“Gaudete et exsultate” – A summary and some reflections on Chapter 1

Pope-Francis-writing-740x493As is characteristic of Pope Francis, his latest document, the Apostolic Exhortation Gaudete et exsultate, is not “a treatise on holiness, containing definitions and distinctions helpful for understanding this important subject, or a discussion of the various means of sanctification”. Instead, the Holy Father has the practicality of daily life in mind: he simply wants to repropose the call to holiness “for our own time”.

In this post I will take a look at the first chapter of this new document. I will try to add some thoughts and connections of my own, as well as provide a summary for those who haven’t gotten around to reading the whole thing yet. I haven’t either, so what you read here very much is a collection of first impressions.

The first paragraph of the exhortation emphasises that the call to holiness lies at the heart of being a Christian. Too often it seems as if Christianity is just a system of rules and regulations, but, Pope Francis reminds us, “[The Lord] wants us to be saints and not to settle for a bland and mediocre existence,” for He created us for true life and happiness. That is the goal of following Christ. Quoting Pope Benedict XVI in paragraph 21, Pope Francis writes, “holiness is nothing other than charity lived to the full.”

Holiness is not something to be achieved alone. On the contrary, there are countless numbers of saints that lead by example. They “may not always have been perfect, yet even amid their faults and failings they kept moving forward and proved pleasing to the Lord,” the Pope writes. In paragraph 5, he reminds us of a recent change he made to the reasons why a person can be declared to be a blessed or saint: when “a life is constantly offered for others, even until death”. The processes of beatification and canonisation recognise the heroic virtues, which people in the past, but also “our own mothers, grandmothers or other loved ones” consistently display to inspire and guide us on the path to holiness.

And holiness is not just a goal on the horizon, distant or otherwise. In paragraph 7, Pope Francis speaks of “the middle class of holiness”: parents, people who work hard for their loved ones, for the sick, our next-door neighbours who display God’s presence among us. It is these people who make real history.

Holiness also unites, especially when we look at the martyrs. People are persecuted or killed for their Christian faith, and the persecutors make no distinction between Catholics, Orthodox or Protestants. Theirs is a ecumenism of blood.

But these are just some factual statements, important as they may be. In Gaudete et exsultate, Pope Francis “would like to insist primarily on the call to holiness that the Lord addresses to each of us, the call that he also addresses, personally, to you: “Be holy, for I am holy” (Lev 11:44; cf. 1 Pet 1:16). The Exhortation should, then, be read as a personal letter to all of us. Paragraphs 14 to 18, under the header “For you too”, are essential reading in this regard. Each has their own way of achieving holiness, and while examples are good and helpful, they are not meant to simply be copied, “for that could even lead us astray from the one specific path that the Lord has in mind for us.” We are tasked to find our own path, our own vocation in life, because that is what is attainable for us.

In paragraph 12, the Holy Father stresses the “genius of women” which is “seen in feminine styles of holiness”. While listing a number of important female saints, he returns again to the “middle class”: “all those unknown or forgotten women who, each in her own way, sustained and transformed families and communities by the power of their witness.”

Holiness, or the attempt at achieving it, is essential to the mission of a Christian in the world. That mission, which each of us has, is “to reflect and embody, at a specific moment in history, a certain aspect of the Gospel.”

But what is that holiness, then? Pope Francis offers a deceptively simple answer: “[H]oliness is experiencing, in union with Christ, the mysteries of his life. It consists in uniting ourselves to the Lord’s death and resurrection in a unique and personal way, constantly dying and rising anew with him. But it can also entail reproducing in our own lives various aspects of Jesus’ earthly life: his hidden life, his life in community, his closeness to the outcast, his poverty and other ways in which he showed his self-sacrificing love.” We can incorporate these mysteries in our lives by contemplating them, he writes, quoting St. Ignatius of Loyola.

It is important to recall that saints, which we are called to be, are not perfect human beings. After all, only God is perfect. “Not everything a saint says is completely faithful to the Gospel; not everything he or she does is authentic or perfect.” That is why we must look at “the totality of their life, their entire journey of growth in holiness, the reflection of Jesus Christ that emerges when we grasp their overall meaning as a person”. We must also look at the totality of our own lives, not just dwell on individual mistakes or successes. Pope Francis encourages us to always listen to the Holy Spirit and the signs He gives us; we should ask in prayer what Jesus expects from us at every moment and for every decision we make.

Holiness requires an openness to God. “Let yourself be transformed. Let yourself be renewed by the Spirit,” we read in paragraph 24. If we don’t, our mission to speak the message of Jesus that God wants us to communicate to the world by our lives will fail.

Our striving for holiness is intimately connected to Christ. We must work with Him to build His Kingdom: this is thus a communal effort. We cannot seek one thing while avoiding another. “Everything can be accepted and integrated into our life in this world, and become a part of our path to holiness. We are called to be contemplatives even in the midst of action, and to grow in holiness by responsibly and generously carrying out our proper mission,” the Pope writes in paragraph 26.

What are the sort of activities that can help us on the path to holiness, then? As each path is different, it is impossible to provide a simple list, but the Holy Father does give some directions: “Anything done out of anxiety, pride or the need to impress others will not lead to holiness.” We must be committed, so that everything we do has evangelical meaning. But that “does not mean ignoring the need for moments of quiet, solitude and silence before God. Quite the contrary.” We live in a world of distractions, a world not filled with joy, but with discontent (the social media world is certainly no stranger to that). In moments of silence we are able to open ourselves to God, which, as we have read, is a prerequisite for starting on our path to holiness.

Paragraph 31 summarises the above well: “We need a spirit of holiness capable of filling both our solitude and our service, our personal life and our evangelizing efforts, so that every moment can be an expression of self-sacrificing love in the Lord’s eyes. In this way, every minute of our lives can be a step along the path to growth in holiness.”

But that path can also be scary, as it seems to take us away from what is familiar. In paragraph 32, Pope Francis echoes a quote from Pope Benedict XVI, who said, “Do not be afraid of Christ! He takes nothing away, and he gives you everything.” Pope Francis writes the same about holiness: “Do not be afraid of holiness. It will take away none of your energy, vitality or joy. On the contrary, you will become what the Father had in mind when he created you, and you will be faithful to your deepest self.” This, as I have written above, is the heart of being a Christian: the path to holiness leads us to becoming the fullest version of ourselves.

In this first chapter, Pope Francis establishes that this is a personal letter to each of us. It explains that holiness lies at the heart of being a Christian, and that it precludes neither the contemplative nor the active sides of life: we should never choose one over the other, but both are required. With this text he also emphasises his own focus on spirituality: Christianity is a faith with its roots in the muck of daily life. Holiness is not something high and unattainable, no, it can become visible in the most mediocre things. Holiness has a middle class of hard work which is at least as important as the first class of theology and contemplation. I found the various references to the fullness of life which God has created us for especially striking. I think it is a beautiful invitation to find our own path to holiness and follow Christ every day.

