Pope in Sweden – the Dutch translations

In this post I have collected my translations of the various homilies and addresses given by Pope Francis during his short visit to Sweden. Perhaps needlessly said, apart from this paragraph, the post will consist of Dutch text.

14918917_10153849375235723_6517291123125650450_o

Homilie tijdens de oecumenische gebedsdienst in Lund:

“”Blijf in mij zoals ik in u” (Joh. 15:4). Deze woorden, uitgesproken door Jezus bij het Laatste Avondmaal, laten ons een blik werpen in het hart van Christus, kort voor Zijn ultieme offer aan het kruis. We kunnen Zijn hart voelen kloppen met liefde voor ons en Zijn verlangen voor eenheid onder allen die in Hem geloven. Hij vertelt ons dat Hij de ware wijnstok is en wij de ranken die, net zoals Hij één is met de Vader, één met Hem moeten zijn, willen we vrucht dragen.

Hier in Lund, tijdens deze gebedsdienst, willen wij ons gezamenlijk verlangen laten zien om één te blijven met Christus, zodat we leven hebben. We vragen Hem: “Heer, help ons in uw genade om dichter met U verenigd te zijn en zo, samen, een effectievere getuigenis te geven van geloof, hoop en liefde.” Dit is ook een moment om God te danken voor het werk van onze vele broeders en zusters van verschillende kerkelijke gemeenschappen die weigerden genoeg te nemen met verdeeldheid, maar in plaats daarvan de hoop op verzoening van allen die in de ene Heer geloven levend hielden.

Als katholieken en Lutheranen zijn we een gezamenlijke weg van verzoening gegaan. Nu, in de context van de herdenking van de Reformatie van 1517, hebben we een nieuwe kans om een gezamenlijke weg te kiezen, één die in de afgelopen vijftig jaar vorm heeft gekregen in de oecumenische dialoog tussen de Lutherse Wereldfederatie en de Katholieke Kerk. Ook wij kunnen geen genoegen nemen met de verdeeldheid en afstand die onze scheiding tussen ons geschapen heeft. Wij hebben de kans een kritiek moment van onze geschiedenis te repareren door voorbij de controverses en meningsverschillen, die ons er vaak van hebben weerhouden elkaar te begrijpen, te gaan.

Jezus zegt ons dat de Vader de “wijngaardenier” is (vg. vers 1) die de wijnstok verzorgt en snoeit om te zorgen dat die meer vrucht draagt (vg. vers 2). De Vader heeft steeds zorg voor onze relatie met Jezus, om te zien of we werkelijk één met Hem zijn (vg. vers 4). Hij waakt over ons, en Zijn blik van liefde zet ons aan ons het verleden te zuiveren en in het heden te werken om een toekomst van eenheid tot stand te brengen, die Hij zozeer verlangt.

Ook wij moeten met liefde en eerlijkheid naar ons verleden kijken, fouten herkennen en vergeving zoeken, want God alleen is onze rechter. Met dezelfde eerlijkheid en liefde moeten we inzien dat onze verdeeldheid ons scheidt van de oorspronkelijke intuïtie van het volk van God, dat van nature verlangt één te zijn, en dat die verdeeldheid historisch bestendigd werd door de machthebbers van deze wereld, en niet zozeer het gelovige volk, dat altijd en overal met zekerheid en liefde door zijn Goede Herder geleid moet worden. Zeker, er was aan beide zijden een oprechte wil om het ware geloof te belijden en te behouden, maar tegelijkertijd weten we dat we in onszelf zijn opgesloten door angst voor of vooroordeel over het geloof dat anderen met een ander accent en taal belijden. Zoals Paus Johannes Paulus II zei: “We moeten niet toestaan dat wij worden geleid door de intentie onszelf te willen benoemen als rechters van de geschiedenis, maar alleen door de motivatie om beter te willen begrijpen wat er is gebeurd en om boodschappers van de waarheid te worden” (Brief aan Kardinaal Johannes Willebrands, President van het Secretariaat voor de Christelijke Eenheid, 31 oktober 1983). God is de wijngaardenier, die de wijnrank met immense liefde verzorgd en beschermd; laten wij geraakt zijn door Zijn waakzame blik. Het enige dat Hij verlangt is dat wij als levende ranken in Zijn Zoon Jezus blijven. Met deze nieuwe blik op het verleden beweren we niet een onpraktische correctie op wat er gebeurd is te willen realiseren, maar “het verhaal anders te vertellen” (Luthers-Rooms Katholieke Commissie over de Eenheid, Van Conflict naar Eenheid, 17 juni 2013, 16).

Jezus herinnerert ons eraan: “Los van Mij kunnen jullie niets” (vers 5). Hij is degene die ons onderhoudt en ons aanmoedigt manieren te vinden om onze eenheid steeds zichtbaarder te maken. Zeker, ons verdeeldheid is een enorme bron van lijden en onbegrip geweest, maar het heeft ons er ook toe geleid eerlijk te erkennen dat we zonder Hem niets kunnen; zo heeft het ons in staat gesteld bepaalde aspecten van ons geloof beter te begrijpen. Dankbaar erkennen we dat de Reformatie geholpen heeft de Heilige schrift een meer centrale plaats te geven in het leven van de Kerk. Door het gezamenlijk luisteren naar het woord van God in de Schrift zijn er belangrijke stappen voorwaarts gezet in de dialoog tussen de Katholieke Kerk en de Lutherse Wereldfederatie, wiens vijftigste verjaardag we nu vieren. Laten we de Heer vragen dat Zijn woord ons bijeen mag houden, want het is een bron van voeding en leven; zonder de inspiratie van het woord kunnen we niets.

De geestelijk ervaring van Maarten Luther daagt ons uit ons te herinneren dat wij zonder God niets kunnen. “Hoe kan ik een genadige God verkrijgen?” Deze vraag achtervolgde Luther. De vraag van een rechtvaardige relatie met God is in feite de bepalende vraag voor ons leven. Zoals we weten ontmoette Luther die genadige God in het goede nieuws van Jezus, mensgeworden, gestorven en verrezen. Met het concept van sola gratia herinnert hij ons eraan dat God altijd het initiatief neemt, nog voor enige menselijke reactie, zelfs als Hij dat antwoord wil opwekken. De rechtvaardigingsleer drukt zo de essentie van het menselijke bestaan tegenover God uit.

