God and our freedom according to Jesus Sirach

Today’s first reading at Mass summarises, for me, quite clearly the esteem God has for our freedom. The text comes from the Old Testament book of Sirach, or Ecclesiasticus.

“If you choose you can keep the commandments, they will save you;
if you trust in God, you too shall live;
he has set before you fire and water
to whichever you choose, stretch forth your hand.
Before man are life and death, good and evil,
whichever he chooses shall be given him.
Immense is the wisdom of the Lord;
he is mighty in power, and all-seeing.
The eyes of God are on those who fear him;
he understands man’s every deed.
No one does he command to act unjustly,
to none does he give license to sin.”

Sir 15:15-20

While the text does not shy away from emphasising the consequences of (not) trusting in God, it does not claim that God demands that trust. God created man as a being with full freedom, including the freedom to choose his own path: “whichever he chooses shall be given him”. This freedom also influences how we should treat other people, especially people who have made different choices than we have. We can’t force anyone to adopt our choices.

But there is a catch: refraining from imposing our choices on others does not mean  that all choices are equal or equally good for people. The passage from Sirach also reminds us that God is aware of us and knows what we need, what is best for us. He does not say that anyone is free to act unjustly or to sin. While anyone is free to be unjust or to sin, these choices are not by definition good ones. God’s wisdom and care for us should inform our process of deciding what to do.

As in many other occasions, God is like a parent to us. A good parent respects their child’s freedom, even encourages the development of their capacity to think and act for themselves. But at the same time a parent knows what is best for their child, and while their well-informed and carefully made choices must be respected, because they are the choices of free human beings, a parent will sometimes advise against them. In those cases, it is good to include our parents’ advice in our choosing.

It is no different with God. He knows us, understands why we do what we do, but His wisdom is also immense. It is good to listen to what he has to say to us about justice and sin, and take it seriously. After all, how free are we if we don’t have all the information we need?

“Seeing with the eyes of the Lord” – Christmas message from the bishops of Utrecht

In their Christmas message, the archbishop and auxiliary bishops of Utrecht look back at the Holy Year of Mercy, urging us not to let the fruits of that Year go to waste. We should always try to look at others with Jesus’ eyes, as the logo if the Holy Year shows us.

Kardinaal%20Eijk%202012%20kapel%20RGB%204%20klein“At Christmas we celebrate that our God became visibly and tangibly among us in the Child of Bethlehem, our Lord Jesus Christ. Pope Francis has said about him, “Jesus Christ is the face of the Father’s mercy” (Misericordiae Vultus, 1). The Holy Father wrote these words when he announced the Holy Year of Mercy on 11 April 2015. This Holy Year began with the opening of the Holy Door in St. Peter’s Basilica in Rome, and subsequently with the opening of Holy Doors in all the world’s dioceses. In our Archdiocese of Utrecht, these were in Utrecht, Hengelo and Groenlo. The Holy Year is now ended, or perhaps we could say, whisked by. But we should be watchful that what the Holy Year of Mercy has brougth us, will not simply disappear. For this year has brought the Church – also in the Archdiocese of Utrecht – much that is good and encouraging.

mgr_%20hoogenboomAs bishops of the Archdiocese of Utrecht we are very grateful to the Pope for the past Holy Year of Mercy. Much has been received and shared in our parishes and establishments, in faith, hope and love. Much work has been done to make the Holy Year a reality in the liturgy, catechesis and charity. Both the spiritual and corporal works of mercy have been frequently highlighted and put into practice. People – young and old(er) – have received the sacrament of God’s mercy – the sacrament of Penance and Reconciliation, or Confession – and that is a source of great grace and joy.

One has confessed for the first time in his or her life, the other sometimes after many years. That confession could have taken place in the parish, during the World Youth Days in Krakow or during a pilgrimage, such as the one to Rome. As bishops we have emphasised to our priests, deacons and pastoral workers the importance of a good preparation for the sacrament of Penance and Reconciliation for children, before they make their First Holy Communion.

woortsWe are very grateful to our priests, deacons, religions, pastoral workers, coworkers, catechsists and all our volunteers for all the good and blessed work they have done for the success of the Holy Year of Mercy!

A high point in this Holy Year was without a doubt the pilgrimage that we made with some 2,000 people from all dioceses of the Dutch Church province to Rome, the ´eternal city´. Among them were some 200 pilgrims from the Archdiocese of Utrecht. That pilgrimage has deepened and enriched our faith and being Church. Especially noteworthy was the Eucharist celebrated on the ‘Dutch day’ (15 November) in St. Peter´s, followed by the welcome of Pope Francis and his address to the Dutch faithful. The Pope was happy and impressed by such a large and enthusiastic group of pilgrims from the Netherlands. He was moved when a Catholic refugee from Syria presented him with a booklet detailing what has been done in and by the Dutch dioceses and parishes for the reception of refugees.

As mentioned, the Holy Year is over. The Holy Doors are closed. But the door of God’s merciful love is not – that remains always open for us and all people! And from this love we Christians are and remain called to make God’s mercy tangible and visible, especially to those who are ignorant, helpless or poor. Our Lord Jesus keeps asking us to look, to see with His eyes.

logoIn the Eucharistic celebration on the Dutch day, Cardinal Eijk said, for that reason, that the logo of the Holy Year of Mercy, the logo that was especially designed in Rome for this Hole Year, should remain etched in our minds. After all, it is a striking logo that highlights so clearly that mercy is a key word for the Christian faith. This logo depicts Jesus carrying a man on his back. It is based on the parable told by Jesus in the fifteenth chapter of the Gospel according to Luke (15:1-10). This parable speaks of the shepherd with a hundred sheep of which one gets lost. The shepherd leaves the 99 in the wilderness to search for that one lost sheep.

We could wonder: who would leave 99 sheep in the wilderness to look for that one lost sheep?! Isn’t that shepherd taking a lot of risks?! Shouldn’t he be leaving to sheep to its fate? The parable was told by Jesus in this way on purpose to show how far God will go to search for people who have strayed from His paths and save them. For that reason God became man in Christ and made Himself the sacrifice, through His suffering and the cross, that was needed to expiate our guilt and return us to God.

