons eigen handelen lijkt, dan wordt het essentiële vergeten: God. Het vergeten van God is het meest dreigende gevaar van onze tijd” (Joseph Ratzinger, Theology of the Liturgy, Collected Works vol. 11, Ignatius Press, San Francisco 2014, p. 593). 

We moeten volkomen duidelijk zijn over de aard van de katholieke eredienst als we de Constutitie over de Heilige Liturgie van het Tweede Vaticaans Concilie op de juiste wijze willen lezen en als we deze getrouw willen uitvoeren.

Al vele jaren voor het Concilie, in zowel missielanden als in de meer ontwikkelde gebieden, was er veel discussie over de mogelijkheid om het gebruik van de volkstalen in de liturgie uit te breiden, vooral voor de lezingen uit de Heilige Schrift, alsook voor een aantal andere onderdelen van het eerste deel van de Mis (wat we nu de “dienst van het Woord” noemen) en de liturgische zang. De Heilige Stoel had al meerdere keren toestemming gegeven voor het gebruik van de volkstaal in het toedienen van de sacramenten. Dit is de context waarin de Concilievaders spraken over de mogelijke positieve oecumenische of missionaire gevolgen van liturgische hervorming. Het is waar dat de volkstaal een positieve plaats heeft in de liturgie. Hier zochten de Vaders naar, niet naar de protestantisering van de Heilige Liturgie of instemmend met haar onderwerping aan een valse inculturisatie.

Ik ben een Afrikaan. Laat me dit duidelijk maken: de liturgie is niet de plaats om mijn cultuur te promoten. Het is veeleer de plaats waar mijn cultuur gedoopt wordt, waar mijn cultuur in het goddelijke wordt opgenomen. Door de liturgie van de Kerk (die missionarissen door heel de wereld hebben meegedragen) spreekt God tot ons, verandert Hij ons en stelt ons in staat deel te nemen in Zijn goddelijk bestaan. Als iemand christen wordt, als iemand in volledige eenheid met de katholieke kerk komt, ontvangt hij iets meer, iets dat hem verandert. Zeker, culturen en andere christenen brengen gaven met zich mee in de Kerk – de liturgie van de Ordinariaten voor Anglicanen die nu in volle eenheid met de Kerk zijn is hier een prachtig voorbeeld van. Maar zij brengen deze gaven met nederigheid, en de Kerk, in haar moederlijke wijsheid, maakt er gebruik zoals zij dat goed acht.

Eén van de duidelijkste en mooiste uitdrukking van de bedoelingen van de Concilievaders is te vinden aan het begin van het tweede hoofdstuk van de Constitutie, dat het mysterie van de Hoogheilige Eucharistie behandelt. In nummer 48 lezen we:

“Daarom geeft de Kerk zich alle zorg en moeite, dat de christengelovigen dit geheim van het geloof niet als buitenstaanders of als zwijgende toeschouwers bijwonen, maar dat zij het door de riten en gebeden goed leren begrijpen en daardoor bewust, godvruchtig en actief deelnemen aan de heilige handeling, dat zij door Gods woord onderwezen worden, zich voeden aan de tafel van ‘s Heren Lichaam en God dank brengen, dat zij het onbevlekt Offer opdragen niet alleen door de handen van de priester, maar ook tezamen met hem, en zo zich zelf leren offeren, dat zij eindelijk steeds meer door Christus de Middelaar uitgroeien tot een volmaakte eenheid met God en met elkaar, opdat tenslotte Gods alles in allen moge zijn.”

Broeders en zusters, dit is wat de Concilievaders wilden. Jazeker, ze discussieerden en stemden over specifieke manieren om hun bedoelingen toe te passen. Maar laat ons glashelder zijn: de rituele hervormingen in de Constitutie, zoals het herstel van het gebed van de gelovigen tijdens de Mis (n. 53), de uitbreiding van de concelebratie (n. 57) of een aantal van haar beleidslijnen zoals de vereenvoudiging verlangd in nummers 34 en 50, zijn alle ondergeschikt aan de fundamentele bedoelingen van de Concilievaders die ik zojuist heb omschreven. Het zijn middelen tot een doel, en het is het doel dat wij moeten behalen.

Als we naar een authentiekere toepassing van Sacrosanctum Concilium willen toewerken, dan moeten we op de allereerste plaats deze einddoelen in het oog houden. Misschien dat, als we ze met een frisse blik en met het voordeel van de ervaring van de laatste vijf decennia bestuderen, we sommige rituele hervormingen en bepaalde liturgische beleidslijnen in een ander licht zullen zien. Als sommige van deze nu moeten worden heroverwogen, om zo “het christelijk leven onder de gelovigen steeds hoger op te voeren” en “alle mensen tot de Kerk te roepen”, laat ons dan de Heer vragen ons de liefde en de nederigheid en wijsheid te schenken om dit te doen.

Ik noem deze mogelijkheid om opnieuw naar de Constitutie en de hervorming die volgde op de publicatie ervan te kijken, omdat ik niet denk dat we vandaag zelfs ook maar de eerste paragraaf van Sacrosanctum Concilium eerlijk kunnen lezen en tevreden kunnen zijn dat we de doelstellingen ervan hebben bereikt. Broeders en zusters, waar zijn de gelovigen waarover de Concilievaders spraken? Vele gelovigen zij nu ongelovig: ze komen helemaal niet meer naar de liturgie. In de woorden van de heilige Johannes Paulus II: vele christenen leven in een staat van “stille afvalligheid;” zij “leven alsof God niet bestaat” (Apostolische Exhortatie Ecclesia in Europa, 28 juni 2003, 9). Waar is de eenheid die het Concilie hoopte te bereiken? We hebben het nog niet bereikt. Hebben we werkelijk vooruitgang geboekt in het roepen van alle mensen tot de Kerk? Ik denk het niet. En toch hebben we heel veel in de liturgie gedaan!

In mijn 47 jaar als priester en na meer dan 36 jaar aan bisschoppelijk dienstwerk kan ik verklaren dat vele katholieke gemeenschappen en individuen de liturgie, zoals hervormd na het Concilie, met geestdrift en vreugde leven en vieren, en er veel van, zo niet al, het goede uit halen dat de Concilievaders verlangden. Dit is een grote vrucht van het Concilie. Maar uit mijn ervaring – nu ook als Prefect van de Congregatie voor de Goddelijke Eredienst en de Regeling van de Sacramenten – weet ik ook dat er vele vervormingen van de liturgie in heel de Kerk van vandaag bestaan, en er zijn vele situaties die verbeterd kunnen worden zodat de doelstellingen van het Concilie behaald kunnen worden. Voor ik over een aantal mogelijke verbeteringen spreek, laten we bedenken wat er gebeurde na de publicatie van de Constitutie over de Heilige Liturgie.

