Man of peace – Bishop Ernst passes away

“With his down-to-earth faith and his dedication to his mission, Msgr. Ernst meant a lot to many people. Since my installation in 2012 I was able to visit him more often. His health was fragile, but his mind was strong. At the 75th anniversary of his ordination to the priesthood, in 2016, he was barely mobile, but he very much wanted to concelebrate the Eucharist. The Franciscan sisters increasingly watched over him in the past months. He was able to entrust himself to God. He reflected on his fragility and death very soberly. During a visit last year he told me that someone had advised him to prepare for the end of his life. It was a sign of his vitality that he responded with, “Perhaps it is time to do so”.”

2016-06-07%20Breda_MgrErnst_©RamonMangold_WEB01_410Bishop Jan Liesen responds to the news of the passing of Bishop Hubertus Cornelis Antonius Ernst, emeritus bishop of Breda, six weeks after celebrating his 100th birthday. The most senior of the Dutch bishops passed away late in the evening on Friday 19 May.

Bishop Huub Ernst was the 8th bishop of Breda, from 1967 to 1992, after which he served for two more years as apostolic administrator. He lived long enough to see three bishops succeed him: the late Tiny Muskens in 1994, Hans van den Hende, now of Rotterdam, in 2007, and Jan Liesen in 2012. Bishop van den Hende, in his capacity of president of the Dutch Bishops’ Conference, reacted to the passing of Msgr. Ernst on behalf of the other bishops, saying:

ernst van den hende 7-11-2015“Into very old age Bishop Huub Ernst was vital and concerned with his diocese, the Church province and society as a whole. He was consecrated as a bishop almost fifty years ago. Recently, we were able to congratulate him with his 100th birthday. Bishop Ernst was our older brother in the office of bishop, possessing a great heart for charity and the work of peace.”

Generally respected as a wise and well-spoken man, Bishop Ernst nonetheless never received a university education. In some quarters he was also seen a progressive bishop, which he was to a certain extent on the classic topics like celibacy, homosexuality and women, although he failed to get along with the liberal 8 May movement after this group ignored his advice and used a ‘table prayer’ of their own making at their annual manifestation.

download
Bishop Ernst in 1967

Bishop Ernst chaired Pax Christi Netherlands from 1976 to 1994, reflecting his concern with the projects of peace in the world. Under his guidance, Pax Christi and the Catholic Church in the Netherlands threw their support behind protests against the presence of nuclear weapons in the Netherlands and the world. In 1983, he spoke before 550,000 protestors in The Hague on this topic. He would later also be highly critical of the war against terrorism waged by the international coalition led by the United States. He based these positions in Pacem in Terris, Pope John XXIII’s 1963 encyclical on peace in the world.

One of Bishop Ernst lasting achievements is considered to be the establishment of Bovendonk seminary in Hoeven near Breda. At his installation in Breda, the Theological Faculty Tilburg was responsible for the formation of priests. In 1983, Bishop Ernst estaiblished Bovendonk specifically for late vocations: men are educated and formed for the permanent and transitional diaconate, as well as the priesthood, initially while also holding their day job. Graduates from Bovendonk currently work in all dioceses of the Netherlands.

The period of Bishop Ernst’s mission leading the Diocese of Breda coincided with a time of great change in Church and society. Over the course of the 1970s, he developed a program based on three observations: a decrease in the number of faithful; the presence of core group of faithful willing to carry responsibility in the Church; and a decrease in the number of priests, deacons and religious. Towards the end of his time in office he had concluded that the Church in the Netherlands was in a missionary situation and a minority in society. Bishop Ernst believed that the Church should distinguish itself through charity and displaying the contents of her faith through language, liturgy and the behaviour of faithful.

Bishop Ernst tried to find a balance between Church doctrine and respect for the conscience of individual people. As such, he participated in the Synod of Bishops meeting of marriage and family in 1980.

Following his restirement, Bishop Ernst continued to speak on topics of ethics and philosophy. In 2007, he reviewed a publication by the Dutch Dominicans calling for lay priests from among the faithful to offer the Eucharist when a real priest was unavailable. Bishop Ernst called this “incorrect, not sensible and not the right solution”.

In 2011, Bishop Ernst was called to testify in a court case against an abusive Salesian priest. The bishop’s claimed to not have been informed about the priest’s past transgressions and found it unimaginable that the Salesians withheld essential information from him when he was asked to appoint the priest in his diocese.

A short overview of the life of Bishop Ernst

  • 1917: Born as oldest child of three in a Catholic family in Breda. He attended primary school at the parish school and the Huijbergen brothers. Subsequently, he went to minor seminary in Ypelaar and then the major seminary in Bovendonk.
  • 1941: Ordained by Bishop Pieter Hopmans. He was appointed as parish assistant in Leur.
  • 1943: Appointed as conrector of the Franciscan sisters in Etten.
  • 1947: Moved to Bovendonk to teach moral theology there.
  • 1957: Appointed as chairman of the (wonderfully-named) Society of Catechists of the Eucharistic Crusade.
  • 1962: Appointed as vicar general of Breda by Bishop Gerard de Vet.
  • 1967: Following the unexpected death of Bishop de Vet, vicar general Ernst succeeds him as bishop. He is consecrated by the archbishop of Utrecht, Cardinal Alfrink.
  • 1980: Bishop Ernst participates in the Synod of Bishops on marriage and family, representing the Dutch episcopate.
  • 1992: Bishop Ernst offers his resignation upon reaching the age of 75. Pope John Paul II appoints him as apostolic administrator pending the appointment of his successor.
  • 1994: Bishop Ernst retires as apostolic administrator upon the appointment of Bishop Tiny Muskens.

Bishop Ernst was main consecrator of his successor, Bishop Muskens, and served as co-consecrator of Bishop Johann Möller (Groningen, 1969), Jos Lescrauwaet (Haarlem, 1984), Ad van Luyn (Rotterdam, 1994) and Hans van den Hende (Breda, 2007).

Bishop Ernst was the oldest Dutch bishop alive. On his death, that mantle passes to Ronald Philippe Bär, emeritus bishop of Rotterdam, who will be 89 in July.

Phot credit: [1, 2] Ramon Mangold

The protective hand of the mother – Dutch dioceses consecrated to Our Lady’s Immaculate Heart

On Saturday afternoon the Dutch bishops consecrated their dioceses to the Immaculate Heart of Mary, coinciding with the centenary of the first apparition of Mary in Fatima and the tail-end of Pope Francis’ visit to that pilgrimage site in Portugal. The bishops did so at the Basilica of the Assumption of Our Lady in Maastricht. All the active Dutch ordinaries and auxiliary bishops were present, as was Cardinal Ad Simonis, archbishop emeritus of Utrecht. From Groningen-Leeuwarden, which is expecting their new bishop on 3 June, diocesan administrator Fr. Peter Wellen was present.