When we look at the logo closely the following becomes clear: Jesus has two eyes, and the person He carries on His back as well. But no matter how often we count those eyes, there are always three. The designer did this in purpose to make us think. It indicates that Jesus and the suffering person that He is carrying on His back and saves, share one eye together, so to speak. The logo expresses the following:

In the first place the logo invites us to look at our neighbours with the eyes of our Lord Jesus, that is: with His merciful and forgiving love. We shouldn;t certainly be concerned about moral shortcomings, but then especially about our own. When it comes to others who cause us harm, let us then consider them with Jesus’ eyes. Try, as it were, to share one eye with Him. This is the message of the logo of the Holy Year of Mercy: as the Lord looks at us with loving and merciful eyes, so look at your neighbours and be prepared to forgive them when they have done you wrong, and offer them new chances when they show remorse.

This is frequently the advice of a spiritual counsellor or confessor to someone who struggles with the people around him, especially because they find it difficult to forgive them their unpleasant traits and habits : “try to look at him or her with the eyes of Jesus”.

This is helpful. When we commit ourselves conscously to this and pray to the Lord to let us look at our neighbours with His eyes, He will not remain silent and comes to us with His grace.

There is a second layer to the logo, a second message. Jesus sharing one eye with that person in need shows that He looks in mercy at our need, our difficulties, our pain and our sorrow, with our eyes, as it were. He can do so with our eyes because He Himself became man and freely submitted Himself to the conditions of our lives, which – to put it mildly – are not always advantageous. He experienced this Himself too. Jesus makes our need, pain and sorrow His own and looks at it with our eyes. This means that Jesus makes our life His own and He can do so more than anyone.

Jesus making our lives His own, is something He also says in Matthew 25:

“Whatever you did for one of these least brothers of mine, you did for me” (Matt. 25:40).

And there is more: in this context the logo also invites us to look at our neighbours in need with Jesus’ eyes of mercy, and the sense of compassion, and really make their lives our own.

I happily wish you, your loved ones and all people of good will a blessed Christmas and God’s blessing for the new year 2017! A new year to look at each other and others, to see with the eyes of our Lord Jesus, of whom we celebrate at Christmas that He came among us through His incarnation.

With His eyes he continues to look at us, for us with His endlessly merciful love.

Utrecht, Christmas 2016

+Willem Jacobus Cardinal Eijk
Archbishop of Utrecht

Msgr. Th. C. M. Hoogenboom
Auxiliary Bishop of Utrecht

Msgr. H. W. Woorts
Auxiliary Bishop of Utrecht

In the Vortex, empty parishes and poor priests? Some nuances

A recent episode of Michael Voris’ The Vortex about the Catholic Church in the Netherlands has led to some questions about whether it is really true that more than 1,000 parishes will close  in the coming decade and Dutch priests will have to find jobs in the secular world, or even become tenants of the few remaining faithful in a secular wasteland. Or so the tone of the piece comes across.

As ever, there is some truth in the matter, but the situation is somewhat more nuanced than suggested. In this post I want to  highlight some ofhe intricacies of the situations.

staatsieportret20kardinaal20eijkIt is true that the number of parishes in the Netherlands is decreasing. And it has been for some time now. But it is inaccurate to claim that parishes are shutting down. Rather, parishes are merging with their neighbours to create larger parish clusters or megaparishes. This happens in most Dutch dioceses, and it is an organisational change, virtually always triggered by financial reasons and the lack of priests. The exact form that these mergers take differs per diocese. In Groningen-Leeuwarden, where I live, the parishes are merging, but with local faith communities continuing to come together, sometimes without a church building of their own. Or so the diocese, and especially our former bishop, Msgr. de Korte, hopes. Priests are tasked to travel in their parishes to minister to the faithful. In the Archdiocese of Utrecht, the new megaparishes have socalled Eucharistic centers assigned, churches where Holy Mass is celebrated every Sunday, while other churches in the parish will host Mass less frequently. I have compared the two approaches, as promoted by Cardinal Wim Eijk (at right) and Bishop Gerard de Korte, here.

aa%20Staatsiefoto%20Mgr_%20Wiertz%201_06KLEINThe idea that priests may need to find jobs comes from a speech made by Bishop Frans Wiertz (at left) of Roermond in October. Speaking at an annual meeting of the diocese, he discussed the current state of affairs in the Church in the Netherlands, comparing it with the Church in other countries.  He also spoke about the financial side and described how the network of institutionalised social support, by the government but also by the Church, is now reaching its financial limits. While it is a good thing to support anyone who needs it, that support can not continue forever, or become a right for all. Quoting the bishop:

“A parallel development has been going on in our Church, in contrast to all those countries I have visited. Earlier this year I asked a parish priest in Sri Lanka how he managed his livelihood, who took care of it. He said, “The people here are too poor, they can’t afford it. And the bishop? How would he have to do it? He can’t pay all the priests.” So I asked him how he earned his daily rice. He said, “I just work.” He was a teacher at a school. On the side. So parish priest and at the same time teacher at a school. He did that for forty hours a week. He taught English, history and of course religion.

Dear people, this was also the situation in our country until about 1960. There was no set salary for priests then. In one prosperous parish the priest received a higher salary and in the other parish, which had nothing, he had to survive of the gifts that the people brought him. In the Middle Ages the priest had a garden and he had to grow his own vegetables, and he sometimes had some cattle as well. There are stories of parishes where the chickens flew through the church.

Of course, I do not want to return to that situation.But I do want to say that, analogous to the state, the Church introduced social arrangements: roughly the same salary for all priests. They count on that too. Parish councils take care of it. A solidarity arrangement was introduced. The diocese receives money from parishes to help other parishes, for example when rebuilding and painting is needed and there is no money for it. That all functions, as long as not everyone calls upon it. But when it has become a right, and the rich parishes also want to receive those 20 percent – I don’t know how high those percentages are – from the diocese – from other parishes – it no longer works.

I am strongly convinced that we need another form of financing in twenty years. And that priests must all be missionary then, and willing to contribute to the costs of their livelihood. If it isn’t necessary, that is fine by me. I also do not want to invoke it, but when you, as a missionary, are not willing to give something yourself, what kind of missionary are you?

This is a vision of the future. I am not saying it will be reality. I also do not say it needs to come in a hurry. We have the time. I think it will take at least 20 years… The people in the parishes will have to maintain their own church and also the priests, it can’t automatically come from somewhere else. I think that this is a future which we must at least acknowledge.”

