For Advent, Bishop Bonny looks to the martyrs of Algeria

Today, nineteen martyrs of the faith will be beatified in Algeria. It’s a varied group of priests, religious sisters and a bishop and their martyrdom is not an ancient event. Rather, they were killed for being Christians in living memory, in te last decade of the 20th century.

In his Advent letter, Bishop Johan Bonny of Antwerp presents us one of the soon-to-be Blesseds. Belgian-born White Father Charles Deckers. He, the bishop says, provides a modern face to Advent, a time of hope and expectation. These are what motivated Fr. Charles and the other martyrs in life, and these still remain.

bonny“What are we waiting for? A justifiable question. Every year it is Advent. Every year we dream about peace and reconciliation. Every years we read pages full of hope and expectation in the Prophets. Every year we construct a nativity scene with a child in the manger. Not once do we feel that those expectations are unnecessary or outdated. On the contrary, year after year current events bring new disappointments or challenges. Our greatest expectations still remain hidden as seeds in the earth, waiting for a better season.

In the middle of Advent, on 8 December, the Antwerp-born White Father Charles Deckers will be beatified in Oran, Algeria, together with eighteen other martyrs. This group of Algerian martyrs also includes a bishop, six sisters, three other White Father and seven Trappists. We know the latter from the movie Des Hommes et de Dieux.

Charles Deckers was born in Antwerp on 26 December 1924. He follows his secondary education at the college of Our Lady. During the Second World War the Jesuits implore their students to aid the needy inhabitants of the city. It marks Charles Deckers for life. After his secondary education he decides to become a missionary in Africa. He ends up in Algeria, then still a French colony. He studies Islam and learns both Arabic and Berber. In Tizi Ouzou, where he lives and works for the longest time, he has a special eye for the young. He establish a technical school where young people can learn a profession. During the Algerian War (1954-1962) he does everything to prevent young people from joining extremist or violent groups. Because the civil authorities do no appreciate his impact on Algeria’s youth, he is forced to leave the country in 1977.

He remains abroad for ten years: five years in Brussels and five years in Yemen. In Brussels he takes part in the establishment of El Kalima, a centre of encounter and dialogue between Christians and Muslims. He is finally able to return to Algeria in 1987. As priest he is attached to the Basilica of Notre-Dame d’Afrique in the capital Algiers. Again, he works for encounter and dialogue, especially among the young. And again, he establishes a polytechnic.

After 1990, political tensions in Algeria steadily increase. Fundamentalist Muslim groups commit deathly attacks against anyone working for peace and reconciliation in the country. Violence against Christians also increases. Despite the threats, most priests and religious decide to remain in the country. Charles Deckers also wants to stay, out of solidarity with the persecuted Christians and his threatened Muslim friends. It is a conscious decision, supported by a deep spirituality. On 26 December 1994 he celebrates his 70th birthday in Algiers. Days later he leaves for Tizi Ouzou, to visit his brother priests. Less than half an hour after his arrival a group of armed commandos break into the building and kill the four White Fathers present, among them Charles Deckers.

Expectation is not giving in to despair or bitterness. It is continued hope for what seems impossible.

After all, humanity’s most beautiful expectations are still hidden like seeds in the earth, waiting for better seasons. When will that hidden seed be able to sprout, grow and flower? It is an open question.

This year, the martyrs of Algeria provide a modern face to Advent.

Their hope and expectations have not vanished. They lie in the earth – also among us – waiting for better times. Advent’s question is not when God will come, but when man will receive Him. It is harder to wait for man that it is to wait for God.”

“Gaudete et exsultate” – A summary and some reflections on Chapter 1

Pope-Francis-writing-740x493As is characteristic of Pope Francis, his latest document, the Apostolic Exhortation Gaudete et exsultate, is not “a treatise on holiness, containing definitions and distinctions helpful for understanding this important subject, or a discussion of the various means of sanctification”. Instead, the Holy Father has the practicality of daily life in mind: he simply wants to repropose the call to holiness “for our own time”.

In this post I will take a look at the first chapter of this new document. I will try to add some thoughts and connections of my own, as well as provide a summary for those who haven’t gotten around to reading the whole thing yet. I haven’t either, so what you read here very much is a collection of first impressions.

The first paragraph of the exhortation emphasises that the call to holiness lies at the heart of being a Christian. Too often it seems as if Christianity is just a system of rules and regulations, but, Pope Francis reminds us, “[The Lord] wants us to be saints and not to settle for a bland and mediocre existence,” for He created us for true life and happiness. That is the goal of following Christ. Quoting Pope Benedict XVI in paragraph 21, Pope Francis writes, “holiness is nothing other than charity lived to the full.”

Holiness is not something to be achieved alone. On the contrary, there are countless numbers of saints that lead by example. They “may not always have been perfect, yet even amid their faults and failings they kept moving forward and proved pleasing to the Lord,” the Pope writes. In paragraph 5, he reminds us of a recent change he made to the reasons why a person can be declared to be a blessed or saint: when “a life is constantly offered for others, even until death”. The processes of beatification and canonisation recognise the heroic virtues, which people in the past, but also “our own mothers, grandmothers or other loved ones” consistently display to inspire and guide us on the path to holiness.

And holiness is not just a goal on the horizon, distant or otherwise. In paragraph 7, Pope Francis speaks of “the middle class of holiness”: parents, people who work hard for their loved ones, for the sick, our next-door neighbours who display God’s presence among us. It is these people who make real history.

Holiness also unites, especially when we look at the martyrs. People are persecuted or killed for their Christian faith, and the persecutors make no distinction between Catholics, Orthodox or Protestants. Theirs is a ecumenism of blood.

But these are just some factual statements, important as they may be. In Gaudete et exsultate, Pope Francis “would like to insist primarily on the call to holiness that the Lord addresses to each of us, the call that he also addresses, personally, to you: “Be holy, for I am holy” (Lev 11:44; cf. 1 Pet 1:16). The Exhortation should, then, be read as a personal letter to all of us. Paragraphs 14 to 18, under the header “For you too”, are essential reading in this regard. Each has their own way of achieving holiness, and while examples are good and helpful, they are not meant to simply be copied, “for that could even lead us astray from the one specific path that the Lord has in mind for us.” We are tasked to find our own path, our own vocation in life, because that is what is attainable for us.

In paragraph 12, the Holy Father stresses the “genius of women” which is “seen in feminine styles of holiness”. While listing a number of important female saints, he returns again to the “middle class”: “all those unknown or forgotten women who, each in her own way, sustained and transformed families and communities by the power of their witness.”

Holiness, or the attempt at achieving it, is essential to the mission of a Christian in the world. That mission, which each of us has, is “to reflect and embody, at a specific moment in history, a certain aspect of the Gospel.”

But what is that holiness, then? Pope Francis offers a deceptively simple answer: “[H]oliness is experiencing, in union with Christ, the mysteries of his life. It consists in uniting ourselves to the Lord’s death and resurrection in a unique and personal way, constantly dying and rising anew with him. But it can also entail reproducing in our own lives various aspects of Jesus’ earthly life: his hidden life, his life in community, his closeness to the outcast, his poverty and other ways in which he showed his self-sacrificing love.” We can incorporate these mysteries in our lives by contemplating them, he writes, quoting St. Ignatius of Loyola.

It is important to recall that saints, which we are called to be, are not perfect human beings. After all, only God is perfect. “Not everything a saint says is completely faithful to the Gospel; not everything he or she does is authentic or perfect.” That is why we must look at “the totality of their life, their entire journey of growth in holiness, the reflection of Jesus Christ that emerges when we grasp their overall meaning as a person”. We must also look at the totality of our own lives, not just dwell on individual mistakes or successes. Pope Francis encourages us to always listen to the Holy Spirit and the signs He gives us; we should ask in prayer what Jesus expects from us at every moment and for every decision we make.

Holiness requires an openness to God. “Let yourself be transformed. Let yourself be renewed by the Spirit,” we read in paragraph 24. If we don’t, our mission to speak the message of Jesus that God wants us to communicate to the world by our lives will fail.

Our striving for holiness is intimately connected to Christ. We must work with Him to build His Kingdom: this is thus a communal effort. We cannot seek one thing while avoiding another. “Everything can be accepted and integrated into our life in this world, and become a part of our path to holiness. We are called to be contemplatives even in the midst of action, and to grow in holiness by responsibly and generously carrying out our proper mission,” the Pope writes in paragraph 26.

What are the sort of activities that can help us on the path to holiness, then? As each path is different, it is impossible to provide a simple list, but the Holy Father does give some directions: “Anything done out of anxiety, pride or the need to impress others will not lead to holiness.” We must be committed, so that everything we do has evangelical meaning. But that “does not mean ignoring the need for moments of quiet, solitude and silence before God. Quite the contrary.” We live in a world of distractions, a world not filled with joy, but with discontent (the social media world is certainly no stranger to that). In moments of silence we are able to open ourselves to God, which, as we have read, is a prerequisite for starting on our path to holiness.

