First Advent – Bishop van den Hout looks ahead to Christmas and beyond

Advent is nearly upon us, which means that bishops write letters for the season to their diocese’s faithful. Over the coming days and weeks, I will share a selection of these here, and the first one is from my own bishop. It is Msgr. Ron van den Hout’s first Advent letter as bishop, as he was consecrated and installed in June of this year. As a result, his letter is a sort of look back at the first months in his new diocese and forward to the time to come. Whereas Bishop van den Hout was initially hesitant to say much about any policies he may have, he now says a few things which reveal about his focus as bishop. As Advent is a time of preparation for what the bishop calls the threefold coming of Christ, it is a fitting time to look forward to the future.

Inwijding nieuwe bisschop Groningen-Leeuwarden“Today is the start of Advent, the period of preparation before Christmas. We celebrate that the Lord has come, but also that He is the one who is coming. We speak of a double, or even triple, coming. This thought is dear to me and nourishes my faith life.

The first coming of Christ is a historical one. The birth of Jesus took place in the history as we will hear it in the gospel of the Mass of the night of Christmas: “In those days a decree went out from Caesar Augustus…” and in the Gospel of Christmas day: “The true light, which enlightens everyone, was coming into the world.” These texts belong to Christmas and are recognised by everyone. Even those who do not expressly believe in God often appreciate the Church and church buildings as an important historical and cultural heritage. Many are concerned about the future of our church buildings and others concern themselves with maintaining Christian values and the sharing of stories from the Bible and the meaning of Christian iconography.

The second coming of Christ is that which takes place in our own faith life now. The becoming present of Christ can be especially experienced in the liturgy, prayer and receiving the sacraments. In order to experience this coming, personal faith and personal engagement are required. It requires more than a general religious interest: submission and openness to God’s revelation through and with the Church.

I would connect the third coming of Christ with moral life and charity. At the end of times Christ will come in His full glory. The last part of the liturgical year, when we make the transition towards Christmas, presents us with the idea that all earthly things will one day cease existing and that God will be all in all. With this in mind we are asked to lead a good and just life in this time and to be prepared to join Him when He comes. Being prepared not only means expecting Him, but also to live accordingly.

The coming of Christ is about then, about now and about later Believing is about history and what once took place, it is my faithful and moral life now, and it is about what we may hope for and look forward to, the fullfilment.

Since my consecration as bishop of our Diocese of Groningen-Leeuwarden I have been through an intensive period of introductions. The first impressions I have made of a for me new area. The visits to the parishes were informative for me, but also relaxing. At home in the bishop’s house I have spoken one on one with various people, and I was introduced to the various parts of and in the diocese. The introduction will continue for a while longer.

If I may be allowed to give a first impression of what struck me. The different parts and areas are markedly different. The historical, cultural and social developments of Groningen, Friesland, Drenthe and the Noordoostpolder have been very diverse. That makes our diocese interesting. In a demographical context, the remark was made a few times that there are more than a few shrinkage areas. The diocese contains many small communities: none of the merged parishes have a nominal number of Catholics larger than 10,000. The communities are far apart. There are old Catholic enclaves with beautiful old churches, but there are also young parishes which developed in the 19th and 20th centuries from an influx of Catholics from other parts of the Netherlands and even from Germany. This process of establishment continued into the 1960s. The number of pastoral ministers is, compared to other dioceses, relatively large, but absolutely speaking their number is small. The mutual relationships are generally good. There are also many and intensive contacts with other Christians.

The development of cooperation which began decades age has now resulted in a nineteen processes of merger. I think it is a good thing that a single clear model was chosen for the parishes and parochial charity institutions. During my visits there was some mention of the shrinkage that exists in our parishes. Everyone is well aware of that. We will not be able to turn this development around. The question is what we must do and where we should best invest our valuable energy. The cooperation between the different locations in a parish will increase in the coming years; I would like to encourage that process. Seek out each other’s strong points, dare to trust on the strength of the other and embark on new activities together.\

Formulating a new policy is not an issue in this first year. But I am able to indicate a few things. Development of one’s own Catholic identity is, I think, important. Clarity of one’s own mission is necessary in order to play a part in the relationship with other Christians and in society. From one’s own identity, one can enter into conversations and can a  conversation prove to be fruitful. Interior development of one’s own religion seems to me to be indispensable.

Beginning with the substantive interests for the faith we could ask ourselves a few questions which could play a guiding role in organising pastoral care:

  • What does it mean that I believe?
  • Why do I do that with others?
  • What do we need to do so together?
  • What should a pastoral team offer and organise, in cooperation with the parishioners?
  • How can a parish council facilitate this?

We never start anything from nothing and we can only build on what our ancestors provided as foundations. Yet the time has come to rethink parish life and to look at how to adjust to the new circumstances. The priests, deacons and pastoral workers can no longer provide the ‘service’ they used to. The parishioners are asked for more efficacy and more willingness to look for new ways themselves; all this of course within the normal and familiar framework of our Church and in unity with the diocese and the world church. Pastoral care will have to be organised more soberly. And we will have to make choices and bring together and concentrate activities.

Concerning liturgy and the sacraments I would like to one again draw attention to the celebration of the Sunday with the Eucharist. Within the given circumstances everyone will work towards that as far as possible. I would like to ask each of you to pray for vocations to the priesthood and for a climate in which vocations in general can be recognised and responded to. The Church needs priests. There are the close cooperators of the bishop and put their lives completely to the service of the Church, through their celibate state of life.

In the official visits to the parishes I experienced much positivity and willingness to work for people. I admire the energy that I have seen and the enthousiasm for the work. I have also seen, in a number of parishes, what charity work is being done. It is once again time for us as Church to take up our role in society, to be there for the poor, the needy, migrants et cetera. The examples that I have seen have strengthened me in the conviction that it is possible. We also become more Church when we show our charitable face.

As Church we have a social position that we must try to maintain. We carry a culture with us that has defined Europe, which was and is good. We also have moral convictions – for example about life and death – which must continue to be heard, especially in this time. Additionally, as Church we have a responsibility towards ourselves and our fellow faithful, that we are nourished and strengthened and become more convinced of the working of God’s Spirit in our lives.

May I end this letter with a prayer? As a parish priest prays for his parishioners, a bishop prays for the faithful of his diocese.

“God, the time of Advent begins and we prepare for the coming of Christ and the celebration of His birth, At the start of this powerful and expectant time I want to pray for the part of your people entrusted to me, the Diocese of Groningen-Leeuwarden. That everyone, personally and with others, may take part in the Kingdom of God, that You bring near to us in your Son.”

I wish you all a good time of preparation or Christmas.

+ Dr. Cornelis F.M. van den Hout, Bishop of Groningen-Leeuwarden

Photo credit: ANP

Advertisements

60 years a priest – Cardinal Simonis looks back and ahead

Simonis 60 jaar kardinaal Simonis klCongratulations to Cardinal Adrianus Johannes Simonis, who yesterday celebrated the 60th anniversary of his ordination in Utrecht’s cathedral of St. Catherine. The 85 year-old cardinal was archbishop of Utrecht from 1983 to 2007 and his successor, Cardinal Willem Eijk, invited him to mark the milestone in his former cathedral, the mother church, in a way, of the entire Dutch Church province.