Bishop Wiertz was speaking from his heart, as a bishop on the verge of retirement, and his speech was in many ways that of a bishop taking stock of the Church he is about to leave in the hands of another. He was certainly not painting a depressing image, or outlining some new policy. Taking inspiration from the flourishing churches he encountered on his travels abroad (Bishop Wiertz visits one of the countries where his diocese sponsors missionary and charitable activities every year), he wants to encourage the Church in the Netherlands to move forward into the future from a current situation which is, indeed, not wholly positive or even encouraging. The Michael Voris program which inspired this blog post is not wrong when it notes that there are problems. Howver, that does not mean that there are faithless wastelands where church bells once tolled, or poor priests plowing windswept fields just yet. And even if there were… we have faith, hope and love. Even a mustard seed of either can grow into something great.

On the death of Bishop Zichem

mgr_a_zichemWatching the Mass for the Dutch pilgrims in St. Peter’s yesterday, I noticed the mentioning of Bishop Aloysius Zichem in the bidding prayers, asking us to pray for his eternal rest. The Diocese of Paramaribo indeed announces the death of the first native bishop of the sole diocese of Suriname.

Bishop Karel Choennie writes:

“On Sunday 13 November, at 17:45, our beloved Monsignor Aloysius Zichem left us at the age of 83. Monsignor Zichem was ordained as bishop  on 7 February 1970  and has served the Roman Catholic community for 32 years with pastoral love and dedication as bishop of Paramaribo. After having suffering a stroke on 31 December 2002, he presented his resignation to the Church authorities in Rome, which was subsequently honourably granted to him in 2003.

For 14 years, Monsignor Zichem bore his suffering patiently and in silence, even while being meaningfully present among the faithful and in society. As bishop of Paramaribo, Monsignor Zichem not only lovingly gave himself for the Church and her members, but dedicated himself with heart and soul as an upright human being for our entire society. Especially during the great challenges in the history of our nation, Monsignor Zichem always had compassion with all of society and fully dedicated himself to maintaining justice, peace and harmony in the country he so loved.

Further information regarding mourning, farewell and burial will be announced.

Pray for him, that he may rest in peace with the merciful Father.

On behalf of the Roman Catholic community,
+Karel Choennie
Bishop of Paramaribo”

May he rest in peace.

“Be channels of mercy” – Pope Francis addresses Dutch pilgrims

It was the high point of a multi-day pilgrimage of some 2,000 Dutch faithful to Rome to conclude the Holy Year of Mercy. Holy Mass at St. Peter’s offered by Cardinal Eijk and other Dutch bishops, together with numerous priests and even almost 85-year-old Cardinal Adrianus Simonis, followed by a visit from Pope Francis, who addressed the pilgrims before shaking hands and greeting a number of pilgrims. Subsequently, the papal words were repeated in Dutch by a priest who had accompanied the Holy Father into St. Peter’s.

Before Pope Francis spoke, Cardinal Eijk addressed him in Italian. The English translation of his words follows below.

“Holy Father, we are here in Rome with more than two thousand pilgrims from the Netherlands. Your proclamation of the Holy Year of Mercy has resounded also in the Netherlands, in our dioceses and in our parishes. There have been celebrations of mercy in many churches, with Vespers and Adoration of the Blessed Sacrament, during which there was the opportunity for Confession. In this way many, including several young people, discovered or rediscovered the valuable sacrament of penance and reconcilation, an almost forgotten sacrament in the past half century in the Netherlands.

20161115_rome_nederlandsedag_ramonmangold_21

In addition, many in our dioceses and parishes have dedicated themselves to maniest the works of mercy in various ways, but especially towards immigrants. The Dutch Bishops’ Conference has called upon all Catholics to care for immigrants as volunteers in every possible way, according to their talents and gifts. The Conference has done so at the start of the Holy Year of Mercy through her Christmas letter Hospitable Netherlands. It is reason for great joy that many have answered this call.

Holy Father, the Conference has therefore decided to make an inventory of all the best practices by which our volunteers assist immigrants, so that our parishes and our charitable work groups can learn from each other and be inspired. It is a great joy to me to give you the first copy of the the booklet, also entitled Hospitable Netherlands, which contains aforementioned best practices. Of course this booklet is written in Dutch, but we have considered you a little bit by translating the explanation of the maps of the dioceses and the icons used in this booklet into Italian.

Holy Father, on behalf of all the Dutch pilgrims gathered here I thank you for proclaiming the Holy Year of Mercy and also for receiving us so generously. We promise to also pray for your intenties, especially in these days. Holy Father, A thousand times thank you for everything.”

As the Holy Father approached the dais to speak, he was interrupted by a little boy presenting him with a bunch of yelow tulips. Of course the Pope stepped back and accepted the gift. Children come first.

15000125_1359656757379258_1868715929505723440_o

 

The full text of Pope Francis’ words, delivered in Italian, is available in Dutch here, and my translation follows below:

“Dear brothers and sisters,

It is a joy for me to greet you in the Basilica of St. Peter, on the occasion of the “Dutch day” in the Holy Year of Mercy. It is good that you have come together here, in a joint pilgrimage to Rome, with shepherds and faithful from all Dutch dioceses. In this way you express the vitality and community of the Church in the Netherlands and her unity with the Successor of Peter.

The Holy Year invites us to an even closer bond with Jesus Christ, the face of the Father’s mercy. It is impossible to ever fully understand this great mystery of God’s love! It is the source of our salvation: the entire world, every one of us needs mercy. It is this what saves us, gives us life, recreates us into true sons and daughters of God. And this salvific goodness of God can be experienced in a special way in the sacrament of Penance and Reconciliation. Confession is the place where we receive the gift of God’s forgiveness and mercy. There the transformation of each of us begins, and also the transformation of the life of the Church.

15068412_798474200292861_8978016208851700255_o

I therefore encourage you to open your hearts and let yourself be transformed by God’s mercy. In this way you will in turn become implements of mercy. Once embraced by the merciful Father who always grants us His forgiveness, you will be enabled to witness of His love in everyday life. The men and women of today thirst for God, they thirst for His goodness and love. And you too, as “channels” of mercy, can help to quench this thirst. There are so many people you can help to rediscover Christ, the Saviour and Redeemer of mankind! As missionary disciples of Jesus you can “irrigate” society with the proclamation of the Gospel and with your love for your neiggbour, especially for the poorest and those people who have no one left but themselves.