Paragraph 31 summarises the above well: “We need a spirit of holiness capable of filling both our solitude and our service, our personal life and our evangelizing efforts, so that every moment can be an expression of self-sacrificing love in the Lord’s eyes. In this way, every minute of our lives can be a step along the path to growth in holiness.”

But that path can also be scary, as it seems to take us away from what is familiar. In paragraph 32, Pope Francis echoes a quote from Pope Benedict XVI, who said, “Do not be afraid of Christ! He takes nothing away, and he gives you everything.” Pope Francis writes the same about holiness: “Do not be afraid of holiness. It will take away none of your energy, vitality or joy. On the contrary, you will become what the Father had in mind when he created you, and you will be faithful to your deepest self.” This, as I have written above, is the heart of being a Christian: the path to holiness leads us to becoming the fullest version of ourselves.

In this first chapter, Pope Francis establishes that this is a personal letter to each of us. It explains that holiness lies at the heart of being a Christian, and that it precludes neither the contemplative nor the active sides of life: we should never choose one over the other, but both are required. With this text he also emphasises his own focus on spirituality: Christianity is a faith with its roots in the muck of daily life. Holiness is not something high and unattainable, no, it can become visible in the most mediocre things. Holiness has a middle class of hard work which is at least as important as the first class of theology and contemplation. I found the various references to the fullness of life which God has created us for especially striking. I think it is a beautiful invitation to find our own path to holiness and follow Christ every day.

I will look at Chapter 2 in the near future.


Like this post? Think of making a donation! 

 

A life of mission – Bishop Münninghoff passes away

herman_munninghoffOn Wednesday, on a hospice in Wijchen near Nijmegen, the oldest Dutch bishop passed away: Msgr. Herman Münninghoff, bishop emeritus of Jayapura in Indonesia. Aged 96, he was among the last surviving bishops who had left the Netherlands for the mission in the years following the Second World War.

In his early 20s when the war broke out, young Herman spent the final years of that conflict in hiding, attempting to avoid deportation to Germany to work there in the war industry.  A failed raid by the German secret police led him to sanctuary with the Franciscans in Megen. “That is how I escaped from the German police, but not from the net that the Lord had cast for me. In the middle of war and violence I heard His voice in Megen!”

Ordained a Franciscan priest in 1953, Fr. Münninghoff left for Indonesia to work in the mission there. Of his work, he would later say, “Of what a missionary does maybe ten or fifteen percent – I don’t know, I didn’t do the sums – is related to religion and church. The rest is all in the fields of medicine, health care, culture, what they’re not at all familiar with. I think that is one of the most important things. The development of these people must take the very first place in missionary work.”

In 1972, after a short time as parish priest and vicar general, he was appointed as bishop of Jayapura, on the northern coast of Irian Jaya, the Indonesian half of the island of New Guinea. He stayed in office until his retirement in 1997, returning to the Netherlands in 2005. As bishop he stood with the Papuan people and for the well-being of all, most significantly in the 1990s, when he fought for the release of several western hostages held by Papua freedom fighters, and a black book by his hand led to the arrest of four Indonesian military officers for the murder of eleven Papuans. Bishop Münninghoff also insisted that the union of Irian Jaya with Indonesia in 1969 was a forced one, with Papuan elders coerced to vote in favour of the move.

In 2017, Bishop Münninghoff celebrated the 45th anniversary of his ordination at the care facility in Wijchen, with Msgr. Theodorus Hoogenboom, auxiliary bishop of Utrecht, as the main celebrant.

Photo credit: Franciscanen.nl

Last Advent – Bishop Wiertz looks back

In his final letter for Advent, Bishop Frans Wiertz, until last week bishop of Roermond, looks back on his almost 25 years at the helm of the southernmost diocese of the Netherlands. The letter will be read out in churches throughout the diocese this weekend.

Dies 2017-2823

^Bishop Wiertz, front row centre, is pictured with priests and seminarians of the Diocese of Roermond at Rolduc, yesterday. In this final meeting with them, he urged them to be missionary and to listen to people.

“Brothers and sisters,

On Saturday 2 December I celebrated my 75th birthday. On that day, as requested, Pope Francis has allowed me to retire as bishop of Roermond. I bade my farewells over this weekend and entered retirement. The pope will appoint a new bishop for our diocese in some time.

You can imagine that I have been thinking a lot over the past months about the almost 25 years that I was your bishop. I especially recall the many visits to parishes, during which the confirmations have always been especially impressive. On one of those occasions a confirmand once asked me, “Do you like being a bishop?” To which I gladly answered ‘yes’.

And also now, as I am stepping back, I can say, “yes, I have gladly been your bishop”. Because you are not a bishop for yourself, but for the people in the diocese with whom you share the same faith. Saint Augustine said it as follows, “I am a Christian with you and a bishop for you.”

No one applies for being a bishop. It appears on your path. When it became clear it would also be asked of me, it was rather frightening. “Can I do this? Is there no one better?” But when Pope John Paul II indicated that he wanted to appoint me, I said ‘yes’ with all my heart.

I was confident that things would turn out fine. I took that confidence in the first place, of course, from Christ, who called me to this office. When He places something on your path, He will also help you to fulfill the mission. Did He also not help the Apostles to fulfill their mission? “As the Father has sent me, so I send you,” He reminded His disciples.

But I also feel the support of a number of saints. In the first place Saint Francis de Sales, my patron saint. From him comes the quote, “God is God of the human heart”. With these simple words he drew a link between God and man. He loved people and was united to them. From an inner faith, Francis de Sales could pass on God’s love. I also tried to do so.

There are two others saints who have shown me my way as bishop: Saint Servatius and Saint Willibrord. Upon the grave of the first in Maastricht we built the Basilica of St. Servatius. This holy Armenian came to our parts in the fourth century to proclaim here the faith in the triune God. He was later followed by Willibrord, who came from Ireland.

These saints, who came from far to proclaim the faith in our country, made me aware that we belong to a world church. Within that greater body of the world church, local faith communities can help and support each other in difficult times. That is why I made mission trips to various countries. I was able to visit flourishing churches there, and I was a guest in churches who exist under the cross, but where the faithful fire of the people touched me deeply.

Just like Servatius and Willibrord came to us, I went from here to other countries. I asked for priests there, who will make sure the God’s voice does not fall silent and that the holy sacraments will continue to be celebrated in the future.

I am exceedingly grateful that, at this moment, 45 young men from various countries are studying for the priesthood at Rolduc. With our own priests from Limburg that can create the link between people and God and God and people in the future. Their enthousiasm and honest inspiration fill me with great joy.

Finally, in the years that I was your bishop, I always knew I was supported by Our Lady, who we invoke here in Limburg with the title ‘Star of the Sea’. She is connected to the Diocese of Roermond in a special way. Her statue in Maastricht draws a continuous stream of people, who light a candle before her and pray a couple of Hail Marys.

Like at the wedding at Cana, Mary has always whispered to me, “Do as Jesus tells you to.” I listened to His word every day in the liturgy and I let myself by nourished by Him every day in the holy Eucharist. I also gladly celebrated the other sacraments and so continued Jesus’ work of salvation for us.

“Do as Jesus tells you to”. That was the way I was shown at my ordination as priest and bishop. The person of Jesus and what He does for people was always the guiding principle in the difficult questions which appeared on my path.

That is why I am so saddened by the fact to so many people have given up their membership of our Church. I want to say to them, that they have not been written off and that the Church knows that, in many cases, she is party to their decision. But I also hope for many to return. The door is always open.

Mary also always inspired me to pray to the Holy Spirit, as we read in the Acts of the Apostles.When the disciples flee every which way after Good Friday, it is Mary who calls them back together and says, “Let us pray! Let us pray to the Holy Spirit!” At Pentecost the Apostles receive the courage to go out to all parts of the world. They can no longer remain silent. A missionary Church is born.

As members of that missionary Church we are in this Advent on our way to Christmas. In a few weeks we will celebrate that we were introduced, through Mary, to the Son of God. It was she who brought the world into contact with Jesus. Seen like this, Mary was the first missionary. I would like to urge you to be missionary with here and spread God’s love throughout the world.

“Do you like being a bishop”? the confirmand asked. In response I can say that I have gladly been your bishop. And also that I have been a happy bishop because of that. Through the inspiration of Jesus, His mother Mary and the other saints.

As bishop emeritus, because of my increasing physical limitations, I can no longer be active. Just like many religious become contemplative when they grow older, I will also remain united in prayer with you and the Lord, who entrusted me with the office of bishop almost 25 years ago.

Let us pray to the Holy Spirit for love and faith.