I will look at Chapter 2 in the near future.


Like this post? Think of making a donation! 

 

Advertisements

Pope in Sweden – the Dutch translations

In this post I have collected my translations of the various homilies and addresses given by Pope Francis during his short visit to Sweden. Perhaps needlessly said, apart from this paragraph, the post will consist of Dutch text.

14918917_10153849375235723_6517291123125650450_o

Homilie tijdens de oecumenische gebedsdienst in Lund:

“”Blijf in mij zoals ik in u” (Joh. 15:4). Deze woorden, uitgesproken door Jezus bij het Laatste Avondmaal, laten ons een blik werpen in het hart van Christus, kort voor Zijn ultieme offer aan het kruis. We kunnen Zijn hart voelen kloppen met liefde voor ons en Zijn verlangen voor eenheid onder allen die in Hem geloven. Hij vertelt ons dat Hij de ware wijnstok is en wij de ranken die, net zoals Hij één is met de Vader, één met Hem moeten zijn, willen we vrucht dragen.

Hier in Lund, tijdens deze gebedsdienst, willen wij ons gezamenlijk verlangen laten zien om één te blijven met Christus, zodat we leven hebben. We vragen Hem: “Heer, help ons in uw genade om dichter met U verenigd te zijn en zo, samen, een effectievere getuigenis te geven van geloof, hoop en liefde.” Dit is ook een moment om God te danken voor het werk van onze vele broeders en zusters van verschillende kerkelijke gemeenschappen die weigerden genoeg te nemen met verdeeldheid, maar in plaats daarvan de hoop op verzoening van allen die in de ene Heer geloven levend hielden.

Als katholieken en Lutheranen zijn we een gezamenlijke weg van verzoening gegaan. Nu, in de context van de herdenking van de Reformatie van 1517, hebben we een nieuwe kans om een gezamenlijke weg te kiezen, één die in de afgelopen vijftig jaar vorm heeft gekregen in de oecumenische dialoog tussen de Lutherse Wereldfederatie en de Katholieke Kerk. Ook wij kunnen geen genoegen nemen met de verdeeldheid en afstand die onze scheiding tussen ons geschapen heeft. Wij hebben de kans een kritiek moment van onze geschiedenis te repareren door voorbij de controverses en meningsverschillen, die ons er vaak van hebben weerhouden elkaar te begrijpen, te gaan.

Jezus zegt ons dat de Vader de “wijngaardenier” is (vg. vers 1) die de wijnstok verzorgt en snoeit om te zorgen dat die meer vrucht draagt (vg. vers 2). De Vader heeft steeds zorg voor onze relatie met Jezus, om te zien of we werkelijk één met Hem zijn (vg. vers 4). Hij waakt over ons, en Zijn blik van liefde zet ons aan ons het verleden te zuiveren en in het heden te werken om een toekomst van eenheid tot stand te brengen, die Hij zozeer verlangt.

Ook wij moeten met liefde en eerlijkheid naar ons verleden kijken, fouten herkennen en vergeving zoeken, want God alleen is onze rechter. Met dezelfde eerlijkheid en liefde moeten we inzien dat onze verdeeldheid ons scheidt van de oorspronkelijke intuïtie van het volk van God, dat van nature verlangt één te zijn, en dat die verdeeldheid historisch bestendigd werd door de machthebbers van deze wereld, en niet zozeer het gelovige volk, dat altijd en overal met zekerheid en liefde door zijn Goede Herder geleid moet worden. Zeker, er was aan beide zijden een oprechte wil om het ware geloof te belijden en te behouden, maar tegelijkertijd weten we dat we in onszelf zijn opgesloten door angst voor of vooroordeel over het geloof dat anderen met een ander accent en taal belijden. Zoals Paus Johannes Paulus II zei: “We moeten niet toestaan dat wij worden geleid door de intentie onszelf te willen benoemen als rechters van de geschiedenis, maar alleen door de motivatie om beter te willen begrijpen wat er is gebeurd en om boodschappers van de waarheid te worden” (Brief aan Kardinaal Johannes Willebrands, President van het Secretariaat voor de Christelijke Eenheid, 31 oktober 1983). God is de wijngaardenier, die de wijnrank met immense liefde verzorgd en beschermd; laten wij geraakt zijn door Zijn waakzame blik. Het enige dat Hij verlangt is dat wij als levende ranken in Zijn Zoon Jezus blijven. Met deze nieuwe blik op het verleden beweren we niet een onpraktische correctie op wat er gebeurd is te willen realiseren, maar “het verhaal anders te vertellen” (Luthers-Rooms Katholieke Commissie over de Eenheid, Van Conflict naar Eenheid, 17 juni 2013, 16).

Jezus herinnerert ons eraan: “Los van Mij kunnen jullie niets” (vers 5). Hij is degene die ons onderhoudt en ons aanmoedigt manieren te vinden om onze eenheid steeds zichtbaarder te maken. Zeker, ons verdeeldheid is een enorme bron van lijden en onbegrip geweest, maar het heeft ons er ook toe geleid eerlijk te erkennen dat we zonder Hem niets kunnen; zo heeft het ons in staat gesteld bepaalde aspecten van ons geloof beter te begrijpen. Dankbaar erkennen we dat de Reformatie geholpen heeft de Heilige schrift een meer centrale plaats te geven in het leven van de Kerk. Door het gezamenlijk luisteren naar het woord van God in de Schrift zijn er belangrijke stappen voorwaarts gezet in de dialoog tussen de Katholieke Kerk en de Lutherse Wereldfederatie, wiens vijftigste verjaardag we nu vieren. Laten we de Heer vragen dat Zijn woord ons bijeen mag houden, want het is een bron van voeding en leven; zonder de inspiratie van het woord kunnen we niets.

De geestelijk ervaring van Maarten Luther daagt ons uit ons te herinneren dat wij zonder God niets kunnen. “Hoe kan ik een genadige God verkrijgen?” Deze vraag achtervolgde Luther. De vraag van een rechtvaardige relatie met God is in feite de bepalende vraag voor ons leven. Zoals we weten ontmoette Luther die genadige God in het goede nieuws van Jezus, mensgeworden, gestorven en verrezen. Met het concept van sola gratia herinnert hij ons eraan dat God altijd het initiatief neemt, nog voor enige menselijke reactie, zelfs als Hij dat antwoord wil opwekken. De rechtvaardigingsleer drukt zo de essentie van het menselijke bestaan tegenover God uit.