Terwijl het officiele hervormingswerk plaatsvondt ontstonden er een aantal zeer ernstige verkeerde interpretaties van de liturgie en deze schoten wortel in verschillende plaatsen in de wereld. Deze misbruiken van de Heilige Liturgie ontwikkelden zich vanwege een foutief begrip van het Concilie en resulteerden in liturgische vieringen die subjectief waren en meer gericht op de verlangens van de individuele gemeenschap dan op de offerdienst van de Almachtige God. Mijn voorganger als Prefect van de Congregatie, Francis Kardinaal Arinze, noemde dit ooit eens “de doe-het-zelf Mis”. De heilige Johannes Paulus II vond het zelfs noodzakelijk het volgende te schrijven in zijn encycliek Ecclesia de Eucharistia (17 april 2003):

“Deze dienst van de verkondiging van de kant van het Leergezag heeft een antwoord gekregen in de innerlijke groei van de christelijke gemeente. Zonder twijfel heeft de liturgiehervorming van het Concilie in hoge mate bijgedragen aan een bewustere, actievere en vruchtbaarder deelname aan het heilig Offer van het Altaar van de kant van de gelovigen. Op veel plaatsen is Aanbidding van het Allerheiligst Sacrament ook een belangrijke dagelijkse praktijk en wordt een onuitputtelijke bron van heiligheid. De vrome deelname van de gelovigen aan de eucharistische processie op Sacramentsdag is een genade van de Heer die ieder jaar vreugde brengt aan hen die eraan deelnemen. Andere positieve tekenen van geloof in en liefde voor de Eucharistie zouden nog genoemd kunnen worden.

Helaas is er naast dit licht ook schaduw. Op sommige plaatsen is de praktijk van de eucharistische Aanbidding vrijwel volledig verwaarloosd. In verschillende delen van de Kerk zijn misbruiken opgetreden, die lijden tot verwarring met betrekking tot het gezonde geloof en de katholieke leer ten aanzien van dit wonderbaarlijke Sacrament. Soms komt men een uiterst verengd begrip van het eucharistische mysterie tegen. Beroofd van zijn betekenis als offer wordt het gevierd als ware het eenvoudigweg een broederlijke maaltijd. Daarenboven wordt van tijd tot tijd de noodzaak van het ambtelijke priesterschap dat wortelt in de apostolische opvolging verduisterd en de sacramentaliteit van de Eucharistie wordt teruggebracht tot louter werkdadigheid in de verkondiging. Dit heeft hier en daar geleid tot oecumenische initiatieven die hoewel edel in hun motieven, toegeven aan eucharistische praktijken die in tegenspraak zijn met de discipline waarmee de Kerk haar geloof uitdrukt. Kunnen wij anders dan onze diepe droefheid over dit alles uitdrukken? De Eucharistie is een te groot geschenk dan dat wij dubbelzinnigheid en verschraling van de betekenis zouden kunnen dulden.

Ik vertrouw erop dat deze encycliek er effectief aan kan bijdragen om de schaduwen van onaanvaardbare doctrines en praktijken te verdrijven, opdat de Eucharistie verder moge stralen in heel de glans van haar mysterie (n. 10).”

Hier bestond ook een pastorale werkelijkheid: om goede redenen of niet, sommige mensen konden of wilden niet deelnemen aan de hervormde riten. Zij bleven weg of namen alleen deel aan de niet-hervormde liturgie waar ze die konden vinden, zelfs als de viering ervan niet was toegestaan. Zo werd de liturgie een uitdrukking van verdeeldheid in de Kerk, in plaats van één van katholieke eenheid. Het Concilie wilde niet dat de liturgie ons van elkaar scheidde! De heilige Johannes Paulus II werkte aan het genezen van deze verdeling, met de hulp van Kardinaal Ratzinger die, als Paus Benedictus XVI, de nodige interne verzoening in de Kerk wilde faciliteren door in zijn Motu Proprio Summorum Pontificum (7 juli 2007) te bepalen dat de oudere vorm van de Romeinse ritus zonder beperkingen beschikbaar moet zijn voor die individuen en groepen die uit haar rijkdom willen putten. In Gods Voorzienigheid is het nu mogelijk onze katholieke eenheid te vieren met respect voor, en zelfs vreugde in, een legitieme diversiteit van de rituele praktijk.

We mogen dan een hele nieuwe, moderne liturgie in de volkstaal hebben opgebouwd, maar als we niet de juiste basis hebben gelegd – als onze seminaristen en geestelijkheid niet “diep doordrongen zijn van de geest en de kracht van de liturgie”, zoals het Concilie vroeg – dan kunnen zij zelf de mensen die aan hun zorg zijn toevertrouwd niet vormen. We moeten de woorden van het Concilie zelf zeer serieus nemen: het zou “kansloos” zijn te hopen op een liturgische vernieuwing zonder een grondige liturgische vorming. Zonder deze essentiële vorming zouden geestelijken zelfs schade toebrengen aan het geloof van mensen in het eucharistisch mysterie.

Ik wil niet bovenmatig pessimistisch overkomen, en ik zeg nogmaals: er zijn vele, vele gelovige mannelijke en vrouwelijke leken, vele geestelijken en religieuzen voor wie de liturgie zoals hervormd na het Concilie een bron van veel geestelijke en apostolische vruchten is, en daar dank ik de Almachtige God voor. Maar ik denk dat u het met mij eens zal zijn, zelfs op basis van mijn korte analyse hierboven, dat we beter kunnen doen, zodat de Heilige Liturgie werkelijk de bron en het hoogtepunt van het leven en de missie van de Kerk wordt, nu, aan het begin van de eenentwintigste eeuw, zoals de Concilievaders zozeer verlangden.

Gezien de fundamentele verlangens van de Concilievaders en de verschillende situaties die na het Concilie zichtbaar zijn geworden, zou ik een aantal praktische overwegingen willen presenteren over hoe we Sacrosanctum Concilium vandaag beter kunnen toepassen. Ook al dien ik als Prefect van de Congregatie voor de Goddelijke Eredienst, ik doe dit in alle nederigheid als een priester en een bisschop in de hoop dat dit een volwassen reflectie en studie en goed liturgisch handelen in heel de Kerk zal bevorderen.

