Alarm over the new translation of the Lord’s Prayer? Not so much.

prayerLast Wednesday LifeSiteNews published an article, which was later also published on Aleteia, about the new Dutch translation of the Lord’s Prayer, introduced in the dioceses of the Netherlands, Flanders and Suriname on the first Sunday of Advent, 27 November. Claiming that Dutch Catholics are “raising the alarm” over an ideological adaptation of the text of the Our Father, the article gives the impression that Catholics are up in arms about it across parishes everywhere. The truth is rather different.

The LifeSiteNews article draws mainly on the opinions of Vox Populi, a fairly extremely orthodox Catholic group from Flanders, which thus does not speak for the vast majority of Catholics. The fact that they are up in arms, does not mean that the bishops have a full-scale revolt to deal with. Furthermore, the new translation is linked to developments in the Church of the Netherlands that date back to the 1960s. What it fails to acknowledge is that we no longer live in the 60s (or 70s, 80s or 90s, for that matter). Accusing the bishops of enforcing ideological changes simply does not hold up any longer. None of the Dutch bishops comfortably fits in the liberal bracket, and some are even outspoken orthodox.

What the article also overlooks is that the new translation is not the sole endeavour of the bishops of the Netherlands and Flanders. It has actually received the approval of the Congregation for the Doctrine of Faith, so it can not be presented as something done independently from Rome. In reality, the new translation of the Lord’s Prayer is part of the long overdue project to create a new, more accurate, translation of the entire Roman Missal.

It may be appealing to present an image of ruin when it comes to the Catholic Church in the Netherlands, and it is true that in many respects, things are not good, but to ignore the positive developments that also exist is a disservice to the truth. In fact, it underlines the ideological trends at LifeSiteNews.

The issue that Vox Populi raises, and which, in itself, is an issue worth discussing, revolves around two words: “bekoring” (used in the old translation) and “beproeving” (used in the new translation). One can be translated as “temptation”, the other as “test”, but, although we are talking about one language area, these words have different connotations in different parts. In the northern half of the Netherlands “bekoring” is now generally considered positively, while in the Southern half and in Belgium it is more negative and thus draws nearer to the meaning of “beproeving”: being tempted by something can become a test. These changes in meaning and understanding have prompted the bishops to change the translation. Not to introduce a new concept which wasn’t there in the original, but to stay closer to that original meaning.

Shortly before the introduction of the new translation, then-Archbishop De Kesel, who sat on the translation committee on behalf of the Flemish bishops, wrote:

de kesel“Until now this word (temptationis) has been translated as “bekoring” [temptation]. The Greek has peirasmos. This can be translated as both “bekoring” and “beproeving” [ordeal/test]. Most often this is translated as “beproeving”. So “beproeving” is the more concordant translation of the Greek basis. Translating it as “bekoring”, furthermore, presents a theological problem. “Bekoren” means to incite to evil. In Scripture this is said of the devil, not of God. God does not try and encourage man to commit evil. In that sense it is not God who tempts us, as the Letter of James (1:13) explicitly says. James responds here to an incorrect understanding of temptation or testing. It is not God, but, “when a man is tempted, it is always because he is being drawn away by the lure of his own passions”.

Yet it is an undeniable Biblical concept that God can test someone’s faith. For example, Abraham was tested, and so Jesus was tested also. “Thereupon, the Spirit sent him out into the desert:  and in the desert he spent forty days and forty nights, tempted by the devil” (Mark 1:12-13). The wording is striking and to the point: it is the Spirit who sends Jesus to the desert to be tested for forty days by Satan. The Spirit of God does not lure us into doing evil and test us in that way, but He can bring us into situations in which our faith is being tested. These are situations in which we are presented with the unavoidable choice: for God and thus against evil, or for evil and thus against God. Only in and through the testing we know whether or not we really believe in God. Whether we, like Abraham, trust Him unconditionally, even in the darkest hour. This is also the meaning of the forty years in the desert. As Deuteronomy 8:2 says: “the Lord thy God led thee through the desert, testing thee by hard discipline, to know the dispositions of thy heart”.

Hence the meaning of the final prayer in the Our Father. We do not ask God not to tempt us. He doesn’t. But we do ask Him not to test us beyond our abilities. And this is not just any test. It is about whether or not, when it really matters, we won’t deny our vocation as Christians. That, as happened to Simon Peter, we would say, when things get dangerous, “No, I do not know Him.” That is what we ask God earnestly in the last prayer of the Our Father: do not lead us to that ordeal.””

So, no, there is no revolt brewing, and neither is there an ideological agenda being pursued. A case can certainly be made for either translation of the word ‘temptation’. But, although the Dutch language area is small, it is home to a range of cultural and linguistic differences. When drafting a translation that can be used for the entire area, some changes must be made that will be understood differently in different places. That is why proper catechesis was and remains necessary. The explanation offered by Cardinal De Kesel is not automatically understood by all Dutch-speaking faithful, so it must be explained. Not by ideological groups like Vox Populi, but by the ones who commissioned the new translation: the bishops and with them the priests in the parishes.

Lastly, change is always difficult. It will take time for the new translation to take hold. But take hold it will, and I expect sooner rather than later.

Waiting for God – Bishop Bonny’s letter for Advent

In the first of this year’s traditional Advent letters that most bishops write, Bishop Johan Bonny speaks about waiting. Waiting for our friends or loved ones, but also waiting for God. And about God’s waiting for us.

8579640“Good friends,

“I have been waiting for you!” That short sentence can sound business-like or emotional. It depends on who says it and when. And especially to whom it is being said. “I have been waiting for you!”. It sounds different when a teacher says it to a student who is late for class. Or when an office worker says it to a colleague with whom he takes the morning train to Brussels. Or when a prisoner says it to his girlfriend who comes to visit him every week at the prison. Or when a boy says it to the girl who did not show up for their date. Or when a mother says it to her daughter who returns home from a party in the early hours. Or when a woman says it to her husband who is married more to his work than to her. Or when a man says it to his wife who has been visiting with her friend  for too long again. Of when parents say it to their child who is finally coming home after surgery. “I have been waiting for you!” It can convey joy or gratitude or misunderstanding or anger.