Jezus spreekt voor ons als onze bemiddelaar voor de Vader; Hij vraagt Hem dat Zijn leerlingen één mogen zijn, “zodat de wereld kan geloven” (Joh. 17:21). Dat geeft ons troost en inspireert ons om één te zijn met Jezus, en daarom te bidden: “Geef ons de gave van eenheid zodat de wereld kan geloven in de kracht van uw barmhartigheid”. Dit is de getuigenis die de wereld van ons verwacht. Wij christenen zullen geloofwaardige getuigen van de barmhartigheid zijn in zoverre dat vergeving, vernieuwing en verzoening dagelijks onder ons worden ervaren. Samen kunnen wij Gods barmhartigheid verkondigen en zichtbaar maken, concreet en met vreugde, door de waardigheid van ieder persoon hoog te houden en te bevorderen. Zonder deze dienst aan en in de wereld is het christelijk geloof onvolledig.

Als Lutheranen en katholieken bidden wij samen in deze kathedraal, in het bewustzijn dat we zonder God niets kunnen. Wij vragen Zijn hulp om levende ledematen te zijn, blijvend in Hem, steeds met behoefte aan Zijn genade, zodat we samen Zijn woord aan de wereld kunnen geven, die zijn tedere liefde en barmhartigheid zo nodig heeft.”

Gezamenlijke verklaring ter gelegenheid van de gezamenlijke Katholiek-Lutheraanse herdenking van de Reformatie:

cwgqncmwgaehs-0

“”Laten we met elkaar verbonden blijven, jullie en Ik, want zoals een rank geen vrucht kan dragen uit eigen kracht, maar alleen als ze verbonden blijft met de wijnstok, zo kunnen ook jullie geen vrucht dragen als je niet met Mij verbonden blijft” (Johannes 15:4).

Met dankbare harten

Met deze Gezamenlijke Verklaring drukken wij vreugdevolle dankbaarheid aan God uit voor dit moment van gezamenlijk gebed in de kathedraal van Lund, aan het begin van het jaar waarin we het vijfhonderdste jubileum van de Reformatie herdenken. Vijftig jaar aanhoudende en vruchtbare oecumenische dialoog tussen katholieken en Lutheranen heeft ons geholpen vele verschillen te overbruggen, en heeft ons wederzijds begrip en vertrouwen versterkt. Tegelijkertijd zijn we dichter tot elkaar gekomen door de gezamenlijke dienst aan onze naasten – vaak in situaties van lijden en vervolging. Door dialoog en gedeelde getuigenis zijn we niet langer vreemden. We hebben veeleer geleerd dat wat ons verenigdt groter is dan wat ons scheidt.

Van conflict naar gemeenschap

Hoewel we ten diepste dankbaar zijn voor de geestelijke en theologische gaven van de Reformatie, belijden en betreuren we voor Christus ook dat Lutheranen en katholieken de zichtbare eenheid van de Kerk hebben beschadigd. Theologische verschillen gingen samen met vooroordelen en conflicten, en religie werd een instrument voor politieke doeleinden. Ons gezamenlijk geloof in Jezus Christus en ons doopsel vereist van ons een dagelijkse bekering, waarmee we de historische meningsverschillen en conflicten die het dienstwerk van de verzoening verhinderden van ons afwerpen. Hoewel het verleden niet verandert kan worden, kan wat er herinnert wordt en hoe het wordt herinnert wel veranderen. Wij bidden voor de genezing van onze wonden en van de herinneringen die ons beeld van de ander blokkeren. We verwerpen nadrukkelijk alle haat en geweld, in het verleden en heden, vooral wanneer uitgevoerd in de naam van religie. Vandaag horen we het gebod van God om alle strijd aan de kant te zetten. We erkennen dat we, bevrijd door genade, voorwaarts gaan naar de eenheid waartoe God ons steeds roept.

Onze toewijding aan gezamenlijke getuigenis

Nu we die periode in de geschiedenis als een last achter ons laten, beloven wij plechtig samen te getuigen van Gods barmhartige genade, zichtbaar in de gekruisigde en verrezen Christus. In het bewustzijn dat de manier waarop wij ons tot elkaar verhouden onze getuigenis van het Evangelie vorm geeft, wijden wij ons toe aan de verdere groei van gemeenschap, geworteld in het doopsel, terwijl we proberen de overblijvende obstakels die volledige eenheid nog verhinderen te verwijderen. Christus verlangt dat we één zijn, zodat de wereld kan geloven (vg. Joh. 17:21).

Vele leden van onze gemeenschappen verlangen ernaar de Eucharistie aan één tafel te ontvangen als een concrete uitdrukking van volledige eenheid. Wij ervaren de pijn van degenen die hun hele leven delen, behalve de verlossende aanwezigheid van God aan de Eucharistische tafel. Wij erkennen onze gezamenlijke pastorale verantwoordelijkheid om een antwoord te geven op de geestelijke dorst en honger van onze mensen om één te zijn in Christus. Wij verlangen ernaar dat deze wond in het Lichaam van Christus zal genezen. Dit is het doel van onze oecumenische inspanningen, die we willen bevorderen, ook door onze toewijding aan de theologische dialoog te hernieuwen

We bidden tot God dat katholieken en Lutheranen samen zullen kunnen getuigen van het Evangelie van Jezus Christus, en de mensheid uitnodigen het goede nieuws van Gods verlossende handelen te horen en ontvangen. We bidden tot God om inspiratie, aanmoediging en kracht zodat we naast elkaar kunnen staan in het dienstwerk, de menselijke waardigheid en rechten hooghouden, met name van de armen, werken voor gerechtigheid en alle vormen van geweld afwijzen. God roept ons op allen die verlangen naar waardigheid, gerechtigheid, vrede en verzoening nabij te zijn. Vandaag in het bijzonder verheffen we onze stemmen voor een einde aan het geweld en extremisme dat zo vele landen en gemeenschappen, en talloze zusters en broeders in Christus, treft. We sporen Lutheranen en katholieken aan om samen te werken in het ontvangen van de vreemde, degenen die gedwongen zijn te vluchten vanwege oorlog of vervolging te hulp te komen, en de rechten van vluchtelingen en asielzoekers te verdedigen.

Meer dan ooit beseffen we dat ons gezamenlijk dienstwerk in deze wereld moet reiken tot aan Gods scheppen, die lijdt onder uitbuitingen en de gevolgen van onverzadelijke hebzucht. We erkennen het recht van toekomstige generaties om te genieten van Gods wereld in al haar potentieel en schoonheid. We bidden voor een omslag in harten en hoofden die leidt tot een liefdevolle en verantwoordelijke zorg voor de schepping.