Cardinal Wim Eijk, archbishop of Utrecht and metropolitan of the Dutch Church province, led the consecration during a Vespers, and gave the following homily:

“After the downfall of the Portuguese royal house as the result of a revolution in 1910, a very anticlerical government came to power in which freemasons dictated the tone. This government issued various measures against the Church: the wearing of priestly clothing was forbidden, as was taking religious vows; monasteries and religious orders and congregation were abolished by law and their possessions confiscated; Jesuits were forced to renounce their Portuguese citizenship; religious education in schools was abolished and the government gave themselves the right to appoint professors to seminaries. The brain behind these measures, Alfonso Costa, had the goal of eradicating Catholicism in Portugal in two generations.

34515174901_8b3683d278_z

He did not succeed in this for various reasons. The faith of the Portuguese people was too strong en the Holy See resisted successfully. But a very important factor was the apparitions of Mary to three shepherd children in Fatima: Lucia, Francisco and Jacinta. These apparitions greatly impacted Portugal, as well as, by the way, the rest of the Catholic world. After an angel appeared to them in 1916, Mary first appeared to them om 13 May 1917. She would do so six times in the period between 1 May and 13 October 2017.

The apparitions of Mary at Fatima are part of a string of important Marian apparitions: in La Salette in 1946, Lourdes in 1858 and Castepetroso in 1888. At all these apparitions, Mary’s message was that we should return to Christ, the Son of God and her son, do penance to gain forgiveness for our own sins and those of others and devote ourselves intensively to prayer, especially the Rosary. But of all these apparitions, those at Fatima were the most prophetic.

This had to do with the content of the three secrets that Mary entrusted there to the shepherd children. The first concerned a vision of hell and a call to prayer, conversion and penance to save souls and bring them to eternal salvation. The existence of hell was (and is) denied by many Christians and is not or barely mentioned by Christian preachers and catechists. The solemn warning of Mary must, however, be taken serious.

The second secret was an announcement of the end of the First World War, but also of the Second World War if people would not stop insulting God. Mary called for prayer and penance to implore God to bring peace. She also asked to consecrate Russia to the Immaculate Heart to prevent atheistic communism to spread from Russia to other countries. Various popes, beginning with Pius XII in a radio message on 31 October 1942, have responded to this. It is significant that communism in Russia fell in 1989.

The third secret was a vision of a bishop in white, the pope, being persecuted, falling down as if dead under the sound of gunshots amid the bodies of bishops, priests, religious and lay people, fallen like martyrs for the faith under communism and fascism. It is an image of the way of the cross that the Church, led by the popes, has gone. On 13 May 2000, Cardinal Sodano announced, during a visit of Pope John Paul II to Fatima, that this vision referred the attack on the pope in St. Peter’s Square in Rome on 13 May 1981.

How should we now look at Mary’s messages in Fatima, and what do they add to our faith in Christ, our Saviour and Redeemer? The revelation of Holy Scripture, the public revelation to all of humanity, has been completed with Jesus Christ. Nothing can be added to that.

Mary’s messages to the shepherd children in Fatima are private revelations. Private revelations do not add anything to the deposit of faith as a whole:  “It is not their role to improve or complete Christ’s definitive Revelation, but to help live more fully by it in a certain period of history,” according to the Catechism of the Catholic Church (art. 67). The messages of Mary at Fatima helped to better understand what the faith in Christ required to hold onto under the serious threats to the Church in the twentieth century.

A specific guidance from Mary at Fatima was her call to consecrate Russia, but also other countries or persons, to her Immaculate Heart. The heart represent the interior of the person here, and also the conscience, where the heart of man’s relationship with God lies. We call Mary’s heart immaculate because God safeguarded her from the original sin from the moment of her birth, and also because she remained free from sin in the rest of her life.

The consecration to her Immaculate Heart means two things specifically. Firstly, this consecration means that we want to follow Mary in the choice that she made in her heart of hearts, when the angel asked her to be the mother of God’s Son. She expressed her yes to God with the words, “I am the handmaid of the Lord. May it be done to me according to your word.” Like Mary, we want to achieve a complete consecration of ourselves to Christ.

We realise, however, that we can’t do so on our own and need God’s grace. And this brings us to the second important meaning of the consecration to the Immaculate Heart of Mary: it also expresses that we consecrate ourselves to her motherly care. In other words, that we entrust ourselves to her intercession with God.

Mary’s concrete message at Fatima especially concerned the critical situation of the Church in the previous century. But the message is still current. The situation of the Church has certainly not improved in our century. Christianity is the most persecuted religion in the world. Additionally, there is not only persecution from outside, but also from within.

Pope John Paul II said this his life was saved on 13 May 1981 because Mary deflected the trajectory of the bullet that could have killed him. That bullet is now incorporated in the crown of the statue of Mary in Fatima. To that protecting hand of Mary, through her intercession, the Dutch bishops entrust their dioceses in this Vespers. We pray that Mary places the path of the Church and our personal lives in the protective hands of the Risen Lord, through her constant intercession. Amen.”

34515175461_361576f205_z

The bishops were joined by numerous priests, religious, seminarians and lay faithful, filling the medieval basilica. Following the consecration, representatives of various groups lit candles at the statue of Our Lady of Fatima.

As 13 May was also the feast day of St Servatius, the first bishop in what is now the Netherlands, several bishops briefly visited the crypt where his remains lie, in the Basilica of St. Servatius, also in Maastricht. While some 130 altar servers from Germany celebrated Mass in the church above, the bishops prayed at the tomb.

 Photo credit: Ramon Mangold

Answering like Mary – Cardinal De Kesel upon taking possession of his title church

On Saturday, the feast of the Annunciation of the Lord, Cardinal Jozef De Kesel was in Rome, to take possession of the title church granted to him upon his creation as cardinal. The Basilica do Santi Giovanni e Paolo al Celio, its full title, in the heart of Rome, is an ancient church, a cardinal title since the sixth century, and previously held by no less than six future popes. Cardinal De Kesel devoted his homily to the question of how and why God loves us and what that means for us. The Dutch text linked to above is sprinkled with Italian quotations from Scripture, and I have copied these unchanged in my English translation below. The general gist of it should be clear enough.

TitelkerkkardinaalDeKesel00004

“Good friends, no one has ever seen God. The prologue at the beginning of the Gospel of John states this. God resides in inaccessible light. He does not belong to this created world. He is invisible, ineffable. He transcends everything that exists. But Scripture also tells us that He has wanted to be known. That He came to us to live among us. What’s more: to belong completely to us and share our existence. It is the point of today’s feast. He has asked Mary if she was willing to become the mother of His Son. We praise her today with the entire Church for having answered, “Avvenga per me secondo la tua parola”.

Why does God wish to reside among us? Of course, we humans also search the proximity of others. We search for support and a sense of security. No man lives for himself alone. We can’t do without others. But He is God, not a man. What, then, has He seen in us? Why does He want to be with us? What can He find with us that He doesn’t already have? And why did He choose to become like us? Scripture says that the reason is that He loves us, that we people and this creation are worth everything to Him. Out of love: that is indeed the only answer. But it doesn’t explain anything. It only invites the other question: why does He love like this? There is no answer to that question. It remains the mystery of His love. That is how God wants to be: not for Himself, but for us. That is the mystery of which Paul says that it was hidden in eternity, but has now been revealed in the incarnation of God’s Son.