“I have been waiting for you!” We do not say it to each other when there is no friendship or love involved. It makes us recognise friends and loved ones: they wait for each other, they consider the other’s  presence, they become impatient or distrustful when the other does not show up, the absence of the other at an appointment hurts. When friendship or love cools, waiting for each other disappears. Appointments become more business-like. Waiting becomes less personal and less emotional. Do you want to know who your friends are or who loves you? This question is the test. Who would say to me now, “I have been waiting for you!”?

Soon it will be Advent again in the church community. It is a time of looking forward and waiting in preparation for Christmas. “I have been waiting for you!” Precisely this sentence befits this time in the Church’s year. Remarkably enough, we will often be hearing these words from the mouth of God during Advent: “I have been waiting for you!” The entire Bible speaks of God’s waiting for man. God does not coolly follow humanity from a distance. On the contrary. He is involved, full of friendship and love, with man and the people He has chosen. He desires to be their God and they His people. How often was God not alone in that desire? How often was He not left in the cold? But God continued searching to be close to man. Jesus is the full revelation of that divine search.

At the same time man thirsts for the coming of God. Waiting is a two-way street. But even if a deep desire for God’s friendship and love is alive in man, it is not easy to come close to God. God is so completely different. He is so completely unpredictable. It is not easy to make an appointment or arrange a meeting with Him. He transcends our plans and our agendas. So man, too, is sometimes left alone in his search for God. Someone who loves God must have patience, precisely because it is about God and no one less than Him. Advent is about that patient desire. Patiently looking forward to the coming of Jesus, to be able to say to Him at Christmas, “I have been waiting for you!”

+ Johan Bonny, Bishop of Antwerp”

“More than a celebration”- Cardinal Müller on the Holy Year of Mercy

14_09_kardinalmuellerIn an interview for Katholisch.de, published today, Gerhard Cardinal Müller discusses several topics, including the Holy Year of Mercy which is in its final week. The Prefect of the Congregation for the Doctrine of the Faith, is often imagined as an opponent to Pope Francis, since doctrine and all its annoying rules must by nature be opposed to mercy, right? But the cardinal is generally enthusiastic about the Holy Year of Mercy, and adds some nuance to how it is looked at now that we have almost completed it.

“Faith in the mercy of God, which is directed at every human being, is part of the classical doctrine of God. It was very good to emphasise this topic theologically in the Holy Year and reintroduce it in pastoral ministry and proclamation. For much indifference and misunderstanding about God is based in the false assumption that God is only power, and that man can, as such, only realise his freedom by opposing Him. The Christian image of God is completely different: out of love for man, God humbled Himself even to the death on the cross, through which we come to salvation, to freedom and the glory of the children of God.”

Mercy leads us directly to the heart of the union between man and God, he explains:

“Someone getting to know God anew in His aspect of mercy, will find that in the Christian understanding of God, love is the core of the encounter between God and man. The symbolism of the open Holy Doors here in Rome and in many churches across the world has hopefully reinforced the awareness that we can come to God as through a wide open door. Countless people have found their way to God through confession in the sacrament of penance and reconciliation, which allows for a new start. I believe that many were able to experience God more deeply in the Holy Year.”

And what of those who look at the numbers and say that the Holy Year has not been as successful as hoped?

“The Holy Year is a spiritual event and can not be measured quantitatively. Regarding its great popularity across the world I don’t understand such criticism. It is after all about more than just celebrating, but about the way to Christ. I am impressed by the number of people who came to the papal audiences, the Sunday prayers and the special events. That shows that people want to hear the Pope’s  message, that he knows how the touch the hearts of people with his words; that he opens up perspectives on how to better understand their own lives in the light of mercy and make it their own.”

Other topics discussed in the interview include the Reformation, ecumenism, comparing Pope Francis to Benedict XVI, and developments regarding the SSPX. I may share some comments about those in later blog posts.

Pope in Sweden – the Dutch translations

In this post I have collected my translations of the various homilies and addresses given by Pope Francis during his short visit to Sweden. Perhaps needlessly said, apart from this paragraph, the post will consist of Dutch text.

14918917_10153849375235723_6517291123125650450_o

Homilie tijdens de oecumenische gebedsdienst in Lund:

“”Blijf in mij zoals ik in u” (Joh. 15:4). Deze woorden, uitgesproken door Jezus bij het Laatste Avondmaal, laten ons een blik werpen in het hart van Christus, kort voor Zijn ultieme offer aan het kruis. We kunnen Zijn hart voelen kloppen met liefde voor ons en Zijn verlangen voor eenheid onder allen die in Hem geloven. Hij vertelt ons dat Hij de ware wijnstok is en wij de ranken die, net zoals Hij één is met de Vader, één met Hem moeten zijn, willen we vrucht dragen.

Hier in Lund, tijdens deze gebedsdienst, willen wij ons gezamenlijk verlangen laten zien om één te blijven met Christus, zodat we leven hebben. We vragen Hem: “Heer, help ons in uw genade om dichter met U verenigd te zijn en zo, samen, een effectievere getuigenis te geven van geloof, hoop en liefde.” Dit is ook een moment om God te danken voor het werk van onze vele broeders en zusters van verschillende kerkelijke gemeenschappen die weigerden genoeg te nemen met verdeeldheid, maar in plaats daarvan de hoop op verzoening van allen die in de ene Heer geloven levend hielden.

Als katholieken en Lutheranen zijn we een gezamenlijke weg van verzoening gegaan. Nu, in de context van de herdenking van de Reformatie van 1517, hebben we een nieuwe kans om een gezamenlijke weg te kiezen, één die in de afgelopen vijftig jaar vorm heeft gekregen in de oecumenische dialoog tussen de Lutherse Wereldfederatie en de Katholieke Kerk. Ook wij kunnen geen genoegen nemen met de verdeeldheid en afstand die onze scheiding tussen ons geschapen heeft. Wij hebben de kans een kritiek moment van onze geschiedenis te repareren door voorbij de controverses en meningsverschillen, die ons er vaak van hebben weerhouden elkaar te begrijpen, te gaan.