Eén in Christus

Op deze gunstige gelegenheid drukken wij onze dankbaarheid uit aan onze broeders en zusters die de verschillende christelijke wereldgemeenschappen en broederschappen vertegenwoordigen die hier aanwezig zijn en zich aansluiten bij ons gebed. Nu we ons opnieuw toewijden aan de beweging van conflict naar gemeenschap, doen we dat als ledematen van het ene Lichaam van Christus, waarin we door het doopsel zijn opgenomen. We nodigen onze oecumenische partners uit ons aan onze verplichtingen te herinneren en ons te bemoedigen. We vragen hen voor ons te blijven bidden, met ons op weg te gaan en ons te ondersteunen in het uitvoeren van de gebedsvolle verplichtingen die wij vandaag uitspreken.

Oproep aan katholieken en Lutheranen in de wereld

Wij roepen alle Lutherse en katholieke parochies en gemeenschappen op om stoutmoedig en creatief, vol vreugde en hoop te zijn in hun toewijding om de grote reis voor ons voort te zetten. In plaats van conflicten uit het verleden, zal Gods geschenk van eenheid onder ons de samenwerking leiden en onze solidariteit verdiepen. Door dichter in het geloof tot Christus te komen, door samen te bidden, door naar elkaar te luisteren, door de liefde van Christus voor te leven in onze relaties, zullen wij, katholieken en Lutheranen, onszelf openstellen voor de kracht van de Drieëne God. Geworteld in Christus en van Hem getuigend vernieuwen wij onze vastberadenheid om trouwe voorboden te zijn van Gods grenzeloze liefde voor de hele mensheid.”

Toespraak tijdens het Oecumenisch evenement in Malmö Arena:

14939566_10153850168870723_2952759365792262173_o

“Ik dank God voor deze gezamenlijke herdenking van het vijfhonderste jubileum van de Reformatie. We gedenken dit jubileum met een hernieuwde geest en erkennen dat de christelijke eenheid een prioriteit is, omdat we weten dat er meer is dat ons verenigt dan ons scheidt. De weg die we gegaan zijn om die eenheid te bereiken is zelf een groot geschenk dat God ons geeft. Met deze hulp zijn we vandaag hier bijeen gekomen, Lutheranen en katholieken, is een geest van broederschap, om onze blik te richten op de ene Heer, Jezus Christus.

Onze dialoog heeft ons geholpen te groeien in wederzijds begrip; het heeft wederzijds vertrouwen bevordert en ons verlangen om verder te gaan naar volledige eenheid bevestigd. Eén van de vruchten van deze dialoog is de samenwerking tussen verschillende organisaties van de Lutherse Wereldfederatie en de Katholieke Kerk. Dankzij deze nieuwe sfeer van begrip zullen Caritas Internationalis en de World Service van de Lutherse Wereldfederatie vandaag een gezamenlijk overeengekomen verklaring ondertekenen die gericht is op het ontwikkelen en versterken van een geest van samenwerking ter bevordering van de menselijke waardigheid en sociale gerechtigheid. Ik groet van harte de leden van beide organisaties; in een wereld die door oorlogen en conflicten uit elkaar getrokken wordt, zijn en blijven zij een lichtend voorbeeld van toewijding tot en dienst aan de naaste. Ik moedig u aan voort te gaan op de weg van samenwerking.

Ik heb aandachtig geluisterd naar de mensen die getuigenis hebben gegeven, hoe zij te midden van zoveel uitdagingen dagelijks hun leven toewijden aan het opbouwen van een wereld die steeds meer wil reageren op het plan van God, onze Vader. Pranita sprak over de schepping. De schepping zelf is duidelijk een teken van Gods grenzeloze liefde voor ons. Als gevolg kunnen de geschenken van de natuur ons tot het overwegen van God aanzetten. Ik deel je zorg over het misbruik dat onze planeet, ons gezamenlijk thuis, schaadt en ernstige gevolgen heeft voor het klimaat. Zoals we in ons, in mijn land zeggen: “Uiteindelijk zijn het de armen die de kosten betalen voor ons feesten”. Zoals jij terecht opmerkte hebben zij de grootste impact op degenen die het meest kwetsbaar en behoeftig zijn; zij worden gedwongen te emigreren om aan de gevolgen van klimaatverandering te ontsnappen. Wij allemaal, en wij christenen in het bijzonder, zijn verantwoordelijk voor de bescherming van de schepping. Onze manier van leven en ons handelen moet altijd overeenstemmen met ons geloof. Wij zijn geroepen harmonie op te wekken in onszelf en met anderen, maar ook met God en Zijn handwerk. Pranita, ik moedig je aan vol te houden in je toewijding in naam van ons gezamenlijk thuis. Dank je!

Mgr. Hector Fabio vertelde ons over het gezamenlijk werk van katholieken en Lutheranen in Colombia. Het is goed om te weten dat christenen samenwerken om gemeenschappelijke en maatschappelijke processen van algemeen belang op te starten. Ik vraag jullie in het bijzonder te bidden voor dat grootse land, zodat, door middel van de samenwerking van iedereen, de vrede, waar zo naar verlangd wordt en die zo nodig is voor een menswaardig samenleven, eindelijk kan worden behaald. En omdat het menselijk hart, als het naar Jezus kijkt, geen grenzen kent, moge het dan een gebed zijn dat verder reikt, en al die landen omvat waar ernstige conflicten voortduren.

Marguerite maakt ons bewust van de hulp aan kinderen die het slachtoffers zijn van wreedheid en het werk voor de vrede. Dit is zowel bewonderenswaardig en een oproep om de talloze situaties van kwetsbaarheid van zo vele personen die zich niet kunnen laten horen serieus te nemen. Wat jij als missie beschouwd is een zaadje, een zaadje dat overvloedig vrucht draagt, en vandaag, dankzij dat zaadje, kunnen duizenden kinderen studeren, groeien en in goede gezondheid leven. Je hebt geïnvesteerd in de toekomst! Dank je! En ik ben dankbaar dat je zelfs nu, in ballingschap, een boodschap van vrede blijft verspreiden. Je zei dat iedereen die jou kent denkt dat wat je doet gek is. Natuurlijk, het is de gekte van de liefde voor God en onze naaste. We hebben meer van die gekte nodig, verlicht door het geloof en vertrouwen op de voorzienigheid van God. Blijf werken, en moge die stem van hoop die je aan het begin van je avontuur hebt gehoord, en je investering in de toekomst, je eigen hart en de harten van vele jonge mensen blijven raken.

Rose, de jongste, gaf een werkelijk ontroerende getuigenis. Ze heeft gebruik kunnen maken van het sporttalent dat God haar gaf. In plaats van haar energie te verspillen in negatieve situaties heeft ze voldoening gevonden in een vruchtbaar leven. Luisterend naar jouw verhaal, dacht ik aan de levens van zoveel jonge mensen die verhalen als het jouwe zouden moeten horen. Ik wil dat iedereen weet dat ze kunnen ontdekken hoe prachtig het is om kinderen van God te zijn en wat een privilege het is om door Hem geliefd en gekoesterd te zijn. Rose, ik dank je vanuit mijn hart voor jouw werk en toewijding om andere vrouwen aan te moedigen om weer naar school te gaan, en voor het feit dat je dagelijks bidt voor vrede in de jonge staat Zuid-Sudan, die dat zo erg nodig heeft.