It is striking in the story of the Annunciation that God does not impose Himself, He does not force, He does not want to act without man’s cooperation. He calls Mary, invites her, asks her. As is written so beautifully in the book of the Apocalypse, “Ecco, sto alla porta e busso. Se uno ascolta la mia voce e mi apre, io verro da lui.”  That is what happened with Mary: she heard God’s voice, she opened the door, and the Lord entered That is powerlessness of love. It has to knock and wait until the door is opened. Without man’s yes God remains powerless. But when man answers, everything becomes possible.

Jesus was once told that his mother and brothers were waiting for Him outside and wished to speak with Him. He then pointed to His disciples and said, “Mia madre e i miei fratelli sono coloro che ascoltano la parola di Dio e la mettono in pratica”. It is exactly what Mary did: she heard God’s word and acted accordingly. With her great faith, she not only received her Son in her body, but also in her heart.

But not everything was self-evident for her. She is greeted with those beautiful words we still express in the liturgy: “Il Signore è con te”.  That is the mystery of God’s love: that He wants to be there for us That is not self-evident. Not for us, and neither for me: those words frighten her. The angel puts her at ease: do not be afraid. And he also says why: You have found favour with God. Everything that God will ask her will be nothing but a sign of His great love. And when she is told that she will bear a Son, she still ask questions. How can this be, since I have no relations with a man? Only when she hears that that too will be the work of God’s grace does she speak her yes: May it be done to me according to your word. She did not immediately say yes, did not answer lightly. Her yes was conscious and free.

Friends, Mary is the image of the Church. We are called to do what she has done. “Mia madre e i miei fratelli sono coloro che ascoltano la parola di Dio e la mettono in pratica”. Today, too, He stands at the door and He knocks. It is the vocation of the Church and every one of us to answer, consciously and free, in word and action. That is also not self-evident for us, not without questions. We no longer live in a world and society where the Christian faith is commonplace. Modern society is increasingly characterised by secularism and pluralism. But in this society we are also called to be witnesses of God’s love. It is no wonder that we sometimes fearfully wonder, “Come avverrà questo, poiché non conosco uomo?” But the same message is addressed to the Church today, in the midst of all the questions and challenges: “non temere“. She is also told, “Hai trovato grazia presso Dio“. And she is also and always overshadowed by the Holy Spirit.

Friends, let us celebrate this feast of the Annunciation to Mary in great joy and gratitude. And also in hope and confidence. The Church is and remains called, not only to proclaim God’s word, but also to first hear it herself and act according to it. Let us be grateful for the way in which Pope Francis helps us to do so. Not a Church which closes itself off from the world and looks inwardly, but a Church which sympathises with the people, especially the poor or other victims of the globalisation of indifference. A Church that is close to people. That is precisely what we celebrate today: God who does not only want to be close to us, but even wanted to share our existence, human among humans.”

In the video, also shared by Kerknet, Cardinal De Kesel speaks about the purpose of cardinals having a title church, and also addresses the topic of his homily. Here, I share a translated transcript of his words on the first topic.

“You must known that the Pope is the local bishop of the city of Rome. He is not only the universal shepherd of the entire Church, but he is in the first place the bishop here, of his own community, of his own city. And originally, the cardinals are parish priests. That is to say, his immediate coworkers, with whom he built up the Christian community here in Rome. The College of Cardinals has of course become more international, but it has been held onto symbolically, that cardinals also always have a connection with the local church of Rome. And that is also an official title: one is a cardinal of the Roman church, not of the Roman Catholic, but of the church of Rome. And of course, that is a titular church now, as there is a parish priest here, this is a convent church, but they have wanted to symbolise the connection with the Pope, with the bishop of Rome.”

TitelkerkkardinaalDeKesel00001

^The coat of arms of Cardinal De Kesel adorns the facade of his title church.

“Share your faith!” – Bishop Wiertz’ letter for Lent

In what is most likely his last letter for Lent, Bishop Frans Wiertz of Roermond not only discusses a topic he has underlined before – that we are a part of the worldwide Church which is now on the receiving end of the mission – but also urges us to speak out about our deepest convictions as Catholics. Following the urging of Pope Francis, we must share the Good News, go out into the streets, share in order to multiply.

Mgr. F.J.M. Wiertz“Brothers and sisters,

The invention of social media gave a whole new meaning to the word ‘sharing’. Messages, photos and videos can be ‘shared’ with others via the Internet. An increasingly large number of people can take note of the message in this way. We could say that ‘sharing’ is the new ‘multiplying’. The more a message is shared, the more people can see and read it.

Sharing stories together in this way doesn’t happen on the Internet alone, of course. Every time we speak with people about what occupies our minds, we make others sharers of our experiences. We sometimes say, “What the heart thinks, the mouth speaks”.

On the occasion of the forty-day period of preparation for Easter, we can ask ourselves the question of how full of faith our heart is. How often do we speak about it with others? In other words: what do we do to share the Good News of Jesus Christ and so make sure that the Gospel is widely spread and multiplied?

That question doesn’t come out of nowhere. Christ Himself gave us the mission to spread His Good News across the entire world. We are by definition a missionary Church, a Church that goes out and shares the message which fills her heart.

And ‘the Church’, that is not only the priests or the members of the church board. It’s everyone who is baptised. It is our common mission to share our faith. We can only do so when we experience a personal connection to Jesus Christ; when we want to be His followers and honestly want to put that into practice. Each of us can so be missionary in very different ways.

For many people, the word mission evokes the image of missionaries who travelled to distant countries to proclaim the faith and do development work there. But the times have changed. Former mission territories have grown into mature young churches. We keep supporting them materially through campains like the Vastenactie. We do so in these weeks, and that is good. But in turn we in the west can learn much from their flourishing faith. We sometimes, then, speak about a reversed mission.

We are grateful to the world church which has been coming to our aid for some time. Foreign priests, seminarians and religious have come from their own familiar surroundings to our diocese. Like several missionary families, they have answered the call to serve the Lord and help us to share His Good News. They are an example to let a new missionary impetus grow in our parishes.

Happily, much is happening in practice. There are a fair number of volunteers who support and build up the parishes in numerous areas. Together with the priests, deacons and coworkers they take care of the future of the life of the Church in Limburg. By using their hands they show that they want to respond to the grace of their baptism and confirmation in an active way.

But a missionary Church makes a serious appeal to every Christian to share his or her faith. I know that we are often uncomfortable about that, and that many people sense a great reluctance about bearing witness of their faith all too openly.

It is as if a false sense of shame holds us back. There is no need for that. Isn’t it our deepest conviction? We shouldn’t walk away from that. For each of us as baptised Christians, it should be a matter of honour to address our common faith in God in our direct surroundings. Tell you children and grandchildren, your friends, neighbours and acquaintances that you believe.