Jezus zegt ons dat de Vader de “wijngaardenier” is (vg. vers 1) die de wijnstok verzorgt en snoeit om te zorgen dat die meer vrucht draagt (vg. vers 2). De Vader heeft steeds zorg voor onze relatie met Jezus, om te zien of we werkelijk één met Hem zijn (vg. vers 4). Hij waakt over ons, en Zijn blik van liefde zet ons aan ons het verleden te zuiveren en in het heden te werken om een toekomst van eenheid tot stand te brengen, die Hij zozeer verlangt.

Ook wij moeten met liefde en eerlijkheid naar ons verleden kijken, fouten herkennen en vergeving zoeken, want God alleen is onze rechter. Met dezelfde eerlijkheid en liefde moeten we inzien dat onze verdeeldheid ons scheidt van de oorspronkelijke intuïtie van het volk van God, dat van nature verlangt één te zijn, en dat die verdeeldheid historisch bestendigd werd door de machthebbers van deze wereld, en niet zozeer het gelovige volk, dat altijd en overal met zekerheid en liefde door zijn Goede Herder geleid moet worden. Zeker, er was aan beide zijden een oprechte wil om het ware geloof te belijden en te behouden, maar tegelijkertijd weten we dat we in onszelf zijn opgesloten door angst voor of vooroordeel over het geloof dat anderen met een ander accent en taal belijden. Zoals Paus Johannes Paulus II zei: “We moeten niet toestaan dat wij worden geleid door de intentie onszelf te willen benoemen als rechters van de geschiedenis, maar alleen door de motivatie om beter te willen begrijpen wat er is gebeurd en om boodschappers van de waarheid te worden” (Brief aan Kardinaal Johannes Willebrands, President van het Secretariaat voor de Christelijke Eenheid, 31 oktober 1983). God is de wijngaardenier, die de wijnrank met immense liefde verzorgd en beschermd; laten wij geraakt zijn door Zijn waakzame blik. Het enige dat Hij verlangt is dat wij als levende ranken in Zijn Zoon Jezus blijven. Met deze nieuwe blik op het verleden beweren we niet een onpraktische correctie op wat er gebeurd is te willen realiseren, maar “het verhaal anders te vertellen” (Luthers-Rooms Katholieke Commissie over de Eenheid, Van Conflict naar Eenheid, 17 juni 2013, 16).

Jezus herinnerert ons eraan: “Los van Mij kunnen jullie niets” (vers 5). Hij is degene die ons onderhoudt en ons aanmoedigt manieren te vinden om onze eenheid steeds zichtbaarder te maken. Zeker, ons verdeeldheid is een enorme bron van lijden en onbegrip geweest, maar het heeft ons er ook toe geleid eerlijk te erkennen dat we zonder Hem niets kunnen; zo heeft het ons in staat gesteld bepaalde aspecten van ons geloof beter te begrijpen. Dankbaar erkennen we dat de Reformatie geholpen heeft de Heilige schrift een meer centrale plaats te geven in het leven van de Kerk. Door het gezamenlijk luisteren naar het woord van God in de Schrift zijn er belangrijke stappen voorwaarts gezet in de dialoog tussen de Katholieke Kerk en de Lutherse Wereldfederatie, wiens vijftigste verjaardag we nu vieren. Laten we de Heer vragen dat Zijn woord ons bijeen mag houden, want het is een bron van voeding en leven; zonder de inspiratie van het woord kunnen we niets.

De geestelijk ervaring van Maarten Luther daagt ons uit ons te herinneren dat wij zonder God niets kunnen. “Hoe kan ik een genadige God verkrijgen?” Deze vraag achtervolgde Luther. De vraag van een rechtvaardige relatie met God is in feite de bepalende vraag voor ons leven. Zoals we weten ontmoette Luther die genadige God in het goede nieuws van Jezus, mensgeworden, gestorven en verrezen. Met het concept van sola gratia herinnert hij ons eraan dat God altijd het initiatief neemt, nog voor enige menselijke reactie, zelfs als Hij dat antwoord wil opwekken. De rechtvaardigingsleer drukt zo de essentie van het menselijke bestaan tegenover God uit.

Jezus spreekt voor ons als onze bemiddelaar voor de Vader; Hij vraagt Hem dat Zijn leerlingen één mogen zijn, “zodat de wereld kan geloven” (Joh. 17:21). Dat geeft ons troost en inspireert ons om één te zijn met Jezus, en daarom te bidden: “Geef ons de gave van eenheid zodat de wereld kan geloven in de kracht van uw barmhartigheid”. Dit is de getuigenis die de wereld van ons verwacht. Wij christenen zullen geloofwaardige getuigen van de barmhartigheid zijn in zoverre dat vergeving, vernieuwing en verzoening dagelijks onder ons worden ervaren. Samen kunnen wij Gods barmhartigheid verkondigen en zichtbaar maken, concreet en met vreugde, door de waardigheid van ieder persoon hoog te houden en te bevorderen. Zonder deze dienst aan en in de wereld is het christelijk geloof onvolledig.

Als Lutheranen en katholieken bidden wij samen in deze kathedraal, in het bewustzijn dat we zonder God niets kunnen. Wij vragen Zijn hulp om levende ledematen te zijn, blijvend in Hem, steeds met behoefte aan Zijn genade, zodat we samen Zijn woord aan de wereld kunnen geven, die zijn tedere liefde en barmhartigheid zo nodig heeft.”

Gezamenlijke verklaring ter gelegenheid van de gezamenlijke Katholiek-Lutheraanse herdenking van de Reformatie:

cwgqncmwgaehs-0

“”Laten we met elkaar verbonden blijven, jullie en Ik, want zoals een rank geen vrucht kan dragen uit eigen kracht, maar alleen als ze verbonden blijft met de wijnstok, zo kunnen ook jullie geen vrucht dragen als je niet met Mij verbonden blijft” (Johannes 15:4).