The fact that Cardinal Eijk had invited Cardinal Simonis, and spoke words of praise about the jubilarian’s life and work in one of the most turbulent periods in recent history for the Church in the Netherlands, may well be seen as some evidence of reconciliation between the two prelates. Following Cardinal Eijk’s arrival in Utrecht in 2008 there had been ruffled feathers because of major changes enforced by Cardinal Eijk in the running of the archdiocese and differences in style and personality between both cardinals. Yesterday, however, Cardinal Eijk concluded his address as follows:

Simonis 60 jaar receptie toespraak kl“In all these developments you always remained true to your motto, which you also quoted in your homily in this morning’s Eucharist: “Ut cognoscant te,” “That they may know you.” The goal of your entire priestly life was and still is that people will get to know and meet Christ, the Good Shepherd, who calls himself “the way, the truth and the life” (John 14:6). Through Him we come to the Father. In imitation of Jesus you sacrificed much to bring the people entrusted to your pastoral care to the full truth in the Risen Lord. We are and remain very grateful to you for that. Now that we are celebration the 60th anniversary of your ordination to the priesthood, we pray that the Lord may bless you abundantly.”

At the start of the Mass Cardinal Simonis already referred to Cardinal Eijk’s kind words, and played them a bit down, saying:

I must, however, admit that I have been far from a perfect priest, let alone a perfect bishop in the 47 years of those 60. We are only reconciled if we ask God for forgiveness and continuously return to Him. More than even, I want to pray today for this forgiveness. God has been wonderfully merciful to me for sixty years, but I want to admit to Him and you how much I have failed in even fulfilling this grace. May God be merciful to me and may he grant that we will be together in this hour, in His Spirit, who is the Spirit of truth, of love and of peace.”

In his homily, which, he says, he was advised to make more like a witness than a speech, Cardinal Simonis looked back on his life, often comparing the past with the present.

“The tragedy of my life – if I am allowed to put it like that – is the fact that [religious knowledge among the people] is extremely lacking. […] Roughly half of the Dutch population considers themselves irreligious, while the other half includes many ‘somethingists’. You often hear, “I believe there is something”. That’s it for our Good Lord! The Father and the Son reduced to ‘something’! Sadly, we live in a time of radical secularisation, which in essence means ‘getting rid of God’. There is barely room for God, let alone a personal God. Many have traded faith for indifference, despite the tireless warnings from Pope Francis at the Wednesday audiences. And if there is anything that is clear from the Gospel, from Jesus’ preaching, it is that God is a personal God. The boundless secret of God, simply described by Jesus as “Our God, who art in heaven.”

He continues on a more personal note on this topic:

“How am I under all this? Well, it is the great dark side of my life as priest and bishop. In a manner of speaking, I get up with it in the morning and go to bed with it at night. The only thing I can do now is pray that the Holy Spirit perform the miracle of conversion and true religious renewal.

Isn’t all this too pessimistic? Msgr. Jansen [first bishop of Rotterdam, who Cardinal Simonis succeeded as bishop in 1970] one told me, “You are a pessimist”. I answered him, “No, monsignor, I am a realist”. Upon which he said, “That’s what all pessimists say”. Now, I must admit that the virtue of hope is not my strongest virtue. Which is a disgrace for a Christian, to be honest! That is why I pray multiple times a day for strengthening of faith, hope and love, both for myself and for the more than 400,000 faithful I was able to pass on the Spirit to.”

It being Corpus Christi, and the Eucharist being the heart of the priestly life, Cardinal Simonis unavoidably spoke about the first and foremost of sacraments.

When, in the 1960s, the focus rather one-sidedly shifted from the Eucharist as sacrifice to the Eucharist as meal, Cardinal Alfrink [Archbishop of Utrecht from 1955 to 1975] wrote an article that I have always rememberd: “The Eucharist is, in the first place, a sacrifice in the form of a meal.” That is how I still celebrate the Eucharist, primarily as a sacrfice, sacrifice of reconciliation, of adoration, of supplication and of gratitude; the sacrifice of the new covenant for the forgiveness of all sins. We no longer need to sacrifice bulls, sheep or lambs to God. The one sacrifice of Jesus on the cross, of He who Paul so strikingly calls “the self-giving”, is enough for God. In Him, God’s love was fulfilled completely. That sacrifice was made one, but it is hidden in God’s eternal ‘now’, from which it is made present among us ever anew, so that we people who live some 2,000 years later, can join in that sacrifice and take part in its fruits.”

The cardinal concludes with an earnest desire for the future:

“I have no greater wish than that those who call themselves believers will sanctify the Day of the Lord again by celebrating, if possible, the Eucharist. There will be little future for the Church in the Netherlands when our faith is not continuously nourished by the proclamation of the Word of the God and the reception of the Lord Himself as nourishment for our lives.”

Simonis 60 jaar Mis kl

Concelebrating the Mass with Cardinal Simonis were Cardinal Eijk and his two auxiliary bishop, Msgrs. Hoogenboom and Woorts, as well as Bishops Gerard de Korte of ‘s-Hertogenbosch, Ron van den Hout of Groningen-Leeuwarden and Wiertz of Roermond. From Germany came Cardinal Joachim Meisner, emeritus of Cologne, and from Rome Msgr. Karel Kasteel, former secretary of the Pontifical Council “Cor Unum”. Bishops de Jong and Hendriks attended the reception.

Photo credit: Archdiocese of Utrecht

“He is with us!” Bishop Van Looy looks at ahead to the turning point of Easter

In a letter for Easter, published yesterday, Bishop Luc Van Looy of Ghent presents a hopeful message about the turning point that is Easter, and especially Maundy Thursday, the day, this year on 13 April, on which we commemorate the Last Supper and the institution of the Eucharist. He draws from the Easter events as described by St. John the Evangelist (and plainly calls St. Mary Magdalene an Apostle).

The events of Easter, we Christians believe, are a turning point in history. We call them the Holy Triduum: Maundy Thursday, Good Friday and Holy Saturday. But it is not limited to these three days. The arc of this entire period spans from the confusing entrace of Jesus into Jerusalem on Palm Sunday up to and including the Ascension and Pentecost. Where is the heart of these days? Obviously in the overwhelming experience of the empty tomb and later of the appearances of Jesus. But there are also the Last Supper and the descent of the Holy Spirit at Pentecost. According to tradition, both events took place in the Cenacle, the upper room where the disciples prepared the pascal meal upon Jesus’ request (Mark 14:15) and where they habitually spent their time after Jesus’ death (Acts 1:13), and perhaps where, fifty days after Easter, they were also together on the feast of Pentecost (Acts 2:1). There the Spirit came down on them in the presence of Mary and others, there they opened doors and windows towards the future, there the Church was born. Also according to tradition, the Cenacle lies above the grave of David, linking the Old and the New Testament.

naamloos

Turning point

But let us return to the period from Maundy Thursday to Easter. The events are inseparable. The Last Supper opens onto suffering and death, the burial in the tomb onto the ressurection, the empty grave opens onto the encounter with the Apostle Mary Magdalen and with the disciples. The appearances open onto the ultimate reunion of Jesus with His Father and the coming of the Spirit. I consider what takes place on Maundy Thursday to be a turning point. After the tense entrance into Jerusalem the events of Maundy Thursday reveal the true meaning of the incarnation. Jesus washes the feet of the disciples. The Master becomes a servant.