En na het horen van deze krachtige getuigenissen, die ons deden nadenken over onze eigen levens en hoe we reageren op de noodsituaties overal om ons heen, wil ik al die regeringen danken, die vluchtelingen helpen, alle regeringen die ontheemde mensen asielzoekers helpen. Alles dat gedaan wordt om deze mensen in nood te helpen is een groots gebaar van solidariteit en een erkenning van hun waardigheid. Voor ons christenen is het prioriteit om erop uit te gaan en de verstotenen – want zij zijn werkelijk verstoten uit hun thuislanden – en de gemarginaliseerden van onze wereld te ontmoeten, en de tedere en barmhartige liefde van God, die niemand afwijst en iedereen accepteert, voelbaar te maken. Wij christenen zijn vandaag geroepen om actieve deelnemers te zijn in de revolutie van tederheid.

Straks horen we de getuigenis van Bisschop Antoine, die in Aleppo woont, een stad die op de knieën gedwongen is door de oorlog, een plaats waar zelfs de meest fundamentele rechten met minachting worden behandelt en vertrapt. In het nieuws horen we elke dag over het afschuwelijke lijden vanwege de strijd in Syrië, door dat conflict in ons geliefde Syrië, die nu al meer dan vijf jaar duurt. Te midden van zoveel verwoesting is het werkelijk heldhaftig dat mannen en vrouwen daar gebleven zijn om materiële en geestelijke hulp te bieden aan de noodlijdenden. Het is ook bewonderenswaardig dat jij, beste broeder Antoine, blijft werken tussen zulk gevaar om ons te kunnen vertellen over de tragische omstandigheden van het Syrische volk. We houden ieder van hen in onze harten en gebeden. Laten we de genade van oprechte bekering afsmeken over de verantwoordelijken voor het lot van de wereld, voor die regio en voor allen die daar ingrijpen.

Beste broeders en zusters, laat ons niet ontmoedigd raken tegenover vijandigheid. Moge de verhalen, de getuigenissen die we hebben gehoord, ons motiveren en ons een nieuwe impuls geven om steeds nauwer samen te werken. Als we weer thuiskomen, mogen we dan een toewijding meebrengen om dagelijkse gebaren van vrede en verzoening te maken, om moedige en trouwe getuigen van christelijke hoop te zijn. En zoals we weten, de hoop stelt ons niet teleur! Dank u!”

Homilie in de Mis voor Allerheiligen:

“Vandaag vieren we met de hele Kerk het hoogfeest van Allerheiligen. Hiermee herdenken we niet alleen hen die in de loop der eeuwen heiligverklaard zijn, maar ook onze vele broeders en zusters die, op een stille en onopvallende wijze, hun christelijk leven hebben geleefd in de volheid van geloof en liefde. Onder hen zijn zeker vele van onze verwanten, vrienden en bekenden.

Dit is voor ons dan een viering van heiligheid. Een heiligheid die niet zozeer te zien is in grote daden of buitengewone gebeurtenissen, maar veeleer in dagelijkse trouw aan de eisen van ons doopsel. Een heiligheid die bestaat in de liefde voor God en de liefde voor onze broeders en zusters. Een liefde die trouw blijft tot het punt van zelfopoffering en volledige toewijding aan anderen. We denken aan de levens van al die moeders en vaders die zich opofferen voor hun gezinnen en bereid zijn – ook al is dat niet altijd makkelijk – van zoveel dingen af te zien, zoveel persoonlijke plannen en projecten.

Maar als er één ding typisch is voor de heiligen, is het dat zij daadwerkelijk gelukkig zijn. Zij hebben het geheim van authentiek geluk ontdekt, dat diep in de ziel ligt en zijn bron heeft in de liefde van God. Daarom noemen we de heiligen zalig. De Zaligsprekingen zijn hun weg, hun doel richting het thuisland. De Zaligsprekingen zijn de weg van het leven die de Heer ons leert, zodat wij in Zijn voetstappen kunnen volgen. In het Evangelie van de Mis van vandaag hoorden we hoe Jezus de Zaligsprekingen verkondigde aan een grote menigte op de heuvel bij het Meer van Galilea.

De Zaligsprekingen zijn het beeld van Christus en als gevolg van elke christen. Ik zou er hier slechts één willen noemen: “Zalig die zachtmoedig zijn”. Van zichzelf zegt Jezus: “Kom bij Mij in de leer, omdat Ik zachtmoedig ben en eenvoudig van hart” (Matt. 11:29). Dit is zijn geestelijk portret en het onthult de overvloed van Zijn liefde. Zachtmoedigheid is een manier van leven en handelen die ons dichter bij Jezus en elkaar brengt. Het stelt ons in staat alles dat ons verdeelt en vervreemd aan de kant te zetten, en steeds nieuwe manieren te vinden om verder te gaan op de weg van eenheid. Zo was het met de zonen en dochters van dit land, waaronder de heilige Maria Elisabeth Hesselblad, kortgeleden heiligverklaard, en de heilige Birgitta van Vadstena, mede-patrones van Europa. Zij hebben gebeden en gewerkt om banden van eenheid en broederschap tussen christenen te smeden. Een zeer sprekend teken hiervan is dat we hier in uw land, getekend als het is door het naast elkaar leven van vrij verschillende volkeren, samen het vijfde eeuwfeest van de Reformatie herdenken. De heiligen brengen verandering tot stand door zachtmoedigheid van het hart. Met die zachtmoedigheid komen wij tot het begrip van de grootsheid van God en aanbidden we Hem met oprechte harten. Zachtmoedigheid is de houding van hen die niets hebben te verliezen, omdat hun enige rijkdom God is.

Op een bepaalde manier zijn de Zaligsprekingen de identiteitskaart van de christen. Zij identificeren ons als volgelingen van Jezus. Wij zijn geroepen zalig te zijn, volgers van Jezus te zijn, de problemen en angsten van onze tijd het hoofd te bieden met de geest en liefde van Jezus. Zo moeten wij in staat zijn nieuwe situaties te herkennen en beantwoorden met verse geestelijke energie. Zalig zijn zij die trouw blijven terwijl zij het kwaad verdragen dat anderen hen toebrengen, en hen vergeven vanuit hun hart. Zalig zijn zij die in de ogen kijken van de verlatenen en gemarginaliseerden, en hen hun nabijheid laten zien. Zalig zijn zij die God in ieder persoon zien, en hun best doen om anderen Hem ook te laten ontdekken. Zalig zijn zij die ons gezamenlijk thuis beschermen en verzorgen. Zalig zijn zij die afzien van hun eigen gemak om anderen te helpen. Zalig zijn die bidden en werken voor de volledige eenheid tussen christenen. Dit zijn allemaal boodschappers van Gods barmhartigheid en tederheid, en zij zullen zeker van Hem hun verdiende loon ontvangen.