I entrust you all and the entire Church in the Netherlands to the motherly protection of Blessed Mary, Mother of Mercy, and gladly give you my blessing. And please, pray also for me.”

 Photo credit: [1] Ramon Mangold, [2]AFP/Zenit, [3] Bisdom Roermond

For the Dutch in Rome, a bishop of their own

img003
Bishop Hurkmans gives the homily at the Church of the Frisians on 30 October.

A journey begun in May of this year saw its conclusion today, with the official installation of Bishop Antoon Hurkmans as rector of the church of Saints Michael and Magnus, better known as the Church of the Frisians, the Dutch national church in Rome.

 

Following his early retirement from the Diocese of ‘s-Hertogenbosch, Bishop Hurkmans had initially expected to retire to his native village of Someren, where he would see how he could assist in the local parish. But then came word from Rome, where Fr. Tiemen Brouwer OP expressed his wish to decrease his workload. The rector of the Church of the Frisians wanted to retire after nine years running the parish centered on the outskirts of St. Peter’s Square. Enter the bishops, who were to select a successor. In Bishop Hurkmans’ own words:

“I unexpectedly learned that the bishops were looking for a new rector for the Church of the Frisians in Rome. The news struck a cord with me immediately. Is this my future? Without reservations, without asking too many questions, without wanting all kinds of things, I offered myself for this duty. The bishops then decided to suggest me as a candidate. This meant that I was faced with perhaps the greatest change in my life. To Rome! A different culture, a different language and back to basic pastoral care. Confident and with joy, as I can write now, I take on this challenge. It gives me the chance to really let go of the diocese and give my successor, Msgr. de Korte, all necessary room. And Rome was familiar enough for me that I had soon found an appartment and a community at Santa Maria dell’Anima, where I feel at home. The language is still a challenge, a project of years. And, let me say, a healthy mission.”

While the Dutch bishops can suggest a parish priest for the Church of the Frisians, the actual appointment is made by the Vicariate of Rome, one of the two major subdivisions of the Diocese of Rome.

Ever since the beginning of his priesthood, the bishop emeritus of ‘s-Hertogenbosch had always had the wish to go abroad, but that never happened. After his first posting as a parish priest, he became rector of the diocesan seminary, vicar general and then bishop.

Bishop Hurkmans was installed by the president of the Dutch Bishops’ Conference, Rotterdam’s Bishop Hans van den Hende. The installation Mass, which was the Mass for the feast of Saint Willibrord, patron of the Dutch Church province, was streamed live on Dutch television and may be watched here. Bishop Hurkmans expressed his feelings at his new tasks by saying, “It is a privilege to be this close to Peter.”

As for the future, while there are new duties, there is still a sense of retirement for Bishop Hurkmans. A much-desired return to simple pastoral care, as he himself expressed.

“I will be in the church every morning, where everyone is welcome to enter, to say hello, to speak in their mother tongue for a while, to share some of their life history, I will be there to listen.”

And,

“I shouldn’t be working or doing too much there, but by simply being there I can make a big difference.”

Fr. Brouwer, then, remains in Rome as a confessor attached to the Papal Basilica of St. Paul Outside-the-Walls.

Pope in Sweden – the Dutch translations

In this post I have collected my translations of the various homilies and addresses given by Pope Francis during his short visit to Sweden. Perhaps needlessly said, apart from this paragraph, the post will consist of Dutch text.

14918917_10153849375235723_6517291123125650450_o

Homilie tijdens de oecumenische gebedsdienst in Lund:

“”Blijf in mij zoals ik in u” (Joh. 15:4). Deze woorden, uitgesproken door Jezus bij het Laatste Avondmaal, laten ons een blik werpen in het hart van Christus, kort voor Zijn ultieme offer aan het kruis. We kunnen Zijn hart voelen kloppen met liefde voor ons en Zijn verlangen voor eenheid onder allen die in Hem geloven. Hij vertelt ons dat Hij de ware wijnstok is en wij de ranken die, net zoals Hij één is met de Vader, één met Hem moeten zijn, willen we vrucht dragen.

Hier in Lund, tijdens deze gebedsdienst, willen wij ons gezamenlijk verlangen laten zien om één te blijven met Christus, zodat we leven hebben. We vragen Hem: “Heer, help ons in uw genade om dichter met U verenigd te zijn en zo, samen, een effectievere getuigenis te geven van geloof, hoop en liefde.” Dit is ook een moment om God te danken voor het werk van onze vele broeders en zusters van verschillende kerkelijke gemeenschappen die weigerden genoeg te nemen met verdeeldheid, maar in plaats daarvan de hoop op verzoening van allen die in de ene Heer geloven levend hielden.

Als katholieken en Lutheranen zijn we een gezamenlijke weg van verzoening gegaan. Nu, in de context van de herdenking van de Reformatie van 1517, hebben we een nieuwe kans om een gezamenlijke weg te kiezen, één die in de afgelopen vijftig jaar vorm heeft gekregen in de oecumenische dialoog tussen de Lutherse Wereldfederatie en de Katholieke Kerk. Ook wij kunnen geen genoegen nemen met de verdeeldheid en afstand die onze scheiding tussen ons geschapen heeft. Wij hebben de kans een kritiek moment van onze geschiedenis te repareren door voorbij de controverses en meningsverschillen, die ons er vaak van hebben weerhouden elkaar te begrijpen, te gaan.

Jezus zegt ons dat de Vader de “wijngaardenier” is (vg. vers 1) die de wijnstok verzorgt en snoeit om te zorgen dat die meer vrucht draagt (vg. vers 2). De Vader heeft steeds zorg voor onze relatie met Jezus, om te zien of we werkelijk één met Hem zijn (vg. vers 4). Hij waakt over ons, en Zijn blik van liefde zet ons aan ons het verleden te zuiveren en in het heden te werken om een toekomst van eenheid tot stand te brengen, die Hij zozeer verlangt.