Roermond, 2 December 2017

+ Frans Wiertz,
bishop emeritus of Roermond”

Lectures and meetings – baby bishops’ school in Rome

This past week, the bishops who have been appointed in the last year were in Rome for what has become known as ‘baby bishops’ school’, a series of lectures on things related to being a bishop. Among the participants was Bishop Ron van den Hout of Groningen-Leeuwarden, appointed in April of this year. The last time a Dutch bishop participated was in 2012. The week-long course has existed since 2001 and is jointly organised by the Congregations for Bishops and for the Oriental Churches.

20170908-_C817730.jpgBishop Ron van den Hout, at left, concelebrates the daily Mass during the course for newly-appointed bishops.

This year’s topic of the course was ‘Teachers in discernment’, and, according to a factual report on the website of Bishop van den Hout’s diocese, the bishops heard lectures on mutual collegiality, the relationships with the priests of the bishop’s new diocese, ecumenism, pastoral care for priests and their affective life, Church and media, the missionary Church, and the role of canon law in managing a diocese.

The German bishops were with six in Rome, among them Bishop Peter Kohlgraf of Mainz, who shared the photo below on his Facebook page, of bishops (and one priest) at dinner.

21740590_979533605512127_6593107632050468441_n

From left to right: Franz Josef Gebert (auxiliary, Trier), Georg Bätzing (Limburg), Fr. Stefan Langer (Hamburg), Peter Kohlgraf (Mainz), Horst Eberlein (auxiliary, Hamburg), Dominicus Meier (auxiliary, Paderborn (albeit not a newly-ordained bishop)) and Rupert Graf zu Stolberg (auxiliary, München und Freising). Absent from the gathering were Bishops Mattäus Karrer (auxiliary of Rottenburg-Stuttgart) and Rolf Lohmann (auxiliary, Münster).

 

Next to the lectures, Bishop Kohlgraf identifies another important element of the week. “Another at least equally important part is formed by the conversations between the individual participants. It allowed me to get to know brothers who work in very sober and sometimes difficult situations and yet radiate great joy”. A participant in last year’s edition, Bishop Richard Umbers of Sydney, Australia (a bishop you should follow in Facebook or Twitter, by the way), said something similar in a recent conversation with Crux: “Make sure you organize a few lunches and dinners along the way. Make sure you make time to get to know some of those bishops in a more intimate setting. Build friendships there.”

The new bishops were received in audience by Pope Francis on Thursday afternoon. In his address, the Holy Father reminded them that “[t]he mission that awaits you is not to bring your own ideas and projects, nor solutions that are abstractly designed by those who consider the Church a home garden but humbly, without attention-seeking or narcissism , to offer your concrete witness of union with God, serving the Gospel that should be cultivated and helped to grow in that specific situation.” He spoke about discerning God in everything the bishops does and says. “Remember that God was already present in your dioceses when you arrived and will still be there when you are gone. And, in the end, we will all be measured not by counting our works but on the growth of God’s work in the heart of the flock that we keep in the name of the “Pastor and keeper of our souls” (cf. 1 Pt 2:25)”.

 

New deacons, and a few priests, for northwestern Europe [Updated 9 May]

[Edit at bottom of text]

The past few weeks have again seen a number of ordinations of new deacons and priests in the dioceses of northwestern Europe. 24 of them, in 13 (arch)dioceses, to be exact. In total, the area in question (the countries of Germany, the Netherlands, the Flemish part of Belgium, Luxembourg, Denmark, Sweden, Norway and Iceland) is covered by 46 dioceses or similar circumscriptions, which means that 33 of them had no deacons (permanent or transitional) or priests to ordain on or around Vocations Sunday.

Of the newly ordained, 6 are permanent deacons, 14 are transitional deacons and 4 are priests. At the time of writing, all but one ordination have already taking place: only Utrecht’s Deacon Ronald den Hartog’s ordination is yet to take place, on 21 May.

While most new deacons and priests are natives of the dioceses in question, several have come from abroad. Fr. Ettien N’Guessan, ordained on 30 April in Ypres, Diocese of Bruges, comes from Côte D’Ivoire and ended up in Belgium after deciding that there was a need for priests there. Originally, he had come to study the language for a year.

Deacon Emanuele Cimbaro is an Italian member of the Neocatechumenal Way, while Deacons Lukasz Puchala and Wojciech Gofryk are both Polish.

Wijding Mauricio f klDeacon Jesús Mauricio Meneses Santiago (pictured, fourth from the left) is Colombian. He came to the Archdiocese of Utrecht as one of four religious, wanting to do something in return for the Dutch missionaries who had come to Colombia in the past. His three fellow religious returned home over the years, but Deacon Meneses Santiago decided to stay. He says: “That was not an easy choice. But I wanted to remain true to my calling. And I am happy. The Netherlands have stolen my heart and I feel at home here. My vocation is God’s initiative, I am here for a reason. I will continue this mission that God has entrusted me with.”

The full list, per diocese, of the newly ordained:

Diocese of Augsburg, ordained by Bishop Konrad Zdarsa

  • Deacon (trans.) Simon Fleischmann
  • Deacon (trans.) André Harder
  • Deacon (trans.) Tobias Seyfried

Archdiocese of Berlin, ordained by Bishop Matthias Heinrich

  • Deacon (trans.) Emanuele Cimbaro

Diocese of Bruges, ordained by Bishop Lode Aerts

  • Father Ettien Léon N’Guessan

Diocese of Dresden-Meißen, ordained by Bishop Heinrich Timmerevers

  • Deacon Lukasz Puchala
  • Deacon Jens Bulisch

Priesterweihe2017-09_74842_590dcd9eccDiocese of Eichstätt, ordained by Bishop Gregor Maria Hanke

  • Father Thomas Attensberger
  • Father Kilian Schmidt
  • Father Robert Willmann

Diocese of Erfurt, ordained by Bishop Reinhard Hauke

  • Deacon (trans.) Philip Theuermann

Diocese of Essen, ordained by Bishop Wilhelm Zimmermann

  • Deacon (trans.) Fabian Lammers

Diocese of Fulda, ordained by Bishop Karlheinz Diez

  • Deacon (trans.) André Lemmer
  • Deacon Wojciech Gofryk
  • Deacon Stefan Ohnesorge
  • Deacon Ewald Vogel

Diocese of Görlitz, ordained by Bishop Wolfgang Ipolt

  • Deacon (trans.) Markus Schwitalla

Diocese of Mainz, ordained by Bishop Udo Bentz

  • Deacon (trans.) Simon Krost

diakone-5-webArchdiocese of Paderborn, ordained by Bishop Manfred Grothe

  • Deacon (trans.) Johannes Sanders
  • Deacon (trans.) Christian Schmidtke (at right with Bishop Grothe)
  • Deacon (trans.) Daniël Waschenbach

Diocese of Roermond, ordained by Bishop Everard de Jong

  • Deacon Ryan van Eijk

Archdiocese of Utrecht, ordained by Wim Cardinal Eijk

  • Deacon (trans.) Jesús Mauricio Meneses Santiago
  • Deacon (trans.) Ronald den Hartog

Edit: This post has drawn a lot of attention, which is fine. But it is perhaps good to remember that, while I do mention that a fair number of dioceses have had no ordinations in recent weeks, this does by no means mean that they will have none this year at all. Although the weeks around Vocations Sunday traditionally feature many ordinations, especially to the diaconate, there is no rule that these can’t take place at other moments in the year. The list I present here is therefore no complete list, and dioceses may announce ordinations to take place in the coming weeks and months.

With this blog post, I wanted to offer some reflection of the new priests and deacons being ordained, and although the priest shortage is real and a matter of concern, that is not what my blog post is about.

Also, the 14 transitional deacons in my list will be ordained to the priesthood later this year, joining the four priests already ordained, and those who will be ordained at other moments this year.

Photo credit: [1] Aartsbisdom Utrecht, [2], Bistum Eichstätt, [3] pdp/Thomas Throenle

“Share your faith!” – Bishop Wiertz’ letter for Lent

In what is most likely his last letter for Lent, Bishop Frans Wiertz of Roermond not only discusses a topic he has underlined before – that we are a part of the worldwide Church which is now on the receiving end of the mission – but also urges us to speak out about our deepest convictions as Catholics. Following the urging of Pope Francis, we must share the Good News, go out into the streets, share in order to multiply.

Mgr. F.J.M. Wiertz“Brothers and sisters,

The invention of social media gave a whole new meaning to the word ‘sharing’. Messages, photos and videos can be ‘shared’ with others via the Internet. An increasingly large number of people can take note of the message in this way. We could say that ‘sharing’ is the new ‘multiplying’. The more a message is shared, the more people can see and read it.