Beste broeders en zusters, de oproep tot heiligheid is aan iedereen gericht en moet van de Heer ontvangen worden in een geest van geloof. De heiligen moedigen met hun levens en voorspraak bij God aan, en wijzelf hebben elkaar nodig als we heiligen willen zijn. Elkaar helpen heiligen te worden! Laat ons samen de genade afsmeken om deze oproep met vreugde te ontvangen en mee te werken en de vervulling ervan. Aan onze hemelse Moeder, Koningin van Alle Heiligen, vertrouwen we onze intenties toe en de dialoog gericht op de volledige eenheid van alle christenen, zodat wij gezegend mogen zijn in ons streven en heiligheid in eenheid mogen behalen.”

Photo credit: CNS/Paul Haring

The tension between doctrine and reality – Cardinal Marx’s intervention

Earlier today we had a short Synod intervention from Cardinal Danneels, and now one of the longest, from Cardinal Reinhard Marx. It’s also one of the most fearless, as the German cardinal talks about some of the topics that he has been criticised heavily for: Communion for divorced and remarried Catholics and graduality.

Like the intervention of Bishop Bode, Cardinal Marx’s text is based heavily on the life experiences of the faithful concerned. And while it is essential for the Church to meet people where they are, I do miss the essential aspect of our faith: that is a revelation faith. Its foundation is objective truth, and while the way we relate to that truth, communicate it and help people achieve it (acknowledged by Cardinal Marx as he discusses our call to holiness) can and should vary according to circumstances, that truth does and can not. In the debate about Communion for divorced and remarried faithful (a circumstance consequently referred to in this intervention as only possible when we are talking about civil divorce and marriage) this is something that we must keep in mind. It defines what we can do pastorally.

Anyway, the intervention. The original German text is here.

marxFifty years ago, the Second Vatican Council once again made the Gospel a source of inspiration for the life of individuals and society. The same is true for the “Gospel of the family” (Pope Francis). In the Pastoral Constitution Gaudium et spes (GS) it developed a doctrine of marriage which was further developed by the Popes after the Council. Even when the Council did not the answer all the questions which concern us now, it did lay a theological foundation which helps us to answer our current questions.

The Council understands marriage as an “intimate partnership of married life and love” (GS, 48) and develops the doctrine of marriage in the context of a theology of love. The love between man and woman “is directed from one person to another through an affection of the will; it involves the good of the whole person, and therefore can enrich the expressions of body and mind with a unique dignity, ennobling these expressions as special ingredients and signs of the friendship distinctive of marriage”. This love “pervades the whole of their lives: indeed by its busy generosity it grows better and grows greater” (GS, 49). The Council emphasises that this love between man and woman requires the institutional and legal framework of marriage, to develop and keep it permanently in good and bad days. Not in the last place does the institution of marriage serve the wellbeing of children (cf. GS, 50).

With the help of this theology of love and also the theology of the covenant, which can only be insufficiently outlined here, the Council succeeded in making the sacramentality of marriage understandable again. Marital love becomes an image of the love of Christ for His Church and the place where the love of Christ becomes tangible. In order to also express this connection between the divine and the human verbally, the Council speaks of the covenant of marriage. Finally, the indissoluble fidelity is an efficacious sign of Christ’s love in this world.

In the end, the Council sees human sexuality as an expression of love and suggests a new direction in sexual ethics. “This love is uniquely expressed and perfected through the appropriate enterprise of matrimony. The actions within marriage by which the couple are united intimately and chastely are noble and worthy ones. Expressed in a manner which is truly human, these actions promote that mutual self-giving by which spouses enrich each other with a joyful and a ready will” (GS, 49). To this richness belong without doubt also, but not only, the conception and education of children. For the Council fathers expressly emphasise that marriage without children also “persists as a whole manner and communion of life, and maintains its value and indissolubility”(GS, 50).

It is this Synod of Bishops’ task to deepen and develop this theology of respectively love and the covenant, which the Council has established in basic features, but which is not yet completely reflected in canon law, with an eye on the current challenges in the pastoral care regarding marriage and family. I would like to focus on two challenges: marriage preparation and guidance, and the question of reasonably dealing with those faithful whose marriage has failed and those – not a few – who have divorced and are civilly remarried.

It is no coincidence that the Council speaks of growing in love. That is true for living together in marriage; but it is equally so for the time of preparation for marriage. Pastoral care should be developed which shows clearer than before the travelling aspect of being Christian, also in relation to marriage and family. We are all called to holiness (cf. Lumen gentium, 39), but the road towards holiness only ends on the Last Day, when we stand before the judgement seat of Christ. This path is not always straight and does not always lead directly to the intended goal. In other words: the path of life of the spouses has times of intense feelings and times of disappointment, of successful joint projects and failed plans, times of closeness and times of alienation. Often the difficulties and crises, when they are overcome together, are the ones that strengthen and consolidate the marriage bond. The Church’s marriage preparation and guidance can not be determined by moralistic perfectionism. It should not be a program of “all or nothing”. What is more important is that we see the various life situations and experiences of people in a differentiated way. We should look less at what has not (yet) been achieved in life, or perhaps what has thoroughly failed, but more at what has already been achieved. People are usually not motivated by the raised finger to go forward on the road to holiness, but by the outstretched hand. We need pastoral care which values the experiences of people in loving relationships and which is able to awaken a spiritual longing. The sacrament of marriage should in the first place be proclaimed as a gift that enriches and strengthens marriage and family life, and less as an ideal that can not be attained by human achievement. As indispensable as lifelong loyalty is for the development of love, so the sacramentality of marriage should not be reduced to its indissolubility. It is a comprehensive relationship which unfolds.

The moment of receiving the sacrament of marriage is indeed the beginning of the way. The sacrament not only happens at the moment of marrying, in which both spouses express their mutual love and loyalty, but unfolds in the road they take together. Giving shape to common life in marriage is the responsibility of the spouses. The Church’s pastoral care can and should support the spouses, but must respect their responsibility. We should give more space to the consciences of the spouses in proclamation and pastoral care. Certainly, it is the Church’s duty to form the consciences of the faithful, but people’s judgement of conscience can not be replaced. That is especially true in situations in which the spouses must make a decision in a conflict of values, such as when the openness to conceiving children and the preservation of marriage and family life are in conflict with each other.