As Church, we shouldn’t be closed in on ourselves. Pope Francis keep insisting on this. In one of his frequently quoted texts he claims to prefer “a Church which is bruised, hurting and dirty because it has been out on the streets, rather than a Church which is unhealthy from being confined and from clinging to its own security” (Evangelii Gaudium, n. 49).

Those are clear words. The Pope invites us to go out; to literally and figuratively go out in into the street and speak or show in concrete acts what it means for us to follow Christ.

Obviously, every witness of faith must be authentic and come from the heart. In normal language, with respect for the opinions of the other and certainly not pushy. A missionary Church invites, cordially and mild.

Christ did not give us His Good News to keep it for ourselves, but to pass it on and share it with others. That is our missionary duty: sharing in order to multiply. What our heart is full off, our mouth is allowed to speak. Let us use this Lent to become conscious of that and invite others to share in that joy.

Roermond,

+ Frans Wiertz,
Bishop of Roermond”

Pope in Sweden – the Dutch translations

In this post I have collected my translations of the various homilies and addresses given by Pope Francis during his short visit to Sweden. Perhaps needlessly said, apart from this paragraph, the post will consist of Dutch text.

14918917_10153849375235723_6517291123125650450_o

Homilie tijdens de oecumenische gebedsdienst in Lund:

“”Blijf in mij zoals ik in u” (Joh. 15:4). Deze woorden, uitgesproken door Jezus bij het Laatste Avondmaal, laten ons een blik werpen in het hart van Christus, kort voor Zijn ultieme offer aan het kruis. We kunnen Zijn hart voelen kloppen met liefde voor ons en Zijn verlangen voor eenheid onder allen die in Hem geloven. Hij vertelt ons dat Hij de ware wijnstok is en wij de ranken die, net zoals Hij één is met de Vader, één met Hem moeten zijn, willen we vrucht dragen.

Hier in Lund, tijdens deze gebedsdienst, willen wij ons gezamenlijk verlangen laten zien om één te blijven met Christus, zodat we leven hebben. We vragen Hem: “Heer, help ons in uw genade om dichter met U verenigd te zijn en zo, samen, een effectievere getuigenis te geven van geloof, hoop en liefde.” Dit is ook een moment om God te danken voor het werk van onze vele broeders en zusters van verschillende kerkelijke gemeenschappen die weigerden genoeg te nemen met verdeeldheid, maar in plaats daarvan de hoop op verzoening van allen die in de ene Heer geloven levend hielden.

Als katholieken en Lutheranen zijn we een gezamenlijke weg van verzoening gegaan. Nu, in de context van de herdenking van de Reformatie van 1517, hebben we een nieuwe kans om een gezamenlijke weg te kiezen, één die in de afgelopen vijftig jaar vorm heeft gekregen in de oecumenische dialoog tussen de Lutherse Wereldfederatie en de Katholieke Kerk. Ook wij kunnen geen genoegen nemen met de verdeeldheid en afstand die onze scheiding tussen ons geschapen heeft. Wij hebben de kans een kritiek moment van onze geschiedenis te repareren door voorbij de controverses en meningsverschillen, die ons er vaak van hebben weerhouden elkaar te begrijpen, te gaan.

Jezus zegt ons dat de Vader de “wijngaardenier” is (vg. vers 1) die de wijnstok verzorgt en snoeit om te zorgen dat die meer vrucht draagt (vg. vers 2). De Vader heeft steeds zorg voor onze relatie met Jezus, om te zien of we werkelijk één met Hem zijn (vg. vers 4). Hij waakt over ons, en Zijn blik van liefde zet ons aan ons het verleden te zuiveren en in het heden te werken om een toekomst van eenheid tot stand te brengen, die Hij zozeer verlangt.

Ook wij moeten met liefde en eerlijkheid naar ons verleden kijken, fouten herkennen en vergeving zoeken, want God alleen is onze rechter. Met dezelfde eerlijkheid en liefde moeten we inzien dat onze verdeeldheid ons scheidt van de oorspronkelijke intuïtie van het volk van God, dat van nature verlangt één te zijn, en dat die verdeeldheid historisch bestendigd werd door de machthebbers van deze wereld, en niet zozeer het gelovige volk, dat altijd en overal met zekerheid en liefde door zijn Goede Herder geleid moet worden. Zeker, er was aan beide zijden een oprechte wil om het ware geloof te belijden en te behouden, maar tegelijkertijd weten we dat we in onszelf zijn opgesloten door angst voor of vooroordeel over het geloof dat anderen met een ander accent en taal belijden. Zoals Paus Johannes Paulus II zei: “We moeten niet toestaan dat wij worden geleid door de intentie onszelf te willen benoemen als rechters van de geschiedenis, maar alleen door de motivatie om beter te willen begrijpen wat er is gebeurd en om boodschappers van de waarheid te worden” (Brief aan Kardinaal Johannes Willebrands, President van het Secretariaat voor de Christelijke Eenheid, 31 oktober 1983). God is de wijngaardenier, die de wijnrank met immense liefde verzorgd en beschermd; laten wij geraakt zijn door Zijn waakzame blik. Het enige dat Hij verlangt is dat wij als levende ranken in Zijn Zoon Jezus blijven. Met deze nieuwe blik op het verleden beweren we niet een onpraktische correctie op wat er gebeurd is te willen realiseren, maar “het verhaal anders te vertellen” (Luthers-Rooms Katholieke Commissie over de Eenheid, Van Conflict naar Eenheid, 17 juni 2013, 16).

Jezus herinnerert ons eraan: “Los van Mij kunnen jullie niets” (vers 5). Hij is degene die ons onderhoudt en ons aanmoedigt manieren te vinden om onze eenheid steeds zichtbaarder te maken. Zeker, ons verdeeldheid is een enorme bron van lijden en onbegrip geweest, maar het heeft ons er ook toe geleid eerlijk te erkennen dat we zonder Hem niets kunnen; zo heeft het ons in staat gesteld bepaalde aspecten van ons geloof beter te begrijpen. Dankbaar erkennen we dat de Reformatie geholpen heeft de Heilige schrift een meer centrale plaats te geven in het leven van de Kerk. Door het gezamenlijk luisteren naar het woord van God in de Schrift zijn er belangrijke stappen voorwaarts gezet in de dialoog tussen de Katholieke Kerk en de Lutherse Wereldfederatie, wiens vijftigste verjaardag we nu vieren. Laten we de Heer vragen dat Zijn woord ons bijeen mag houden, want het is een bron van voeding en leven; zonder de inspiratie van het woord kunnen we niets.