Jezus spreekt voor ons als onze bemiddelaar voor de Vader; Hij vraagt Hem dat Zijn leerlingen één mogen zijn, “zodat de wereld kan geloven” (Joh. 17:21). Dat geeft ons troost en inspireert ons om één te zijn met Jezus, en daarom te bidden: “Geef ons de gave van eenheid zodat de wereld kan geloven in de kracht van uw barmhartigheid”. Dit is de getuigenis die de wereld van ons verwacht. Wij christenen zullen geloofwaardige getuigen van de barmhartigheid zijn in zoverre dat vergeving, vernieuwing en verzoening dagelijks onder ons worden ervaren. Samen kunnen wij Gods barmhartigheid verkondigen en zichtbaar maken, concreet en met vreugde, door de waardigheid van ieder persoon hoog te houden en te bevorderen. Zonder deze dienst aan en in de wereld is het christelijk geloof onvolledig.

Als Lutheranen en katholieken bidden wij samen in deze kathedraal, in het bewustzijn dat we zonder God niets kunnen. Wij vragen Zijn hulp om levende ledematen te zijn, blijvend in Hem, steeds met behoefte aan Zijn genade, zodat we samen Zijn woord aan de wereld kunnen geven, die zijn tedere liefde en barmhartigheid zo nodig heeft.”

Gezamenlijke verklaring ter gelegenheid van de gezamenlijke Katholiek-Lutheraanse herdenking van de Reformatie:

cwgqncmwgaehs-0

“”Laten we met elkaar verbonden blijven, jullie en Ik, want zoals een rank geen vrucht kan dragen uit eigen kracht, maar alleen als ze verbonden blijft met de wijnstok, zo kunnen ook jullie geen vrucht dragen als je niet met Mij verbonden blijft” (Johannes 15:4).

Met dankbare harten

Met deze Gezamenlijke Verklaring drukken wij vreugdevolle dankbaarheid aan God uit voor dit moment van gezamenlijk gebed in de kathedraal van Lund, aan het begin van het jaar waarin we het vijfhonderdste jubileum van de Reformatie herdenken. Vijftig jaar aanhoudende en vruchtbare oecumenische dialoog tussen katholieken en Lutheranen heeft ons geholpen vele verschillen te overbruggen, en heeft ons wederzijds begrip en vertrouwen versterkt. Tegelijkertijd zijn we dichter tot elkaar gekomen door de gezamenlijke dienst aan onze naasten – vaak in situaties van lijden en vervolging. Door dialoog en gedeelde getuigenis zijn we niet langer vreemden. We hebben veeleer geleerd dat wat ons verenigdt groter is dan wat ons scheidt.

Van conflict naar gemeenschap

Hoewel we ten diepste dankbaar zijn voor de geestelijke en theologische gaven van de Reformatie, belijden en betreuren we voor Christus ook dat Lutheranen en katholieken de zichtbare eenheid van de Kerk hebben beschadigd. Theologische verschillen gingen samen met vooroordelen en conflicten, en religie werd een instrument voor politieke doeleinden. Ons gezamenlijk geloof in Jezus Christus en ons doopsel vereist van ons een dagelijkse bekering, waarmee we de historische meningsverschillen en conflicten die het dienstwerk van de verzoening verhinderden van ons afwerpen. Hoewel het verleden niet verandert kan worden, kan wat er herinnert wordt en hoe het wordt herinnert wel veranderen. Wij bidden voor de genezing van onze wonden en van de herinneringen die ons beeld van de ander blokkeren. We verwerpen nadrukkelijk alle haat en geweld, in het verleden en heden, vooral wanneer uitgevoerd in de naam van religie. Vandaag horen we het gebod van God om alle strijd aan de kant te zetten. We erkennen dat we, bevrijd door genade, voorwaarts gaan naar de eenheid waartoe God ons steeds roept.

Onze toewijding aan gezamenlijke getuigenis

Nu we die periode in de geschiedenis als een last achter ons laten, beloven wij plechtig samen te getuigen van Gods barmhartige genade, zichtbaar in de gekruisigde en verrezen Christus. In het bewustzijn dat de manier waarop wij ons tot elkaar verhouden onze getuigenis van het Evangelie vorm geeft, wijden wij ons toe aan de verdere groei van gemeenschap, geworteld in het doopsel, terwijl we proberen de overblijvende obstakels die volledige eenheid nog verhinderen te verwijderen. Christus verlangt dat we één zijn, zodat de wereld kan geloven (vg. Joh. 17:21).

Vele leden van onze gemeenschappen verlangen ernaar de Eucharistie aan één tafel te ontvangen als een concrete uitdrukking van volledige eenheid. Wij ervaren de pijn van degenen die hun hele leven delen, behalve de verlossende aanwezigheid van God aan de Eucharistische tafel. Wij erkennen onze gezamenlijke pastorale verantwoordelijkheid om een antwoord te geven op de geestelijke dorst en honger van onze mensen om één te zijn in Christus. Wij verlangen ernaar dat deze wond in het Lichaam van Christus zal genezen. Dit is het doel van onze oecumenische inspanningen, die we willen bevorderen, ook door onze toewijding aan de theologische dialoog te hernieuwen

We bidden tot God dat katholieken en Lutheranen samen zullen kunnen getuigen van het Evangelie van Jezus Christus, en de mensheid uitnodigen het goede nieuws van Gods verlossende handelen te horen en ontvangen. We bidden tot God om inspiratie, aanmoediging en kracht zodat we naast elkaar kunnen staan in het dienstwerk, de menselijke waardigheid en rechten hooghouden, met name van de armen, werken voor gerechtigheid en alle vormen van geweld afwijzen. God roept ons op allen die verlangen naar waardigheid, gerechtigheid, vrede en verzoening nabij te zijn. Vandaag in het bijzonder verheffen we onze stemmen voor een einde aan het geweld en extremisme dat zo vele landen en gemeenschappen, en talloze zusters en broeders in Christus, treft. We sporen Lutheranen en katholieken aan om samen te werken in het ontvangen van de vreemde, degenen die gedwongen zijn te vluchten vanwege oorlog of vervolging te hulp te komen, en de rechten van vluchtelingen en asielzoekers te verdedigen.