Het zal geen verrassing zijn wanneer ik zeg dat we in de eerste plaats de kwaliteit en diepgang van onze liturgische vorming moeten onderzoeken, hoe we de geest en kracht van de liturgie overbrengen op onze geestelijken, religieuzen en lekengelovigen. Te vaak nemen we aan dat onze wijdingskandidaten voor het priesterschap of het permanente diaconaat genoeg over de liturgie “weten”. Maar het Concilie drong hierin niet aan op kennis, hoewel de Constitutie natuurlijk het belang van liturgiestudie onderstreepte (zie n. 15-17). Nee, de eerste en essentiële liturgische vorming is meer een onderdompeling in de liturgie, in het diepe mysterie van God, onze liefhebbende Vader. Het is een kwestie van de liturgie beleven in al haar rijkdom, zodat we, na gedronken te hebben uit haar bron, altijd dorsten naar haar verrukkingen, haar orde en schoonheid, haar stilte en bezinning, haar verheerlijking en aanbidding, haar vermogen ons ten diepste te verbinden met Hem die in en door de riten van de Kerk werkt.

Als we hier zorg voor dragen, als onze nieuwe priesters en diakens werkelijk dorsten naar de liturgie, zullen zij op hun beurt in staat zijn degenen die aan hun zorg zijn toevertrouwd te vormen – zelfs als de liturgische situatie en mogelijkheden van hun kerkelijke missie bescheidener zijn dan die van het seminarie of de kathedraal. Ik weet van vele priesters in zulke omstandigheden die hun mensen vormen in de geest en kracht van de liturgie, en wier parochies voorbeelden zijn van grote liturgische schoonheid. We moeten niet vergeten dat waardige eenvoud niet hetzelfde is als reductief minimalisme of een verwaarloosde en vulgaire stijl. Zoals onze Heilige Vader, Paus Franciscus, leert in zijn Apostolische Exhortatie Evangelii Gaudium: “De Kerk evangeliseert en evangeliseert zichzelf met de schoonheid van de liturgie, die ook viering is van de evangeliserende activiteit en bron van een hernieuwde impuls tot zelfgave.” (n. 24)

Ten tweede denk ik dat het zeer belangrijk is dat we duidelijk zijn over de aard van liturgische participatie, van de participatio actuosa waar het Concilie toe opriep. Hierover is veel verwarring geweest in de laatste decennia. Nummer 48 van de Constitutie zegt: De Kerk wil “dat de christengelovigen dit geheim van het geloof niet als buitenstaanders of als zwijgende toeschouwers bijwonen, maar dat zij het door de riten en gebeden goed leren begrijpen en daardoor bewust, godvruchtig en actief deelnemen aan de heilige handeling.” Het Concilie beschouwt participatie als voornamelijk intern, voortkomend uit een goed begrip van de riten en gebeden. Zeker, de Concilievaders vragen de gelovigen te zingen, de priester te antwoorden, liturgische taken op zich te nemen die rechtmatig de hunne zijn, maar staan erop dat allen zich bewust zijn van wat ze doen, “godvruchtig en actief”.

Als we het belang van de internisalisatie van onze liturgische participatie begrijpen zullen we het luidruchtige en gevaarlijke liturgische activisme, dat in de laatste decennia zo prominent aanwezig is geweest, vermijden. We gaan niet naar de liturgie om op te treden, om dingen te doen zodat anderen het kunnen zien: we gaan om verbonden te worden met het handelen van Christus door een internalisatie van de uitwendige liturgische riten, gebeden, tekenen en symbolen. Wellicht dat degenen die geroepen zijn tot liturgisch dienstwerk dit zich beter moeten herinneren dan anderen! Maar we moeten anderen ook vormen, in het bijzonder onze kinderen en jonge mensen, in de ware betekenis van liturgische participatie, in de ware manier om de liturgie te bidden.

Ten derde, ik heb gesproken over het feit dat een aantal hervormingen die na het Concilie zijn ingevoerd mogelijk zijn samengesteld volgens de tijdsgeest en dat er een groeiende hoeveelheid studie door trouwe zonen en dochters van de Kerk is geweest, waarin wordt gevraagd of wat was ingevoerd werkelijk de doelstellingen van de Constitutie toepaste, of dat ze er in werkelijkheid aan voorbij gingen. Deze studie vindt soms plaats onder de noemer “hervorming van de hervorming” en ik weet dat EH Thomas Kocik over deze kwestie een doorwrochte studie heeft gepresenteerd tijdens de Sacra Liturgia conferentie in New York, een jaar geleden.

Ik denk niet dat we de mogelijkheid of de wenselijkheid van een officiële hervorming van de liturgische hervorming kunnen afwijzen, omdat haar voorstanders een aantal belangrijke beweringen doen in hun pogingen trouw te zijn aan de nadruk van het Concilie in nummer 23 van de Constitutie “om de gezonde traditie te bewaren en toch de weg te openen voor een gewettigde vooruitgang”, en dat “vernieuwingen niet plaats hebben, tenzij deze door een werkelijk en duidelijk nut van de Kerk worden vereist, waarbij men er op dient te letten, dat de nieuwe vormen als het ware organisch voortkomen uit de reeds bestaande vormen.”

Ik kan meedelen dat, toen ik afgelopen april door de Heilige Vader in audiëntie werd ontvangen, Paus Franciscus mij vroeg de kwestie van een hervorming van een hervorming te bestuderen en hoe beide vormen van de Romeinse ritus te verrijken. Dat zal een fijngevoelig werk zijn en ik vraag om uw geduld en gebed. Maar als we Sacrosanctum Concilium beter willen toepassen, als we willen bereiken wat het Concilie verlangde, dan is dit een serieuze kwestie die zorgvuldig moet worden bestudeerd en behandeld met de nodige duidelijkheid en voorzichtigheid.

Wij priesters, wij bisschoppen dragen een grote verantwoordelijkheid. Hoe leidt ons goede voorbeeld tot goed liturgisch handelen; hoe kwetst onze onachtzaamheid of wangedrag de Kerk en haar heilige liturgie!

Wij priesters moeten in de allereerste plaats aanbidders zijn. Onze mensen zien het verschil tussen een priester die met geloof viert en één die haastig viert, veel op zijn horloge kijkt, bijna alsof hij zo snel mogelijk weer terug naar de televisie wil! Priesters, we kunnen niets belangrijkers doen dan de heilige mysteries te vieren: laten we oppassen voor de verleiding van liturgische luiheid, want dat is een verleiding van de duivel.