De geestelijk ervaring van Maarten Luther daagt ons uit ons te herinneren dat wij zonder God niets kunnen. “Hoe kan ik een genadige God verkrijgen?” Deze vraag achtervolgde Luther. De vraag van een rechtvaardige relatie met God is in feite de bepalende vraag voor ons leven. Zoals we weten ontmoette Luther die genadige God in het goede nieuws van Jezus, mensgeworden, gestorven en verrezen. Met het concept van sola gratia herinnert hij ons eraan dat God altijd het initiatief neemt, nog voor enige menselijke reactie, zelfs als Hij dat antwoord wil opwekken. De rechtvaardigingsleer drukt zo de essentie van het menselijke bestaan tegenover God uit.

Jezus spreekt voor ons als onze bemiddelaar voor de Vader; Hij vraagt Hem dat Zijn leerlingen één mogen zijn, “zodat de wereld kan geloven” (Joh. 17:21). Dat geeft ons troost en inspireert ons om één te zijn met Jezus, en daarom te bidden: “Geef ons de gave van eenheid zodat de wereld kan geloven in de kracht van uw barmhartigheid”. Dit is de getuigenis die de wereld van ons verwacht. Wij christenen zullen geloofwaardige getuigen van de barmhartigheid zijn in zoverre dat vergeving, vernieuwing en verzoening dagelijks onder ons worden ervaren. Samen kunnen wij Gods barmhartigheid verkondigen en zichtbaar maken, concreet en met vreugde, door de waardigheid van ieder persoon hoog te houden en te bevorderen. Zonder deze dienst aan en in de wereld is het christelijk geloof onvolledig.

Als Lutheranen en katholieken bidden wij samen in deze kathedraal, in het bewustzijn dat we zonder God niets kunnen. Wij vragen Zijn hulp om levende ledematen te zijn, blijvend in Hem, steeds met behoefte aan Zijn genade, zodat we samen Zijn woord aan de wereld kunnen geven, die zijn tedere liefde en barmhartigheid zo nodig heeft.”

Gezamenlijke verklaring ter gelegenheid van de gezamenlijke Katholiek-Lutheraanse herdenking van de Reformatie:

cwgqncmwgaehs-0

“”Laten we met elkaar verbonden blijven, jullie en Ik, want zoals een rank geen vrucht kan dragen uit eigen kracht, maar alleen als ze verbonden blijft met de wijnstok, zo kunnen ook jullie geen vrucht dragen als je niet met Mij verbonden blijft” (Johannes 15:4).

Met dankbare harten

Met deze Gezamenlijke Verklaring drukken wij vreugdevolle dankbaarheid aan God uit voor dit moment van gezamenlijk gebed in de kathedraal van Lund, aan het begin van het jaar waarin we het vijfhonderdste jubileum van de Reformatie herdenken. Vijftig jaar aanhoudende en vruchtbare oecumenische dialoog tussen katholieken en Lutheranen heeft ons geholpen vele verschillen te overbruggen, en heeft ons wederzijds begrip en vertrouwen versterkt. Tegelijkertijd zijn we dichter tot elkaar gekomen door de gezamenlijke dienst aan onze naasten – vaak in situaties van lijden en vervolging. Door dialoog en gedeelde getuigenis zijn we niet langer vreemden. We hebben veeleer geleerd dat wat ons verenigdt groter is dan wat ons scheidt.

Van conflict naar gemeenschap

Hoewel we ten diepste dankbaar zijn voor de geestelijke en theologische gaven van de Reformatie, belijden en betreuren we voor Christus ook dat Lutheranen en katholieken de zichtbare eenheid van de Kerk hebben beschadigd. Theologische verschillen gingen samen met vooroordelen en conflicten, en religie werd een instrument voor politieke doeleinden. Ons gezamenlijk geloof in Jezus Christus en ons doopsel vereist van ons een dagelijkse bekering, waarmee we de historische meningsverschillen en conflicten die het dienstwerk van de verzoening verhinderden van ons afwerpen. Hoewel het verleden niet verandert kan worden, kan wat er herinnert wordt en hoe het wordt herinnert wel veranderen. Wij bidden voor de genezing van onze wonden en van de herinneringen die ons beeld van de ander blokkeren. We verwerpen nadrukkelijk alle haat en geweld, in het verleden en heden, vooral wanneer uitgevoerd in de naam van religie. Vandaag horen we het gebod van God om alle strijd aan de kant te zetten. We erkennen dat we, bevrijd door genade, voorwaarts gaan naar de eenheid waartoe God ons steeds roept.

Onze toewijding aan gezamenlijke getuigenis

Nu we die periode in de geschiedenis als een last achter ons laten, beloven wij plechtig samen te getuigen van Gods barmhartige genade, zichtbaar in de gekruisigde en verrezen Christus. In het bewustzijn dat de manier waarop wij ons tot elkaar verhouden onze getuigenis van het Evangelie vorm geeft, wijden wij ons toe aan de verdere groei van gemeenschap, geworteld in het doopsel, terwijl we proberen de overblijvende obstakels die volledige eenheid nog verhinderen te verwijderen. Christus verlangt dat we één zijn, zodat de wereld kan geloven (vg. Joh. 17:21).

Vele leden van onze gemeenschappen verlangen ernaar de Eucharistie aan één tafel te ontvangen als een concrete uitdrukking van volledige eenheid. Wij ervaren de pijn van degenen die hun hele leven delen, behalve de verlossende aanwezigheid van God aan de Eucharistische tafel. Wij erkennen onze gezamenlijke pastorale verantwoordelijkheid om een antwoord te geven op de geestelijke dorst en honger van onze mensen om één te zijn in Christus. Wij verlangen ernaar dat deze wond in het Lichaam van Christus zal genezen. Dit is het doel van onze oecumenische inspanningen, die we willen bevorderen, ook door onze toewijding aan de theologische dialoog te hernieuwen

We bidden tot God dat katholieken en Lutheranen samen zullen kunnen getuigen van het Evangelie van Jezus Christus, en de mensheid uitnodigen het goede nieuws van Gods verlossende handelen te horen en ontvangen. We bidden tot God om inspiratie, aanmoediging en kracht zodat we naast elkaar kunnen staan in het dienstwerk, de menselijke waardigheid en rechten hooghouden, met name van de armen, werken voor gerechtigheid en alle vormen van geweld afwijzen. God roept ons op allen die verlangen naar waardigheid, gerechtigheid, vrede en verzoening nabij te zijn. Vandaag in het bijzonder verheffen we onze stemmen voor een einde aan het geweld en extremisme dat zo vele landen en gemeenschappen, en talloze zusters en broeders in Christus, treft. We sporen Lutheranen en katholieken aan om samen te werken in het ontvangen van de vreemde, degenen die gedwongen zijn te vluchten vanwege oorlog of vervolging te hulp te komen, en de rechten van vluchtelingen en asielzoekers te verdedigen.

Meer dan ooit beseffen we dat ons gezamenlijk dienstwerk in deze wereld moet reiken tot aan Gods scheppen, die lijdt onder uitbuitingen en de gevolgen van onverzadelijke hebzucht. We erkennen het recht van toekomstige generaties om te genieten van Gods wereld in al haar potentieel en schoonheid. We bidden voor een omslag in harten en hoofden die leidt tot een liefdevolle en verantwoordelijke zorg voor de schepping.