He remains with us!

At the same time, Maundy Thursday points ahead to the resurrection. He remains with us, under the appearance of bread and wine. He will stay with us forever, which becomes clear in His prayer at supper: “Father, the hour has come. Give glory to your son, so that your son may glorify you, just as you gave him authority over all people, so that he may give eternal life to all you gave him. Now this is eternal life, that they should know you, the only true God, and the one whom you sent, Jesus Christ” (John 17:1-3). Then, when he says in His prayer over His disciples, that He “sent them into the world”, it becomes clear this His mission involves all of humanity. He already implied this in the blessing of the bread and the wine: “Do this in memory of me”. A new history begins, He remains with us. “I made known to them your name and I will make it known, that the love with which you loved me may be in them and I in them” (John 17:26).

Past, present and future

For Christians these are no events from a distant past. They ground us in the present, in what happens in the world today. It often seems as if God has disappeared from our world. With Jesus, we sometimes desperately wonder if God has abandoned us. We also better understand what Jesus meant when he predicated that His disciples would also have their share of difficulties: “No slave is greater than his master.’ If they persecuted me, they will also persecute you. If they kept my word, they will also keep yours” (John 15:20).

Dear friends,

as workers in the vineyard of the Lord nothing surprises us anymore. The friends of Jesus were also afraid, they gave up in despair and disillusion, like the two on the road to Emmaus. But what matter is that they came back after a period of despair and fear. The attraction of their Lord was so strong that they no longer feared the rulers, that Peter spoke plainly about Jesus, even when he was imprisoned for it. The story of Paul who travelled across the world as it was known then to speak about the resurrection of Christ can only be cause for amazement. He was precisely the one among the Apostles who had never known Jesus personally. Resistance could not deter him from his conviction that Jesus lived. And in these difficult times His world resounds again, full of hope: “So you also are now in anguish. But I will see you again, and your hearts will rejoice, and no one will take your joy away from you” (John 16:22).

Resurrection means that He is waiting for us. The joy that we will experience in the coming days, then, comes from His presence: His body and blood are food for eternal life. His word confirms the love that the Father has for us. He precedes us to Galilee, as a missionary on the road with his followers.

I wish you a happy and hopeful Holy Week and a faith-strenghtening experience on Maundy Thursday, Good Friday, Holy Saturday and Easter.

+ Luc Van Looy, Bishop of Ghent

Photo credit: Bisdom Gent, Frank Bahnmüller

Answering like Mary – Cardinal De Kesel upon taking possession of his title church

On Saturday, the feast of the Annunciation of the Lord, Cardinal Jozef De Kesel was in Rome, to take possession of the title church granted to him upon his creation as cardinal. The Basilica do Santi Giovanni e Paolo al Celio, its full title, in the heart of Rome, is an ancient church, a cardinal title since the sixth century, and previously held by no less than six future popes. Cardinal De Kesel devoted his homily to the question of how and why God loves us and what that means for us. The Dutch text linked to above is sprinkled with Italian quotations from Scripture, and I have copied these unchanged in my English translation below. The general gist of it should be clear enough.

TitelkerkkardinaalDeKesel00004

“Good friends, no one has ever seen God. The prologue at the beginning of the Gospel of John states this. God resides in inaccessible light. He does not belong to this created world. He is invisible, ineffable. He transcends everything that exists. But Scripture also tells us that He has wanted to be known. That He came to us to live among us. What’s more: to belong completely to us and share our existence. It is the point of today’s feast. He has asked Mary if she was willing to become the mother of His Son. We praise her today with the entire Church for having answered, “Avvenga per me secondo la tua parola”.

Why does God wish to reside among us? Of course, we humans also search the proximity of others. We search for support and a sense of security. No man lives for himself alone. We can’t do without others. But He is God, not a man. What, then, has He seen in us? Why does He want to be with us? What can He find with us that He doesn’t already have? And why did He choose to become like us? Scripture says that the reason is that He loves us, that we people and this creation are worth everything to Him. Out of love: that is indeed the only answer. But it doesn’t explain anything. It only invites the other question: why does He love like this? There is no answer to that question. It remains the mystery of His love. That is how God wants to be: not for Himself, but for us. That is the mystery of which Paul says that it was hidden in eternity, but has now been revealed in the incarnation of God’s Son.

It is striking in the story of the Annunciation that God does not impose Himself, He does not force, He does not want to act without man’s cooperation. He calls Mary, invites her, asks her. As is written so beautifully in the book of the Apocalypse, “Ecco, sto alla porta e busso. Se uno ascolta la mia voce e mi apre, io verro da lui.”  That is what happened with Mary: she heard God’s voice, she opened the door, and the Lord entered That is powerlessness of love. It has to knock and wait until the door is opened. Without man’s yes God remains powerless. But when man answers, everything becomes possible.

Jesus was once told that his mother and brothers were waiting for Him outside and wished to speak with Him. He then pointed to His disciples and said, “Mia madre e i miei fratelli sono coloro che ascoltano la parola di Dio e la mettono in pratica”. It is exactly what Mary did: she heard God’s word and acted accordingly. With her great faith, she not only received her Son in her body, but also in her heart.

But not everything was self-evident for her. She is greeted with those beautiful words we still express in the liturgy: “Il Signore è con te”.  That is the mystery of God’s love: that He wants to be there for us That is not self-evident. Not for us, and neither for me: those words frighten her. The angel puts her at ease: do not be afraid. And he also says why: You have found favour with God. Everything that God will ask her will be nothing but a sign of His great love. And when she is told that she will bear a Son, she still ask questions. How can this be, since I have no relations with a man? Only when she hears that that too will be the work of God’s grace does she speak her yes: May it be done to me according to your word. She did not immediately say yes, did not answer lightly. Her yes was conscious and free.

Friends, Mary is the image of the Church. We are called to do what she has done. “Mia madre e i miei fratelli sono coloro che ascoltano la parola di Dio e la mettono in pratica”. Today, too, He stands at the door and He knocks. It is the vocation of the Church and every one of us to answer, consciously and free, in word and action. That is also not self-evident for us, not without questions. We no longer live in a world and society where the Christian faith is commonplace. Modern society is increasingly characterised by secularism and pluralism. But in this society we are also called to be witnesses of God’s love. It is no wonder that we sometimes fearfully wonder, “Come avverrà questo, poiché non conosco uomo?” But the same message is addressed to the Church today, in the midst of all the questions and challenges: “non temere“. She is also told, “Hai trovato grazia presso Dio“. And she is also and always overshadowed by the Holy Spirit.

Friends, let us celebrate this feast of the Annunciation to Mary in great joy and gratitude. And also in hope and confidence. The Church is and remains called, not only to proclaim God’s word, but also to first hear it herself and act according to it. Let us be grateful for the way in which Pope Francis helps us to do so. Not a Church which closes itself off from the world and looks inwardly, but a Church which sympathises with the people, especially the poor or other victims of the globalisation of indifference. A Church that is close to people. That is precisely what we celebrate today: God who does not only want to be close to us, but even wanted to share our existence, human among humans.”