We moeten onthouden dat wij niet de makers van de liturgie zijn. Wij zijn haar nederige bedienaars, onderworpen aan haar discipline en wetten. Wij hebben ook de verantwoordelijkheid om degenen die ons bijstaan in liturgische functies te vormen in zowel de geest en kracht van de liturgie en zeker ook haar regels. Ik heb soms priesters een stap terug doen zetten om buitengewone bedienaars de Heilige Communie uit te laten delen: dit is fout, het is een ontkenning van het priesterlijk dienstwerk evenals een klerikalisering van de leken. Wanneer dit gebeurt is het een teken dat de vorming verkeerd is gegaan, en dat het gecorrigeerd moet worden.

Ik heb ook priesters en bisschoppen gezien die, gekleed om de Heilige Mis te vieren, telefoons en camera’s tevoorschijn haalden en in de heilige liturgie gebruikten. Dit is een verschrikkelijke aanklacht tegen het begrip dat zij hebben over wat ze doen als ze de liturgische gewaden aantrekken, dus zich als een alter Christus kleden – en nog meer, als ipse Christus, als Christus zelf. Dit is heiligschennis. Geen bisschop, priester of diaken die is gekleed voor het liturgisch dienstwerk of aanwezig op het priesterkoor moet foto’s nemen, zelfs niet tijdens grote geconcelebreerde Missen. Dit priesters dit vaak doen tijdens zulke Missen, of met elkaar praten of nonchalant zitten, is volgens mij een teken dat wij opnieuw moeten nadenken over de gepastheid van deze Missen, vooral als het priesters aanzet tot zulk schandalig gedrag dat het gevierde mysterie zo onwaardig is, of als de grootte van deze geconcelebreerde vieringen tot het risico van ontheiliging van de heilige Eucharistie leidt.

Ik wil een beroep doen aan alle priester. U heeft misschien mijn artikel in L’Osservatore Romano van een jaar geleden (12 juni 2015) gelezen, of mijn interview met het tijdschrift Famille Chrétienne in mei van dit jaar. Bij beide gelegenheden heb ik gezegd dat ik denk dat het heel belangrijk is dat we zo snel mogelijk terugkeren naar een gezamenlijke richting, van priesters en gelovigen samen in dezelfde richting – naar het ooster of tenminste naar de apsis – naar de Heer die komt, in die delen van de liturgische riten waarin we ons tot God richten. Dit is toegestaan onder de huidige liturgische regels. Het is volledig legitiem in de moderne ritus. Ik denk dat het een heel belangrijke stap is om te verzekeren dat in onze vieringen de Heer werkelijk in het centrum staat.

En dus, beste priesters, vraag ik u dit waar mogelijk toe te passen, voorzichtig en met de nodige catechese, zeker, maar ook met het zelfvertrouwen van een herder dat dit iets goeds is voor de Kerk, iets goeds voor onze mensen. Uw eigen pastorale oordeel zal bepalen hoe en wanneer dit mogelijk is, maar wellicht is de eerste zondag van de Advent van dit jaar, wanneer we uitkijken naar “de Heer die zal komen” en “die niet aarzelt”, een hele goede tijd om dit te doen. Beste priesters, we zouden opnieuw moeten luisteren naar de klaagzang van God zoals verkondigd door de profeet Jeremia: “ze hebben Mij de rug toegekeerd” (2:27). Laat ons weer naar de Heer terugkeren!

Ik zou ook een beroep willen doen op mijn broeders bisschoppen: leidt u alstublieft uw priesters en mensen op deze manier naar de Heer, in het bijzonder in grote vieringen in uw bisdommen en in uw kathedraal. Vorm uw seminaristen alstublieft in de werkelijkheid dat we niet tot het priesterschap geroepen zijn om zelf in het hart van de liturgische eredienst te staan, maar om de gelovigen van Christus als medegelovigen naar Hem te leiden. Maak deze eenvoudige maar diepgaande hervorming alstublieft mogelijk in uw bisdommen, uw kathedralen, uw parochies en uw seminaries.

Wij bisschoppen hebben een grote verantwoordelijkheid, en ooit zullen we ons voor de Heer moeten verantwoorden over ons beheer. Wij bezitten niets! Zoals de heilige Paulus ons leert, wij zijn slechts “helpers van Christus, belast met het beheer van Gods geheimen” (1 Kor. 4:1). Wij hebben de verantwoordelijkheid ervoor te zorgen dat de heilige werkelijkheid van de liturgie wordt gerespecteerd in onze bisdommen en dat onze priesters en diakens zich niet alleen aan de liturgische voorschriften houden, maar de geest en de kracht van de liturgie waaruit deze voortkomen kennen. Ik was zeer bemoedigd door het lezen van de presentatie getiteld “The Bishop: Governor, Promoter and Guardian of the Liturgical Life of the Diocese”, gegeven voor de Sacra Liturgia conferentie in Rome in 2013 door aartsbisschop Alexander Sample van Portland in Oregon in de VS, en ik raad mijn broeders bisschoppen op broederlijke wijze aan zijn overwegingen zorgvuldig te bestuderen.

Hier herhaal ik wat ik elders heb gezegd: dat Paus Franciscus mij heeft gevraagd het liturgisch werk voort te zetten dat Paus Benedictus begonnen is (zie: Boodschap aan Sacra Liturgia 2015, New York City). Het feit dat we een nieuwe paus hebben betekent niet dat de visie van zijn voorganger nu niet langer geldig is. Integendeel, zoals we weten heeft onze Heilige Vader Paus Franciscus het grootste respect voor de liturgische visie en maatregelen die Paus Benedictus heeft uitgevoerd in opperste trouw aan de wensen en doelstellingen van de Concilievaders.

Staat u mij, voor ik afrond, toe een aantal andere kleine manieren te noemen die ook bij kunnen dragen aan een meer getrouwe toepassing van Sacrosanctum Concilium. Eén daarvan is dat we de liturgie moeten zingen, we moeten de liturgische teksten zingen, met respect voor de liturgische tradities van de Kerk en ons verheugend in de schatkist aan gewijde muziek die de onze is, in het bijzonder die muziek die hoort bij de Romeinse ritus, het Gregoriaans. We moeten gewijde liturgische muziek zingen, en niet slechts religieuze muziek of, erger, wereldse muziek.