Meer dan ooit beseffen we dat ons gezamenlijk dienstwerk in deze wereld moet reiken tot aan Gods scheppen, die lijdt onder uitbuitingen en de gevolgen van onverzadelijke hebzucht. We erkennen het recht van toekomstige generaties om te genieten van Gods wereld in al haar potentieel en schoonheid. We bidden voor een omslag in harten en hoofden die leidt tot een liefdevolle en verantwoordelijke zorg voor de schepping.

Eén in Christus

Op deze gunstige gelegenheid drukken wij onze dankbaarheid uit aan onze broeders en zusters die de verschillende christelijke wereldgemeenschappen en broederschappen vertegenwoordigen die hier aanwezig zijn en zich aansluiten bij ons gebed. Nu we ons opnieuw toewijden aan de beweging van conflict naar gemeenschap, doen we dat als ledematen van het ene Lichaam van Christus, waarin we door het doopsel zijn opgenomen. We nodigen onze oecumenische partners uit ons aan onze verplichtingen te herinneren en ons te bemoedigen. We vragen hen voor ons te blijven bidden, met ons op weg te gaan en ons te ondersteunen in het uitvoeren van de gebedsvolle verplichtingen die wij vandaag uitspreken.

Oproep aan katholieken en Lutheranen in de wereld

Wij roepen alle Lutherse en katholieke parochies en gemeenschappen op om stoutmoedig en creatief, vol vreugde en hoop te zijn in hun toewijding om de grote reis voor ons voort te zetten. In plaats van conflicten uit het verleden, zal Gods geschenk van eenheid onder ons de samenwerking leiden en onze solidariteit verdiepen. Door dichter in het geloof tot Christus te komen, door samen te bidden, door naar elkaar te luisteren, door de liefde van Christus voor te leven in onze relaties, zullen wij, katholieken en Lutheranen, onszelf openstellen voor de kracht van de Drieëne God. Geworteld in Christus en van Hem getuigend vernieuwen wij onze vastberadenheid om trouwe voorboden te zijn van Gods grenzeloze liefde voor de hele mensheid.”

Toespraak tijdens het Oecumenisch evenement in Malmö Arena:

14939566_10153850168870723_2952759365792262173_o

“Ik dank God voor deze gezamenlijke herdenking van het vijfhonderste jubileum van de Reformatie. We gedenken dit jubileum met een hernieuwde geest en erkennen dat de christelijke eenheid een prioriteit is, omdat we weten dat er meer is dat ons verenigt dan ons scheidt. De weg die we gegaan zijn om die eenheid te bereiken is zelf een groot geschenk dat God ons geeft. Met deze hulp zijn we vandaag hier bijeen gekomen, Lutheranen en katholieken, is een geest van broederschap, om onze blik te richten op de ene Heer, Jezus Christus.

Onze dialoog heeft ons geholpen te groeien in wederzijds begrip; het heeft wederzijds vertrouwen bevordert en ons verlangen om verder te gaan naar volledige eenheid bevestigd. Eén van de vruchten van deze dialoog is de samenwerking tussen verschillende organisaties van de Lutherse Wereldfederatie en de Katholieke Kerk. Dankzij deze nieuwe sfeer van begrip zullen Caritas Internationalis en de World Service van de Lutherse Wereldfederatie vandaag een gezamenlijk overeengekomen verklaring ondertekenen die gericht is op het ontwikkelen en versterken van een geest van samenwerking ter bevordering van de menselijke waardigheid en sociale gerechtigheid. Ik groet van harte de leden van beide organisaties; in een wereld die door oorlogen en conflicten uit elkaar getrokken wordt, zijn en blijven zij een lichtend voorbeeld van toewijding tot en dienst aan de naaste. Ik moedig u aan voort te gaan op de weg van samenwerking.

Ik heb aandachtig geluisterd naar de mensen die getuigenis hebben gegeven, hoe zij te midden van zoveel uitdagingen dagelijks hun leven toewijden aan het opbouwen van een wereld die steeds meer wil reageren op het plan van God, onze Vader. Pranita sprak over de schepping. De schepping zelf is duidelijk een teken van Gods grenzeloze liefde voor ons. Als gevolg kunnen de geschenken van de natuur ons tot het overwegen van God aanzetten. Ik deel je zorg over het misbruik dat onze planeet, ons gezamenlijk thuis, schaadt en ernstige gevolgen heeft voor het klimaat. Zoals we in ons, in mijn land zeggen: “Uiteindelijk zijn het de armen die de kosten betalen voor ons feesten”. Zoals jij terecht opmerkte hebben zij de grootste impact op degenen die het meest kwetsbaar en behoeftig zijn; zij worden gedwongen te emigreren om aan de gevolgen van klimaatverandering te ontsnappen. Wij allemaal, en wij christenen in het bijzonder, zijn verantwoordelijk voor de bescherming van de schepping. Onze manier van leven en ons handelen moet altijd overeenstemmen met ons geloof. Wij zijn geroepen harmonie op te wekken in onszelf en met anderen, maar ook met God en Zijn handwerk. Pranita, ik moedig je aan vol te houden in je toewijding in naam van ons gezamenlijk thuis. Dank je!

Mgr. Hector Fabio vertelde ons over het gezamenlijk werk van katholieken en Lutheranen in Colombia. Het is goed om te weten dat christenen samenwerken om gemeenschappelijke en maatschappelijke processen van algemeen belang op te starten. Ik vraag jullie in het bijzonder te bidden voor dat grootse land, zodat, door middel van de samenwerking van iedereen, de vrede, waar zo naar verlangd wordt en die zo nodig is voor een menswaardig samenleven, eindelijk kan worden behaald. En omdat het menselijk hart, als het naar Jezus kijkt, geen grenzen kent, moge het dan een gebed zijn dat verder reikt, en al die landen omvat waar ernstige conflicten voortduren.

Marguerite maakt ons bewust van de hulp aan kinderen die het slachtoffers zijn van wreedheid en het werk voor de vrede. Dit is zowel bewonderenswaardig en een oproep om de talloze situaties van kwetsbaarheid van zo vele personen die zich niet kunnen laten horen serieus te nemen. Wat jij als missie beschouwd is een zaadje, een zaadje dat overvloedig vrucht draagt, en vandaag, dankzij dat zaadje, kunnen duizenden kinderen studeren, groeien en in goede gezondheid leven. Je hebt geïnvesteerd in de toekomst! Dank je! En ik ben dankbaar dat je zelfs nu, in ballingschap, een boodschap van vrede blijft verspreiden. Je zei dat iedereen die jou kent denkt dat wat je doet gek is. Natuurlijk, het is de gekte van de liefde voor God en onze naaste. We hebben meer van die gekte nodig, verlicht door het geloof en vertrouwen op de voorzienigheid van God. Blijf werken, en moge die stem van hoop die je aan het begin van je avontuur hebt gehoord, en je investering in de toekomst, je eigen hart en de harten van vele jonge mensen blijven raken.