Met dankbare harten

Met deze Gezamenlijke Verklaring drukken wij vreugdevolle dankbaarheid aan God uit voor dit moment van gezamenlijk gebed in de kathedraal van Lund, aan het begin van het jaar waarin we het vijfhonderdste jubileum van de Reformatie herdenken. Vijftig jaar aanhoudende en vruchtbare oecumenische dialoog tussen katholieken en Lutheranen heeft ons geholpen vele verschillen te overbruggen, en heeft ons wederzijds begrip en vertrouwen versterkt. Tegelijkertijd zijn we dichter tot elkaar gekomen door de gezamenlijke dienst aan onze naasten – vaak in situaties van lijden en vervolging. Door dialoog en gedeelde getuigenis zijn we niet langer vreemden. We hebben veeleer geleerd dat wat ons verenigdt groter is dan wat ons scheidt.

Van conflict naar gemeenschap

Hoewel we ten diepste dankbaar zijn voor de geestelijke en theologische gaven van de Reformatie, belijden en betreuren we voor Christus ook dat Lutheranen en katholieken de zichtbare eenheid van de Kerk hebben beschadigd. Theologische verschillen gingen samen met vooroordelen en conflicten, en religie werd een instrument voor politieke doeleinden. Ons gezamenlijk geloof in Jezus Christus en ons doopsel vereist van ons een dagelijkse bekering, waarmee we de historische meningsverschillen en conflicten die het dienstwerk van de verzoening verhinderden van ons afwerpen. Hoewel het verleden niet verandert kan worden, kan wat er herinnert wordt en hoe het wordt herinnert wel veranderen. Wij bidden voor de genezing van onze wonden en van de herinneringen die ons beeld van de ander blokkeren. We verwerpen nadrukkelijk alle haat en geweld, in het verleden en heden, vooral wanneer uitgevoerd in de naam van religie. Vandaag horen we het gebod van God om alle strijd aan de kant te zetten. We erkennen dat we, bevrijd door genade, voorwaarts gaan naar de eenheid waartoe God ons steeds roept.

Onze toewijding aan gezamenlijke getuigenis

Nu we die periode in de geschiedenis als een last achter ons laten, beloven wij plechtig samen te getuigen van Gods barmhartige genade, zichtbaar in de gekruisigde en verrezen Christus. In het bewustzijn dat de manier waarop wij ons tot elkaar verhouden onze getuigenis van het Evangelie vorm geeft, wijden wij ons toe aan de verdere groei van gemeenschap, geworteld in het doopsel, terwijl we proberen de overblijvende obstakels die volledige eenheid nog verhinderen te verwijderen. Christus verlangt dat we één zijn, zodat de wereld kan geloven (vg. Joh. 17:21).

Vele leden van onze gemeenschappen verlangen ernaar de Eucharistie aan één tafel te ontvangen als een concrete uitdrukking van volledige eenheid. Wij ervaren de pijn van degenen die hun hele leven delen, behalve de verlossende aanwezigheid van God aan de Eucharistische tafel. Wij erkennen onze gezamenlijke pastorale verantwoordelijkheid om een antwoord te geven op de geestelijke dorst en honger van onze mensen om één te zijn in Christus. Wij verlangen ernaar dat deze wond in het Lichaam van Christus zal genezen. Dit is het doel van onze oecumenische inspanningen, die we willen bevorderen, ook door onze toewijding aan de theologische dialoog te hernieuwen

We bidden tot God dat katholieken en Lutheranen samen zullen kunnen getuigen van het Evangelie van Jezus Christus, en de mensheid uitnodigen het goede nieuws van Gods verlossende handelen te horen en ontvangen. We bidden tot God om inspiratie, aanmoediging en kracht zodat we naast elkaar kunnen staan in het dienstwerk, de menselijke waardigheid en rechten hooghouden, met name van de armen, werken voor gerechtigheid en alle vormen van geweld afwijzen. God roept ons op allen die verlangen naar waardigheid, gerechtigheid, vrede en verzoening nabij te zijn. Vandaag in het bijzonder verheffen we onze stemmen voor een einde aan het geweld en extremisme dat zo vele landen en gemeenschappen, en talloze zusters en broeders in Christus, treft. We sporen Lutheranen en katholieken aan om samen te werken in het ontvangen van de vreemde, degenen die gedwongen zijn te vluchten vanwege oorlog of vervolging te hulp te komen, en de rechten van vluchtelingen en asielzoekers te verdedigen.

Meer dan ooit beseffen we dat ons gezamenlijk dienstwerk in deze wereld moet reiken tot aan Gods scheppen, die lijdt onder uitbuitingen en de gevolgen van onverzadelijke hebzucht. We erkennen het recht van toekomstige generaties om te genieten van Gods wereld in al haar potentieel en schoonheid. We bidden voor een omslag in harten en hoofden die leidt tot een liefdevolle en verantwoordelijke zorg voor de schepping.

Eén in Christus

Op deze gunstige gelegenheid drukken wij onze dankbaarheid uit aan onze broeders en zusters die de verschillende christelijke wereldgemeenschappen en broederschappen vertegenwoordigen die hier aanwezig zijn en zich aansluiten bij ons gebed. Nu we ons opnieuw toewijden aan de beweging van conflict naar gemeenschap, doen we dat als ledematen van het ene Lichaam van Christus, waarin we door het doopsel zijn opgenomen. We nodigen onze oecumenische partners uit ons aan onze verplichtingen te herinneren en ons te bemoedigen. We vragen hen voor ons te blijven bidden, met ons op weg te gaan en ons te ondersteunen in het uitvoeren van de gebedsvolle verplichtingen die wij vandaag uitspreken.