We moeten de juiste balans vinden tussen de volkstalen en het gebruik van het Latijn in de liturgie. Het Concilie heeft nooit de bedoeling gehad dat de Romeinse ritus volledig in de volkstaal gevierd zou worden. Maar het wilde wel een breder gebruik ervan toestaan, in het bijzonder voor de lezingen. Tegenwoordig zou het mogelijk moeten zijn, vooral door moderne druktechnieken, om voor ieder het begrijpen van het Latijn te vergemakkelijken, wellicht voor de liturgie van de Eucharistie, en dit is natuurlijk met name gepast bij internationale samenkomsten waar de plaatselijke volkstaal door velen niet verstaan wordt. En wanneer de volkstaal gebruikt wordt moet het natuurlijk een juiste vertaling van het originele Latijn zijn, zoals Paus Franciscus recent aan mij heeft bevestigd.


Tussenkomst van Bisschop Rey

Met grote vreugde hebben we vandaag gehoord dat onze Heilige Vader, Paus Franciscus, u heeft gevraagd een studie te beginnen van de liturgische hervorming na het Concilie, en mogelijkheden te verkennen van wederzijdse verrijking tussen de oudere en nieuwere vormen van de Romeinse ritus, oorspronkelijk besproken door Paus Benedictus XVI.

Uwe Eminentie, uw oproep dat wij “zo snel mogelijk terugkeren naar een gezamenlijke richting” in onze liturgische vieringen, “naar het ooster of tenminste naar de apsis – naar de Heer die komt,” is een uitnodiging tot een radicale herontdekking van iets dat aan de wortel ligt van de christelijke liturgie. Het roept ons op om wederom te beseffen dat, in al onze liturgische vieringen, de christelijke liturgie in essentie gericht is op Christus, wiens komst wij met vreugdevolle hoop afwachten.

Uwe Eminentie, ik ben slechts één bisschop van één bisdom in het zuiden van Frankrijk. Maar als antwoord op uw oproep wil ik nu aankondigen dat, in ieder geval op de laatste zondag van de Advent van dit jaar, in mijn viering van de heilige Eucharistie in mijn kathedraal en bij andere gelegenheden zoals het past, ik ad orientem zal vieren – in de richting van de Heer die komt. Voor de Advent zal ik een brief schrijven aan mijn priesters en mensen over deze kwestie om mijn beslissing toe te lichten. Ik zal hen aanmoedigen mijn voorbeeld te volgen. Ik zal hen vragen mijn persoonlijke getuigenis, als eerste herder van het bisdom, te ontvangen in de geest van iemand die zijn volk wil oproepen om hierdoor het primaatschap van de genade in hun liturgische vieringen te herontdekken. Ik zal uitleggen dat deze verandering ons zal helpen de fundamentele aard van de christelijke eredienst te herinneren: dat het steeds op de Heer gericht moet zijn.


Kardinaal Sarah, Addendum

We moeten ervoor zorgen dat aanbidding het hart is van onze liturgische vieringen. Te vaak maken we niet de beweging van viering naar aanbidding, maar als we dat niet doen ben ik bang dat we niet altijd volledig intern hebben deelgenomen aan de liturgie. Twee lichaamshoudingen zijn hier nuttig, zelf onmisbaar. De eerste is stilte. Als ik nooit stil ben, als de liturgie mij geen ruimte geeft voor stil gebed en bezinning, hoe kan ik dan Christus aanbidden, hoe ik mij dan in mijn hart en ziel met Hem verbonden voelen? Stilte is zeer belangrijk, en niet alleen voor en na de liturgie.

Zo is ook het knielen bij de consecratie (tenzij ik ziek ben) van belang. In het westen is dit een lichamelijke handeling van aanbidding die ons nederig maakt voor onze Heer en God. Het is in zichzelf een gebedshandeling. Waar knielen en buigen uit de liturgie zijn verdwenen moeten ze worden teruggebracht, in het bijzonder in verband met het ontvangen van onze Heer in de heilige communie. Beste priesters, vorm uw mensen, waar mogelijk en met pastorale prudentie, zoals ik eerder zei, in deze prachtige handeling van aanbidding en liefde. Laat ons wederom neerknielen in aanbidding en liefde voor de Eucharistische Heer!

In verband met het geknield ontvangen van de heilige communie  wil ik verwijzen naar de brief van de Congregatie voor de Goddelijke Eredienst en de Regeling van de Sacramenten uit 2002, die duidelijk maakt dat “elke weigering van de Heilige Communie aan één van de gelovigen op basis van zijn of haar knielende houding is een ernstige overtreding van één van de meest fundamentele rechten van de christengelovigen” (Brief, 1 juli 2002, Notitiae, n. 437, nov-dec 2002, p. 583).

Het correct kleden van alle liturgische bedienaren op het priesterkoor, inclusief de lectoren, is ook van groot belang, wil dit dienstwerk als authentiek beschouwd worden en wil het uitgevoerd worden met het decorum passend bij de heilige liturgie – ook de bedienaren zelf dienen de juiste eerbied te tonen voor de mysteries die zij toedienen.

Dit zijn enkele voorstellen: ik ben er zeker van dat er vele andere gedaan kunnen worden. Ik leg ze u voor als mogelijke manieren om verder te gaan naar “de juiste manier om de liturgie innerlijk en uiterlijk te vieren”, dat natuurlijk het verlangen was dat Kardinaal Ratzinger aan het begin van zijn grootse werk, De Geest van de Liturgie, uitdrukte (Joseph Ratzinger, Theology of the Liturgy, Collected Works vol. 11, Ignatius Press, San Francisco 2014, p. 4). Ik moedig u aan om alles te doen dat u kunt om dit doel te realiseren, dat volledig in overeenstemming is met dat van de Constitutie over de Heilige Liturgie van het Tweede Vaticaans Concilie.

 

 

Ready for launch – a new translation of the Lord’s Prayer

prayerThe Dutch and Flemish bishops announced today that the new translation of the Lord’s Prayer, drafted over the past couple of years as a first step to come to a completely new translation of the Roman Missal, will enter into effect on 27 November of this year, the start of Advent. In August of 2014 the new translation was already presented, and I discussed the changes at that time in this blog post.

The two bishops’ conferences each delegated a member to sit ona joint commission preparing the new translation. For the Netherlands that is Bishop Jan Liesen of Breda, and for Belgium it is Archbishop Jozef De Kesel of Mechelen-Brussels. Both prelates have released explanatory notes announcing the change: Bishop Liesen back in 2014, and Archbishop De Kesel today.