In the video, also shared by Kerknet, Cardinal De Kesel speaks about the purpose of cardinals having a title church, and also addresses the topic of his homily. Here, I share a translated transcript of his words on the first topic.

“You must known that the Pope is the local bishop of the city of Rome. He is not only the universal shepherd of the entire Church, but he is in the first place the bishop here, of his own community, of his own city. And originally, the cardinals are parish priests. That is to say, his immediate coworkers, with whom he built up the Christian community here in Rome. The College of Cardinals has of course become more international, but it has been held onto symbolically, that cardinals also always have a connection with the local church of Rome. And that is also an official title: one is a cardinal of the Roman church, not of the Roman Catholic, but of the church of Rome. And of course, that is a titular church now, as there is a parish priest here, this is a convent church, but they have wanted to symbolise the connection with the Pope, with the bishop of Rome.”

TitelkerkkardinaalDeKesel00001

^The coat of arms of Cardinal De Kesel adorns the facade of his title church.

A Belgian encyclical – updating Populorum Progressio

In March of 1967, Blessed Pope Paul VI published his fifth encyclical, “on the development of peoples”. Populorum Progressio discussed the development of man, and especially the problems that were present then and still are today: social inequality, poverty, hunger, disease, people seeking a better life elsewhere. It is also discussed progress, freedom and solidarity. The encyclical coincided with the establishment of the Pontifical Council for Justice and Peace, which has now merged into the Dicastery for Promoting Integral Human Development.

16836169_1065118586928190_8828914632235079721_o

^Bishops Jean-Pierre Delville (left) and Luc Van Looy (far right) present Populorum Communio.

The bishops of Belgium released a pastoral letter to update the encyclical today. They have dubbed their text Populorum Communio. According to Bishop Luc Van Looy, the bishops have wanted to explore the social dimension of mercy. The Holy Year of Mercy, then, is a major inspiration for the document, which also served as the bishops’ letter for Lent, since “Lent liberates from what is superfluous, makes us man among men.”

As the document is rather lengthy, I present my translation of the official summary below.

“On 26 March (Easter) 1967, Pope Paul VI released his encyclical Populorum progressio (on the development of peoples) to the world. He broadened the Church’s social teaching by calling for economic development and social justice for all peoples. The document led to a worldwide solidarity movement in the Church, which was prepared by Paul VI on 6 January of that same year 1967 by the establisment of the Commission of Justice and Peace. In our country, Broederlijk Delen (solidarity campaign for Third World countries during Lent) and Welzijnszorg (an Advent campaign against lack of opportunities in the fourth world in our own country) had been active since the early 1960s, and these seamlessly joined this movement.

With the Holy Year of Mercy, which closed in November of last year, Pope Francis provided a key to live the Christian faith in a renewed and creative way. Just before the start of Lent (Ash Wednesday 1 March), it is the basis to think more deeply about the social impact of mercy.

As we know, the challenges are not negligible. There is an increasing lack of opportunities and social injustice, the question of migrants and refugees, pollution and the threat to the ecological balance … All this does not only require the development of the peoples, but also unity between the peoples to work together for the future of the planet. And mercy is key to achieve this unity. “It is important to have aheart for those in misery”, Pope Francis says. “It is a new sensitivity which allows itself to be challenged by the other and leads to a new attitude.”

John’s story of Jesus healing a blind man (9:1-41) is the guideline of the pastoral letter. The story of healing is a call to keep believing that mercy can drive back exclusion and that a unity which itself is merciful can develop in society. “Like the healing of the body results in the healing of the soul, we dare to hope that the promotion of development results in a spiritual discovery and gives new meaning to the mission of mercy,” the bishops write.

The pastoral letter addresses four great challenges for modern society, which cause both progress and exlcusion: technology and science, economy, politics and ethics. What is the role of Christians and what is their influence on the world’s development? The social teachings of the Church and the notion of mercy as developed by Pope Francis offer inspiration for possible answers.

  1. In his encyclical Populorum progressio, Paul VI makes clear that social justice also includes the economic development of underdeveloped countries and that development is not limited to merely economic growth, but must be directed towards the development of every man and the entire person. Pope Francis adds that social justice requires the social integration of the poor to be able to hear their voice.
  2. The means for achieving social justice, Populorum progressio teaches, is solidarity. Pope Francis emphasises that solidarity demands the creation of a new mentality which thinks in terms of community, of the priority of the life of all to the appriation of goods by a minority. Or, “solidarity must be lived as a decision to return to the poor what is theirs”.
  3. Regarding politics which today lead to war and violence among peoples and societies, the establishment of unity between peoples make a world peace possible if it is inspired by mercy. Everyone deserves confirmation and respect, especially those who are habitually excluded.
  4. True solidarity with the poorest in the world means that we question our way of life and choose a sustainable economy which takes the capacity of the world into account. “We must believe in the power which can realise change when go forward with many,” the bishops write. This faith in the power of “transition” is the area of common ethics, which includes our entire planet and transcends the exclusion of the weak. The “dynamics of transition” addresses everyone, no matter how weak, and urges the politically responsible to form one front to save the planet. In this way we will achieve a dimension of unity between peoples at the service of the entire earth.

The bishops conclude their letter with a word of thanks to all who are already working for the integration of the poor in society andpol who are at the service of reconciliation in the world. At the start of the Lent they invite all people of good will to create the link between stimulating changes and true conversion, through prayer, fasting and sharing. They remind that Fasting is liberating, as it liberates from all that is superfluous. Fasting is becoming more human, more solidary, more concerned with our earth. It is living according to the ethics of simplicity which create space to live well.

And the letter concludes as follows: “We invite you as Christians, in spite of the injustice and violence affecting our world, to continue working for a more just and sustainable world without inequalities, and this together with all men and women working for the same.””

Photo credit: Kerknet on Facebook

 

Pope in Sweden – the Dutch translations

In this post I have collected my translations of the various homilies and addresses given by Pope Francis during his short visit to Sweden. Perhaps needlessly said, apart from this paragraph, the post will consist of Dutch text.

14918917_10153849375235723_6517291123125650450_o

Homilie tijdens de oecumenische gebedsdienst in Lund:

“”Blijf in mij zoals ik in u” (Joh. 15:4). Deze woorden, uitgesproken door Jezus bij het Laatste Avondmaal, laten ons een blik werpen in het hart van Christus, kort voor Zijn ultieme offer aan het kruis. We kunnen Zijn hart voelen kloppen met liefde voor ons en Zijn verlangen voor eenheid onder allen die in Hem geloven. Hij vertelt ons dat Hij de ware wijnstok is en wij de ranken die, net zoals Hij één is met de Vader, één met Hem moeten zijn, willen we vrucht dragen.

Hier in Lund, tijdens deze gebedsdienst, willen wij ons gezamenlijk verlangen laten zien om één te blijven met Christus, zodat we leven hebben. We vragen Hem: “Heer, help ons in uw genade om dichter met U verenigd te zijn en zo, samen, een effectievere getuigenis te geven van geloof, hoop en liefde.” Dit is ook een moment om God te danken voor het werk van onze vele broeders en zusters van verschillende kerkelijke gemeenschappen die weigerden genoeg te nemen met verdeeldheid, maar in plaats daarvan de hoop op verzoening van allen die in de ene Heer geloven levend hielden.