Rose, de jongste, gaf een werkelijk ontroerende getuigenis. Ze heeft gebruik kunnen maken van het sporttalent dat God haar gaf. In plaats van haar energie te verspillen in negatieve situaties heeft ze voldoening gevonden in een vruchtbaar leven. Luisterend naar jouw verhaal, dacht ik aan de levens van zoveel jonge mensen die verhalen als het jouwe zouden moeten horen. Ik wil dat iedereen weet dat ze kunnen ontdekken hoe prachtig het is om kinderen van God te zijn en wat een privilege het is om door Hem geliefd en gekoesterd te zijn. Rose, ik dank je vanuit mijn hart voor jouw werk en toewijding om andere vrouwen aan te moedigen om weer naar school te gaan, en voor het feit dat je dagelijks bidt voor vrede in de jonge staat Zuid-Sudan, die dat zo erg nodig heeft.

En na het horen van deze krachtige getuigenissen, die ons deden nadenken over onze eigen levens en hoe we reageren op de noodsituaties overal om ons heen, wil ik al die regeringen danken, die vluchtelingen helpen, alle regeringen die ontheemde mensen asielzoekers helpen. Alles dat gedaan wordt om deze mensen in nood te helpen is een groots gebaar van solidariteit en een erkenning van hun waardigheid. Voor ons christenen is het prioriteit om erop uit te gaan en de verstotenen – want zij zijn werkelijk verstoten uit hun thuislanden – en de gemarginaliseerden van onze wereld te ontmoeten, en de tedere en barmhartige liefde van God, die niemand afwijst en iedereen accepteert, voelbaar te maken. Wij christenen zijn vandaag geroepen om actieve deelnemers te zijn in de revolutie van tederheid.

Straks horen we de getuigenis van Bisschop Antoine, die in Aleppo woont, een stad die op de knieën gedwongen is door de oorlog, een plaats waar zelfs de meest fundamentele rechten met minachting worden behandelt en vertrapt. In het nieuws horen we elke dag over het afschuwelijke lijden vanwege de strijd in Syrië, door dat conflict in ons geliefde Syrië, die nu al meer dan vijf jaar duurt. Te midden van zoveel verwoesting is het werkelijk heldhaftig dat mannen en vrouwen daar gebleven zijn om materiële en geestelijke hulp te bieden aan de noodlijdenden. Het is ook bewonderenswaardig dat jij, beste broeder Antoine, blijft werken tussen zulk gevaar om ons te kunnen vertellen over de tragische omstandigheden van het Syrische volk. We houden ieder van hen in onze harten en gebeden. Laten we de genade van oprechte bekering afsmeken over de verantwoordelijken voor het lot van de wereld, voor die regio en voor allen die daar ingrijpen.

Beste broeders en zusters, laat ons niet ontmoedigd raken tegenover vijandigheid. Moge de verhalen, de getuigenissen die we hebben gehoord, ons motiveren en ons een nieuwe impuls geven om steeds nauwer samen te werken. Als we weer thuiskomen, mogen we dan een toewijding meebrengen om dagelijkse gebaren van vrede en verzoening te maken, om moedige en trouwe getuigen van christelijke hoop te zijn. En zoals we weten, de hoop stelt ons niet teleur! Dank u!”

Homilie in de Mis voor Allerheiligen:

“Vandaag vieren we met de hele Kerk het hoogfeest van Allerheiligen. Hiermee herdenken we niet alleen hen die in de loop der eeuwen heiligverklaard zijn, maar ook onze vele broeders en zusters die, op een stille en onopvallende wijze, hun christelijk leven hebben geleefd in de volheid van geloof en liefde. Onder hen zijn zeker vele van onze verwanten, vrienden en bekenden.

Dit is voor ons dan een viering van heiligheid. Een heiligheid die niet zozeer te zien is in grote daden of buitengewone gebeurtenissen, maar veeleer in dagelijkse trouw aan de eisen van ons doopsel. Een heiligheid die bestaat in de liefde voor God en de liefde voor onze broeders en zusters. Een liefde die trouw blijft tot het punt van zelfopoffering en volledige toewijding aan anderen. We denken aan de levens van al die moeders en vaders die zich opofferen voor hun gezinnen en bereid zijn – ook al is dat niet altijd makkelijk – van zoveel dingen af te zien, zoveel persoonlijke plannen en projecten.

Maar als er één ding typisch is voor de heiligen, is het dat zij daadwerkelijk gelukkig zijn. Zij hebben het geheim van authentiek geluk ontdekt, dat diep in de ziel ligt en zijn bron heeft in de liefde van God. Daarom noemen we de heiligen zalig. De Zaligsprekingen zijn hun weg, hun doel richting het thuisland. De Zaligsprekingen zijn de weg van het leven die de Heer ons leert, zodat wij in Zijn voetstappen kunnen volgen. In het Evangelie van de Mis van vandaag hoorden we hoe Jezus de Zaligsprekingen verkondigde aan een grote menigte op de heuvel bij het Meer van Galilea.

De Zaligsprekingen zijn het beeld van Christus en als gevolg van elke christen. Ik zou er hier slechts één willen noemen: “Zalig die zachtmoedig zijn”. Van zichzelf zegt Jezus: “Kom bij Mij in de leer, omdat Ik zachtmoedig ben en eenvoudig van hart” (Matt. 11:29). Dit is zijn geestelijk portret en het onthult de overvloed van Zijn liefde. Zachtmoedigheid is een manier van leven en handelen die ons dichter bij Jezus en elkaar brengt. Het stelt ons in staat alles dat ons verdeelt en vervreemd aan de kant te zetten, en steeds nieuwe manieren te vinden om verder te gaan op de weg van eenheid. Zo was het met de zonen en dochters van dit land, waaronder de heilige Maria Elisabeth Hesselblad, kortgeleden heiligverklaard, en de heilige Birgitta van Vadstena, mede-patrones van Europa. Zij hebben gebeden en gewerkt om banden van eenheid en broederschap tussen christenen te smeden. Een zeer sprekend teken hiervan is dat we hier in uw land, getekend als het is door het naast elkaar leven van vrij verschillende volkeren, samen het vijfde eeuwfeest van de Reformatie herdenken. De heiligen brengen verandering tot stand door zachtmoedigheid van het hart. Met die zachtmoedigheid komen wij tot het begrip van de grootsheid van God en aanbidden we Hem met oprechte harten. Zachtmoedigheid is de houding van hen die niets hebben te verliezen, omdat hun enige rijkdom God is.