Sharing stories together in this way doesn’t happen on the Internet alone, of course. Every time we speak with people about what occupies our minds, we make others sharers of our experiences. We sometimes say, “What the heart thinks, the mouth speaks”.

On the occasion of the forty-day period of preparation for Easter, we can ask ourselves the question of how full of faith our heart is. How often do we speak about it with others? In other words: what do we do to share the Good News of Jesus Christ and so make sure that the Gospel is widely spread and multiplied?

That question doesn’t come out of nowhere. Christ Himself gave us the mission to spread His Good News across the entire world. We are by definition a missionary Church, a Church that goes out and shares the message which fills her heart.

And ‘the Church’, that is not only the priests or the members of the church board. It’s everyone who is baptised. It is our common mission to share our faith. We can only do so when we experience a personal connection to Jesus Christ; when we want to be His followers and honestly want to put that into practice. Each of us can so be missionary in very different ways.

For many people, the word mission evokes the image of missionaries who travelled to distant countries to proclaim the faith and do development work there. But the times have changed. Former mission territories have grown into mature young churches. We keep supporting them materially through campains like the Vastenactie. We do so in these weeks, and that is good. But in turn we in the west can learn much from their flourishing faith. We sometimes, then, speak about a reversed mission.

We are grateful to the world church which has been coming to our aid for some time. Foreign priests, seminarians and religious have come from their own familiar surroundings to our diocese. Like several missionary families, they have answered the call to serve the Lord and help us to share His Good News. They are an example to let a new missionary impetus grow in our parishes.

Happily, much is happening in practice. There are a fair number of volunteers who support and build up the parishes in numerous areas. Together with the priests, deacons and coworkers they take care of the future of the life of the Church in Limburg. By using their hands they show that they want to respond to the grace of their baptism and confirmation in an active way.

But a missionary Church makes a serious appeal to every Christian to share his or her faith. I know that we are often uncomfortable about that, and that many people sense a great reluctance about bearing witness of their faith all too openly.

It is as if a false sense of shame holds us back. There is no need for that. Isn’t it our deepest conviction? We shouldn’t walk away from that. For each of us as baptised Christians, it should be a matter of honour to address our common faith in God in our direct surroundings. Tell you children and grandchildren, your friends, neighbours and acquaintances that you believe.

As Church, we shouldn’t be closed in on ourselves. Pope Francis keep insisting on this. In one of his frequently quoted texts he claims to prefer “a Church which is bruised, hurting and dirty because it has been out on the streets, rather than a Church which is unhealthy from being confined and from clinging to its own security” (Evangelii Gaudium, n. 49).

Those are clear words. The Pope invites us to go out; to literally and figuratively go out in into the street and speak or show in concrete acts what it means for us to follow Christ.

Obviously, every witness of faith must be authentic and come from the heart. In normal language, with respect for the opinions of the other and certainly not pushy. A missionary Church invites, cordially and mild.

Christ did not give us His Good News to keep it for ourselves, but to pass it on and share it with others. That is our missionary duty: sharing in order to multiply. What our heart is full off, our mouth is allowed to speak. Let us use this Lent to become conscious of that and invite others to share in that joy.

Roermond,

+ Frans Wiertz,
Bishop of Roermond”

What Willibrord brought – the ecumenism of a procession

willibrordprocessie%202014%2006%20img_9175Every year, the inner city of Utrecht is the site of a procession in honour of the man who first built a church there – Saint Willibrord. Initially begun as an initiative by local faithful after the ancient law forbidding Catholic processions north of the great rivers was silently abrogated, it is now organised by the city parish and has come to represent not just Utrecht, but the entire country of the Netherlands, of which St. Willibrord is the patron. As such, the procession sees the participation of the archbishop of Utrecht, the auxiliary bishops and other clergy, seminarians, as well as representatives of other Christians churches and church communities. For this year’s edition, however, the archbishop, Cardinal Wim Eijk, has sought to limit the ecumenical aspect and no longer allows clergy of other denominations to participate in the procession as official respresentatives of their church or community. They remain welcome to participate, but not in any official capacity. The measure is said to have been taken to strenghen the Catholic identity of the event, and to avoid an undescribed sense of confusion among the faithful.

This has obviously led to much disappointment and misunderstanding. Cardinal Eijk is once again seen as the bishop who wants to smother all signs of ecumenism and Christian cooperation in general, and of course, he is presented as the kind of bishop that Pope Francis is diametrically opposed to.

In general, I can understand the disappointment (not least because the procession was intended to be open to other Christians from its inception), if not the thoughts about what the cardinal does and does not want, or what the Pope thinks of him. But one thing struck me in the comments I have read.

Saint Willibrord, some critics say, came to bring the Christian faith to this country, not just a single denomination, so a procession in his honour must be a general Christian one too. This is nonsense in so far that Willibrord was Catholic. He did not bring a general Christian faith consisting of the generalities that unite the Catholic, Orthodox and the countless Protestant groups, but the faith as it was communicated and understood by the Catholic Church, in unity with the Pope. Of course, in his time there were no Protestants yet. They came later, when men like Luther and Calvin broke away from the Catholic Church. But that means that they also broke away from the faith that St. Willibrord had and brought to the people in what would later become the Netherlands.

St. Willibrord was Catholic, not Protestant and not some sort of ‘generally Christian’. A procession bearing his name and carrying his relics not only honours him, but also his faith which became our faith.

Does this mean the procession can’t have an ecumenical element. Not at all. I think it is good if members of other Christian churches and church communities take part. But we must not make the mistake of thinking that St. Willibrord intended to bring anything other than the Catholic faith. The unspoken assumption in the comment I mentioned above does suggest that mistake. Strengthening the Catholic identity of the procession, underlining the Catholicity of the St. Willibrord and his faith, is a good reminder of what we are called to. But I am not sure if excluding the participation of non-Catholic Christians in any official capacity is the way to do it.

The first feast of St. Mary Magdalene – what it does and does not mean

Guido_Reni_-_The_Penitent_Magdalene_-_Google_Art_Project
Penitent Magdalene by Guido Reni, c. 1635

It’s odd. Pope Francis recently promoted today’s celebration of Saint Mary Magdalene from a memorial to a feast, the same category as the celebrations of most of the Apostles, and almost all I read can be summarised as “Mary Magdalene is now finally an Apostle, so we will soon have women priests”. This is ignorant thinking, not hindered by a sense of history or an awareness of who St. Mary Magdalene is, and limiting her only to how she relates to her male contemporaries – oddly enough, something that proponents of the ordination of women would want to avoid.

The elevation of St. Mary Magdalene’s feast day is not a change in her person, but in her importance for us. She does not suddenly become someone else, but her existing identity and example is underlined more, equated with the examples offered by most other Apostles (except for Sts. Peter and Paul, whose days, being solemnities, are of an even higher rank), or important event in the Lord’s life.

On today’s feast, we would do a great injustice to St. Mary Magdalene and her special role in the life of the Church by making her nothing more than a female version of a male Apostle. As if she has nothing to say or offer by herself.

In today’s Italian edition of L’Osservatore Romano, Cardinal Robert Sarah expounds on two attitudes of St. Mary Magdalene, “which can help all Christians, men and women, to deepen our commitment as followers of Christ: adoration and mission.” Worth a read to get to know today’s saint, not as a female copy of a man, but as an important example, the Apostle to the Apostles, in her own right.

In closing, the elevation of today’s feast says nothing about the ordination of women or other impossibilities. Rather, it has much to say about what St. Mary Magdalene has to offer: unrelenting commitment to the Lord, even when He seems to be absent, and a burning desire to follow His word and share His Good News with the rest of the world (and, in doing so, sometimes giving others a needed kick in the rear to get them going).

Robert Kardinaal Sarah: “Naar een authentieke toepassing van Sacrosanctum Concilium”

This is a Dutch translation of Cardinal Robert Sarah’s address on the first day of the Sacra Liturgia conference, held in London from 5 to 8 July. This translation is based on the text as released via the Sacra Liturgia Facebook page. It is not a complete transcript of what Cardinal Sarah said. This is expected to be released sometime next week, after the cardinal has added a few points once he returns to Rome. In due time, this address, as well as the conference’s other papers, will be published in book form.


Dit is een Nederlandse vertaling van de toespraak die Kardinaal Robert Sarah heeft gegeven op de eerste dag van de Sacra Liturgia conferentie, gehouden in Londen van 5 tot 8 juli. Deze vertaling is gebasseerd op de tekst zoals die op de Facebook-pagina van Sacra Liturgia werd gepubliceerd. Het is geen volledige transcriptie van wat Kardinaal Sarah heeft gezegd. Het is de verwachting dat deze in de loop van de komende week wordt uitgegeven, zodra de kardinaal een aantal punten toe heeft kunnen voegen na zijn terugkeer naar Rome. Uiteindelijk zal deze toespraak, samen met alle andere die tijdens de conferentie gehouden zijn, in boekvorm uitgegeven worden.