Ook wij moeten met liefde en eerlijkheid naar ons verleden kijken, fouten herkennen en vergeving zoeken, want God alleen is onze rechter. Met dezelfde eerlijkheid en liefde moeten we inzien dat onze verdeeldheid ons scheidt van de oorspronkelijke intuïtie van het volk van God, dat van nature verlangt één te zijn, en dat die verdeeldheid historisch bestendigd werd door de machthebbers van deze wereld, en niet zozeer het gelovige volk, dat altijd en overal met zekerheid en liefde door zijn Goede Herder geleid moet worden. Zeker, er was aan beide zijden een oprechte wil om het ware geloof te belijden en te behouden, maar tegelijkertijd weten we dat we in onszelf zijn opgesloten door angst voor of vooroordeel over het geloof dat anderen met een ander accent en taal belijden. Zoals Paus Johannes Paulus II zei: “We moeten niet toestaan dat wij worden geleid door de intentie onszelf te willen benoemen als rechters van de geschiedenis, maar alleen door de motivatie om beter te willen begrijpen wat er is gebeurd en om boodschappers van de waarheid te worden” (Brief aan Kardinaal Johannes Willebrands, President van het Secretariaat voor de Christelijke Eenheid, 31 oktober 1983). God is de wijngaardenier, die de wijnrank met immense liefde verzorgd en beschermd; laten wij geraakt zijn door Zijn waakzame blik. Het enige dat Hij verlangt is dat wij als levende ranken in Zijn Zoon Jezus blijven. Met deze nieuwe blik op het verleden beweren we niet een onpraktische correctie op wat er gebeurd is te willen realiseren, maar “het verhaal anders te vertellen” (Luthers-Rooms Katholieke Commissie over de Eenheid, Van Conflict naar Eenheid, 17 juni 2013, 16).

Jezus herinnerert ons eraan: “Los van Mij kunnen jullie niets” (vers 5). Hij is degene die ons onderhoudt en ons aanmoedigt manieren te vinden om onze eenheid steeds zichtbaarder te maken. Zeker, ons verdeeldheid is een enorme bron van lijden en onbegrip geweest, maar het heeft ons er ook toe geleid eerlijk te erkennen dat we zonder Hem niets kunnen; zo heeft het ons in staat gesteld bepaalde aspecten van ons geloof beter te begrijpen. Dankbaar erkennen we dat de Reformatie geholpen heeft de Heilige schrift een meer centrale plaats te geven in het leven van de Kerk. Door het gezamenlijk luisteren naar het woord van God in de Schrift zijn er belangrijke stappen voorwaarts gezet in de dialoog tussen de Katholieke Kerk en de Lutherse Wereldfederatie, wiens vijftigste verjaardag we nu vieren. Laten we de Heer vragen dat Zijn woord ons bijeen mag houden, want het is een bron van voeding en leven; zonder de inspiratie van het woord kunnen we niets.

De geestelijk ervaring van Maarten Luther daagt ons uit ons te herinneren dat wij zonder God niets kunnen. “Hoe kan ik een genadige God verkrijgen?” Deze vraag achtervolgde Luther. De vraag van een rechtvaardige relatie met God is in feite de bepalende vraag voor ons leven. Zoals we weten ontmoette Luther die genadige God in het goede nieuws van Jezus, mensgeworden, gestorven en verrezen. Met het concept van sola gratia herinnert hij ons eraan dat God altijd het initiatief neemt, nog voor enige menselijke reactie, zelfs als Hij dat antwoord wil opwekken. De rechtvaardigingsleer drukt zo de essentie van het menselijke bestaan tegenover God uit.

Jezus spreekt voor ons als onze bemiddelaar voor de Vader; Hij vraagt Hem dat Zijn leerlingen één mogen zijn, “zodat de wereld kan geloven” (Joh. 17:21). Dat geeft ons troost en inspireert ons om één te zijn met Jezus, en daarom te bidden: “Geef ons de gave van eenheid zodat de wereld kan geloven in de kracht van uw barmhartigheid”. Dit is de getuigenis die de wereld van ons verwacht. Wij christenen zullen geloofwaardige getuigen van de barmhartigheid zijn in zoverre dat vergeving, vernieuwing en verzoening dagelijks onder ons worden ervaren. Samen kunnen wij Gods barmhartigheid verkondigen en zichtbaar maken, concreet en met vreugde, door de waardigheid van ieder persoon hoog te houden en te bevorderen. Zonder deze dienst aan en in de wereld is het christelijk geloof onvolledig.

Als Lutheranen en katholieken bidden wij samen in deze kathedraal, in het bewustzijn dat we zonder God niets kunnen. Wij vragen Zijn hulp om levende ledematen te zijn, blijvend in Hem, steeds met behoefte aan Zijn genade, zodat we samen Zijn woord aan de wereld kunnen geven, die zijn tedere liefde en barmhartigheid zo nodig heeft.”

Gezamenlijke verklaring ter gelegenheid van de gezamenlijke Katholiek-Lutheraanse herdenking van de Reformatie:

cwgqncmwgaehs-0

“”Laten we met elkaar verbonden blijven, jullie en Ik, want zoals een rank geen vrucht kan dragen uit eigen kracht, maar alleen als ze verbonden blijft met de wijnstok, zo kunnen ook jullie geen vrucht dragen als je niet met Mij verbonden blijft” (Johannes 15:4).

Met dankbare harten

Met deze Gezamenlijke Verklaring drukken wij vreugdevolle dankbaarheid aan God uit voor dit moment van gezamenlijk gebed in de kathedraal van Lund, aan het begin van het jaar waarin we het vijfhonderdste jubileum van de Reformatie herdenken. Vijftig jaar aanhoudende en vruchtbare oecumenische dialoog tussen katholieken en Lutheranen heeft ons geholpen vele verschillen te overbruggen, en heeft ons wederzijds begrip en vertrouwen versterkt. Tegelijkertijd zijn we dichter tot elkaar gekomen door de gezamenlijke dienst aan onze naasten – vaak in situaties van lijden en vervolging. Door dialoog en gedeelde getuigenis zijn we niet langer vreemden. We hebben veeleer geleerd dat wat ons verenigdt groter is dan wat ons scheidt.