Op een bepaalde manier zijn de Zaligsprekingen de identiteitskaart van de christen. Zij identificeren ons als volgelingen van Jezus. Wij zijn geroepen zalig te zijn, volgers van Jezus te zijn, de problemen en angsten van onze tijd het hoofd te bieden met de geest en liefde van Jezus. Zo moeten wij in staat zijn nieuwe situaties te herkennen en beantwoorden met verse geestelijke energie. Zalig zijn zij die trouw blijven terwijl zij het kwaad verdragen dat anderen hen toebrengen, en hen vergeven vanuit hun hart. Zalig zijn zij die in de ogen kijken van de verlatenen en gemarginaliseerden, en hen hun nabijheid laten zien. Zalig zijn zij die God in ieder persoon zien, en hun best doen om anderen Hem ook te laten ontdekken. Zalig zijn zij die ons gezamenlijk thuis beschermen en verzorgen. Zalig zijn zij die afzien van hun eigen gemak om anderen te helpen. Zalig zijn die bidden en werken voor de volledige eenheid tussen christenen. Dit zijn allemaal boodschappers van Gods barmhartigheid en tederheid, en zij zullen zeker van Hem hun verdiende loon ontvangen.

Beste broeders en zusters, de oproep tot heiligheid is aan iedereen gericht en moet van de Heer ontvangen worden in een geest van geloof. De heiligen moedigen met hun levens en voorspraak bij God aan, en wijzelf hebben elkaar nodig als we heiligen willen zijn. Elkaar helpen heiligen te worden! Laat ons samen de genade afsmeken om deze oproep met vreugde te ontvangen en mee te werken en de vervulling ervan. Aan onze hemelse Moeder, Koningin van Alle Heiligen, vertrouwen we onze intenties toe en de dialoog gericht op de volledige eenheid van alle christenen, zodat wij gezegend mogen zijn in ons streven en heiligheid in eenheid mogen behalen.”

Photo credit: CNS/Paul Haring

Advertisements

For round three, Pope Francis goes even further out

collegeofcardinalsIt’s another Franciscan selection for the next consistory: Pope Francis has picked 17 new cardinals, 6 of whom come from countries which have never had a cardinal before. Unlike previous consistories, the majority of the new cardinals are metropolitan archbishops. There are still three bishops, one priest, one head of a curia dicastery and – for the first time since 1998- a serving Nuncio among the new batch. Only five of the new cardinals serve in Europa in North America. The rest are spread out over Africa, Asia, South America, Oceania and the Middle East. Although he apparently still felt obliged to fill some cardinalatial sees (Madrid, Chicago, Mechelen-Brussels), this is Francis making sure the College of Cardinals increasingly reflects the worldwide Church.

After the consistory on 19 November, the number of electiors who can participate in a conclave will be 121. There are 111 cardinal electors now, but Cardinals Ortega y Alamino, López Rodríguez and Antonelli will turn 80 before the 19th. Following the 80th birthday of Cardinal Sarr on 28 November the number of cardinal electors will be at the ‘official’ maximum of 120 again.

A brief overview of the new cardinals:

  • Archbishop Mario Zenari, Titular Archbishop of Zuglio and Apostolic Nuncio to Syria.
  • Archbishop Dieudonné Nzapalainga, Metropolitan Archbishop of Bangui, Central African Republic.
  • Archbishop Carlos Osoro Sierra, Metropolitan Archbishop of Madrid, Spain.
  • Archbishop Sérgio Da Rocha, Metropolitan Archbishop of Brasília, Brazil.
  • Archbishop Blase Joseph Cupich, Metropolitan Archbishop of Chicago, United States of America
  • Archbishop Patrick D’Rozario, Metropolitan Archbishop of Dhaka, Bangladesh.
  • Archbishop Baltazar Enrique Porras Cardozo, Metropolitan Archbishop of Mérida, Venezuela
  • Archbishop Josef De Kesel, Metropolitan Archbishop of Mechelen-Brussel, Belgium.
  • Bishop Maurice Piat, Bishop of Port-Louis, Mauritius.
  • Bishop Kevin Joseph Farrell, Prefect of the Dicastery for the Laity, the Family and Life.
  • Archbishop Carlos Aguiar Retes, Metropolitan Archbishop of Tlalnepantla, Mexico.
  • Archbishop John Ribat, Metropolitan Archbishop of Port Moresby, Papua New Guinea.
  • Archbishop Joseph William Tobin, Metropolitan Archbishop of Indianapolis, Unites States of America.
  • Archbishop Anthony Soter Fernandez, Metropolitan Archbishop emeritus of Kuala Lumpur, Malaysia.
  • Bishop Renato Corti, Bishop emeritus of Novara, Italy.
  • Bishop Sebastian Koto Khoarai, Bishop emeritus of Mohale’s Hoek, Lesotho.
  • Father Ernest Simoni, priest of the Archdiocese of Shkodrë-Pult, Albania.

Some of these choices have come about through personal encounters the Holy Father has had or the circumstances in which the cardinals-to-be have to work, circumstances which are close to Pope Francis’ heart. Archbishop Zenari remains in Syria despite the horrors of war, Archbishop Nzapalainga hosted Pope Francis during his visit to the war-torn Central African Republic, and Father Simoni moved the Pope to tears with his lifestory of imprisonment, torture and hard labour under Albania’s communist regime.

archbishop-dieudonne-nzapalainga-800x500

^Seen here visiting an Internally Displaced Persons camp, Cardinal-elect Dieudonné Nzalapainga is an example of “a shepherd who smells like his sheep”.