TOESPRAAK VAN ZIJNE EMINENTIE ROBERT KARDINAAL SARAH:
“NAAR EEN AUTHENTIEKE TOEPASSING VAN SACROSANCTUM CONCILIUM”

IMG_7842

Ik wil in de eerste plaats mijn dank uitspreken aan Zijne Eminentie Vincent Kardinaal Nichols, voor zijn welkom in het Aartsbisdom Westminster en zijn vriendelijke begroetingswoorden. Eveneens wil ik Zijne Excellentie Bisschop Dominique Rey, bisschop van Fréjus-Toulon, danken voor zijn uitnodiging om hier met u aanwezig zijn bij de derde internationale “Sacra Liturgia” conferentie, en vanavond de openingstoespraak te presenteren. Uwe Excellentie, ik feliciteer u met dit internationale initiatief ter bevordering van de studie van het belang van liturgische vorming en viering in het leven en de missie van de Kerk.

In deze toespraak wil ik een aantal overwegingen aan u voorleggen over hoe de westerse Kerk naar een meer getrouwe toepassing van Sacrosanctum Concilium kan toewerken. Hiermee wil ik de vraag stellen: “Wat hadden de Vaders van het Tweede Vaticaans Concilie voor ogen met de liturgische hervorming?” Daarna wil ik bespreken hoe hun bedoelingen na het Concilie zijn toegepast. Uiteindelijk zou ik u een aantal voorstellen willen voorleggen over het liturgisch leven van de Kerk vandaag, zodat onze liturgische praktijk de bedoelingen van de Concilievaders beter kan weergeven.

Het is volgens mij overduidelijk dat de Kerk leert dat de katholieke liturgie de unieke bevoorrechte locus is van het verlossende handelen van Christus in onze huidige wereld, door middel van werkelijke participatie waarin wij Zijn genade en kracht ontvangen die zo nodig zijn voor onze volharding en groei in het christelijk leven. Het is de goddelijke vastgestelde plaats waar wij onze plicht tot het aanbieden van een offer, het Ene Ware Offer, aan God komen vervullen. Het is waar we onze diepgaande behoefte om God te aanbidden verwerkelijken. Katholieke liturgie is iets heiligs, iets dat door haar aard heilig is. Katholieke liturgie is geen gewone menselijke samenkomst.

Ik wil hier een zeer belangrijk feit onderstrepen: God, niet de mens, staat in het hart van de katholieke liturgie. We komen om Hem te aanbidden. De liturgie gaat niet om jou of mij; we vieren er niet onze eigen identiteit of prestaties, verheerlijken of promoten er niet onze eigen cultuur of plaatselijke religieuze gewoontes. De liturgie draait in de allereerste plaats om God en wat Hij voor ons gedaan heeft. In Zijn Goddelijke Voorzienigheid heeft de Almachtige God de Kerk gesticht en de heilige liturgie ingesteld waarmee wij Hem ware aanbidding kunnen opdragen in overeenstemming met het Nieuwe Verbond dat Christus gebracht heeft.Hierdoor, door het binnengaan van de vereisten van de heilige riten die in de traditie van de Kerk zijn ontwikkeld, krijgen wij onze ware identiteit en betekenis als zonen en dochters van de Vader.

Het is van essentieel belang dat we dit specifieke karakter van de katholieke eredienst begrijpen, want in recente decennia hebben we vele liturgische vieringen gezien waarin mensen, persoonlijkheid en menselijke prestaties te prominent aanwezig waren, bijna tot uitsluiting van God. Zoals Kardinaal Ratzinger ooit schreef: “Als de liturgie in de eerste plaats een werkplaats voor ons eigen handelen lijkt, dan wordt het essentiële vergeten: God. Het vergeten van God is het meest dreigende gevaar van onze tijd” (Joseph Ratzinger, Theology of the Liturgy, Collected Works vol. 11, Ignatius Press, San Francisco 2014, p. 593). 

We moeten volkomen duidelijk zijn over de aard van de katholieke eredienst als we de Constutitie over de Heilige Liturgie van het Tweede Vaticaans Concilie op de juiste wijze willen lezen en als we deze getrouw willen uitvoeren.

Al vele jaren voor het Concilie, in zowel missielanden als in de meer ontwikkelde gebieden, was er veel discussie over de mogelijkheid om het gebruik van de volkstalen in de liturgie uit te breiden, vooral voor de lezingen uit de Heilige Schrift, alsook voor een aantal andere onderdelen van het eerste deel van de Mis (wat we nu de “dienst van het Woord” noemen) en de liturgische zang. De Heilige Stoel had al meerdere keren toestemming gegeven voor het gebruik van de volkstaal in het toedienen van de sacramenten. Dit is de context waarin de Concilievaders spraken over de mogelijke positieve oecumenische of missionaire gevolgen van liturgische hervorming. Het is waar dat de volkstaal een positieve plaats heeft in de liturgie. Hier zochten de Vaders naar, niet naar de protestantisering van de Heilige Liturgie of instemmend met haar onderwerping aan een valse inculturisatie.

Ik ben een Afrikaan. Laat me dit duidelijk maken: de liturgie is niet de plaats om mijn cultuur te promoten. Het is veeleer de plaats waar mijn cultuur gedoopt wordt, waar mijn cultuur in het goddelijke wordt opgenomen. Door de liturgie van de Kerk (die missionarissen door heel de wereld hebben meegedragen) spreekt God tot ons, verandert Hij ons en stelt ons in staat deel te nemen in Zijn goddelijk bestaan. Als iemand christen wordt, als iemand in volledige eenheid met de katholieke kerk komt, ontvangt hij iets meer, iets dat hem verandert. Zeker, culturen en andere christenen brengen gaven met zich mee in de Kerk – de liturgie van de Ordinariaten voor Anglicanen die nu in volle eenheid met de Kerk zijn is hier een prachtig voorbeeld van. Maar zij brengen deze gaven met nederigheid, en de Kerk, in haar moederlijke wijsheid, maakt er gebruik zoals zij dat goed acht.

Eén van de duidelijkste en mooiste uitdrukking van de bedoelingen van de Concilievaders is te vinden aan het begin van het tweede hoofdstuk van de Constitutie, dat het mysterie van de Hoogheilige Eucharistie behandelt. In nummer 48 lezen we:

“Daarom geeft de Kerk zich alle zorg en moeite, dat de christengelovigen dit geheim van het geloof niet als buitenstaanders of als zwijgende toeschouwers bijwonen, maar dat zij het door de riten en gebeden goed leren begrijpen en daardoor bewust, godvruchtig en actief deelnemen aan de heilige handeling, dat zij door Gods woord onderwezen worden, zich voeden aan de tafel van ‘s Heren Lichaam en God dank brengen, dat zij het onbevlekt Offer opdragen niet alleen door de handen van de priester, maar ook tezamen met hem, en zo zich zelf leren offeren, dat zij eindelijk steeds meer door Christus de Middelaar uitgroeien tot een volmaakte eenheid met God en met elkaar, opdat tenslotte Gods alles in allen moge zijn.”

Broeders en zusters, dit is wat de Concilievaders wilden. Jazeker, ze discussieerden en stemden over specifieke manieren om hun bedoelingen toe te passen. Maar laat ons glashelder zijn: de rituele hervormingen in de Constitutie, zoals het herstel van het gebed van de gelovigen tijdens de Mis (n. 53), de uitbreiding van de concelebratie (n. 57) of een aantal van haar beleidslijnen zoals de vereenvoudiging verlangd in nummers 34 en 50, zijn alle ondergeschikt aan de fundamentele bedoelingen van de Concilievaders die ik zojuist heb omschreven. Het zijn middelen tot een doel, en het is het doel dat wij moeten behalen.

Als we naar een authentiekere toepassing van Sacrosanctum Concilium willen toewerken, dan moeten we op de allereerste plaats deze einddoelen in het oog houden. Misschien dat, als we ze met een frisse blik en met het voordeel van de ervaring van de laatste vijf decennia bestuderen, we sommige rituele hervormingen en bepaalde liturgische beleidslijnen in een ander licht zullen zien. Als sommige van deze nu moeten worden heroverwogen, om zo “het christelijk leven onder de gelovigen steeds hoger op te voeren” en “alle mensen tot de Kerk te roepen”, laat ons dan de Heer vragen ons de liefde en de nederigheid en wijsheid te schenken om dit te doen.