The translation itself, as I have outlined in the blog post I linked to above, is not extremely different from the existing texts, although the differences will certainly be noticeable when it comes into use, and could be considered an amalgamation of both. A noteworthy change is the translation of the word tentationem, temptation in English. In his note, Archbishop De Kesel discusses the new translation of this word:

de kesel“Until now this word has been translated as “bekoring” [temptation]. The Greek has peirasmos. This can be translated as both “bekoring” and “beproeving” [ordeal/test]. Most often this is translated as “beproeving”. So “beproeving” is the more concordant translation of the Greek basis. Translating it as “bekoring”, furthermore, presents a theological problem. “Bekoren” means to incite to evil. In Scripture this is said of the devil, not of God. God does not try and encourage man to commit evil. In that sense it is not God who tempts us, as the Letter of James (1:13) explicitly says. James responds here to an incorrect understanding of temptation or testing. It is not God, but, “when a man is tempted, it is always because he is being drawn away by the lure of his own passions”.

Yet it is an undeniable Biblical concept that God can test someone’s faith. For example, Abraham was tested, and so Jesus was tested also. “Thereupon, the Spirit sent him out into the desert:  and in the desert he spent forty days and forty nights, tempted by the devil” (Mark 1:12-13). The wording is striking and to the point: it is the Spirit who sends Jesus to the desert to be tested for forty days by Satan. The Spirit of God does not lure us into doing evil and tests us in that way, but He can bring us into situations in which our faith is being tested. These are situations in which we are presented with the unavoidable choice: for God and thus against evil, or for evil and thus against God. Only in and through the testing you know whether or not you really believe in God. Whether you, like Abraham, trust Him unconditionally, even in the darkest hour. This is also the meaning of the forty years in the desert. As Deuteronomy 8:2 says: “the Lord thy God led thee through the desert, testing thee by hard discipline, to know the dispositions of thy heart”.

Hence the meaning of the final prayer in the Our Father. We do not ask God not to tempt us. He doesn’t. But we do ask Him not to test us beyond our abilities. And this is not just any test. It is about whether or not, when it really matters, we do not deny our vocation as Christians. That, as happened to Simon Peter, we would say, when things get dangerous, “No, I do not know Him.” That is what we ask God earnestly in the last prayer of the Our Father: do not lead us to that ordeal.”

Bishop Liesen explains the process by which the new translation was arrived at:

liesen“Although the Altar Missal for the Dutch Church Province of 1979 included an ecumenical text of the Lord’s Prayer, the Netherlands and Flanders did not succeed in realising a joint translation of the Our Father as part of the liturgy renewal following the Second Vatican Council. All attempts came to naught. […]

The current review of the translation of the Order of Mass on behalf of the Dutch and Flemish bishops was seen by the joint commission as a unique opportunity to realise a joint text of the Lord’s Prayer for the entire Dutch language area. Following the Second Vatican Council new translations of the Our Father had already been realised and introduced in other language areas. The Congregation for Divine Worship and the Discipline of the Sacraments made it known that, as part of the review of the Missale Romanum, a joint Dutch text of the Lord’s Prayer was diserable.

Starting point in achieving a new translation was to stay as close as possible to the familiar Flemish and Dutch texts and therefore maintain what is the same in both translations. Attention also had to be paid to the source text and understandability and the ecumanical translations also had to be consulted. The joint commission entrusted the task of developing a proposal in this sense to a Dutch and a Flemish exegete, who quickly presented a result which was adopted in full by the commission.”

So it took fifty years for an attempt to create a new translation of the Lord’s Prayer to succeed, and now it was only a matter of months. I suppose that shows how the polemics and pasionate differences of opinions following the Second Vatican Council have finally settled into a situation where bishops can agree on said translation. I say ‘bishops’ for a reason, since the general tone of the reaction I see on social media is one of disregard, mockery even, coupled with, in some cases, the decision to stick with the old familiar text. There are definitively parallels to be drawn with the introduction of the new English translation of the Missal in 2010. It’ll be interesting to see how the new translation will be accepted come Advent.

“Peace, purity and consistency” – Cardinal Eijk’s message for Lent

In his message for Lent, Cardinal Wim Eijk looks ahead at the Gospel readings for this time, “a tried and tested method of focussing more on God in this period”. After discussing what Lent means in this Holy Year of Mercy, he also takes on a topic which Pope Francis also discusses frequently: the reality of the devil in our lives.

To the elemtents of “peace, purity and consistency”, which are important for our spiritual lives in Lent, the cardinal adds a fourth one: mercy.

There’s more, too, in my translation of the text:

Kardinaal%20Eijk%202012%20kapel%20RGB%204%20klein“Brothers and sisters in Christ Jesus our Lord,

Politicians in the 21st century are a bit like mountaineers: the go from one summit to another. At the end of 2015 the climate summit was held in Paris, for example, seen by many as a “last chance” to save the climate. After days of negotation an agreement appeared, of which we hope that it will be upheld by all parties.

In January of this year there was a summit of another sort: in the Swiss winter sports tonw of Davos the World Economic Forum (WEF) too place, where leading business people and politicians came together. After the industrial revolutions of the steam engine, mass production and information technology, a fourth industrial revolution is nigh, the World Economic Forum says. One of the elements of that fourth industrial revolution is that soon as many people in the world as possible will be connected to machines and each other via the Internet. Sensors which can read signals to activate machines when they are needed, are increasingly being integrated in clothing and jewelery, while a rose-coloured future of robots and self-driving cars by means of the Internet was presented in Davos.

There are undoubtedly many advantages, but a population connected and exchanging data through the Internet does not automatically make true human contactsm which is the sort of contact by which the exchange of data leads to an encounter with the other as a person. Contacts in which we really listen to the other’s story and not immediately weigh every word on our own inner value scales. Contacts in which drinking a cup of coffee together is more than enjoying a beverage together, because the one you are drinking it with has a chance to tell his story. Contacts in which we have compassion and sympathy when the situation requires it. And the situation requires it more often than we sometimes wish…

The world currently has great need of such compassion and sympathy, Pope Francis concluded. Partly for that reason he has called for the Holy Year of Mercy, which we are living in now. What the fourth industrial revolution can never bring, is what Pope Francis hopes to see as the result of this Holy Year; a ‘revolution of tenderness’. For that reason the Church must strongly emphasise her tradition of mercy, the Pope claims.