The preference for the peripheries that Pope Francis has displayed time and again should also be clear from the list of new cardinals: The Central African Republic, Bangladesh, Mauritius, Papua New Guinea, Malaysia and Lesotho are not exactly major players in the Catholic world, but the selection of cardinals from these countries should perhaps not be seen as reflecting the role of the specific countries, but the parts of the world they are in, combined with the individual merits of the chosen prelates. Here we see a shift in the balance from Europe and North America to Africa, South America, southeast Asia and Oceania, parts of the world where the Church is growing or significantly stronger than in the secularised west. Parts of the world where the Church can have a hands-on role to play in the various social situations and circumstances people find themselves in: from war and terrorism to environmental challenges and increasing development and industralisation. Major change seems to be a deciding factor in the appointment of new cardinals.

95f101f4-8e11-11e6-bb78-3886984d35fe_web_scale_0_0795455_0_0795455__In the west, then, the chosen cardinals are seen in a far more political light. What are their positions on various topics within and outside the Church? And what does that say about the positions of Pope Francis on these same issues? Some of the new cardinals, such as Archbishop Cupich, De Kesel (at right) and Tobin are considered liberal on certain inter-ecclesiastic topics, and at the same time politically inclined in the same direction as the Holy Father, especially when it comes to the question of refugees in both Europe and North America, as well as gun control in the US. In general, their appointments are befitting of this Holy Year of Mercy.

Pope Francis has proven to not be too bothered with giving red hats to traditionally cardinalatial sees. In Europe, they get them in due time (with some exceptions, especially in Italy: Turin and Venice remain decidedly without cardinals at the helm), but the story is different across the pond. Despite their large Catholic populations, sees like Los Angeles and Philadelphia remain with a cardinal, despite having had them in the past.

bp__patrickPope Francis also tends to choose more religious to become cardinals. Of the seventeen new cardinals, six belong to a religous order or congregation: Archbishop Nzalapainga and Bishop Piat are Spiritans, Archbishop D’Rozario (at left) is a Holy Cross Father, Archbishop Ribat is a Sacred Heart Missionary, Archbishop Tobin is a Redemptorist and Bishop Khoarai is an Oblate of Mary Immaculate. Pope St. John Paul II sometimes appointed more religious as cardinals, but that was in his mega-consistories of  2001 and 2003  of 42 and 30 cardinals respectively.

Of the seventeen new cardinals, fourteen will be Cardinal-Priests due to their being bishops outside of Rome, and the remaining three will be  Cardinal-Deacons (as they do not lead a diocese somewhere). All Cardinal-Priests receive a title church, and the Cardinal-Deacons a deaconry; a church in Rome of which they are the theoretical shepherd, thus making them a part of the clergy of Rome working with the bishop of that city. In practice, they have no influence in the running of their title church or deaconry, although their coat of arms is displayed there, and they take official possession of it some time after creation as cardinal.

While no Pope is obliged to use any of the available vacant titles and deaconries, and he is free to create new ones as he sees fit, some of these churches do stay in the family, so to speak. There are currently fourteen title churches vacant, so there is no pressing need to create new ones. Pope Francis has in the past shown to sometimes favour continuity in the granting of these titles (for example, he gave the title church he had as a cardinal, San Roberto Bellarmino, to Cardinal Mario Poli, who had succeeded him as archbishop of Buenos Aires). By that logic, we could guess that the church of San Bartolomeo all’Isola could be given to Archbishop Cupich, since it was the title church of his predecessor in Chicago, Cardinal Francis George. The other American cardinals could receive Santa Croce in Via Flaminia or Santi Giovanni e Paolo, as they were previously held by Amerian cardinals (Baum and Egan) as well.

For the three Cardinal-Deacons there is a choice of 10 vacant deaconries, so any guess is as good as the next, really.

Photo credit: [2] Catholic Herald, [3] BELGA, [4] Catholic Bishops’ Conference of Bangladesh

A different perspective – the numbers behind the refugee crisis

The refugee crisis dominates headlines at the moment, and so do the opinions, as these are wont to do. There are positive opinions, that we must offer aid, shelter refugees and find solutions for the immediate need and despair we see, and these have a bigger share than I would have expected. But there are also negative ones, rooted in fear that we are welcoming terrorists, that strange cultures, religions and ideologies will come to dominate and irrevocably change our own culture and religions (or lack thereof).

refugees-asylum-asylum-law-refugee-day-crisis-regions-humanitarian-disaster_a_0

In countries around us, especially in Germany and Austria, the Church has been on the frontline in welcoming refugees and speaking out for their basic human needs. The bishops of these countries have been vocal on this topic, and one bishop, Archbishop Stephan Burger of Freiburg im Breisgau, recently outlined the basics behind the refugee crisis and the numbers that we must keep in mind before making sweeping statements on either side of the argument:

erzbischof_stephan_burger_q“The great number of refugees which come to us in Germany, and the numerous crisis hotspots of this world are showing us very clearly now: We are standing before a critical point on world history. The different parts of the world are increasingly intertwined with one another and ecological fragile. For the future this includes both great dangers and significant opportunities. We must acknowledge that, despite and perhaps because of the great diversity of cultures and ways of life, we are a global community. And so we also carry responsibility for this community.

Today there are nearly 60 million people are fleeing. Behind this flight lies distress, despair, lack of perspective, tragedies.

However, the frequently heard idea, that the majority of refugees are en route to Europe, does not agree with reality. We must be careful not to look at the world from a European perspective. The 28 countries of the European Union at present house less than four per cent of the total number of refugees and displaced persons in the world. regarding this it is often forgotten that about three quarters of these people, as internally displaced persons, do not even make it across their own borders – let alone to Europe. We should not lose sight of their special need. For the Kurds of northern Iraq, for example, this means that out of every four inhabitant, one is displaced. In every village, in every city in this region there now live refugees. The civil war in Syria has by now caused more than four million people to flee. Additionally there are 7.6 million interior displaced persons in the country itself.

The moving images of refugee boats in the Mediterranean urge us to ask how we can rescue people in peril on the sea and guarantee them a life in security and dignity. The question about the complex reasons why thousands of people leave their homes, is not being asked enough.

Many of the desperate refugees are fleeing from the horror of a bloody war or the terror of despots. Others are called “economic refugees”: they want to escape a life of poverty and misery, which is partly caused by the political decisions of Industrial countries and emerging markets. For example, the traditional land rights of indigenous farmers are being overridden by the rights of investors. Unfair trade agreements disrupt the livelihood of local manufacturers. International corporations are plundering the resources of Africa – without any notable benefits for the local population.