Ik noem deze mogelijkheid om opnieuw naar de Constitutie en de hervorming die volgde op de publicatie ervan te kijken, omdat ik niet denk dat we vandaag zelfs ook maar de eerste paragraaf van Sacrosanctum Concilium eerlijk kunnen lezen en tevreden kunnen zijn dat we de doelstellingen ervan hebben bereikt. Broeders en zusters, waar zijn de gelovigen waarover de Concilievaders spraken? Vele gelovigen zij nu ongelovig: ze komen helemaal niet meer naar de liturgie. In de woorden van de heilige Johannes Paulus II: vele christenen leven in een staat van “stille afvalligheid;” zij “leven alsof God niet bestaat” (Apostolische Exhortatie Ecclesia in Europa, 28 juni 2003, 9). Waar is de eenheid die het Concilie hoopte te bereiken? We hebben het nog niet bereikt. Hebben we werkelijk vooruitgang geboekt in het roepen van alle mensen tot de Kerk? Ik denk het niet. En toch hebben we heel veel in de liturgie gedaan!

In mijn 47 jaar als priester en na meer dan 36 jaar aan bisschoppelijk dienstwerk kan ik verklaren dat vele katholieke gemeenschappen en individuen de liturgie, zoals hervormd na het Concilie, met geestdrift en vreugde leven en vieren, en er veel van, zo niet al, het goede uit halen dat de Concilievaders verlangden. Dit is een grote vrucht van het Concilie. Maar uit mijn ervaring – nu ook als Prefect van de Congregatie voor de Goddelijke Eredienst en de Regeling van de Sacramenten – weet ik ook dat er vele vervormingen van de liturgie in heel de Kerk van vandaag bestaan, en er zijn vele situaties die verbeterd kunnen worden zodat de doelstellingen van het Concilie behaald kunnen worden. Voor ik over een aantal mogelijke verbeteringen spreek, laten we bedenken wat er gebeurde na de publicatie van de Constitutie over de Heilige Liturgie.

Terwijl het officiele hervormingswerk plaatsvondt ontstonden er een aantal zeer ernstige verkeerde interpretaties van de liturgie en deze schoten wortel in verschillende plaatsen in de wereld. Deze misbruiken van de Heilige Liturgie ontwikkelden zich vanwege een foutief begrip van het Concilie en resulteerden in liturgische vieringen die subjectief waren en meer gericht op de verlangens van de individuele gemeenschap dan op de offerdienst van de Almachtige God. Mijn voorganger als Prefect van de Congregatie, Francis Kardinaal Arinze, noemde dit ooit eens “de doe-het-zelf Mis”. De heilige Johannes Paulus II vond het zelfs noodzakelijk het volgende te schrijven in zijn encycliek Ecclesia de Eucharistia (17 april 2003):

“Deze dienst van de verkondiging van de kant van het Leergezag heeft een antwoord gekregen in de innerlijke groei van de christelijke gemeente. Zonder twijfel heeft de liturgiehervorming van het Concilie in hoge mate bijgedragen aan een bewustere, actievere en vruchtbaarder deelname aan het heilig Offer van het Altaar van de kant van de gelovigen. Op veel plaatsen is Aanbidding van het Allerheiligst Sacrament ook een belangrijke dagelijkse praktijk en wordt een onuitputtelijke bron van heiligheid. De vrome deelname van de gelovigen aan de eucharistische processie op Sacramentsdag is een genade van de Heer die ieder jaar vreugde brengt aan hen die eraan deelnemen. Andere positieve tekenen van geloof in en liefde voor de Eucharistie zouden nog genoemd kunnen worden.

Helaas is er naast dit licht ook schaduw. Op sommige plaatsen is de praktijk van de eucharistische Aanbidding vrijwel volledig verwaarloosd. In verschillende delen van de Kerk zijn misbruiken opgetreden, die lijden tot verwarring met betrekking tot het gezonde geloof en de katholieke leer ten aanzien van dit wonderbaarlijke Sacrament. Soms komt men een uiterst verengd begrip van het eucharistische mysterie tegen. Beroofd van zijn betekenis als offer wordt het gevierd als ware het eenvoudigweg een broederlijke maaltijd. Daarenboven wordt van tijd tot tijd de noodzaak van het ambtelijke priesterschap dat wortelt in de apostolische opvolging verduisterd en de sacramentaliteit van de Eucharistie wordt teruggebracht tot louter werkdadigheid in de verkondiging. Dit heeft hier en daar geleid tot oecumenische initiatieven die hoewel edel in hun motieven, toegeven aan eucharistische praktijken die in tegenspraak zijn met de discipline waarmee de Kerk haar geloof uitdrukt. Kunnen wij anders dan onze diepe droefheid over dit alles uitdrukken? De Eucharistie is een te groot geschenk dan dat wij dubbelzinnigheid en verschraling van de betekenis zouden kunnen dulden.

Ik vertrouw erop dat deze encycliek er effectief aan kan bijdragen om de schaduwen van onaanvaardbare doctrines en praktijken te verdrijven, opdat de Eucharistie verder moge stralen in heel de glans van haar mysterie (n. 10).”

Hier bestond ook een pastorale werkelijkheid: om goede redenen of niet, sommige mensen konden of wilden niet deelnemen aan de hervormde riten. Zij bleven weg of namen alleen deel aan de niet-hervormde liturgie waar ze die konden vinden, zelfs als de viering ervan niet was toegestaan. Zo werd de liturgie een uitdrukking van verdeeldheid in de Kerk, in plaats van één van katholieke eenheid. Het Concilie wilde niet dat de liturgie ons van elkaar scheidde! De heilige Johannes Paulus II werkte aan het genezen van deze verdeling, met de hulp van Kardinaal Ratzinger die, als Paus Benedictus XVI, de nodige interne verzoening in de Kerk wilde faciliteren door in zijn Motu Proprio Summorum Pontificum (7 juli 2007) te bepalen dat de oudere vorm van de Romeinse ritus zonder beperkingen beschikbaar moet zijn voor die individuen en groepen die uit haar rijkdom willen putten. In Gods Voorzienigheid is het nu mogelijk onze katholieke eenheid te vieren met respect voor, en zelfs vreugde in, een legitieme diversiteit van de rituele praktijk.

We mogen dan een hele nieuwe, moderne liturgie in de volkstaal hebben opgebouwd, maar als we niet de juiste basis hebben gelegd – als onze seminaristen en geestelijkheid niet “diep doordrongen zijn van de geest en de kracht van de liturgie”, zoals het Concilie vroeg – dan kunnen zij zelf de mensen die aan hun zorg zijn toevertrouwd niet vormen. We moeten de woorden van het Concilie zelf zeer serieus nemen: het zou “kansloos” zijn te hopen op een liturgische vernieuwing zonder een grondige liturgische vorming. Zonder deze essentiële vorming zouden geestelijken zelfs schade toebrengen aan het geloof van mensen in het eucharistisch mysterie.

Ik wil niet bovenmatig pessimistisch overkomen, en ik zeg nogmaals: er zijn vele, vele gelovige mannelijke en vrouwelijke leken, vele geestelijken en religieuzen voor wie de liturgie zoals hervormd na het Concilie een bron van veel geestelijke en apostolische vruchten is, en daar dank ik de Almachtige God voor. Maar ik denk dat u het met mij eens zal zijn, zelfs op basis van mijn korte analyse hierboven, dat we beter kunnen doen, zodat de Heilige Liturgie werkelijk de bron en het hoogtepunt van het leven en de missie van de Kerk wordt, nu, aan het begin van de eenentwintigste eeuw, zoals de Concilievaders zozeer verlangden.

Gezien de fundamentele verlangens van de Concilievaders en de verschillende situaties die na het Concilie zichtbaar zijn geworden, zou ik een aantal praktische overwegingen willen presenteren over hoe we Sacrosanctum Concilium vandaag beter kunnen toepassen. Ook al dien ik als Prefect van de Congregatie voor de Goddelijke Eredienst, ik doe dit in alle nederigheid als een priester en een bisschop in de hoop dat dit een volwassen reflectie en studie en goed liturgisch handelen in heel de Kerk zal bevorderen.

Het zal geen verrassing zijn wanneer ik zeg dat we in de eerste plaats de kwaliteit en diepgang van onze liturgische vorming moeten onderzoeken, hoe we de geest en kracht van de liturgie overbrengen op onze geestelijken, religieuzen en lekengelovigen. Te vaak nemen we aan dat onze wijdingskandidaten voor het priesterschap of het permanente diaconaat genoeg over de liturgie “weten”. Maar het Concilie drong hierin niet aan op kennis, hoewel de Constitutie natuurlijk het belang van liturgiestudie onderstreepte (zie n. 15-17). Nee, de eerste en essentiële liturgische vorming is meer een onderdompeling in de liturgie, in het diepe mysterie van God, onze liefhebbende Vader. Het is een kwestie van de liturgie beleven in al haar rijkdom, zodat we, na gedronken te hebben uit haar bron, altijd dorsten naar haar verrukkingen, haar orde en schoonheid, haar stilte en bezinning, haar verheerlijking en aanbidding, haar vermogen ons ten diepste te verbinden met Hem die in en door de riten van de Kerk werkt.