Als katholieken en Lutheranen zijn we een gezamenlijke weg van verzoening gegaan. Nu, in de context van de herdenking van de Reformatie van 1517, hebben we een nieuwe kans om een gezamenlijke weg te kiezen, één die in de afgelopen vijftig jaar vorm heeft gekregen in de oecumenische dialoog tussen de Lutherse Wereldfederatie en de Katholieke Kerk. Ook wij kunnen geen genoegen nemen met de verdeeldheid en afstand die onze scheiding tussen ons geschapen heeft. Wij hebben de kans een kritiek moment van onze geschiedenis te repareren door voorbij de controverses en meningsverschillen, die ons er vaak van hebben weerhouden elkaar te begrijpen, te gaan.

Jezus zegt ons dat de Vader de “wijngaardenier” is (vg. vers 1) die de wijnstok verzorgt en snoeit om te zorgen dat die meer vrucht draagt (vg. vers 2). De Vader heeft steeds zorg voor onze relatie met Jezus, om te zien of we werkelijk één met Hem zijn (vg. vers 4). Hij waakt over ons, en Zijn blik van liefde zet ons aan ons het verleden te zuiveren en in het heden te werken om een toekomst van eenheid tot stand te brengen, die Hij zozeer verlangt.

Ook wij moeten met liefde en eerlijkheid naar ons verleden kijken, fouten herkennen en vergeving zoeken, want God alleen is onze rechter. Met dezelfde eerlijkheid en liefde moeten we inzien dat onze verdeeldheid ons scheidt van de oorspronkelijke intuïtie van het volk van God, dat van nature verlangt één te zijn, en dat die verdeeldheid historisch bestendigd werd door de machthebbers van deze wereld, en niet zozeer het gelovige volk, dat altijd en overal met zekerheid en liefde door zijn Goede Herder geleid moet worden. Zeker, er was aan beide zijden een oprechte wil om het ware geloof te belijden en te behouden, maar tegelijkertijd weten we dat we in onszelf zijn opgesloten door angst voor of vooroordeel over het geloof dat anderen met een ander accent en taal belijden. Zoals Paus Johannes Paulus II zei: “We moeten niet toestaan dat wij worden geleid door de intentie onszelf te willen benoemen als rechters van de geschiedenis, maar alleen door de motivatie om beter te willen begrijpen wat er is gebeurd en om boodschappers van de waarheid te worden” (Brief aan Kardinaal Johannes Willebrands, President van het Secretariaat voor de Christelijke Eenheid, 31 oktober 1983). God is de wijngaardenier, die de wijnrank met immense liefde verzorgd en beschermd; laten wij geraakt zijn door Zijn waakzame blik. Het enige dat Hij verlangt is dat wij als levende ranken in Zijn Zoon Jezus blijven. Met deze nieuwe blik op het verleden beweren we niet een onpraktische correctie op wat er gebeurd is te willen realiseren, maar “het verhaal anders te vertellen” (Luthers-Rooms Katholieke Commissie over de Eenheid, Van Conflict naar Eenheid, 17 juni 2013, 16).

Jezus herinnerert ons eraan: “Los van Mij kunnen jullie niets” (vers 5). Hij is degene die ons onderhoudt en ons aanmoedigt manieren te vinden om onze eenheid steeds zichtbaarder te maken. Zeker, ons verdeeldheid is een enorme bron van lijden en onbegrip geweest, maar het heeft ons er ook toe geleid eerlijk te erkennen dat we zonder Hem niets kunnen; zo heeft het ons in staat gesteld bepaalde aspecten van ons geloof beter te begrijpen. Dankbaar erkennen we dat de Reformatie geholpen heeft de Heilige schrift een meer centrale plaats te geven in het leven van de Kerk. Door het gezamenlijk luisteren naar het woord van God in de Schrift zijn er belangrijke stappen voorwaarts gezet in de dialoog tussen de Katholieke Kerk en de Lutherse Wereldfederatie, wiens vijftigste verjaardag we nu vieren. Laten we de Heer vragen dat Zijn woord ons bijeen mag houden, want het is een bron van voeding en leven; zonder de inspiratie van het woord kunnen we niets.

De geestelijk ervaring van Maarten Luther daagt ons uit ons te herinneren dat wij zonder God niets kunnen. “Hoe kan ik een genadige God verkrijgen?” Deze vraag achtervolgde Luther. De vraag van een rechtvaardige relatie met God is in feite de bepalende vraag voor ons leven. Zoals we weten ontmoette Luther die genadige God in het goede nieuws van Jezus, mensgeworden, gestorven en verrezen. Met het concept van sola gratia herinnert hij ons eraan dat God altijd het initiatief neemt, nog voor enige menselijke reactie, zelfs als Hij dat antwoord wil opwekken. De rechtvaardigingsleer drukt zo de essentie van het menselijke bestaan tegenover God uit.

Jezus spreekt voor ons als onze bemiddelaar voor de Vader; Hij vraagt Hem dat Zijn leerlingen één mogen zijn, “zodat de wereld kan geloven” (Joh. 17:21). Dat geeft ons troost en inspireert ons om één te zijn met Jezus, en daarom te bidden: “Geef ons de gave van eenheid zodat de wereld kan geloven in de kracht van uw barmhartigheid”. Dit is de getuigenis die de wereld van ons verwacht. Wij christenen zullen geloofwaardige getuigen van de barmhartigheid zijn in zoverre dat vergeving, vernieuwing en verzoening dagelijks onder ons worden ervaren. Samen kunnen wij Gods barmhartigheid verkondigen en zichtbaar maken, concreet en met vreugde, door de waardigheid van ieder persoon hoog te houden en te bevorderen. Zonder deze dienst aan en in de wereld is het christelijk geloof onvolledig.

Als Lutheranen en katholieken bidden wij samen in deze kathedraal, in het bewustzijn dat we zonder God niets kunnen. Wij vragen Zijn hulp om levende ledematen te zijn, blijvend in Hem, steeds met behoefte aan Zijn genade, zodat we samen Zijn woord aan de wereld kunnen geven, die zijn tedere liefde en barmhartigheid zo nodig heeft.”

Gezamenlijke verklaring ter gelegenheid van de gezamenlijke Katholiek-Lutheraanse herdenking van de Reformatie:

cwgqncmwgaehs-0

“”Laten we met elkaar verbonden blijven, jullie en Ik, want zoals een rank geen vrucht kan dragen uit eigen kracht, maar alleen als ze verbonden blijft met de wijnstok, zo kunnen ook jullie geen vrucht dragen als je niet met Mij verbonden blijft” (Johannes 15:4).

Met dankbare harten

Met deze Gezamenlijke Verklaring drukken wij vreugdevolle dankbaarheid aan God uit voor dit moment van gezamenlijk gebed in de kathedraal van Lund, aan het begin van het jaar waarin we het vijfhonderdste jubileum van de Reformatie herdenken. Vijftig jaar aanhoudende en vruchtbare oecumenische dialoog tussen katholieken en Lutheranen heeft ons geholpen vele verschillen te overbruggen, en heeft ons wederzijds begrip en vertrouwen versterkt. Tegelijkertijd zijn we dichter tot elkaar gekomen door de gezamenlijke dienst aan onze naasten – vaak in situaties van lijden en vervolging. Door dialoog en gedeelde getuigenis zijn we niet langer vreemden. We hebben veeleer geleerd dat wat ons verenigdt groter is dan wat ons scheidt.