Oproep aan katholieken en Lutheranen in de wereld

Wij roepen alle Lutherse en katholieke parochies en gemeenschappen op om stoutmoedig en creatief, vol vreugde en hoop te zijn in hun toewijding om de grote reis voor ons voort te zetten. In plaats van conflicten uit het verleden, zal Gods geschenk van eenheid onder ons de samenwerking leiden en onze solidariteit verdiepen. Door dichter in het geloof tot Christus te komen, door samen te bidden, door naar elkaar te luisteren, door de liefde van Christus voor te leven in onze relaties, zullen wij, katholieken en Lutheranen, onszelf openstellen voor de kracht van de Drieëne God. Geworteld in Christus en van Hem getuigend vernieuwen wij onze vastberadenheid om trouwe voorboden te zijn van Gods grenzeloze liefde voor de hele mensheid.”

Toespraak tijdens het Oecumenisch evenement in Malmö Arena:

14939566_10153850168870723_2952759365792262173_o

“Ik dank God voor deze gezamenlijke herdenking van het vijfhonderste jubileum van de Reformatie. We gedenken dit jubileum met een hernieuwde geest en erkennen dat de christelijke eenheid een prioriteit is, omdat we weten dat er meer is dat ons verenigt dan ons scheidt. De weg die we gegaan zijn om die eenheid te bereiken is zelf een groot geschenk dat God ons geeft. Met deze hulp zijn we vandaag hier bijeen gekomen, Lutheranen en katholieken, is een geest van broederschap, om onze blik te richten op de ene Heer, Jezus Christus.

Onze dialoog heeft ons geholpen te groeien in wederzijds begrip; het heeft wederzijds vertrouwen bevordert en ons verlangen om verder te gaan naar volledige eenheid bevestigd. Eén van de vruchten van deze dialoog is de samenwerking tussen verschillende organisaties van de Lutherse Wereldfederatie en de Katholieke Kerk. Dankzij deze nieuwe sfeer van begrip zullen Caritas Internationalis en de World Service van de Lutherse Wereldfederatie vandaag een gezamenlijk overeengekomen verklaring ondertekenen die gericht is op het ontwikkelen en versterken van een geest van samenwerking ter bevordering van de menselijke waardigheid en sociale gerechtigheid. Ik groet van harte de leden van beide organisaties; in een wereld die door oorlogen en conflicten uit elkaar getrokken wordt, zijn en blijven zij een lichtend voorbeeld van toewijding tot en dienst aan de naaste. Ik moedig u aan voort te gaan op de weg van samenwerking.

Ik heb aandachtig geluisterd naar de mensen die getuigenis hebben gegeven, hoe zij te midden van zoveel uitdagingen dagelijks hun leven toewijden aan het opbouwen van een wereld die steeds meer wil reageren op het plan van God, onze Vader. Pranita sprak over de schepping. De schepping zelf is duidelijk een teken van Gods grenzeloze liefde voor ons. Als gevolg kunnen de geschenken van de natuur ons tot het overwegen van God aanzetten. Ik deel je zorg over het misbruik dat onze planeet, ons gezamenlijk thuis, schaadt en ernstige gevolgen heeft voor het klimaat. Zoals we in ons, in mijn land zeggen: “Uiteindelijk zijn het de armen die de kosten betalen voor ons feesten”. Zoals jij terecht opmerkte hebben zij de grootste impact op degenen die het meest kwetsbaar en behoeftig zijn; zij worden gedwongen te emigreren om aan de gevolgen van klimaatverandering te ontsnappen. Wij allemaal, en wij christenen in het bijzonder, zijn verantwoordelijk voor de bescherming van de schepping. Onze manier van leven en ons handelen moet altijd overeenstemmen met ons geloof. Wij zijn geroepen harmonie op te wekken in onszelf en met anderen, maar ook met God en Zijn handwerk. Pranita, ik moedig je aan vol te houden in je toewijding in naam van ons gezamenlijk thuis. Dank je!

Mgr. Hector Fabio vertelde ons over het gezamenlijk werk van katholieken en Lutheranen in Colombia. Het is goed om te weten dat christenen samenwerken om gemeenschappelijke en maatschappelijke processen van algemeen belang op te starten. Ik vraag jullie in het bijzonder te bidden voor dat grootse land, zodat, door middel van de samenwerking van iedereen, de vrede, waar zo naar verlangd wordt en die zo nodig is voor een menswaardig samenleven, eindelijk kan worden behaald. En omdat het menselijk hart, als het naar Jezus kijkt, geen grenzen kent, moge het dan een gebed zijn dat verder reikt, en al die landen omvat waar ernstige conflicten voortduren.

Marguerite maakt ons bewust van de hulp aan kinderen die het slachtoffers zijn van wreedheid en het werk voor de vrede. Dit is zowel bewonderenswaardig en een oproep om de talloze situaties van kwetsbaarheid van zo vele personen die zich niet kunnen laten horen serieus te nemen. Wat jij als missie beschouwd is een zaadje, een zaadje dat overvloedig vrucht draagt, en vandaag, dankzij dat zaadje, kunnen duizenden kinderen studeren, groeien en in goede gezondheid leven. Je hebt geïnvesteerd in de toekomst! Dank je! En ik ben dankbaar dat je zelfs nu, in ballingschap, een boodschap van vrede blijft verspreiden. Je zei dat iedereen die jou kent denkt dat wat je doet gek is. Natuurlijk, het is de gekte van de liefde voor God en onze naaste. We hebben meer van die gekte nodig, verlicht door het geloof en vertrouwen op de voorzienigheid van God. Blijf werken, en moge die stem van hoop die je aan het begin van je avontuur hebt gehoord, en je investering in de toekomst, je eigen hart en de harten van vele jonge mensen blijven raken.