But appreciative and supportive pastoral care can also not prevent all marriages from failing, spouses from ending their covenant of life and love and separating. The new process of establishing the nullity of a marriage can also not cover all cases in the right way. Often the end of a marriage is neither the result of human immaturity, nor of a lack of willingness in marriage. Dealing with faithful whose marriages have failed and who, often enough, entered a new civil marriage after a civil divorce, remains therefore a pressing pastoral problem in many parts of the world. For many faithful – including those whose marriages are intact – it is a matter of credibility of the Church. I know this from many conversations and letters.

Thankfully, Popes John Paul II and Benedict XVI left it no doubt that civilly divorced and remarried faithful are also part of the Church, and repeatedly invited them to take an active part in the life of the Church. It is therefore our duty to develop welcoming pastoral care for these faithful and involve them ever more in the life of communities. To them the Church has to witness of the love of Christ, which applies in the first place to those who have failed in their intentions and efforts. For “it is not those who are in health that have need of the physician, it is those who are sick” (Matt. 9:12). It is the mission of the Church to heal the wounds caused by the failing of a marriage and the separation of spouses, and show them that God is with them, also in these difficult times. Can we really heal without allowing the sacrament of Reconciliation?

With an eye on the civilly divorced and remarried faithful who take an active part in community life, many faithful ask why the Church refuses them, without exception, participation in sacramental Communion. Many in our communities can not understand how one can be in full community with the Church and at the same time excluded from the sacraments of Confession and the Eucharist. The fact that civilly divorced and remarried faithful objectively live in adultery and as such are in contradiction to what is presented emblematically in the Eucharist, the faithfulness of Christ to His Church, is given as reason. But does this answer do justice to the situation of those concerned? And is it sacramental-theologically compelling? Can people who are considered to be in a situation of grave sin truly have the feeling of belonging completely to us?

In the German Bishops’ Conference we have also occupied ourselves intensively over the past years with the theology and pastoral ministry of marriage and family. We took the Holy Father’s assignment seriously, to think about the topic, discuss and deepen it, in the time between the Synods. The German Bishops’ Conference has organised a day of study about this, together with the Bishops’ Conferences of France and Switzerland, in May of 2015, the contributions of which have also been published. In the theological faculties too, the topics were taken up and debated in biblical-theological, exegetical, canonical and pastoral-theological perspectives. Additionally, there were conversations with theologians and publications. We have learned that the theological work about this must continue in the future.

About the topic of civilly divorced and remarried faithful the German bishops have themselves published in June of last year further considerations and question, which I would like to outline briefly.

Someone who, after the failure of a marriage has entered into a new civil marriage, from which often children were born, has a moral responsibility to the new partner and the children which he or she can not denounce without being burdened with new guilt. Even if a renewal of the previous relationship were possible – which it generally isn’t –  the person concerned finds himself in an objective moral dilemma from which there is no clear moral theological way out. The advise to refrain from sexual acts in the new relationship seems unreasonable to many. There is also the question if sexual acts can be judged in isolation from the context of life. Can we assess sexual acts in a second civil marriage as adultery without exception? Independent of an assessment of the particular situation?

In sacramental-theological regard two things should be considered. Can we, in all cases and with a clear conscience, exclude faithful who are civilly divorced and remarried from the sacrament of Reconciliation? Can we refuse them the reconciliation with God and the sacramental experience of the mercy of God even when they sincerely regret their guilt in the failure of marriage? Regarding the question of allowing sacramental Communion, it must be considered that the Eucharist not only makes present the covenant of Christ with His Church, but also always renews it and strengthens the faithful on their way to holiness. The two principles of admission to the Eucharist, namely the testimony of unity of the Church and the participation in the means of grace, can at times be at odds with one another. In the Declaration Unitatis redintegratio (N. 8), the Council says: “Witness to the unity of the Church very generally forbids common worship to Christians, but the grace to be had from it sometimes commends this practice”. Beyond ecumenism, this statement is also of fundamental pastoral importance. In his Apostolic Letter Evangelii gaudium the Holy Father adds, with reference to the teachings of the Fathers of the Church: “The Eucharist, although it is the fullness of sacramental life, is not a prize for the perfect but a powerful medicine and nourishment for the weak. These convictions have pastoral consequences that we are called to consider with prudence and boldness” (N. 47).

Starting from the theological foundations established by the Second Vatican Council we should seriously consider the possibility – based on the individual case and not in a general way – of allowing civilly divorced and remarried faithful to receive the sacraments of Confession and Communion, when common life in the canonically valid marriage has definitively failed and this marriage can not be nullified, the commitments of this marriage are settled, there is regret for the guilt of the end of this marital common life and there is the honest will to live the second civil marriage in faith and raise the children in the faith.

“We have learnt that God is with you” – New bishop of Passau looks ahead

As Germany’s youngest ordinary came into his own, he outlined the goals and direction of the Church in the Diocese of Passau. Bishop Stefan Oster was consecrated on Saturday by Cardinal Reinhard Marx, metropolitan of the province of which Passau is a part, and Bishop Wilhelm Schraml, the retired bishop of Passau, and Archbishop Alois Kothgasser, retired ordinary of Salzburg in Austria, who Bishop Oster succeeded as professor of dogmatics at Benediktbeuern Abbey. The passage below comes from the new bishop’s closing remarks, at the end of the Mass at Passau’s cathedral of St. Stephen.

Bischof-Stefan-Oster-2481mk

“In these biographical notes, something is visible of what in my opinion is central to the direction of our Church in the future. In the first and foremost place it is about relationship. In the very first place a living, deep and supporting relationship with Christ. Be confident that that really exists, that it is not just a matter of thoughts and words, but that the encounter with the Lord really and concrete fulfills, supports,  transforms and in the deepest sense of the word can save and sanctify a life.

This is the miracle: the encounter of Jesus with us already exists in all of us, most especially in all who are baptised. The Lord is already there in each and everyone one of us. And that is why we, as Church, are already a community of encounter and witness, even before we do something. But the Holy Spirit likes us to work with Him. That is why all of us, who already belong to Christ, are also called to put this encounter into practice, to deepen it and also to help one another to enter more deeply into this encounter and to open up to one another again – and so to bring our Church in Passau and everywhere else to love in His power. We are called to be witnesses to each other of the presence of Jesus in our lives: in word and action. Another assignment for the future is also that we really open one another up to make new spaces for encounter and communication of faith, in which we can honestly and openly ask, seek, worship God and also give witness. We need this space, because in it the sacraments can once again be new nourishment and a new wellspring for us. We need them because, for example, they allow us not to leave the central mystery of the Eucharist as a 45-minute visit to the Church behind us, but actually the source and summit of our Christian life, as the last Council tells us.