We are convinced that there is a need for more legal and secure routes to Europe. We are aware that, also in Germany, the capacity to take care of refugees is not limitless. Therefore, there is a need for a European and global effort to comprehensively address the causes of poverty and flight. The topic must remain at the top of the agenda of world politics.  The reason for the increase in refugee movements in the European Union does not come from Africa, by the way, but is in the first place an expression of political and economical problems in the Balkans and also in continuing violence in the Middle East and in Afghanistan. Africans formed, in the first six months of this year, just 19 per cent of asylum seekers in the European Union – and it was similar a year earlier.

That there has now been a dramatic global increase to the aforementioned 60 million refugees, can in the first place be explained by the significant rise in forced internal migration as a result of war and violence. The truly grave humanitarian problems regarding refugees are to be found primarily in fragile states. Seen globally, cross-border flight occurred for 86 per cent in equally poor areas adjacent to crisis areas – such as in Lebanon, Kurdistan, Jordan and Kenya, in Chad and in northern Cameroon.

Both latter states especially show the results of violence, which has been ongoing for many months now, of the terrorist network “Boko Haram”. Most reports from this region that we hear in Germany are mostly about terror attacks and abductions. That the situation has also caused a wave of refugees is little known. Some 190,000 people have fled to Cameroon, Chad and Niger following terrorist actions. Additionally, there are some 100,000 internally displaced refugees in Cameroon, who had to flee from “Boko Haram” attacks.

Partner organisations of MISEREOR report that family members of refugees were killed by terrorists before their eyes. They speak about how combatants of “Boko Haram” came to their villages, plundered and then burnt their houses. Many families were separated; especially women and children desperately need protection.

In Germany, it is also a challenge to humanely house and care for refugees – especially with an eye on the coming winter. Certainly, more effort is needed. But we must not forget the people in those countries in the world who are not nearly as wealthy and have to offer protection and nourishment to far more refugees.”

The peace of Christ – Bishop Van Looy’s letter for Christmas

Ghent’s Bishop Luc Van Looy devotes his Christmas letter to the peace of this period. Peace in ourselves, but also the peace we are obliged to share with those who need it most, especially the homeless, the displaced and the refugees.

van looyTo all people of good will
Christmas letter from Msgr. Luc Van Looy, Bishop of Ghent

Christmas truce

The commemorations of the start of the First World War remind us of what our ancestors did to achieve peace. In the past year we could learn much from the media about this dark page in our history. At the same time we are continuously confronted with the horrible situations in which many people live today, because of the violence of war. The UN speaks of 28 million people without a home and 10 million refugees in the world at this moment. Among these people there are a great many children, especially since those countries in which war now rages have a culture of families with many children. In 2013, 15,840 people asked for asylum in Belgium, people mostly from eastern European and African countries.

We can’t take comfort in the thought that these things happen in distant countries. We can’t remain blind to the situation of so many displaced persons in our towns and cities: homeless, squatters, people without a house, who are completely dependent on social services for their food and clothes. Perhaps we et to easily rid of our duty by giving some small alms or donating to some project for children in Africa or Latin America. A child in London asked, “Why would I go to my mother’s when there is no electricity of water there?” These people need our love, just like our material support.

Pope Francis sees in these “new forms of poverty and vulnerability … the suffering Christ”. “The homeless, the addicted, refugees, indigenous peoples, the elderly who are increasingly isolated and abandoned, and many others” all call to mind the suffering Christ. The image of breaking the bread and pouring the wine as His body and blood are irrevocable signs of the total givenness of Christ. Pope Francis calls for generous empathy out of that union with Christ. Referring to himself, he says, “Migrants present a particular challenge for me, since I am the pastor of a Church without frontiers” (cf. Evangelii Gaudium 210).

Christmas is an ideal period for special focus on these social problems. Mary and Joseph also failed to find shelter for the birth of Jesus. In addition, they were forced to flee with Him to Egypt. Herod did not recognise the Messiah in this child; he was not interested in the person, but to his own position as steward. It is our duty to focus on the person and not to judge or generalise based on race or culture, religion or ancestry, poverty or wealth, orientation or age. The incarnation of Christ shows us that every human being deserves attention. Jesus comes among the people. He joins in their conversations and speaks with authority, but at the same time He listens to their concerns. He has special attention for the deprived, the sick, the poor, the children. His attention is for the sinners; He lets the adulterous woman go, to ultimately praise her to the expense of the host. He is a man among men. He did not take pride in His descent. On the contrary, He became the servant of all.

In the social unrest that we have witnessed recently, we need to distinguish what is important. Here too, man needs to be in the centre instead of mere power play. Here the Pope also speaks: “Conflict cannot be ignored or concealed. It has to be faced. But if we remain trapped in conflict, we lose our perspective, our horizons shrink and reality itself begins to fall apart. In the midst of conflict, we lose our sense of the profound unity of reality” (Evangelii Gaudium 226).

Christmas teaches us to bring peace. “He is the peace between us” (Eph. 2:14), and He paid the price for it with His blood on the cross. People and cultures are diverse and you can try to achieve peace through negotiations, but nothing is as strong as the unity of Spirit. Unity is fundamental and transcends all conflict. Looking for a synthesis, one must depart from the desire for unity among all people. It is a matter of appreciating the other, esteeming him – more than yourself – and recognising and accepting the dignity of all. This attitude can defeat all partisanship and conflict. No one is more man because he or she was born in some privileged culture or in a certain context. Equality flows from the gift of life itself, which everyone has received from the same Father.

Dear friends, states of war, conflict, migration and poverty can not leave us unmoved. There are many initiatives in this time of Christmas to ease the fate of others, to share the warmth of the community. In this time everyone may experience that Christ has come to bring peace and unity. But it is important that this attention is not limited to the period of Christmas, but spreads throughout the year. The service to people and the world – we call this te diaconate – is an essential aspect of our Christianity.

I wish for the year 2015 to be a year of solidarity and service for all of you, of friendship which resolves conflicts, of peace in families. May the peace of Christ for every man be even stronger than just a “Christmas truce”, so that it may be a new start wherever necessary. For it was God’s intention to give everyone peace, when He sent His Son into the world.