Eén in Christus

Op deze gunstige gelegenheid drukken wij onze dankbaarheid uit aan onze broeders en zusters die de verschillende christelijke wereldgemeenschappen en broederschappen vertegenwoordigen die hier aanwezig zijn en zich aansluiten bij ons gebed. Nu we ons opnieuw toewijden aan de beweging van conflict naar gemeenschap, doen we dat als ledematen van het ene Lichaam van Christus, waarin we door het doopsel zijn opgenomen. We nodigen onze oecumenische partners uit ons aan onze verplichtingen te herinneren en ons te bemoedigen. We vragen hen voor ons te blijven bidden, met ons op weg te gaan en ons te ondersteunen in het uitvoeren van de gebedsvolle verplichtingen die wij vandaag uitspreken.

Oproep aan katholieken en Lutheranen in de wereld

Wij roepen alle Lutherse en katholieke parochies en gemeenschappen op om stoutmoedig en creatief, vol vreugde en hoop te zijn in hun toewijding om de grote reis voor ons voort te zetten. In plaats van conflicten uit het verleden, zal Gods geschenk van eenheid onder ons de samenwerking leiden en onze solidariteit verdiepen. Door dichter in het geloof tot Christus te komen, door samen te bidden, door naar elkaar te luisteren, door de liefde van Christus voor te leven in onze relaties, zullen wij, katholieken en Lutheranen, onszelf openstellen voor de kracht van de Drieëne God. Geworteld in Christus en van Hem getuigend vernieuwen wij onze vastberadenheid om trouwe voorboden te zijn van Gods grenzeloze liefde voor de hele mensheid.”

Toespraak tijdens het Oecumenisch evenement in Malmö Arena:

14939566_10153850168870723_2952759365792262173_o

“Ik dank God voor deze gezamenlijke herdenking van het vijfhonderste jubileum van de Reformatie. We gedenken dit jubileum met een hernieuwde geest en erkennen dat de christelijke eenheid een prioriteit is, omdat we weten dat er meer is dat ons verenigt dan ons scheidt. De weg die we gegaan zijn om die eenheid te bereiken is zelf een groot geschenk dat God ons geeft. Met deze hulp zijn we vandaag hier bijeen gekomen, Lutheranen en katholieken, is een geest van broederschap, om onze blik te richten op de ene Heer, Jezus Christus.

Onze dialoog heeft ons geholpen te groeien in wederzijds begrip; het heeft wederzijds vertrouwen bevordert en ons verlangen om verder te gaan naar volledige eenheid bevestigd. Eén van de vruchten van deze dialoog is de samenwerking tussen verschillende organisaties van de Lutherse Wereldfederatie en de Katholieke Kerk. Dankzij deze nieuwe sfeer van begrip zullen Caritas Internationalis en de World Service van de Lutherse Wereldfederatie vandaag een gezamenlijk overeengekomen verklaring ondertekenen die gericht is op het ontwikkelen en versterken van een geest van samenwerking ter bevordering van de menselijke waardigheid en sociale gerechtigheid. Ik groet van harte de leden van beide organisaties; in een wereld die door oorlogen en conflicten uit elkaar getrokken wordt, zijn en blijven zij een lichtend voorbeeld van toewijding tot en dienst aan de naaste. Ik moedig u aan voort te gaan op de weg van samenwerking.

Ik heb aandachtig geluisterd naar de mensen die getuigenis hebben gegeven, hoe zij te midden van zoveel uitdagingen dagelijks hun leven toewijden aan het opbouwen van een wereld die steeds meer wil reageren op het plan van God, onze Vader. Pranita sprak over de schepping. De schepping zelf is duidelijk een teken van Gods grenzeloze liefde voor ons. Als gevolg kunnen de geschenken van de natuur ons tot het overwegen van God aanzetten. Ik deel je zorg over het misbruik dat onze planeet, ons gezamenlijk thuis, schaadt en ernstige gevolgen heeft voor het klimaat. Zoals we in ons, in mijn land zeggen: “Uiteindelijk zijn het de armen die de kosten betalen voor ons feesten”. Zoals jij terecht opmerkte hebben zij de grootste impact op degenen die het meest kwetsbaar en behoeftig zijn; zij worden gedwongen te emigreren om aan de gevolgen van klimaatverandering te ontsnappen. Wij allemaal, en wij christenen in het bijzonder, zijn verantwoordelijk voor de bescherming van de schepping. Onze manier van leven en ons handelen moet altijd overeenstemmen met ons geloof. Wij zijn geroepen harmonie op te wekken in onszelf en met anderen, maar ook met God en Zijn handwerk. Pranita, ik moedig je aan vol te houden in je toewijding in naam van ons gezamenlijk thuis. Dank je!

Mgr. Hector Fabio vertelde ons over het gezamenlijk werk van katholieken en Lutheranen in Colombia. Het is goed om te weten dat christenen samenwerken om gemeenschappelijke en maatschappelijke processen van algemeen belang op te starten. Ik vraag jullie in het bijzonder te bidden voor dat grootse land, zodat, door middel van de samenwerking van iedereen, de vrede, waar zo naar verlangd wordt en die zo nodig is voor een menswaardig samenleven, eindelijk kan worden behaald. En omdat het menselijk hart, als het naar Jezus kijkt, geen grenzen kent, moge het dan een gebed zijn dat verder reikt, en al die landen omvat waar ernstige conflicten voortduren.

Marguerite maakt ons bewust van de hulp aan kinderen die het slachtoffers zijn van wreedheid en het werk voor de vrede. Dit is zowel bewonderenswaardig en een oproep om de talloze situaties van kwetsbaarheid van zo vele personen die zich niet kunnen laten horen serieus te nemen. Wat jij als missie beschouwd is een zaadje, een zaadje dat overvloedig vrucht draagt, en vandaag, dankzij dat zaadje, kunnen duizenden kinderen studeren, groeien en in goede gezondheid leven. Je hebt geïnvesteerd in de toekomst! Dank je! En ik ben dankbaar dat je zelfs nu, in ballingschap, een boodschap van vrede blijft verspreiden. Je zei dat iedereen die jou kent denkt dat wat je doet gek is. Natuurlijk, het is de gekte van de liefde voor God en onze naaste. We hebben meer van die gekte nodig, verlicht door het geloof en vertrouwen op de voorzienigheid van God. Blijf werken, en moge die stem van hoop die je aan het begin van je avontuur hebt gehoord, en je investering in de toekomst, je eigen hart en de harten van vele jonge mensen blijven raken.