Rose, de jongste, gaf een werkelijk ontroerende getuigenis. Ze heeft gebruik kunnen maken van het sporttalent dat God haar gaf. In plaats van haar energie te verspillen in negatieve situaties heeft ze voldoening gevonden in een vruchtbaar leven. Luisterend naar jouw verhaal, dacht ik aan de levens van zoveel jonge mensen die verhalen als het jouwe zouden moeten horen. Ik wil dat iedereen weet dat ze kunnen ontdekken hoe prachtig het is om kinderen van God te zijn en wat een privilege het is om door Hem geliefd en gekoesterd te zijn. Rose, ik dank je vanuit mijn hart voor jouw werk en toewijding om andere vrouwen aan te moedigen om weer naar school te gaan, en voor het feit dat je dagelijks bidt voor vrede in de jonge staat Zuid-Sudan, die dat zo erg nodig heeft.

En na het horen van deze krachtige getuigenissen, die ons deden nadenken over onze eigen levens en hoe we reageren op de noodsituaties overal om ons heen, wil ik al die regeringen danken, die vluchtelingen helpen, alle regeringen die ontheemde mensen asielzoekers helpen. Alles dat gedaan wordt om deze mensen in nood te helpen is een groots gebaar van solidariteit en een erkenning van hun waardigheid. Voor ons christenen is het prioriteit om erop uit te gaan en de verstotenen – want zij zijn werkelijk verstoten uit hun thuislanden – en de gemarginaliseerden van onze wereld te ontmoeten, en de tedere en barmhartige liefde van God, die niemand afwijst en iedereen accepteert, voelbaar te maken. Wij christenen zijn vandaag geroepen om actieve deelnemers te zijn in de revolutie van tederheid.

Straks horen we de getuigenis van Bisschop Antoine, die in Aleppo woont, een stad die op de knieën gedwongen is door de oorlog, een plaats waar zelfs de meest fundamentele rechten met minachting worden behandelt en vertrapt. In het nieuws horen we elke dag over het afschuwelijke lijden vanwege de strijd in Syrië, door dat conflict in ons geliefde Syrië, die nu al meer dan vijf jaar duurt. Te midden van zoveel verwoesting is het werkelijk heldhaftig dat mannen en vrouwen daar gebleven zijn om materiële en geestelijke hulp te bieden aan de noodlijdenden. Het is ook bewonderenswaardig dat jij, beste broeder Antoine, blijft werken tussen zulk gevaar om ons te kunnen vertellen over de tragische omstandigheden van het Syrische volk. We houden ieder van hen in onze harten en gebeden. Laten we de genade van oprechte bekering afsmeken over de verantwoordelijken voor het lot van de wereld, voor die regio en voor allen die daar ingrijpen.

Beste broeders en zusters, laat ons niet ontmoedigd raken tegenover vijandigheid. Moge de verhalen, de getuigenissen die we hebben gehoord, ons motiveren en ons een nieuwe impuls geven om steeds nauwer samen te werken. Als we weer thuiskomen, mogen we dan een toewijding meebrengen om dagelijkse gebaren van vrede en verzoening te maken, om moedige en trouwe getuigen van christelijke hoop te zijn. En zoals we weten, de hoop stelt ons niet teleur! Dank u!”

Homilie in de Mis voor Allerheiligen:

“Vandaag vieren we met de hele Kerk het hoogfeest van Allerheiligen. Hiermee herdenken we niet alleen hen die in de loop der eeuwen heiligverklaard zijn, maar ook onze vele broeders en zusters die, op een stille en onopvallende wijze, hun christelijk leven hebben geleefd in de volheid van geloof en liefde. Onder hen zijn zeker vele van onze verwanten, vrienden en bekenden.

Dit is voor ons dan een viering van heiligheid. Een heiligheid die niet zozeer te zien is in grote daden of buitengewone gebeurtenissen, maar veeleer in dagelijkse trouw aan de eisen van ons doopsel. Een heiligheid die bestaat in de liefde voor God en de liefde voor onze broeders en zusters. Een liefde die trouw blijft tot het punt van zelfopoffering en volledige toewijding aan anderen. We denken aan de levens van al die moeders en vaders die zich opofferen voor hun gezinnen en bereid zijn – ook al is dat niet altijd makkelijk – van zoveel dingen af te zien, zoveel persoonlijke plannen en projecten.

Maar als er één ding typisch is voor de heiligen, is het dat zij daadwerkelijk gelukkig zijn. Zij hebben het geheim van authentiek geluk ontdekt, dat diep in de ziel ligt en zijn bron heeft in de liefde van God. Daarom noemen we de heiligen zalig. De Zaligsprekingen zijn hun weg, hun doel richting het thuisland. De Zaligsprekingen zijn de weg van het leven die de Heer ons leert, zodat wij in Zijn voetstappen kunnen volgen. In het Evangelie van de Mis van vandaag hoorden we hoe Jezus de Zaligsprekingen verkondigde aan een grote menigte op de heuvel bij het Meer van Galilea.

De Zaligsprekingen zijn het beeld van Christus en als gevolg van elke christen. Ik zou er hier slechts één willen noemen: “Zalig die zachtmoedig zijn”. Van zichzelf zegt Jezus: “Kom bij Mij in de leer, omdat Ik zachtmoedig ben en eenvoudig van hart” (Matt. 11:29). Dit is zijn geestelijk portret en het onthult de overvloed van Zijn liefde. Zachtmoedigheid is een manier van leven en handelen die ons dichter bij Jezus en elkaar brengt. Het stelt ons in staat alles dat ons verdeelt en vervreemd aan de kant te zetten, en steeds nieuwe manieren te vinden om verder te gaan op de weg van eenheid. Zo was het met de zonen en dochters van dit land, waaronder de heilige Maria Elisabeth Hesselblad, kortgeleden heiligverklaard, en de heilige Birgitta van Vadstena, mede-patrones van Europa. Zij hebben gebeden en gewerkt om banden van eenheid en broederschap tussen christenen te smeden. Een zeer sprekend teken hiervan is dat we hier in uw land, getekend als het is door het naast elkaar leven van vrij verschillende volkeren, samen het vijfde eeuwfeest van de Reformatie herdenken. De heiligen brengen verandering tot stand door zachtmoedigheid van het hart. Met die zachtmoedigheid komen wij tot het begrip van de grootsheid van God en aanbidden we Hem met oprechte harten. Zachtmoedigheid is de houding van hen die niets hebben te verliezen, omdat hun enige rijkdom God is.