Merry Christmas and a happy new year.”

“Never again” the bishops warn in the wake of rising antisemitism

Anne%20FrankFollowing recent and fairly sudden signs of increasing antisemitism in both the Netherlands and other western countries, the Dutch bishops have issued a statement condemning any hate against Jewish and other people.

“Both in and beyond our Dutch society there is – as a result of the war between Israel and Hamas – an increase in displays of hatred against Jews. The Catholic bishops of the Netherlands, categorically denouncing hatred against Jews, feel obliged to once again strongly condemn all forms of antisemitism.”

This clearly refers to that shining moment in World War II, when the Dutch bishops stood up against the Nazi treatment of the Jewish inhabitants of the Netherlands. This in turn led , among other things, to the death of Blessed Titus Brandsma (whose feast day we marked last Sunday) in Dachau concentration camp. The bishops continue:

“It cannot be that people who (for many centuries) have been an inalienable part of our society now feel unsafe and unwanted. The incomprehensible and appalling tragedy of the Holocaust in the Second World War has made it more than clear what hate against Jews can lead to.

For us Christians the fact also matters that the Jews are our older brothers and sisters in the faith in the one God, Father and Creator of all men. Our Church’s bond with the Jews and Judaism is unbreakable and can’t be given up. Our Lord Jesus Christ was a Jew and we Christians come forth from the Jewish people. Pope Francis recently said, not without reason, “You can’t be a true Christian without acknowledging your Jewish roots” (interview with Spanish newspaper La Vanguardia).

We acknowledge the rights of both Jewish and Palestinians to live in their own state, safely and in peace. The current war between Hamas and Israel and the Israel-Palestine conflict are very complex matters. We consider it necessary for a lasting peace that those Jews and Palestinians who fight each other or see each other as enemies, end combat and start working together to build up countries which can live in peace with one another, as a blessing for coming generations and the entire world. We pray for peace for the Holy Land, the Middle East and our entire world. We also pray that every person will know he is safe and wanted in both our country and all other countries. After all, we are all – Jews, Christians, Muslims and all people – God’s creatures, called to life by Him out of love, to live together as His children.

On behalf of the Catholic bishops of the Netherlands:

+ Willem Jacobus Cardinal Eijk,
President of the Dutch Bishops’ Conference

+ Hermanus W. Woorts,
Chair of the Bishops’ Conference department for Church and Judaism”

Although this is an issue which, in part, specifically concerns Dutch society, equal condemnation should be given to the even stronger displays of hatred against people for their religion in all parts of the world, not least the Christians in IS-controlled parts of Iraq and Syria, the warring parties in Israel and the Gaza Strip, Muslims and Christians and the Central African republic… I could go on. Where politicians drop the ball, the bishops and all members of Church and society should be ready to pick it up.

 

The good fight ends – Fr. Frans killed in Homs

frans van der lugtAn exemplary icon of steadfast dedication to those in need is no more. Father Frans van der Lugt was abducted, shot and killed this morning in Homs, Syria, the city and country that was his home for more than four decades. The Dutch Jesuit priest did not think of leaving his home and the community he was a part of – consisting not only of the few Christians in the city, but also, especially in later years, of his Muslim neighbours in the widest sense – as civil war engulfed Syria and cut off the part of Homs where Fr. Frans lived from the rest of the world.

Thousands of people in this pocket continue to struggle with hunger and poverty, something that Fr. Frans tried to alleviate in the ways he could. He brought the attention of the wider world to their plight and managed to get what little food there was – some of which he grew – out to the families who needed it.

In February, he illustrated the situation to a Dutch journalist as follows: “In the morning we eat a few olives. We cut vegetables out from between street tiles and make soup out of it in the afternoon and in the evening we see what’s left.”

A month earlier, he made the following emergency call:

“I am speaking to you from the old and besieged city of Homs. One of our greatest problems is hunger. There is nothing to eat. There is nothing worse than to see people in the streets looking for something to eat for their children.”

Do you think that the world will do something or will everyone watch while we die?

“That is impossible. It is impossible that we suffer while the world does nothing. Not only the world has to do something, but we all have to as well. Otherwise we will die. We do not want to die from pain and hunger.”

Father Frans did not see the world stop watching and doing nothing. He took but one side, the side of the people and their needs to live. That was not a side of guns and bombs, violence and war, but of faith, community and fraternal love. He was fighting the people’s  hunger and insanity that comes with it, as well as the world’s impotence in doing anything about it. For that he apparently had to die.

Cardinal watch: Cardinal Cheli passes away

cheli_g_cpf_2Called a “zealous pastor” by Pope Benedict XVI, Giovanni Cardinal Cheli swapped the temporal for the eternal last night, after 94 years of life spent for the most part in service to “the Gospel and to the Church”. The College of Cardinals, of which Cardinal Cheli was a non-voting member, now number 209, with 118 of them electors.

Giovanni Cheli was born in Turin and was ordained for the Diocese of Asti in 1942, after obtaining a doctorate in canon law from the Pontifical Lateran University. In Asti, he worked as chaplain to the youth section of Catholic Action, and also taught at the diocesan seminary. In 1952, after a time working in Rome and earning a licentiate in theology, Fr. Cheli entered the diplomatic service of the Holy See in 1952.

His first posting was in Guatemala, followed by Spain and Italy. In Madrid, he performed pastoral work in addition to his duties in the nunciature. In 1967, Fr. Cheli was assigned to the Council for Public Affairs of the Church. In 1973, he became permanent observer to the United Nations, an assignment which was confirmed again in 1976. In 1978, he was once of the few bishops consecrated by Pope John Paul I. Archbishop was renowned as an expert on the Church’s issues in relations with the Communist nations.

Archbishop Cheli was appointed as Pro-President of the Pontifical Commission for the Pastoral Care of Migrants and Itinerant People, which would became a pontifical council in 1988, still under the leadership of Archbishop Cheli.

Shortly before his retirement in 1998, Pope John Paul II made him a cardinal, with the deaconry of Santi Cosma e Damiano. Ten years later, Cardinal Cheli became a cardinal priest with the same title church.

Outspokenly critical on many issues, Cardinal Cheli protested the US invasion of Iraq in 2001, the age limits for cardinals and some of the curial appointments of Pope Benedict XVI.

Cardinal Cheli was among the five oldest cardinals of the Church.