We are now at the start of Lent. This time of fasting offers a special opportunity to come clean with yourself. And not only with yourself, but also with your neighbours and with God. It is a forty-day ritual of purification – of the body, but especially of the soul. By stepping from what does not really matter, by separating the main and the side issues and so focus more on God, we come closer to our own identity: we are children of God, who is merciful Father for us. In the Bull Misericordiae vultus, in which Pope Francis announced the Holy Year of Mercy, he wrote with reason: “The season of Lent during this Jubilee Year should also be lived more intensely as a privileged moment to celebrate and experience God’s mercy” (Misericordiae vultus, 17).

The Gospel readings in Lent are a tried and tested method of focussing more on God in this period. In Luke 4:1-13 we read, for example, about the temptation of Jesus by the devil, when He spends forty days in the desert. The demonic temptations should not be seen symbolically only, as Pope Francis has emphasised several times. In the 21st century, the figure of the devil remains a reality. “We are all tempted, because our spiritual life, our Christian life, is a battle. Because the devil does not want us to become holy, he does not want us to follow Jesus. The devil’s temptations have three main characteristics, and we have to be aware of them in order to not to fall into his trap. What does the spirit of evil do to snatch us away from Jesus’ path? The temptation begins subtly but then it grows and increasingly grows stronger. Secondly, it infects someone else. It spreads to another and seeks to take root in the community. Fonally, to calm the soul, it seeks to justify itself. It grows, spreads and justifies itself” (Pope Francis, The Devil exists, daily meditation held on 11 April 2014, in the chapel of the Domus Sanctae Marthae).

We must take care to always remain vigilant, for demonic temptations often seem appealing. Just like decay masks itself with a sweet scent, so that we realise too late what we are dealing with.

In Luke 9:28-36 Jesus, accompanied by some of His disciples, ascends the mountain to pray. In this way He wants to be closer to God. Jesus frequently goes up a mountain to be with God and when we follow Jesus this also has to be a regular part of our lives.

Lent can help us to (spiritually) reanimate our prayerful relationship with God. It isn’t always easy, with all the distractions of the modern 24-hour economy, to find that solitude. There is, after all, so much distraction around us. The devil is sometimes called “the great tempter”. He tries to tempt man to do the bad and not the good. But the devil manifests himself in our time just as often as “the great distracter”. Instead of focussing on God, there is always something else that ostensibly requires our attention. The devil makes convenient use of this to distract us from God. The rule of “peace, purity and consistency”, used by young parents for their children, may be of use to us here. For us as children of God, this rule remains valid for our entire lives: find the peace of prayer, always aspire for spiritual purity and pray consistently: good habits are, after all, also hard to unlearn.

In the parable of the fig tree without fruits (Luke 13:6-9), which we read about on the Third Sunday of Lent, the owner threatens to have the fig tree cut down as it hasn’t born fruit in three years. Jesus quotes the vinedresser who answer the owner: “Sir, leave it one more year and give me time to dig round it and manure it: it may bear fruit next year; if not, then you can cut it down”. In this vinedresser we can recognise Jesus, “the face of the Father’s mercy” (Misericordiae vultus, 1), who is always willing to give man a new chance and for that purpose gives His life on the cross.

We too keep getting every opportunity to be nourished. In a very special way we receive that nourishment on Sunday in the celebration of the Eucharist, when we hear to the Word of the Lord and when, by receiving Holy Communion, we encounter and receive Christ. This inner attitude of mercy expresses itself outwardly in performing the works of mercy. The tree is known by its fruits, according to a saying with Biblical roots.

On the fourth Sunday of Lent we hear one of the best known parables in the Bible. In it, Jesus speaks about the prodigal son (Luke 15:11-32). The father receives his child – who was lost because of sin and who wasted his inheritance – with open arms. This parable has become a symbol of the boundlessness of Gods mercy: He keeps watching for His prodigal children. Hoping that they will recognise their sins, return to their senses and so also so Him. Rembrandt depicted the embrace of the Father and His prodigal son strikingly in a famous painting. The Dutch bishops chose this painting as a logo for their publications about the Year of Mercy, such as on the website http://www.heiligjaarvanbarmhartigheid.nl.

Lent is a frutiful time for us faithful, and in the Holy Year of Mercy it gets and extra dimension. Pope Francis added to this by the initiative of “24 hours for the Lord”, which will be held on 4 and 5 March. In his Bull says about it: “So many people, including young people, are returning to the Sacrament of Reconciliation; through this experience they are rediscovering a path back to the Lord, living a moment of intense prayer and finding meaning in their lives. Let us place the Sacrament of Reconciliation at the centre once more in such a way that it will enable people to touch the grandeur of God’s mercy with their own hands. For every penitent, it will be a source of true interior peace” (Misericordiae vultus, 17).

On the request of Pope Francis, a Holy Door has been opened in one or more churches in every diocese in the world. In the Archdiocese of Utrecht there are three: in Utrecht, Groenlo and Hengelo. People can pilgrimage to these churches and there are special celebrations and activities for the Holy Year there.

Pope Francis decreed that whoever goes through a Holy Door earns a full indulgence. The Eucharist must be celebrated and the sacrament of penance and reconciliation (confession) must be received thereto. This sacrament, often forgotten in the Netherlands, opens the path to the mercy of the Father. But we are also called to perform the works of mercy ourselves. There is much to do, so that can not be an excuse – there are no less than seven corporal and seven spiritual works of mercy. Performing these works of mercy should obviously not be limited to the Holy Year. We should be permanently reformed to a better version of ourselves in this Holy Year of Mercy.

In our archdiocese we also answer to the call of Pope Francis to bring the sacrament of confession into the spotlight anew. For that purpose there will be “celebrations of mercy” in our parishes, which include the adoration of Christ in the Blessed Sacrament. Several priests will be available for confession during these celebrations. The Dutch bishops will, in line with Pope Francis’ request, ask priests, deacons and pastoral workers to introduce children who are receiving their First Communion to the sacrament of penance and reconciliation.

God always wants the best for us. I pray that this Lent can be a new beginning, also for those who believe they are far removed from God the Father. For He always waits for us and wants to give us His mercy, so that we can become new people. In the words of the prophet Isaiah:

“No need to remember past events, no need to think about what was done before. Look, I am doing something new, now it emerges; can you not see it? Yes, I am making a road in the desert and rivers in wastelands.” (Is. 43:18-19)

I wish you all a fruitful and blessed Lent.