Op een bepaalde manier zijn de Zaligsprekingen de identiteitskaart van de christen. Zij identificeren ons als volgelingen van Jezus. Wij zijn geroepen zalig te zijn, volgers van Jezus te zijn, de problemen en angsten van onze tijd het hoofd te bieden met de geest en liefde van Jezus. Zo moeten wij in staat zijn nieuwe situaties te herkennen en beantwoorden met verse geestelijke energie. Zalig zijn zij die trouw blijven terwijl zij het kwaad verdragen dat anderen hen toebrengen, en hen vergeven vanuit hun hart. Zalig zijn zij die in de ogen kijken van de verlatenen en gemarginaliseerden, en hen hun nabijheid laten zien. Zalig zijn zij die God in ieder persoon zien, en hun best doen om anderen Hem ook te laten ontdekken. Zalig zijn zij die ons gezamenlijk thuis beschermen en verzorgen. Zalig zijn zij die afzien van hun eigen gemak om anderen te helpen. Zalig zijn die bidden en werken voor de volledige eenheid tussen christenen. Dit zijn allemaal boodschappers van Gods barmhartigheid en tederheid, en zij zullen zeker van Hem hun verdiende loon ontvangen.

Beste broeders en zusters, de oproep tot heiligheid is aan iedereen gericht en moet van de Heer ontvangen worden in een geest van geloof. De heiligen moedigen met hun levens en voorspraak bij God aan, en wijzelf hebben elkaar nodig als we heiligen willen zijn. Elkaar helpen heiligen te worden! Laat ons samen de genade afsmeken om deze oproep met vreugde te ontvangen en mee te werken en de vervulling ervan. Aan onze hemelse Moeder, Koningin van Alle Heiligen, vertrouwen we onze intenties toe en de dialoog gericht op de volledige eenheid van alle christenen, zodat wij gezegend mogen zijn in ons streven en heiligheid in eenheid mogen behalen.”

Photo credit: CNS/Paul Haring

After death, no changes from Rome – some thoughts about the CDF Instruction

cemeteryAd resurgendum cum Christo is nothing new. Today’s Instruction from the Congregation for the Doctrine of the Faith presents no new teachings or policies regarding the burial of the dead. Rather, it aims to underline why the Church prefers burial over cremation in a time when cremation is on the rise. In short, burial confirms faith in the resurrection of the body, shows the dignity of the human body as an integral part of the human person, and it corresponds to the respect owed to the body as an temple of the Holy Spirit. Also significant in this Holy Year of Mercy: burying the dead is one of the corporal works of mercy.

Has the Church been opposed to cremation, and does it continue to be, then? Not at all. Objectively, cremation does not “negate the Christian doctrine of the soul’s immortality nor that of the resurrection of the body” (n. 4). Like with burial, the Church asks that the ashes be placed in a sacred place, such as a cemetery or other area set aside by compentent Church authorities. Like the buried body, the ashes of the deceased should be similarly included in the prayers of the living and are deserving of continuous respect. Their location helps to assure that.

The most interesting part of the Instruction, in my opinion, is that these considerations and requirements aim to prevent any form of superstition (paragraph 7 mentions pantheism, naturalism and nihilism as reasons to not allow the scattering of ashes “in the air, on land, at sea or in some other way”).

We are created in the image of God, in body and spirit. Through Baptism our bodies have become home to the Holy Spirit. Human beings have an innate dignity which flows directly from our created nature. This dignity does not stop at death. Our bodies continue to be deserving of respect. In life we have shown our faith through our actions and words. In death we remain able to show our faith in the bodily ressurection in which Christ went before us. Physical life may end at death, but the two are not separate. In our modern western society we have grown used to keeping death out of sight (which probably accounts for how easily we allow such horrors like abortion and euthanasia), but life and death are integral to our existence and our faith, as Ad resurgendum cum Christo underlines in its second paragraph:

“Because of Christ, Christian death has a positive meaning. The Christian vision of death receives privileged expression in the liturgy of the Church: “Indeed for your faithful, Lord, life is changed not ended, and, when this earthly dwelling turns to dust, an eternal dwelling is made ready for them in heaven” [Roman Missal, Preface I for the Dead]. By death the soul is separated from the body, but in the resurrection God will give incorruptible life to our body, transformed by reunion with our soul. In our own day also, the Church is called to proclaim her faith in the resurrection: “The confidence of Christians is the resurrection of the dead; believing this we live” [Tertullian, De Resurrectione carnis, 1,1].”

Photo credit: Inge Verdurmen

A new bishop for Bruges

The new bishop of Bruges comes from the neighbouring Diocese of Ghent. He has been the dean of Ghent for only about a month. Bishop-elect Lodewijk, Lode for short, Aerts will succeed Jozef De Kesel, the bishop who was appointed to the Belgian capital last year.

aertsAt 57, the new bishop will be the youngest of the Belgian bishops. A priest since 1984, he is a doctor of theology, taught at the diocesan seminary and was responsible for the youth work, education and formation in Ghent. Earlier this year he was appointed as the dean of Ghent, one of the ten new deaneries created in that diocese.

In Bruges, Bishop-elect Aerts will be the 27th bishop since the diocese was created in 1559 (although in Napoleonic times it was part of Ghent for a while). He succeeds Jozef De Kesel, who was bishop of Bruges for five years. Before that, Bruges was headed by Roger Vangheluwe for 26 years. He was forced to step down after he admitted to sexually abusing a family member.

This appointment may be considered one of the list files worked on by retired Nuncio to Belgium, Archbishop Giacinto Berloco.