Rose, de jongste, gaf een werkelijk ontroerende getuigenis. Ze heeft gebruik kunnen maken van het sporttalent dat God haar gaf. In plaats van haar energie te verspillen in negatieve situaties heeft ze voldoening gevonden in een vruchtbaar leven. Luisterend naar jouw verhaal, dacht ik aan de levens van zoveel jonge mensen die verhalen als het jouwe zouden moeten horen. Ik wil dat iedereen weet dat ze kunnen ontdekken hoe prachtig het is om kinderen van God te zijn en wat een privilege het is om door Hem geliefd en gekoesterd te zijn. Rose, ik dank je vanuit mijn hart voor jouw werk en toewijding om andere vrouwen aan te moedigen om weer naar school te gaan, en voor het feit dat je dagelijks bidt voor vrede in de jonge staat Zuid-Sudan, die dat zo erg nodig heeft.

En na het horen van deze krachtige getuigenissen, die ons deden nadenken over onze eigen levens en hoe we reageren op de noodsituaties overal om ons heen, wil ik al die regeringen danken, die vluchtelingen helpen, alle regeringen die ontheemde mensen asielzoekers helpen. Alles dat gedaan wordt om deze mensen in nood te helpen is een groots gebaar van solidariteit en een erkenning van hun waardigheid. Voor ons christenen is het prioriteit om erop uit te gaan en de verstotenen – want zij zijn werkelijk verstoten uit hun thuislanden – en de gemarginaliseerden van onze wereld te ontmoeten, en de tedere en barmhartige liefde van God, die niemand afwijst en iedereen accepteert, voelbaar te maken. Wij christenen zijn vandaag geroepen om actieve deelnemers te zijn in de revolutie van tederheid.

Straks horen we de getuigenis van Bisschop Antoine, die in Aleppo woont, een stad die op de knieën gedwongen is door de oorlog, een plaats waar zelfs de meest fundamentele rechten met minachting worden behandelt en vertrapt. In het nieuws horen we elke dag over het afschuwelijke lijden vanwege de strijd in Syrië, door dat conflict in ons geliefde Syrië, die nu al meer dan vijf jaar duurt. Te midden van zoveel verwoesting is het werkelijk heldhaftig dat mannen en vrouwen daar gebleven zijn om materiële en geestelijke hulp te bieden aan de noodlijdenden. Het is ook bewonderenswaardig dat jij, beste broeder Antoine, blijft werken tussen zulk gevaar om ons te kunnen vertellen over de tragische omstandigheden van het Syrische volk. We houden ieder van hen in onze harten en gebeden. Laten we de genade van oprechte bekering afsmeken over de verantwoordelijken voor het lot van de wereld, voor die regio en voor allen die daar ingrijpen.

Beste broeders en zusters, laat ons niet ontmoedigd raken tegenover vijandigheid. Moge de verhalen, de getuigenissen die we hebben gehoord, ons motiveren en ons een nieuwe impuls geven om steeds nauwer samen te werken. Als we weer thuiskomen, mogen we dan een toewijding meebrengen om dagelijkse gebaren van vrede en verzoening te maken, om moedige en trouwe getuigen van christelijke hoop te zijn. En zoals we weten, de hoop stelt ons niet teleur! Dank u!”

Homilie in de Mis voor Allerheiligen:

“Vandaag vieren we met de hele Kerk het hoogfeest van Allerheiligen. Hiermee herdenken we niet alleen hen die in de loop der eeuwen heiligverklaard zijn, maar ook onze vele broeders en zusters die, op een stille en onopvallende wijze, hun christelijk leven hebben geleefd in de volheid van geloof en liefde. Onder hen zijn zeker vele van onze verwanten, vrienden en bekenden.

Dit is voor ons dan een viering van heiligheid. Een heiligheid die niet zozeer te zien is in grote daden of buitengewone gebeurtenissen, maar veeleer in dagelijkse trouw aan de eisen van ons doopsel. Een heiligheid die bestaat in de liefde voor God en de liefde voor onze broeders en zusters. Een liefde die trouw blijft tot het punt van zelfopoffering en volledige toewijding aan anderen. We denken aan de levens van al die moeders en vaders die zich opofferen voor hun gezinnen en bereid zijn – ook al is dat niet altijd makkelijk – van zoveel dingen af te zien, zoveel persoonlijke plannen en projecten.

Maar als er één ding typisch is voor de heiligen, is het dat zij daadwerkelijk gelukkig zijn. Zij hebben het geheim van authentiek geluk ontdekt, dat diep in de ziel ligt en zijn bron heeft in de liefde van God. Daarom noemen we de heiligen zalig. De Zaligsprekingen zijn hun weg, hun doel richting het thuisland. De Zaligsprekingen zijn de weg van het leven die de Heer ons leert, zodat wij in Zijn voetstappen kunnen volgen. In het Evangelie van de Mis van vandaag hoorden we hoe Jezus de Zaligsprekingen verkondigde aan een grote menigte op de heuvel bij het Meer van Galilea.

De Zaligsprekingen zijn het beeld van Christus en als gevolg van elke christen. Ik zou er hier slechts één willen noemen: “Zalig die zachtmoedig zijn”. Van zichzelf zegt Jezus: “Kom bij Mij in de leer, omdat Ik zachtmoedig ben en eenvoudig van hart” (Matt. 11:29). Dit is zijn geestelijk portret en het onthult de overvloed van Zijn liefde. Zachtmoedigheid is een manier van leven en handelen die ons dichter bij Jezus en elkaar brengt. Het stelt ons in staat alles dat ons verdeelt en vervreemd aan de kant te zetten, en steeds nieuwe manieren te vinden om verder te gaan op de weg van eenheid. Zo was het met de zonen en dochters van dit land, waaronder de heilige Maria Elisabeth Hesselblad, kortgeleden heiligverklaard, en de heilige Birgitta van Vadstena, mede-patrones van Europa. Zij hebben gebeden en gewerkt om banden van eenheid en broederschap tussen christenen te smeden. Een zeer sprekend teken hiervan is dat we hier in uw land, getekend als het is door het naast elkaar leven van vrij verschillende volkeren, samen het vijfde eeuwfeest van de Reformatie herdenken. De heiligen brengen verandering tot stand door zachtmoedigheid van het hart. Met die zachtmoedigheid komen wij tot het begrip van de grootsheid van God en aanbidden we Hem met oprechte harten. Zachtmoedigheid is de houding van hen die niets hebben te verliezen, omdat hun enige rijkdom God is.

Op een bepaalde manier zijn de Zaligsprekingen de identiteitskaart van de christen. Zij identificeren ons als volgelingen van Jezus. Wij zijn geroepen zalig te zijn, volgers van Jezus te zijn, de problemen en angsten van onze tijd het hoofd te bieden met de geest en liefde van Jezus. Zo moeten wij in staat zijn nieuwe situaties te herkennen en beantwoorden met verse geestelijke energie. Zalig zijn zij die trouw blijven terwijl zij het kwaad verdragen dat anderen hen toebrengen, en hen vergeven vanuit hun hart. Zalig zijn zij die in de ogen kijken van de verlatenen en gemarginaliseerden, en hen hun nabijheid laten zien. Zalig zijn zij die God in ieder persoon zien, en hun best doen om anderen Hem ook te laten ontdekken. Zalig zijn zij die ons gezamenlijk thuis beschermen en verzorgen. Zalig zijn zij die afzien van hun eigen gemak om anderen te helpen. Zalig zijn die bidden en werken voor de volledige eenheid tussen christenen. Dit zijn allemaal boodschappers van Gods barmhartigheid en tederheid, en zij zullen zeker van Hem hun verdiende loon ontvangen.