Utrecht, Ash Wednesday 10 February 2016

Willem Jacobus Cardinal Eijk
Archbishop of Utrecht”

Paul and Francis – a selective reading of two Popes

Paul-VIIn this month’s edition of our diocesan magazine I came across an odd statement: Pope Francis has freed the Church from the strict doctrines regarding human sexuality and procreation as laid down by Pope Paul VI (pictured) in the encyclical Humanae Vitae. The same Pope Francis who has beatified Paul VI and repeatedly called him a courageous prophet, exactly for Humanae Vitae

Where do these claims come from? It isn’t the first time I’ve come across similar statements. Pope Francis is undoubtedly a people’s person, even more so than Saint John Paul II was, I suspect. But Pope Francis is also Catholic, and is unafraid of underlining even the unpopular teachings: he is staunchly opposed to abortion and euthanasia, continuously speaks of the dangers of sin and the devil, and, like I said above, is fully in line with the teachings of Blessed Pope Paul VI.

It is risky business to isolate Popes from one another. Humanae Vitae does not show us the full person of Paul VI, and today’s General Audiences don’t tell us everything about Francis. Both those parts of their teaching and person are important, but if we do not look any further, we run the risk of making such faulty and misleading statements as the one that opened this blog post.

In the case of Pope Francis, let his open personality be an invitiation to find out more about him and thus about the faith. His appreciation for Paul VI should likewise be reason to read Humanae Vitae anew. The papacy is no popularity contest, and nor does it revolve around superficial niceties. It is a teaching office, and sometimes that teaching reaches across the years, decades and centuries. And sometimes it is expanded or we look at it from a new perspective. In the case of Paul VI and Humanae Vitae, it is more than policy, more than old-fashioned opinions that need correcting. On the contrary, as Pope Francis has said, it is prophetic.

Some thoughts on the Synod and how some people choose to view it

I have to wonder about all those people who claim that poor Pope Francis has been thwarted by those mean old bishops in getting the liberal result of the Synod they wanted? They act as if the only possible conclusion could be what the Pope wishes for: Communion for all, approval of same-sex marriage and an end to difficult and nasty words about sin and exclusion. If only it weren’t for those bishops who are simply afraid of change and don’t want to lose their luxury positions of power.

Except that this is about as far removed from reality as possible.

There is an image of the Pope that is only about being nice. Those who hold to this image quote such statements like the infamous “who am I to judge?” about homosexuals seeking God, but conveniently ignore the fact that no other modern pontiff has spoken as much about sin and the Devil as Pope Francis. According to this line of thought, the Synod must be Pope Francis’ attempt to make the Church nice: to get rid of the difficulties surrounding Communion, marriage and sexuality (never mind the tendency of pretending that these are the sole topics discussed at the Synod is an extremely narrow view).

Now that the Synod is over and the concluding remarks have been published, the followers of this train of thought claim that it is not Pope Francis who holds to the carefu language about homosexuality, about Communion for the divorced and remarried, language that does not go as far as they would want, but those mean old bishops who hijacked the debate. Never mind that Pope Francis has expressly denied that there are opposing sides among the Synod fathers, or that the purpose of the Synod itself says nothing about pushing through any agenda. The Pope called for free and open discussion, no holds barred, and that’s what, and we, he got.

The idea that Pope Francis is disappointed in the result (a temporary result, I might add) of the Synod is unrealistic and presumptuous, a result of seeing the Church as a mere political arena, with opposing side; one conservative, clinging to what is old and familiar, and the other liberal, hoping to change the Church to align to the times.

“Many commentators, or people who talk, have imagined that they see a disputatious Church where one part is against the other, doubting even the Holy Spirit, the true promoter and guarantor of the unity and harmony of the Church, the Holy Spirit who throughout history has always guided the barque, through her Ministers, even when the sea was rough and choppy, and the ministers unfaithful and sinners.”

Many people talk, few listen or read. A proper read-through of the documents of the Synod should be enough to know that both secularist and extreme conservative conclusions are unrealistic. The Church has not closed doors to anyone, and nor has she thrown out the deposit of the faith that she has been given to keep and share.

Lenten reflection – First Sunday

Kramskoi_Christ_dans_le_désert“Then Jesus was led by the Spirit out into the desert to be put to the test by the devil. He fasted for forty days and forty nights, after which he was hungry, and the tester came and said to him, ‘If you are Son of God, tell these stones to turn into loaves.’

But he replied, ‘Scripture says: Human beings live not on bread alone but on every word that comes from the mouth of God.’

The devil then took him to the holy city and set him on the parapet of the Temple. ‘If you are Son of God,’ he said, ‘throw yourself down; for scripture says: He has given his angels orders about you, and they will carry you in their arms in case you trip over a stone.’

Jesus said to him, ‘Scripture also says: Do not put the Lord your God to the test.’

Next, taking him to a very high mountain, the devil showed him all the kingdoms of the world and their splendour. And he said to him, ‘I will give you all these, if you fall at my feet and do me homage.’

Then Jesus replied, ‘Away with you, Satan! For scripture says: The Lord your God is the one to whom you must do homage, him alone you must serve.’

Then the devil left him, and suddenly angels appeared and looked after him.”

Matthew 4:1-11

It is striking to see how factually the Evangelist presents what are some very frightening and supernatural realities. The way in which the devil appears in this text, not to mention Jesus’ curt and sober responses to him, reflect our own reality, even though we often turn a blind eye to it. The devil is real, and he is out to tempt us with power and control, all in return for one small action: falling at his feet and worshipping him. What’s the harm if we look at all we get in return? Surely worship is harmless enough if we are better off for it?

Exactly how ‘harmless’ such a thing is, we learn if we look at Jesus’ responses. 1: There is far more to ourselves than what the devil offers us. Instead of satisfying our physical hunger, we need more than that to live. 2: Trust in God is absolute. 3: Only God is worthy of our homage, and that worthiness is absolute.

Also of interest is the situation in which Christ confronts the Tempter. After a 40-day fast, hungry and alone. Fasting removes those things from our lives which block us from God. We are thrown back on the essentials, on our true self, so to speak. The upside of this is that there is very little left between ourselves and God, but the same goes – and this is a definitive downside – for us and the evil one. We drop our defenses to speed up the connection, one might say, but we must always be aware of exactly what or Who we connect to. In order to that we need what Christ hands us in this Gospel passage: an awareness of what we need to live, trust in God and knowledge of Him, so that we know that we should worship Him alone.