The official announcement of the new appointment was made in Brussels, as Belgian bishop appointments usually are, by Archbishop De Kesel, and the new bishop later travelled to Bruges to meet the staff of the diocesan offices. The consecration of Bishop Aerts is scheduled for 4 December in Bruges’ Cathedral of St. Saviour. The names of the three consecrating bishops have not been announced, but it is a safe bet that Archbishop De Kesel and Ghent’s Bishop Luc van Looy, who may be retired by that time, will be among them.

lode%202

At the press conference in Brussels, Archbishop De Kesel listed some of Bishop-elect Aerts’ talents:

“He is theologically well-educated. But he also understands the art of communicating this in an understandable way. He is an enthusiastic speaker and possesses an excellent pen.”

He added that, while this is not sufficient to be a bishop, “it is very valuable.” Archbishop De Kesel also spoke about the new bishop’s approach to the relation between Church and society:

“He knows very well that the past lies behind us and that we, including the Church, live in a secular pluralistic society. But exacty then it is so important to know what matters. To make a distinction between what is really important for the future and what are ultimately always rearguard battles.”

The archbishop typified Bishop-elect Aerts as “a good man, not too conceited, with a big heart and very approachable.”

RELIGION NEW BISHOP BRUGGE DIOCESE

The new bishop himself, then, spoke about his vision of the Church: “The Church is no one-man business, but a people: people who feel adressed by God and through their unity bear witness that God is love.”

“I also see this in myself. In order to speak credibly about God, I could do nothing by myself. My words needed the support of fellow faithful who, together with me, put the trust in God into practice. Without their friendship, their humanity, their efforts and their confidence it was not possible.”

Some more quotes to get an idea of what the new bishop of Bruges considers important in his life and work as a Catholic, a priest and a bishop:

“It is not good that Christians impose themselves. But they also should not be ashamed. As far as I am concerned, the faith is the best that ever happened to me. It is the experience of God accepting me for who I am, that I need not pretend to be better than I am before Him, that He accompanies me though life and that His hand will never let me go.”

“It is my greatest joy to notice that this trust lets other people bloom and makes them free and independent. To share this faith, I want to take on the duties of a bishop.”

Photo credit: [2] IPID, [3] Kur Desplenter

“A service to the faith of the people” – Bishop Helmut Dieser looks ahead to Aachen

Trier is a popular hunting ground for new bishops, if the last two appointments are an indication. First Germany’s oldest diocese lost its vicar general to Limburg and today one of its three auxiliary bishops is announced as the sevent bishop of the Diocese of Aachen. Bishop Helmut Dieser succeeds Heinrich Mussinghoff, who retired in December.

bischof-dr-helmut-dieser.jpg

54-year-old Helmut Dieser was born in Neuwied, north of Koblenz, and studied Catholic theology and philosophy in Trier and Tübingen. He was ordained a priest in 1989 and in 1992 he was attached to theological faculty of Trier University, promoting there in 1998. From 2004 onward he worked as a parish priest and teacher of homiletics at the St. Lambert study house in Lantershofen. In 2011 he was appointed as auxiliary bishop of Trier and titular bishop of Narona, a former diocese in what is now southern Croatia. In the German Bishops’ Conference he is a member of the faith commission and the pastoral care commission.

The appointment of Bishop Dieser was announced at noon in Trier. Dean of the cathedral chapter Manfred von Holtum described the incoming ordinary like this. “I am happy that, with him, we receive a bishop in continuity with his predecessors, Bishop Heinrich Mussinghoff and Bishop Klaus Hemmerle, who is open to new pastoral directions. The new bishop of Aachen, Dr. Helmut Dieser, stands for synodality in the Church and especially for ecumenism.”

Bishop Karl Borsch, auxiliary bishop of Aachen and diocesan administrator during the sede vacante, added: “In the meetings of the German Bishops’ Conference I have gotten to know and appreciate Bishop Helmut Dieser as a spiritual and communicative person. In the Conference he is a member of the faith and pastoral care commissions, where his counsel as a proven theologian is asked. He is an experienced shepherd, and I know that, as such, he is looking forward to meeting the faithful and communities in our diocese.”

Bishop Stephan Ackermann of Trier described his erstwhile auxiliary bishop as a “man of the Church and a powerful witness of the Gospel”. He also underlined his communicative skills, in part due to Bishop Dieser’s experience in teaching homiletics.

Speaking in Trier, Bishop Dieser himself describes his new mission as something great, something big in his life. “But I can say yes to this great thing, since I am confident that I will draw nearer to God, answering Him, as I follow Jesus: in this new office. God’s call does not remain vague, it becomes tangible. As tangible as this hour and as tangibe as the Diocese of Aachen and its people.”

Bishop Dieser also discussed the topic of synodality, thanking Bishop Ackermann for calling and organising a synod in the Diocese of Trier in recent years. “The experience of the synod left a deep impression on me, and its results have given us a sense of which direction to look and proceed. What I have learned and experienced in the synod, I now want to take with me to Aachen. I was happy to find, in a speech from Bishop Heinrich Mussinghoff from 2011, that the Diocese of Aachen under his guidance has started in similar directions as our synod in Trier. Also in Aachen, the idea of a “community of communities” creates greater pastoral spaces which can give shape to various forms of Church life, interconnecting them.”

About his new ministry of service, he says,

“it will be a service to the faith of the people. The faith of the Gospel must in modern times be won, found and continued differently then in the past.

Many of our contemporaries are convinced: I know that I do not need to know whether God exists or not. I can live very well without knowing precisely. The Church, however, is convinced that, if we want to know more about ourselves, want to know deeper what our own life, the world, other people are and mean, we need faith. The God who surpasses all knowledge and understanding (cf. Phil. 4:7) has become completely knowable and meets us in a historical man and his life on earth: in Jesus and His Gospel.”

The bishop continues by explaining the ecumenism is an important element in this endeavour. He wants to help people acknowledge that they want to be Christians and so also know why they want to be Christians. Church life, he says, develops through the answers that people give to God and to Jesus, with their own lives and spiritual gifts, their charisms.

“So I am confident: we do not need to save the Church! She grows where the Gospel is being proclaimed and heard and answered. And there is not and will not be a time, until the end of the world, when the Gospel is not current!”

Photo credit: Bistum Trier