I am also convinced that we do not have to let ourselves be divided into camps, standing against one another in the end. Of course there are more conservative and more liberal Christians, but we must be careful not to become a cliché and a caricature for the other. So I want to invite us: let’s maintain the dialogue and share the way. Let’s not demonise each other, because the other is seemingly part of the other camp. Let’s trust each other, and acknowledge that the other is also honestly seeking God – and for exactly that reason considers certain things especially important.

In the liturgy booklet you have seen that my motto is: “The victory of truth is love”. We sometimes find in our Church that some insist perhaps too much on the truth, and then sometimes succumb to the temptation of thinking that honest compassion for the neighbour is secondary, only an option when everything is formally correct. And we also see the opposite, a great multiplicity of affection for the neighbour or even the demand for this gift, but with little concern for the truth, given the great variety of situations in life. Dear sisters and brothers, both lead to marginalisation: truth without love remains abstract and ultimately betrays the one who, as Truth, is at the same time Love personified. And the other way around: Love without truth often does not even deserve the name Love, because it ultimately leads to arbitrariness. The united middle road, truth lived as love and vice versa: Love which testifies of the truth, this middle road leads to victory and has a Christian name: holiness.

Of course, holiness is a very big word, but don’t you think that holiness has, in the first place, to do with your or mine ability? It’s not a sort of competition sport in prayer or spiritual exercises. Holiness grows in the hearts of all people who always open themselves anew to the love of God, who allow themselves to be really touched and transformed by it. Holiness grows in who honestly seek Jesus, love Him and let themselves be loved by Him. Holiness is then God’s will for all of us, not just for bishop or all so-called ‘professional’ Christians. It is rather that the bishop, the priest, the deacon and all men and women who are called to the service of the Church, also have this vocation, as they help others to discover ever deeper that they are also called to holiness, to the deepest belonging to Christ.

Dear sisters and brothers, everywhere where this mystery of holiness shines out anew in one or more people, there the Church begins to grow anew, there people are being touched by a presence,which works more than a mere assembly of people could. There people are attracted and meaningful, encouraging, yes, life-changing encounter with the Lord take place. And then a prophecy is fulfilled, which the Prophet Zechariah spoke in the Old Testament, before the Messianic era (Zech. 8:23): “In those days,” we read there, “In those days, ten men from nations of every language will take a Jew by the sleeve and say: We want to go with you, since we have learnt that God is with you.” We, the Church of Passau and of course also beyond, we are these Jews. For we live in the time in which the Messiah, the lion of Judah, has already been seen, is already known. We are people who are related to Him, who carry His name. Let us then learn anew to know and love one another, so that the people also come to us and say, “We want to go with you, since we have learnt that God is with you.””

New additions – interesting steps taken by the bishops

In their most recent meeting, the Dutch bishops made two interesting and welcome decisions in two very different but important, fields.

christ-the-high-priest-icon

Starting with the Thursday after Pentecost 2014, the Feast of Christ the Priest will be celebrated in the Dutch Church province. The decision, which follows the example of several religious institutions and countries which already mark the feast, has several sources. One was the Year of the Priest (2009-2010), the other the annual day of prayer for the sanctification of priests. The Feast of Christ the Priest invites faithful, especially those who are called to be priests, to reflect on the Lord’s priestly identity and to follow Him in total submission to God and Church, so to strive for holiness. The liturgical texts, the Dutch translation of which has been approved by the Congregation for Divine Worship and the Discipline of the Sacraments, will be published in the latter half of October.

anna-kruseA second decision (and of rather different nature) made by the bishops, is the appointment of a new media and communications chief for the Church province. The position has been vacant for six months, so the appointment of Ms. Anna Kruse is timely. Ms. Kruse was the editor of Inspiratie Magazine, a Catholic monthly with a special focus on families. As communications chief she will manage all external communications from the bishops’ conference, and prepare and manage all media contacts for the bishops on a national level. About her new functions, Ms. Kruse says, “In addition to informing the Dutch press, I really want to, where possible, inform the Catholic faithful directly about what is happening in the Dutch Church province. For example via social media. In that way the involvement with their own Church can be increased even more.”

Both decisions are hopeful, in my opinion. The Feast of Christ the Priest may help strengthen priestly identity, and the new communications chief may help fill the too-frequent silence from our bishops.

Photo credits: [1] Australian Confraternity of Catholic Clergy,  [2] Inspiratie Magazine

The spirituality of serving at the altar

An interesting film which reveals the spirituality behind the duties of altar servers., which are not just some tasks which need doing. Like so many elements of our Catholic life, it is based in a well-developed spirituality, and in turn, feeds that spirituality on a  very personal level.

This is one of the beautiful things about our faith: holiness is achievable by simply doing it. Physical actions, like the speaker in the film says, can help us achieve an inner disposition on the road to personal holiness.

We live in an age where people appreciate spirituality, the transcending elements that we can strive for. Often, this appreciation is manifested in the popularity of self-help books, paranormal events and elements of the eastern religions. Our own Catholic faith also has spirituality on offer, a spirituality which is mature, deep and continuously challenging, but which is attainable for all of us if we would just devote some time and effort to it.

HT to Fr. Dwight Longenecker.

Morning reflection: Holiness

Finally, brothers, we urge you and appeal to you in the Lord Jesus; we instructed you how to live in the way that pleases God, and you are so living; but make more progress still. God called us to be holy, not to be immoral.

1 Thessalonians 4:1,7

“God calls us to be holy.” Okay, but what does that mean? In our modern society holiness is something looked down upon as being overly sentimental, soft and sugar sweet. Not something that we should automatically strife for. But is holiness like that? Obviously, I would say not.

The Catholic Encyclopedia entry for ‘holiness’ offers a detailed explanation, and distinguishes two elements to holiness: It “involves a very real though hidden separation from this world, as it also demands a great strength of character or stability in the service of God”. Separation from the world on the one hand, and strength or stability on the other.

There are of course degrees to this separation from the world, but at the heart lies the recognition that the Lord who sanctifies us, and thus allows us to be holy, is not of this world. To follow Him, we must not remain attached to the things of this world. We still live in it and take part in it, but we must not look to the world for our holiness.

To be able to do that, we need strength of character, which is developed through the service of God. It’s not something you just do. Like we need to physically train our bodies to excel in some sport, we need to spiritually train ourselves to excel in holiness, to be able to say, with Saint Paul, “I have fought the good fight to the end; I have run the race to the finish; I have kept the faith” (2 Tim. 4:7).

Holiness is not something weak-kneed and sugar sweet. It requires a moral and spiritual effort, but a joyful one. The goal we work towards, the holiness given by the Lord God through our sanctification at Baptism, is a goal of love. Holiness is a manifestation of His love.