Van conflict naar gemeenschap

Hoewel we ten diepste dankbaar zijn voor de geestelijke en theologische gaven van de Reformatie, belijden en betreuren we voor Christus ook dat Lutheranen en katholieken de zichtbare eenheid van de Kerk hebben beschadigd. Theologische verschillen gingen samen met vooroordelen en conflicten, en religie werd een instrument voor politieke doeleinden. Ons gezamenlijk geloof in Jezus Christus en ons doopsel vereist van ons een dagelijkse bekering, waarmee we de historische meningsverschillen en conflicten die het dienstwerk van de verzoening verhinderden van ons afwerpen. Hoewel het verleden niet verandert kan worden, kan wat er herinnert wordt en hoe het wordt herinnert wel veranderen. Wij bidden voor de genezing van onze wonden en van de herinneringen die ons beeld van de ander blokkeren. We verwerpen nadrukkelijk alle haat en geweld, in het verleden en heden, vooral wanneer uitgevoerd in de naam van religie. Vandaag horen we het gebod van God om alle strijd aan de kant te zetten. We erkennen dat we, bevrijd door genade, voorwaarts gaan naar de eenheid waartoe God ons steeds roept.

Onze toewijding aan gezamenlijke getuigenis

Nu we die periode in de geschiedenis als een last achter ons laten, beloven wij plechtig samen te getuigen van Gods barmhartige genade, zichtbaar in de gekruisigde en verrezen Christus. In het bewustzijn dat de manier waarop wij ons tot elkaar verhouden onze getuigenis van het Evangelie vorm geeft, wijden wij ons toe aan de verdere groei van gemeenschap, geworteld in het doopsel, terwijl we proberen de overblijvende obstakels die volledige eenheid nog verhinderen te verwijderen. Christus verlangt dat we één zijn, zodat de wereld kan geloven (vg. Joh. 17:21).

Vele leden van onze gemeenschappen verlangen ernaar de Eucharistie aan één tafel te ontvangen als een concrete uitdrukking van volledige eenheid. Wij ervaren de pijn van degenen die hun hele leven delen, behalve de verlossende aanwezigheid van God aan de Eucharistische tafel. Wij erkennen onze gezamenlijke pastorale verantwoordelijkheid om een antwoord te geven op de geestelijke dorst en honger van onze mensen om één te zijn in Christus. Wij verlangen ernaar dat deze wond in het Lichaam van Christus zal genezen. Dit is het doel van onze oecumenische inspanningen, die we willen bevorderen, ook door onze toewijding aan de theologische dialoog te hernieuwen

We bidden tot God dat katholieken en Lutheranen samen zullen kunnen getuigen van het Evangelie van Jezus Christus, en de mensheid uitnodigen het goede nieuws van Gods verlossende handelen te horen en ontvangen. We bidden tot God om inspiratie, aanmoediging en kracht zodat we naast elkaar kunnen staan in het dienstwerk, de menselijke waardigheid en rechten hooghouden, met name van de armen, werken voor gerechtigheid en alle vormen van geweld afwijzen. God roept ons op allen die verlangen naar waardigheid, gerechtigheid, vrede en verzoening nabij te zijn. Vandaag in het bijzonder verheffen we onze stemmen voor een einde aan het geweld en extremisme dat zo vele landen en gemeenschappen, en talloze zusters en broeders in Christus, treft. We sporen Lutheranen en katholieken aan om samen te werken in het ontvangen van de vreemde, degenen die gedwongen zijn te vluchten vanwege oorlog of vervolging te hulp te komen, en de rechten van vluchtelingen en asielzoekers te verdedigen.

Meer dan ooit beseffen we dat ons gezamenlijk dienstwerk in deze wereld moet reiken tot aan Gods scheppen, die lijdt onder uitbuitingen en de gevolgen van onverzadelijke hebzucht. We erkennen het recht van toekomstige generaties om te genieten van Gods wereld in al haar potentieel en schoonheid. We bidden voor een omslag in harten en hoofden die leidt tot een liefdevolle en verantwoordelijke zorg voor de schepping.

Eén in Christus

Op deze gunstige gelegenheid drukken wij onze dankbaarheid uit aan onze broeders en zusters die de verschillende christelijke wereldgemeenschappen en broederschappen vertegenwoordigen die hier aanwezig zijn en zich aansluiten bij ons gebed. Nu we ons opnieuw toewijden aan de beweging van conflict naar gemeenschap, doen we dat als ledematen van het ene Lichaam van Christus, waarin we door het doopsel zijn opgenomen. We nodigen onze oecumenische partners uit ons aan onze verplichtingen te herinneren en ons te bemoedigen. We vragen hen voor ons te blijven bidden, met ons op weg te gaan en ons te ondersteunen in het uitvoeren van de gebedsvolle verplichtingen die wij vandaag uitspreken.

Oproep aan katholieken en Lutheranen in de wereld

Wij roepen alle Lutherse en katholieke parochies en gemeenschappen op om stoutmoedig en creatief, vol vreugde en hoop te zijn in hun toewijding om de grote reis voor ons voort te zetten. In plaats van conflicten uit het verleden, zal Gods geschenk van eenheid onder ons de samenwerking leiden en onze solidariteit verdiepen. Door dichter in het geloof tot Christus te komen, door samen te bidden, door naar elkaar te luisteren, door de liefde van Christus voor te leven in onze relaties, zullen wij, katholieken en Lutheranen, onszelf openstellen voor de kracht van de Drieëne God. Geworteld in Christus en van Hem getuigend vernieuwen wij onze vastberadenheid om trouwe voorboden te zijn van Gods grenzeloze liefde voor de hele mensheid.”

Toespraak tijdens het Oecumenisch evenement in Malmö Arena:

14939566_10153850168870723_2952759365792262173_o

“Ik dank God voor deze gezamenlijke herdenking van het vijfhonderste jubileum van de Reformatie. We gedenken dit jubileum met een hernieuwde geest en erkennen dat de christelijke eenheid een prioriteit is, omdat we weten dat er meer is dat ons verenigt dan ons scheidt. De weg die we gegaan zijn om die eenheid te bereiken is zelf een groot geschenk dat God ons geeft. Met deze hulp zijn we vandaag hier bijeen gekomen, Lutheranen en katholieken, is een geest van broederschap, om onze blik te richten op de ene Heer, Jezus Christus.

Onze dialoog heeft ons geholpen te groeien in wederzijds begrip; het heeft wederzijds vertrouwen bevordert en ons verlangen om verder te gaan naar volledige eenheid bevestigd. Eén van de vruchten van deze dialoog is de samenwerking tussen verschillende organisaties van de Lutherse Wereldfederatie en de Katholieke Kerk. Dankzij deze nieuwe sfeer van begrip zullen Caritas Internationalis en de World Service van de Lutherse Wereldfederatie vandaag een gezamenlijk overeengekomen verklaring ondertekenen die gericht is op het ontwikkelen en versterken van een geest van samenwerking ter bevordering van de menselijke waardigheid en sociale gerechtigheid. Ik groet van harte de leden van beide organisaties; in een wereld die door oorlogen en conflicten uit elkaar getrokken wordt, zijn en blijven zij een lichtend voorbeeld van toewijding tot en dienst aan de naaste. Ik moedig u aan voort te gaan op de weg van samenwerking.