Als we hier zorg voor dragen, als onze nieuwe priesters en diakens werkelijk dorsten naar de liturgie, zullen zij op hun beurt in staat zijn degenen die aan hun zorg zijn toevertrouwd te vormen – zelfs als de liturgische situatie en mogelijkheden van hun kerkelijke missie bescheidener zijn dan die van het seminarie of de kathedraal. Ik weet van vele priesters in zulke omstandigheden die hun mensen vormen in de geest en kracht van de liturgie, en wier parochies voorbeelden zijn van grote liturgische schoonheid. We moeten niet vergeten dat waardige eenvoud niet hetzelfde is als reductief minimalisme of een verwaarloosde en vulgaire stijl. Zoals onze Heilige Vader, Paus Franciscus, leert in zijn Apostolische Exhortatie Evangelii Gaudium: “De Kerk evangeliseert en evangeliseert zichzelf met de schoonheid van de liturgie, die ook viering is van de evangeliserende activiteit en bron van een hernieuwde impuls tot zelfgave.” (n. 24)

Ten tweede denk ik dat het zeer belangrijk is dat we duidelijk zijn over de aard van liturgische participatie, van de participatio actuosa waar het Concilie toe opriep. Hierover is veel verwarring geweest in de laatste decennia. Nummer 48 van de Constitutie zegt: De Kerk wil “dat de christengelovigen dit geheim van het geloof niet als buitenstaanders of als zwijgende toeschouwers bijwonen, maar dat zij het door de riten en gebeden goed leren begrijpen en daardoor bewust, godvruchtig en actief deelnemen aan de heilige handeling.” Het Concilie beschouwt participatie als voornamelijk intern, voortkomend uit een goed begrip van de riten en gebeden. Zeker, de Concilievaders vragen de gelovigen te zingen, de priester te antwoorden, liturgische taken op zich te nemen die rechtmatig de hunne zijn, maar staan erop dat allen zich bewust zijn van wat ze doen, “godvruchtig en actief”.

Als we het belang van de internisalisatie van onze liturgische participatie begrijpen zullen we het luidruchtige en gevaarlijke liturgische activisme, dat in de laatste decennia zo prominent aanwezig is geweest, vermijden. We gaan niet naar de liturgie om op te treden, om dingen te doen zodat anderen het kunnen zien: we gaan om verbonden te worden met het handelen van Christus door een internalisatie van de uitwendige liturgische riten, gebeden, tekenen en symbolen. Wellicht dat degenen die geroepen zijn tot liturgisch dienstwerk dit zich beter moeten herinneren dan anderen! Maar we moeten anderen ook vormen, in het bijzonder onze kinderen en jonge mensen, in de ware betekenis van liturgische participatie, in de ware manier om de liturgie te bidden.

Ten derde, ik heb gesproken over het feit dat een aantal hervormingen die na het Concilie zijn ingevoerd mogelijk zijn samengesteld volgens de tijdsgeest en dat er een groeiende hoeveelheid studie door trouwe zonen en dochters van de Kerk is geweest, waarin wordt gevraagd of wat was ingevoerd werkelijk de doelstellingen van de Constitutie toepaste, of dat ze er in werkelijkheid aan voorbij gingen. Deze studie vindt soms plaats onder de noemer “hervorming van de hervorming” en ik weet dat EH Thomas Kocik over deze kwestie een doorwrochte studie heeft gepresenteerd tijdens de Sacra Liturgia conferentie in New York, een jaar geleden.

Ik denk niet dat we de mogelijkheid of de wenselijkheid van een officiële hervorming van de liturgische hervorming kunnen afwijzen, omdat haar voorstanders een aantal belangrijke beweringen doen in hun pogingen trouw te zijn aan de nadruk van het Concilie in nummer 23 van de Constitutie “om de gezonde traditie te bewaren en toch de weg te openen voor een gewettigde vooruitgang”, en dat “vernieuwingen niet plaats hebben, tenzij deze door een werkelijk en duidelijk nut van de Kerk worden vereist, waarbij men er op dient te letten, dat de nieuwe vormen als het ware organisch voortkomen uit de reeds bestaande vormen.”

Ik kan meedelen dat, toen ik afgelopen april door de Heilige Vader in audiëntie werd ontvangen, Paus Franciscus mij vroeg de kwestie van een hervorming van een hervorming te bestuderen en hoe beide vormen van de Romeinse ritus te verrijken. Dat zal een fijngevoelig werk zijn en ik vraag om uw geduld en gebed. Maar als we Sacrosanctum Concilium beter willen toepassen, als we willen bereiken wat het Concilie verlangde, dan is dit een serieuze kwestie die zorgvuldig moet worden bestudeerd en behandeld met de nodige duidelijkheid en voorzichtigheid.

Wij priesters, wij bisschoppen dragen een grote verantwoordelijkheid. Hoe leidt ons goede voorbeeld tot goed liturgisch handelen; hoe kwetst onze onachtzaamheid of wangedrag de Kerk en haar heilige liturgie!

Wij priesters moeten in de allereerste plaats aanbidders zijn. Onze mensen zien het verschil tussen een priester die met geloof viert en één die haastig viert, veel op zijn horloge kijkt, bijna alsof hij zo snel mogelijk weer terug naar de televisie wil! Priesters, we kunnen niets belangrijkers doen dan de heilige mysteries te vieren: laten we oppassen voor de verleiding van liturgische luiheid, want dat is een verleiding van de duivel.

We moeten onthouden dat wij niet de makers van de liturgie zijn. Wij zijn haar nederige bedienaars, onderworpen aan haar discipline en wetten. Wij hebben ook de verantwoordelijkheid om degenen die ons bijstaan in liturgische functies te vormen in zowel de geest en kracht van de liturgie en zeker ook haar regels. Ik heb soms priesters een stap terug doen zetten om buitengewone bedienaars de Heilige Communie uit te laten delen: dit is fout, het is een ontkenning van het priesterlijk dienstwerk evenals een klerikalisering van de leken. Wanneer dit gebeurt is het een teken dat de vorming verkeerd is gegaan, en dat het gecorrigeerd moet worden.

Ik heb ook priesters en bisschoppen gezien die, gekleed om de Heilige Mis te vieren, telefoons en camera’s tevoorschijn haalden en in de heilige liturgie gebruikten. Dit is een verschrikkelijke aanklacht tegen het begrip dat zij hebben over wat ze doen als ze de liturgische gewaden aantrekken, dus zich als een alter Christus kleden – en nog meer, als ipse Christus, als Christus zelf. Dit is heiligschennis. Geen bisschop, priester of diaken die is gekleed voor het liturgisch dienstwerk of aanwezig op het priesterkoor moet foto’s nemen, zelfs niet tijdens grote geconcelebreerde Missen. Dit priesters dit vaak doen tijdens zulke Missen, of met elkaar praten of nonchalant zitten, is volgens mij een teken dat wij opnieuw moeten nadenken over de gepastheid van deze Missen, vooral als het priesters aanzet tot zulk schandalig gedrag dat het gevierde mysterie zo onwaardig is, of als de grootte van deze geconcelebreerde vieringen tot het risico van ontheiliging van de heilige Eucharistie leidt.

Ik wil een beroep doen aan alle priester. U heeft misschien mijn artikel in L’Osservatore Romano van een jaar geleden (12 juni 2015) gelezen, of mijn interview met het tijdschrift Famille Chrétienne in mei van dit jaar. Bij beide gelegenheden heb ik gezegd dat ik denk dat het heel belangrijk is dat we zo snel mogelijk terugkeren naar een gezamenlijke richting, van priesters en gelovigen samen in dezelfde richting – naar het ooster of tenminste naar de apsis – naar de Heer die komt, in die delen van de liturgische riten waarin we ons tot God richten. Dit is toegestaan onder de huidige liturgische regels. Het is volledig legitiem in de moderne ritus. Ik denk dat het een heel belangrijke stap is om te verzekeren dat in onze vieringen de Heer werkelijk in het centrum staat.

En dus, beste priesters, vraag ik u dit waar mogelijk toe te passen, voorzichtig en met de nodige catechese, zeker, maar ook met het zelfvertrouwen van een herder dat dit iets goeds is voor de Kerk, iets goeds voor onze mensen. Uw eigen pastorale oordeel zal bepalen hoe en wanneer dit mogelijk is, maar wellicht is de eerste zondag van de Advent van dit jaar, wanneer we uitkijken naar “de Heer die zal komen” en “die niet aarzelt”, een hele goede tijd om dit te doen. Beste priesters, we zouden opnieuw moeten luisteren naar de klaagzang van God zoals verkondigd door de profeet Jeremia: “ze hebben Mij de rug toegekeerd” (2:27). Laat ons weer naar de Heer terugkeren!