Van conflict naar gemeenschap

Hoewel we ten diepste dankbaar zijn voor de geestelijke en theologische gaven van de Reformatie, belijden en betreuren we voor Christus ook dat Lutheranen en katholieken de zichtbare eenheid van de Kerk hebben beschadigd. Theologische verschillen gingen samen met vooroordelen en conflicten, en religie werd een instrument voor politieke doeleinden. Ons gezamenlijk geloof in Jezus Christus en ons doopsel vereist van ons een dagelijkse bekering, waarmee we de historische meningsverschillen en conflicten die het dienstwerk van de verzoening verhinderden van ons afwerpen. Hoewel het verleden niet verandert kan worden, kan wat er herinnert wordt en hoe het wordt herinnert wel veranderen. Wij bidden voor de genezing van onze wonden en van de herinneringen die ons beeld van de ander blokkeren. We verwerpen nadrukkelijk alle haat en geweld, in het verleden en heden, vooral wanneer uitgevoerd in de naam van religie. Vandaag horen we het gebod van God om alle strijd aan de kant te zetten. We erkennen dat we, bevrijd door genade, voorwaarts gaan naar de eenheid waartoe God ons steeds roept.

Onze toewijding aan gezamenlijke getuigenis

Nu we die periode in de geschiedenis als een last achter ons laten, beloven wij plechtig samen te getuigen van Gods barmhartige genade, zichtbaar in de gekruisigde en verrezen Christus. In het bewustzijn dat de manier waarop wij ons tot elkaar verhouden onze getuigenis van het Evangelie vorm geeft, wijden wij ons toe aan de verdere groei van gemeenschap, geworteld in het doopsel, terwijl we proberen de overblijvende obstakels die volledige eenheid nog verhinderen te verwijderen. Christus verlangt dat we één zijn, zodat de wereld kan geloven (vg. Joh. 17:21).

Vele leden van onze gemeenschappen verlangen ernaar de Eucharistie aan één tafel te ontvangen als een concrete uitdrukking van volledige eenheid. Wij ervaren de pijn van degenen die hun hele leven delen, behalve de verlossende aanwezigheid van God aan de Eucharistische tafel. Wij erkennen onze gezamenlijke pastorale verantwoordelijkheid om een antwoord te geven op de geestelijke dorst en honger van onze mensen om één te zijn in Christus. Wij verlangen ernaar dat deze wond in het Lichaam van Christus zal genezen. Dit is het doel van onze oecumenische inspanningen, die we willen bevorderen, ook door onze toewijding aan de theologische dialoog te hernieuwen

We bidden tot God dat katholieken en Lutheranen samen zullen kunnen getuigen van het Evangelie van Jezus Christus, en de mensheid uitnodigen het goede nieuws van Gods verlossende handelen te horen en ontvangen. We bidden tot God om inspiratie, aanmoediging en kracht zodat we naast elkaar kunnen staan in het dienstwerk, de menselijke waardigheid en rechten hooghouden, met name van de armen, werken voor gerechtigheid en alle vormen van geweld afwijzen. God roept ons op allen die verlangen naar waardigheid, gerechtigheid, vrede en verzoening nabij te zijn. Vandaag in het bijzonder verheffen we onze stemmen voor een einde aan het geweld en extremisme dat zo vele landen en gemeenschappen, en talloze zusters en broeders in Christus, treft. We sporen Lutheranen en katholieken aan om samen te werken in het ontvangen van de vreemde, degenen die gedwongen zijn te vluchten vanwege oorlog of vervolging te hulp te komen, en de rechten van vluchtelingen en asielzoekers te verdedigen.

Meer dan ooit beseffen we dat ons gezamenlijk dienstwerk in deze wereld moet reiken tot aan Gods scheppen, die lijdt onder uitbuitingen en de gevolgen van onverzadelijke hebzucht. We erkennen het recht van toekomstige generaties om te genieten van Gods wereld in al haar potentieel en schoonheid. We bidden voor een omslag in harten en hoofden die leidt tot een liefdevolle en verantwoordelijke zorg voor de schepping.

Eén in Christus

Op deze gunstige gelegenheid drukken wij onze dankbaarheid uit aan onze broeders en zusters die de verschillende christelijke wereldgemeenschappen en broederschappen vertegenwoordigen die hier aanwezig zijn en zich aansluiten bij ons gebed. Nu we ons opnieuw toewijden aan de beweging van conflict naar gemeenschap, doen we dat als ledematen van het ene Lichaam van Christus, waarin we door het doopsel zijn opgenomen. We nodigen onze oecumenische partners uit ons aan onze verplichtingen te herinneren en ons te bemoedigen. We vragen hen voor ons te blijven bidden, met ons op weg te gaan en ons te ondersteunen in het uitvoeren van de gebedsvolle verplichtingen die wij vandaag uitspreken.

Oproep aan katholieken en Lutheranen in de wereld

Wij roepen alle Lutherse en katholieke parochies en gemeenschappen op om stoutmoedig en creatief, vol vreugde en hoop te zijn in hun toewijding om de grote reis voor ons voort te zetten. In plaats van conflicten uit het verleden, zal Gods geschenk van eenheid onder ons de samenwerking leiden en onze solidariteit verdiepen. Door dichter in het geloof tot Christus te komen, door samen te bidden, door naar elkaar te luisteren, door de liefde van Christus voor te leven in onze relaties, zullen wij, katholieken en Lutheranen, onszelf openstellen voor de kracht van de Drieëne God. Geworteld in Christus en van Hem getuigend vernieuwen wij onze vastberadenheid om trouwe voorboden te zijn van Gods grenzeloze liefde voor de hele mensheid.”

Toespraak tijdens het Oecumenisch evenement in Malmö Arena:

14939566_10153850168870723_2952759365792262173_o

“Ik dank God voor deze gezamenlijke herdenking van het vijfhonderste jubileum van de Reformatie. We gedenken dit jubileum met een hernieuwde geest en erkennen dat de christelijke eenheid een prioriteit is, omdat we weten dat er meer is dat ons verenigt dan ons scheidt. De weg die we gegaan zijn om die eenheid te bereiken is zelf een groot geschenk dat God ons geeft. Met deze hulp zijn we vandaag hier bijeen gekomen, Lutheranen en katholieken, is een geest van broederschap, om onze blik te richten op de ene Heer, Jezus Christus.