Ik heb aandachtig geluisterd naar de mensen die getuigenis hebben gegeven, hoe zij te midden van zoveel uitdagingen dagelijks hun leven toewijden aan het opbouwen van een wereld die steeds meer wil reageren op het plan van God, onze Vader. Pranita sprak over de schepping. De schepping zelf is duidelijk een teken van Gods grenzeloze liefde voor ons. Als gevolg kunnen de geschenken van de natuur ons tot het overwegen van God aanzetten. Ik deel je zorg over het misbruik dat onze planeet, ons gezamenlijk thuis, schaadt en ernstige gevolgen heeft voor het klimaat. Zoals we in ons, in mijn land zeggen: “Uiteindelijk zijn het de armen die de kosten betalen voor ons feesten”. Zoals jij terecht opmerkte hebben zij de grootste impact op degenen die het meest kwetsbaar en behoeftig zijn; zij worden gedwongen te emigreren om aan de gevolgen van klimaatverandering te ontsnappen. Wij allemaal, en wij christenen in het bijzonder, zijn verantwoordelijk voor de bescherming van de schepping. Onze manier van leven en ons handelen moet altijd overeenstemmen met ons geloof. Wij zijn geroepen harmonie op te wekken in onszelf en met anderen, maar ook met God en Zijn handwerk. Pranita, ik moedig je aan vol te houden in je toewijding in naam van ons gezamenlijk thuis. Dank je!

Mgr. Hector Fabio vertelde ons over het gezamenlijk werk van katholieken en Lutheranen in Colombia. Het is goed om te weten dat christenen samenwerken om gemeenschappelijke en maatschappelijke processen van algemeen belang op te starten. Ik vraag jullie in het bijzonder te bidden voor dat grootse land, zodat, door middel van de samenwerking van iedereen, de vrede, waar zo naar verlangd wordt en die zo nodig is voor een menswaardig samenleven, eindelijk kan worden behaald. En omdat het menselijk hart, als het naar Jezus kijkt, geen grenzen kent, moge het dan een gebed zijn dat verder reikt, en al die landen omvat waar ernstige conflicten voortduren.

Marguerite maakt ons bewust van de hulp aan kinderen die het slachtoffers zijn van wreedheid en het werk voor de vrede. Dit is zowel bewonderenswaardig en een oproep om de talloze situaties van kwetsbaarheid van zo vele personen die zich niet kunnen laten horen serieus te nemen. Wat jij als missie beschouwd is een zaadje, een zaadje dat overvloedig vrucht draagt, en vandaag, dankzij dat zaadje, kunnen duizenden kinderen studeren, groeien en in goede gezondheid leven. Je hebt geïnvesteerd in de toekomst! Dank je! En ik ben dankbaar dat je zelfs nu, in ballingschap, een boodschap van vrede blijft verspreiden. Je zei dat iedereen die jou kent denkt dat wat je doet gek is. Natuurlijk, het is de gekte van de liefde voor God en onze naaste. We hebben meer van die gekte nodig, verlicht door het geloof en vertrouwen op de voorzienigheid van God. Blijf werken, en moge die stem van hoop die je aan het begin van je avontuur hebt gehoord, en je investering in de toekomst, je eigen hart en de harten van vele jonge mensen blijven raken.

Rose, de jongste, gaf een werkelijk ontroerende getuigenis. Ze heeft gebruik kunnen maken van het sporttalent dat God haar gaf. In plaats van haar energie te verspillen in negatieve situaties heeft ze voldoening gevonden in een vruchtbaar leven. Luisterend naar jouw verhaal, dacht ik aan de levens van zoveel jonge mensen die verhalen als het jouwe zouden moeten horen. Ik wil dat iedereen weet dat ze kunnen ontdekken hoe prachtig het is om kinderen van God te zijn en wat een privilege het is om door Hem geliefd en gekoesterd te zijn. Rose, ik dank je vanuit mijn hart voor jouw werk en toewijding om andere vrouwen aan te moedigen om weer naar school te gaan, en voor het feit dat je dagelijks bidt voor vrede in de jonge staat Zuid-Sudan, die dat zo erg nodig heeft.

En na het horen van deze krachtige getuigenissen, die ons deden nadenken over onze eigen levens en hoe we reageren op de noodsituaties overal om ons heen, wil ik al die regeringen danken, die vluchtelingen helpen, alle regeringen die ontheemde mensen asielzoekers helpen. Alles dat gedaan wordt om deze mensen in nood te helpen is een groots gebaar van solidariteit en een erkenning van hun waardigheid. Voor ons christenen is het prioriteit om erop uit te gaan en de verstotenen – want zij zijn werkelijk verstoten uit hun thuislanden – en de gemarginaliseerden van onze wereld te ontmoeten, en de tedere en barmhartige liefde van God, die niemand afwijst en iedereen accepteert, voelbaar te maken. Wij christenen zijn vandaag geroepen om actieve deelnemers te zijn in de revolutie van tederheid.

Straks horen we de getuigenis van Bisschop Antoine, die in Aleppo woont, een stad die op de knieën gedwongen is door de oorlog, een plaats waar zelfs de meest fundamentele rechten met minachting worden behandelt en vertrapt. In het nieuws horen we elke dag over het afschuwelijke lijden vanwege de strijd in Syrië, door dat conflict in ons geliefde Syrië, die nu al meer dan vijf jaar duurt. Te midden van zoveel verwoesting is het werkelijk heldhaftig dat mannen en vrouwen daar gebleven zijn om materiële en geestelijke hulp te bieden aan de noodlijdenden. Het is ook bewonderenswaardig dat jij, beste broeder Antoine, blijft werken tussen zulk gevaar om ons te kunnen vertellen over de tragische omstandigheden van het Syrische volk. We houden ieder van hen in onze harten en gebeden. Laten we de genade van oprechte bekering afsmeken over de verantwoordelijken voor het lot van de wereld, voor die regio en voor allen die daar ingrijpen.

Beste broeders en zusters, laat ons niet ontmoedigd raken tegenover vijandigheid. Moge de verhalen, de getuigenissen die we hebben gehoord, ons motiveren en ons een nieuwe impuls geven om steeds nauwer samen te werken. Als we weer thuiskomen, mogen we dan een toewijding meebrengen om dagelijkse gebaren van vrede en verzoening te maken, om moedige en trouwe getuigen van christelijke hoop te zijn. En zoals we weten, de hoop stelt ons niet teleur! Dank u!”

Homilie in de Mis voor Allerheiligen:

“Vandaag vieren we met de hele Kerk het hoogfeest van Allerheiligen. Hiermee herdenken we niet alleen hen die in de loop der eeuwen heiligverklaard zijn, maar ook onze vele broeders en zusters die, op een stille en onopvallende wijze, hun christelijk leven hebben geleefd in de volheid van geloof en liefde. Onder hen zijn zeker vele van onze verwanten, vrienden en bekenden.