Beste broeders en zusters, de oproep tot heiligheid is aan iedereen gericht en moet van de Heer ontvangen worden in een geest van geloof. De heiligen moedigen met hun levens en voorspraak bij God aan, en wijzelf hebben elkaar nodig als we heiligen willen zijn. Elkaar helpen heiligen te worden! Laat ons samen de genade afsmeken om deze oproep met vreugde te ontvangen en mee te werken en de vervulling ervan. Aan onze hemelse Moeder, Koningin van Alle Heiligen, vertrouwen we onze intenties toe en de dialoog gericht op de volledige eenheid van alle christenen, zodat wij gezegend mogen zijn in ons streven en heiligheid in eenheid mogen behalen.”

Photo credit: CNS/Paul Haring

A new bishop for Bruges

The new bishop of Bruges comes from the neighbouring Diocese of Ghent. He has been the dean of Ghent for only about a month. Bishop-elect Lodewijk, Lode for short, Aerts will succeed Jozef De Kesel, the bishop who was appointed to the Belgian capital last year.

aertsAt 57, the new bishop will be the youngest of the Belgian bishops. A priest since 1984, he is a doctor of theology, taught at the diocesan seminary and was responsible for the youth work, education and formation in Ghent. Earlier this year he was appointed as the dean of Ghent, one of the ten new deaneries created in that diocese.

In Bruges, Bishop-elect Aerts will be the 27th bishop since the diocese was created in 1559 (although in Napoleonic times it was part of Ghent for a while). He succeeds Jozef De Kesel, who was bishop of Bruges for five years. Before that, Bruges was headed by Roger Vangheluwe for 26 years. He was forced to step down after he admitted to sexually abusing a family member.

This appointment may be considered one of the list files worked on by retired Nuncio to Belgium, Archbishop Giacinto Berloco.

The official announcement of the new appointment was made in Brussels, as Belgian bishop appointments usually are, by Archbishop De Kesel, and the new bishop later travelled to Bruges to meet the staff of the diocesan offices. The consecration of Bishop Aerts is scheduled for 4 December in Bruges’ Cathedral of St. Saviour. The names of the three consecrating bishops have not been announced, but it is a safe bet that Archbishop De Kesel and Ghent’s Bishop Luc van Looy, who may be retired by that time, will be among them.

lode%202

At the press conference in Brussels, Archbishop De Kesel listed some of Bishop-elect Aerts’ talents:

“He is theologically well-educated. But he also understands the art of communicating this in an understandable way. He is an enthusiastic speaker and possesses an excellent pen.”

He added that, while this is not sufficient to be a bishop, “it is very valuable.” Archbishop De Kesel also spoke about the new bishop’s approach to the relation between Church and society:

“He knows very well that the past lies behind us and that we, including the Church, live in a secular pluralistic society. But exacty then it is so important to know what matters. To make a distinction between what is really important for the future and what are ultimately always rearguard battles.”

The archbishop typified Bishop-elect Aerts as “a good man, not too conceited, with a big heart and very approachable.”

RELIGION NEW BISHOP BRUGGE DIOCESE

The new bishop himself, then, spoke about his vision of the Church: “The Church is no one-man business, but a people: people who feel adressed by God and through their unity bear witness that God is love.”

“I also see this in myself. In order to speak credibly about God, I could do nothing by myself. My words needed the support of fellow faithful who, together with me, put the trust in God into practice. Without their friendship, their humanity, their efforts and their confidence it was not possible.”

Some more quotes to get an idea of what the new bishop of Bruges considers important in his life and work as a Catholic, a priest and a bishop:

“It is not good that Christians impose themselves. But they also should not be ashamed. As far as I am concerned, the faith is the best that ever happened to me. It is the experience of God accepting me for who I am, that I need not pretend to be better than I am before Him, that He accompanies me though life and that His hand will never let me go.”

“It is my greatest joy to notice that this trust lets other people bloom and makes them free and independent. To share this faith, I want to take on the duties of a bishop.”

Photo credit: [2] IPID, [3] Kur Desplenter

The Catholic Boss – the Catholic undercurrent in Springsteen’s music

Anyone familiar with Bruce Springsteen’s lyrics should not be surprised that he was raised Catholic. In this clip from The Late Show with Stephen Colbert, which popped up in Catholic social media this week, he speaks a bit about his failed career as an altar boy. While that part of the conversation remains at the level of banter and joking, it gets interesting when Springsteen gets to talk about his music. And it is there that we find the more interesting Catholic bits as well.

In the video he quotes a line from Lost in the Flood (released on 1973’s Greetings From Asbury Park, N.J.): “Nuns run bald through Vatican halls pregnant, pleadin’ immaculate conception”, admitting “It’s a little overheated, that line”. In the context of the song, the lyrics of which are pretty difficult to figure out, it contributes to an image of desolation and chaos, of glory gone by. That is how Springsteen uses Catholic words and concepts more often, as means to convey something else.  It’s  what an author does with things that are fundamental to his own identity.

An example: In Adam Raised a Cain (from Darkness on the Edge of Town), the opening lines use a description of baptism to outline the relationship between the protagonist and his father:

“In the summer that I was baptized, my father held me to his side
As they put me to the water, he said how on that day I cried
We were prisoners of love, a love in chains
He was standin’ in the door, I was standin’ in the rain
With the same hot blood burning in our veins
Adam raised a Cain”

On a broader scale, though, Springsteen’s lyrics exude a sense of hope, of commitment, care and the duty to provide for either yourself or your loved ones, even in the face of hopelessness. One example are these lines from Born to Run:

“Together, Wendy, we can live with the sadness, I’ll love you with all the madness in my soul
Whoah, someday girl, I don’t know when
We’re gonna get to that place where we really want to go and we’ll walk in the sun
But till then tramps like us, baby we were born to run”

That, too, in my mind, is innate to the Catholic faith. We’re not just here for ourselves, not just to muddle through live to see where we end up. No, there is a reason that we are here, a destiny and purpose to live that we should strive for, even if it seems hopeless. Because that is the paradox in our faith: we look towards something so unimaginably great and glorious, but we do so as human being with all our limitations and faults. We aim high, but we are, or should be, there for others when they fall (hoping that others will be there when we fall and get up again).

Springsteen’s lyrics are incredibly rich, and in my mind he is one of the great storytellers of our time. The Catholic element is often there, sometimes staring you right in the face, at other times well-hidden. It’s there like it is in everyday life.

(There are three more clips available on Youtube as well. They’re bound to show up in the suggested videos after watching the above one).