Onze dialoog heeft ons geholpen te groeien in wederzijds begrip; het heeft wederzijds vertrouwen bevordert en ons verlangen om verder te gaan naar volledige eenheid bevestigd. Eén van de vruchten van deze dialoog is de samenwerking tussen verschillende organisaties van de Lutherse Wereldfederatie en de Katholieke Kerk. Dankzij deze nieuwe sfeer van begrip zullen Caritas Internationalis en de World Service van de Lutherse Wereldfederatie vandaag een gezamenlijk overeengekomen verklaring ondertekenen die gericht is op het ontwikkelen en versterken van een geest van samenwerking ter bevordering van de menselijke waardigheid en sociale gerechtigheid. Ik groet van harte de leden van beide organisaties; in een wereld die door oorlogen en conflicten uit elkaar getrokken wordt, zijn en blijven zij een lichtend voorbeeld van toewijding tot en dienst aan de naaste. Ik moedig u aan voort te gaan op de weg van samenwerking.

Ik heb aandachtig geluisterd naar de mensen die getuigenis hebben gegeven, hoe zij te midden van zoveel uitdagingen dagelijks hun leven toewijden aan het opbouwen van een wereld die steeds meer wil reageren op het plan van God, onze Vader. Pranita sprak over de schepping. De schepping zelf is duidelijk een teken van Gods grenzeloze liefde voor ons. Als gevolg kunnen de geschenken van de natuur ons tot het overwegen van God aanzetten. Ik deel je zorg over het misbruik dat onze planeet, ons gezamenlijk thuis, schaadt en ernstige gevolgen heeft voor het klimaat. Zoals we in ons, in mijn land zeggen: “Uiteindelijk zijn het de armen die de kosten betalen voor ons feesten”. Zoals jij terecht opmerkte hebben zij de grootste impact op degenen die het meest kwetsbaar en behoeftig zijn; zij worden gedwongen te emigreren om aan de gevolgen van klimaatverandering te ontsnappen. Wij allemaal, en wij christenen in het bijzonder, zijn verantwoordelijk voor de bescherming van de schepping. Onze manier van leven en ons handelen moet altijd overeenstemmen met ons geloof. Wij zijn geroepen harmonie op te wekken in onszelf en met anderen, maar ook met God en Zijn handwerk. Pranita, ik moedig je aan vol te houden in je toewijding in naam van ons gezamenlijk thuis. Dank je!

Mgr. Hector Fabio vertelde ons over het gezamenlijk werk van katholieken en Lutheranen in Colombia. Het is goed om te weten dat christenen samenwerken om gemeenschappelijke en maatschappelijke processen van algemeen belang op te starten. Ik vraag jullie in het bijzonder te bidden voor dat grootse land, zodat, door middel van de samenwerking van iedereen, de vrede, waar zo naar verlangd wordt en die zo nodig is voor een menswaardig samenleven, eindelijk kan worden behaald. En omdat het menselijk hart, als het naar Jezus kijkt, geen grenzen kent, moge het dan een gebed zijn dat verder reikt, en al die landen omvat waar ernstige conflicten voortduren.

Marguerite maakt ons bewust van de hulp aan kinderen die het slachtoffers zijn van wreedheid en het werk voor de vrede. Dit is zowel bewonderenswaardig en een oproep om de talloze situaties van kwetsbaarheid van zo vele personen die zich niet kunnen laten horen serieus te nemen. Wat jij als missie beschouwd is een zaadje, een zaadje dat overvloedig vrucht draagt, en vandaag, dankzij dat zaadje, kunnen duizenden kinderen studeren, groeien en in goede gezondheid leven. Je hebt geïnvesteerd in de toekomst! Dank je! En ik ben dankbaar dat je zelfs nu, in ballingschap, een boodschap van vrede blijft verspreiden. Je zei dat iedereen die jou kent denkt dat wat je doet gek is. Natuurlijk, het is de gekte van de liefde voor God en onze naaste. We hebben meer van die gekte nodig, verlicht door het geloof en vertrouwen op de voorzienigheid van God. Blijf werken, en moge die stem van hoop die je aan het begin van je avontuur hebt gehoord, en je investering in de toekomst, je eigen hart en de harten van vele jonge mensen blijven raken.

Rose, de jongste, gaf een werkelijk ontroerende getuigenis. Ze heeft gebruik kunnen maken van het sporttalent dat God haar gaf. In plaats van haar energie te verspillen in negatieve situaties heeft ze voldoening gevonden in een vruchtbaar leven. Luisterend naar jouw verhaal, dacht ik aan de levens van zoveel jonge mensen die verhalen als het jouwe zouden moeten horen. Ik wil dat iedereen weet dat ze kunnen ontdekken hoe prachtig het is om kinderen van God te zijn en wat een privilege het is om door Hem geliefd en gekoesterd te zijn. Rose, ik dank je vanuit mijn hart voor jouw werk en toewijding om andere vrouwen aan te moedigen om weer naar school te gaan, en voor het feit dat je dagelijks bidt voor vrede in de jonge staat Zuid-Sudan, die dat zo erg nodig heeft.

En na het horen van deze krachtige getuigenissen, die ons deden nadenken over onze eigen levens en hoe we reageren op de noodsituaties overal om ons heen, wil ik al die regeringen danken, die vluchtelingen helpen, alle regeringen die ontheemde mensen asielzoekers helpen. Alles dat gedaan wordt om deze mensen in nood te helpen is een groots gebaar van solidariteit en een erkenning van hun waardigheid. Voor ons christenen is het prioriteit om erop uit te gaan en de verstotenen – want zij zijn werkelijk verstoten uit hun thuislanden – en de gemarginaliseerden van onze wereld te ontmoeten, en de tedere en barmhartige liefde van God, die niemand afwijst en iedereen accepteert, voelbaar te maken. Wij christenen zijn vandaag geroepen om actieve deelnemers te zijn in de revolutie van tederheid.