Dit is voor ons dan een viering van heiligheid. Een heiligheid die niet zozeer te zien is in grote daden of buitengewone gebeurtenissen, maar veeleer in dagelijkse trouw aan de eisen van ons doopsel. Een heiligheid die bestaat in de liefde voor God en de liefde voor onze broeders en zusters. Een liefde die trouw blijft tot het punt van zelfopoffering en volledige toewijding aan anderen. We denken aan de levens van al die moeders en vaders die zich opofferen voor hun gezinnen en bereid zijn – ook al is dat niet altijd makkelijk – van zoveel dingen af te zien, zoveel persoonlijke plannen en projecten.

Maar als er één ding typisch is voor de heiligen, is het dat zij daadwerkelijk gelukkig zijn. Zij hebben het geheim van authentiek geluk ontdekt, dat diep in de ziel ligt en zijn bron heeft in de liefde van God. Daarom noemen we de heiligen zalig. De Zaligsprekingen zijn hun weg, hun doel richting het thuisland. De Zaligsprekingen zijn de weg van het leven die de Heer ons leert, zodat wij in Zijn voetstappen kunnen volgen. In het Evangelie van de Mis van vandaag hoorden we hoe Jezus de Zaligsprekingen verkondigde aan een grote menigte op de heuvel bij het Meer van Galilea.

De Zaligsprekingen zijn het beeld van Christus en als gevolg van elke christen. Ik zou er hier slechts één willen noemen: “Zalig die zachtmoedig zijn”. Van zichzelf zegt Jezus: “Kom bij Mij in de leer, omdat Ik zachtmoedig ben en eenvoudig van hart” (Matt. 11:29). Dit is zijn geestelijk portret en het onthult de overvloed van Zijn liefde. Zachtmoedigheid is een manier van leven en handelen die ons dichter bij Jezus en elkaar brengt. Het stelt ons in staat alles dat ons verdeelt en vervreemd aan de kant te zetten, en steeds nieuwe manieren te vinden om verder te gaan op de weg van eenheid. Zo was het met de zonen en dochters van dit land, waaronder de heilige Maria Elisabeth Hesselblad, kortgeleden heiligverklaard, en de heilige Birgitta van Vadstena, mede-patrones van Europa. Zij hebben gebeden en gewerkt om banden van eenheid en broederschap tussen christenen te smeden. Een zeer sprekend teken hiervan is dat we hier in uw land, getekend als het is door het naast elkaar leven van vrij verschillende volkeren, samen het vijfde eeuwfeest van de Reformatie herdenken. De heiligen brengen verandering tot stand door zachtmoedigheid van het hart. Met die zachtmoedigheid komen wij tot het begrip van de grootsheid van God en aanbidden we Hem met oprechte harten. Zachtmoedigheid is de houding van hen die niets hebben te verliezen, omdat hun enige rijkdom God is.

Op een bepaalde manier zijn de Zaligsprekingen de identiteitskaart van de christen. Zij identificeren ons als volgelingen van Jezus. Wij zijn geroepen zalig te zijn, volgers van Jezus te zijn, de problemen en angsten van onze tijd het hoofd te bieden met de geest en liefde van Jezus. Zo moeten wij in staat zijn nieuwe situaties te herkennen en beantwoorden met verse geestelijke energie. Zalig zijn zij die trouw blijven terwijl zij het kwaad verdragen dat anderen hen toebrengen, en hen vergeven vanuit hun hart. Zalig zijn zij die in de ogen kijken van de verlatenen en gemarginaliseerden, en hen hun nabijheid laten zien. Zalig zijn zij die God in ieder persoon zien, en hun best doen om anderen Hem ook te laten ontdekken. Zalig zijn zij die ons gezamenlijk thuis beschermen en verzorgen. Zalig zijn zij die afzien van hun eigen gemak om anderen te helpen. Zalig zijn die bidden en werken voor de volledige eenheid tussen christenen. Dit zijn allemaal boodschappers van Gods barmhartigheid en tederheid, en zij zullen zeker van Hem hun verdiende loon ontvangen.

Beste broeders en zusters, de oproep tot heiligheid is aan iedereen gericht en moet van de Heer ontvangen worden in een geest van geloof. De heiligen moedigen met hun levens en voorspraak bij God aan, en wijzelf hebben elkaar nodig als we heiligen willen zijn. Elkaar helpen heiligen te worden! Laat ons samen de genade afsmeken om deze oproep met vreugde te ontvangen en mee te werken en de vervulling ervan. Aan onze hemelse Moeder, Koningin van Alle Heiligen, vertrouwen we onze intenties toe en de dialoog gericht op de volledige eenheid van alle christenen, zodat wij gezegend mogen zijn in ons streven en heiligheid in eenheid mogen behalen.”

Photo credit: CNS/Paul Haring

The bread of eternal life

Giving the homily at Mass on 22 September, during the German bishops’ autumn plenary meeting in Fulda, Archbishop Hans-Josef Becker of Paderborn discussed the passage in the Gospel of John in which Jesus speaks about the Bread of Life (6:51-58). From that homily come some questions that we should all ask ourselves every now and again:

erzbischof_becker_5_web“The event of Jesus’ sacrifice in the mystery of the Eucharist is perhaps the most demanding in the faith life of every Catholic Christian.

Where do we stand, sisters and brothers? How do we relate to this gift of God, this legacy? How do we stand before this bread that is Christ? Am I aware that I so meet my Creator and Saviour and thus my goal? – “Whoever eats this bread will live forever!” Here I definitely see an occasion to draw attention to our actual behaviour in the celebration of Holy Mass. Do I really think, and if so, when, about whether I can approach the table of the Lord? Do I know the difference between normal food and the Body of the Lord that Christ gives me? Do I say my ‘Amen’ as a faithful response to receiving the food of eternal life?”

I don’t think there’s anyone who sometimes doesn’t come forward to receive Communion on autopilot. We know the deal: come forward, genuflect, kneel and receive the consecrated host on the tongue (or, if you must and where it has been allowed, in the hand). The actual movements are nothing spectacular anymore. But that is completely contrary to what is happening. As the archbishop asked, do we know the difference between normal food and the Christ-given Body of the Lord? If we do, how can receiving Communion ever be a normal thing?

The relevant Gospel passage is actually very clear:

“I am the living bread that came down from heaven; whoever eats this bread will live forever; and the bread that I will give is my flesh for the life of the world.

The Jews quarreled among themselves, saying, “How can this man give us [his] flesh to eat?”

Jesus said to them, “Amen, amen, I say to you, unless you eat the flesh of the Son of Man and drink his blood, you do not have life within you. Whoever eats my flesh and drinks my blood has eternal life, and I will raise him on the last day. For my flesh is true food, and my blood is true drink. Whoever eats my flesh and drinks my blood remains in me and I in him. Just as the living Father sent me and I have life because of the Father, so also the one who feeds on me will have life because of me. This is the bread that came down from heaven. Unlike your ancestors who ate and still died, whoever eats this bread will live forever.”

We are receiving the holiest thing imaginable in order to receive even more: eternal life and life in unity with the Lord at that.

eucharist