Ik zou ook een beroep willen doen op mijn broeders bisschoppen: leidt u alstublieft uw priesters en mensen op deze manier naar de Heer, in het bijzonder in grote vieringen in uw bisdommen en in uw kathedraal. Vorm uw seminaristen alstublieft in de werkelijkheid dat we niet tot het priesterschap geroepen zijn om zelf in het hart van de liturgische eredienst te staan, maar om de gelovigen van Christus als medegelovigen naar Hem te leiden. Maak deze eenvoudige maar diepgaande hervorming alstublieft mogelijk in uw bisdommen, uw kathedralen, uw parochies en uw seminaries.

Wij bisschoppen hebben een grote verantwoordelijkheid, en ooit zullen we ons voor de Heer moeten verantwoorden over ons beheer. Wij bezitten niets! Zoals de heilige Paulus ons leert, wij zijn slechts “helpers van Christus, belast met het beheer van Gods geheimen” (1 Kor. 4:1). Wij hebben de verantwoordelijkheid ervoor te zorgen dat de heilige werkelijkheid van de liturgie wordt gerespecteerd in onze bisdommen en dat onze priesters en diakens zich niet alleen aan de liturgische voorschriften houden, maar de geest en de kracht van de liturgie waaruit deze voortkomen kennen. Ik was zeer bemoedigd door het lezen van de presentatie getiteld “The Bishop: Governor, Promoter and Guardian of the Liturgical Life of the Diocese”, gegeven voor de Sacra Liturgia conferentie in Rome in 2013 door aartsbisschop Alexander Sample van Portland in Oregon in de VS, en ik raad mijn broeders bisschoppen op broederlijke wijze aan zijn overwegingen zorgvuldig te bestuderen.

Hier herhaal ik wat ik elders heb gezegd: dat Paus Franciscus mij heeft gevraagd het liturgisch werk voort te zetten dat Paus Benedictus begonnen is (zie: Boodschap aan Sacra Liturgia 2015, New York City). Het feit dat we een nieuwe paus hebben betekent niet dat de visie van zijn voorganger nu niet langer geldig is. Integendeel, zoals we weten heeft onze Heilige Vader Paus Franciscus het grootste respect voor de liturgische visie en maatregelen die Paus Benedictus heeft uitgevoerd in opperste trouw aan de wensen en doelstellingen van de Concilievaders.

Staat u mij, voor ik afrond, toe een aantal andere kleine manieren te noemen die ook bij kunnen dragen aan een meer getrouwe toepassing van Sacrosanctum Concilium. Eén daarvan is dat we de liturgie moeten zingen, we moeten de liturgische teksten zingen, met respect voor de liturgische tradities van de Kerk en ons verheugend in de schatkist aan gewijde muziek die de onze is, in het bijzonder die muziek die hoort bij de Romeinse ritus, het Gregoriaans. We moeten gewijde liturgische muziek zingen, en niet slechts religieuze muziek of, erger, wereldse muziek.

We moeten de juiste balans vinden tussen de volkstalen en het gebruik van het Latijn in de liturgie. Het Concilie heeft nooit de bedoeling gehad dat de Romeinse ritus volledig in de volkstaal gevierd zou worden. Maar het wilde wel een breder gebruik ervan toestaan, in het bijzonder voor de lezingen. Tegenwoordig zou het mogelijk moeten zijn, vooral door moderne druktechnieken, om voor ieder het begrijpen van het Latijn te vergemakkelijken, wellicht voor de liturgie van de Eucharistie, en dit is natuurlijk met name gepast bij internationale samenkomsten waar de plaatselijke volkstaal door velen niet verstaan wordt. En wanneer de volkstaal gebruikt wordt moet het natuurlijk een juiste vertaling van het originele Latijn zijn, zoals Paus Franciscus recent aan mij heeft bevestigd.


Tussenkomst van Bisschop Rey

Met grote vreugde hebben we vandaag gehoord dat onze Heilige Vader, Paus Franciscus, u heeft gevraagd een studie te beginnen van de liturgische hervorming na het Concilie, en mogelijkheden te verkennen van wederzijdse verrijking tussen de oudere en nieuwere vormen van de Romeinse ritus, oorspronkelijk besproken door Paus Benedictus XVI.

Uwe Eminentie, uw oproep dat wij “zo snel mogelijk terugkeren naar een gezamenlijke richting” in onze liturgische vieringen, “naar het ooster of tenminste naar de apsis – naar de Heer die komt,” is een uitnodiging tot een radicale herontdekking van iets dat aan de wortel ligt van de christelijke liturgie. Het roept ons op om wederom te beseffen dat, in al onze liturgische vieringen, de christelijke liturgie in essentie gericht is op Christus, wiens komst wij met vreugdevolle hoop afwachten.

Uwe Eminentie, ik ben slechts één bisschop van één bisdom in het zuiden van Frankrijk. Maar als antwoord op uw oproep wil ik nu aankondigen dat, in ieder geval op de laatste zondag van de Advent van dit jaar, in mijn viering van de heilige Eucharistie in mijn kathedraal en bij andere gelegenheden zoals het past, ik ad orientem zal vieren – in de richting van de Heer die komt. Voor de Advent zal ik een brief schrijven aan mijn priesters en mensen over deze kwestie om mijn beslissing toe te lichten. Ik zal hen aanmoedigen mijn voorbeeld te volgen. Ik zal hen vragen mijn persoonlijke getuigenis, als eerste herder van het bisdom, te ontvangen in de geest van iemand die zijn volk wil oproepen om hierdoor het primaatschap van de genade in hun liturgische vieringen te herontdekken. Ik zal uitleggen dat deze verandering ons zal helpen de fundamentele aard van de christelijke eredienst te herinneren: dat het steeds op de Heer gericht moet zijn.


Kardinaal Sarah, Addendum

We moeten ervoor zorgen dat aanbidding het hart is van onze liturgische vieringen. Te vaak maken we niet de beweging van viering naar aanbidding, maar als we dat niet doen ben ik bang dat we niet altijd volledig intern hebben deelgenomen aan de liturgie. Twee lichaamshoudingen zijn hier nuttig, zelf onmisbaar. De eerste is stilte. Als ik nooit stil ben, als de liturgie mij geen ruimte geeft voor stil gebed en bezinning, hoe kan ik dan Christus aanbidden, hoe ik mij dan in mijn hart en ziel met Hem verbonden voelen? Stilte is zeer belangrijk, en niet alleen voor en na de liturgie.

Zo is ook het knielen bij de consecratie (tenzij ik ziek ben) van belang. In het westen is dit een lichamelijke handeling van aanbidding die ons nederig maakt voor onze Heer en God. Het is in zichzelf een gebedshandeling. Waar knielen en buigen uit de liturgie zijn verdwenen moeten ze worden teruggebracht, in het bijzonder in verband met het ontvangen van onze Heer in de heilige communie. Beste priesters, vorm uw mensen, waar mogelijk en met pastorale prudentie, zoals ik eerder zei, in deze prachtige handeling van aanbidding en liefde. Laat ons wederom neerknielen in aanbidding en liefde voor de Eucharistische Heer!

In verband met het geknield ontvangen van de heilige communie  wil ik verwijzen naar de brief van de Congregatie voor de Goddelijke Eredienst en de Regeling van de Sacramenten uit 2002, die duidelijk maakt dat “elke weigering van de Heilige Communie aan één van de gelovigen op basis van zijn of haar knielende houding is een ernstige overtreding van één van de meest fundamentele rechten van de christengelovigen” (Brief, 1 juli 2002, Notitiae, n. 437, nov-dec 2002, p. 583).

Het correct kleden van alle liturgische bedienaren op het priesterkoor, inclusief de lectoren, is ook van groot belang, wil dit dienstwerk als authentiek beschouwd worden en wil het uitgevoerd worden met het decorum passend bij de heilige liturgie – ook de bedienaren zelf dienen de juiste eerbied te tonen voor de mysteries die zij toedienen.

Dit zijn enkele voorstellen: ik ben er zeker van dat er vele andere gedaan kunnen worden. Ik leg ze u voor als mogelijke manieren om verder te gaan naar “de juiste manier om de liturgie innerlijk en uiterlijk te vieren”, dat natuurlijk het verlangen was dat Kardinaal Ratzinger aan het begin van zijn grootse werk, De Geest van de Liturgie, uitdrukte (Joseph Ratzinger, Theology of the Liturgy, Collected Works vol. 11, Ignatius Press, San Francisco 2014, p. 4). Ik moedig u aan om alles te doen dat u kunt om dit doel te realiseren, dat volledig in overeenstemming is met dat van de Constitutie over de Heilige Liturgie van het Tweede Vaticaans Concilie.