Straks horen we de getuigenis van Bisschop Antoine, die in Aleppo woont, een stad die op de knieën gedwongen is door de oorlog, een plaats waar zelfs de meest fundamentele rechten met minachting worden behandelt en vertrapt. In het nieuws horen we elke dag over het afschuwelijke lijden vanwege de strijd in Syrië, door dat conflict in ons geliefde Syrië, die nu al meer dan vijf jaar duurt. Te midden van zoveel verwoesting is het werkelijk heldhaftig dat mannen en vrouwen daar gebleven zijn om materiële en geestelijke hulp te bieden aan de noodlijdenden. Het is ook bewonderenswaardig dat jij, beste broeder Antoine, blijft werken tussen zulk gevaar om ons te kunnen vertellen over de tragische omstandigheden van het Syrische volk. We houden ieder van hen in onze harten en gebeden. Laten we de genade van oprechte bekering afsmeken over de verantwoordelijken voor het lot van de wereld, voor die regio en voor allen die daar ingrijpen.

Beste broeders en zusters, laat ons niet ontmoedigd raken tegenover vijandigheid. Moge de verhalen, de getuigenissen die we hebben gehoord, ons motiveren en ons een nieuwe impuls geven om steeds nauwer samen te werken. Als we weer thuiskomen, mogen we dan een toewijding meebrengen om dagelijkse gebaren van vrede en verzoening te maken, om moedige en trouwe getuigen van christelijke hoop te zijn. En zoals we weten, de hoop stelt ons niet teleur! Dank u!”

Homilie in de Mis voor Allerheiligen:

“Vandaag vieren we met de hele Kerk het hoogfeest van Allerheiligen. Hiermee herdenken we niet alleen hen die in de loop der eeuwen heiligverklaard zijn, maar ook onze vele broeders en zusters die, op een stille en onopvallende wijze, hun christelijk leven hebben geleefd in de volheid van geloof en liefde. Onder hen zijn zeker vele van onze verwanten, vrienden en bekenden.

Dit is voor ons dan een viering van heiligheid. Een heiligheid die niet zozeer te zien is in grote daden of buitengewone gebeurtenissen, maar veeleer in dagelijkse trouw aan de eisen van ons doopsel. Een heiligheid die bestaat in de liefde voor God en de liefde voor onze broeders en zusters. Een liefde die trouw blijft tot het punt van zelfopoffering en volledige toewijding aan anderen. We denken aan de levens van al die moeders en vaders die zich opofferen voor hun gezinnen en bereid zijn – ook al is dat niet altijd makkelijk – van zoveel dingen af te zien, zoveel persoonlijke plannen en projecten.

Maar als er één ding typisch is voor de heiligen, is het dat zij daadwerkelijk gelukkig zijn. Zij hebben het geheim van authentiek geluk ontdekt, dat diep in de ziel ligt en zijn bron heeft in de liefde van God. Daarom noemen we de heiligen zalig. De Zaligsprekingen zijn hun weg, hun doel richting het thuisland. De Zaligsprekingen zijn de weg van het leven die de Heer ons leert, zodat wij in Zijn voetstappen kunnen volgen. In het Evangelie van de Mis van vandaag hoorden we hoe Jezus de Zaligsprekingen verkondigde aan een grote menigte op de heuvel bij het Meer van Galilea.

De Zaligsprekingen zijn het beeld van Christus en als gevolg van elke christen. Ik zou er hier slechts één willen noemen: “Zalig die zachtmoedig zijn”. Van zichzelf zegt Jezus: “Kom bij Mij in de leer, omdat Ik zachtmoedig ben en eenvoudig van hart” (Matt. 11:29). Dit is zijn geestelijk portret en het onthult de overvloed van Zijn liefde. Zachtmoedigheid is een manier van leven en handelen die ons dichter bij Jezus en elkaar brengt. Het stelt ons in staat alles dat ons verdeelt en vervreemd aan de kant te zetten, en steeds nieuwe manieren te vinden om verder te gaan op de weg van eenheid. Zo was het met de zonen en dochters van dit land, waaronder de heilige Maria Elisabeth Hesselblad, kortgeleden heiligverklaard, en de heilige Birgitta van Vadstena, mede-patrones van Europa. Zij hebben gebeden en gewerkt om banden van eenheid en broederschap tussen christenen te smeden. Een zeer sprekend teken hiervan is dat we hier in uw land, getekend als het is door het naast elkaar leven van vrij verschillende volkeren, samen het vijfde eeuwfeest van de Reformatie herdenken. De heiligen brengen verandering tot stand door zachtmoedigheid van het hart. Met die zachtmoedigheid komen wij tot het begrip van de grootsheid van God en aanbidden we Hem met oprechte harten. Zachtmoedigheid is de houding van hen die niets hebben te verliezen, omdat hun enige rijkdom God is.

Op een bepaalde manier zijn de Zaligsprekingen de identiteitskaart van de christen. Zij identificeren ons als volgelingen van Jezus. Wij zijn geroepen zalig te zijn, volgers van Jezus te zijn, de problemen en angsten van onze tijd het hoofd te bieden met de geest en liefde van Jezus. Zo moeten wij in staat zijn nieuwe situaties te herkennen en beantwoorden met verse geestelijke energie. Zalig zijn zij die trouw blijven terwijl zij het kwaad verdragen dat anderen hen toebrengen, en hen vergeven vanuit hun hart. Zalig zijn zij die in de ogen kijken van de verlatenen en gemarginaliseerden, en hen hun nabijheid laten zien. Zalig zijn zij die God in ieder persoon zien, en hun best doen om anderen Hem ook te laten ontdekken. Zalig zijn zij die ons gezamenlijk thuis beschermen en verzorgen. Zalig zijn zij die afzien van hun eigen gemak om anderen te helpen. Zalig zijn die bidden en werken voor de volledige eenheid tussen christenen. Dit zijn allemaal boodschappers van Gods barmhartigheid en tederheid, en zij zullen zeker van Hem hun verdiende loon ontvangen.

Beste broeders en zusters, de oproep tot heiligheid is aan iedereen gericht en moet van de Heer ontvangen worden in een geest van geloof. De heiligen moedigen met hun levens en voorspraak bij God aan, en wijzelf hebben elkaar nodig als we heiligen willen zijn. Elkaar helpen heiligen te worden! Laat ons samen de genade afsmeken om deze oproep met vreugde te ontvangen en mee te werken en de vervulling ervan. Aan onze hemelse Moeder, Koningin van Alle Heiligen, vertrouwen we onze intenties toe en de dialoog gericht op de volledige eenheid van alle christenen, zodat wij gezegend mogen zijn in ons streven en heiligheid in eenheid mogen behalen.”

Photo credit: CNS/Paul Haring