The protective hand of the mother – Dutch dioceses consecrated to Our Lady’s Immaculate Heart

On Saturday afternoon the Dutch bishops consecrated their dioceses to the Immaculate Heart of Mary, coinciding with the centenary of the first apparition of Mary in Fatima and the tail-end of Pope Francis’ visit to that pilgrimage site in Portugal. The bishops did so at the Basilica of the Assumption of Our Lady in Maastricht. All the active Dutch ordinaries and auxiliary bishops were present, as was Cardinal Ad Simonis, archbishop emeritus of Utrecht. From Groningen-Leeuwarden, which is expecting their new bishop on 3 June, diocesan administrator Fr. Peter Wellen was present.

Cardinal Wim Eijk, archbishop of Utrecht and metropolitan of the Dutch Church province, led the consecration during a Vespers, and gave the following homily:

“After the downfall of the Portuguese royal house as the result of a revolution in 1910, a very anticlerical government came to power in which freemasons dictated the tone. This government issued various measures against the Church: the wearing of priestly clothing was forbidden, as was taking religious vows; monasteries and religious orders and congregation were abolished by law and their possessions confiscated; Jesuits were forced to renounce their Portuguese citizenship; religious education in schools was abolished and the government gave themselves the right to appoint professors to seminaries. The brain behind these measures, Alfonso Costa, had the goal of eradicating Catholicism in Portugal in two generations.

34515174901_8b3683d278_z

He did not succeed in this for various reasons. The faith of the Portuguese people was too strong en the Holy See resisted successfully. But a very important factor was the apparitions of Mary to three shepherd children in Fatima: Lucia, Francisco and Jacinta. These apparitions greatly impacted Portugal, as well as, by the way, the rest of the Catholic world. After an angel appeared to them in 1916, Mary first appeared to them om 13 May 1917. She would do so six times in the period between 1 May and 13 October 2017.

The apparitions of Mary at Fatima are part of a string of important Marian apparitions: in La Salette in 1946, Lourdes in 1858 and Castepetroso in 1888. At all these apparitions, Mary’s message was that we should return to Christ, the Son of God and her son, do penance to gain forgiveness for our own sins and those of others and devote ourselves intensively to prayer, especially the Rosary. But of all these apparitions, those at Fatima were the most prophetic.

This had to do with the content of the three secrets that Mary entrusted there to the shepherd children. The first concerned a vision of hell and a call to prayer, conversion and penance to save souls and bring them to eternal salvation. The existence of hell was (and is) denied by many Christians and is not or barely mentioned by Christian preachers and catechists. The solemn warning of Mary must, however, be taken serious.

The second secret was an announcement of the end of the First World War, but also of the Second World War if people would not stop insulting God. Mary called for prayer and penance to implore God to bring peace. She also asked to consecrate Russia to the Immaculate Heart to prevent atheistic communism to spread from Russia to other countries. Various popes, beginning with Pius XII in a radio message on 31 October 1942, have responded to this. It is significant that communism in Russia fell in 1989.

The third secret was a vision of a bishop in white, the pope, being persecuted, falling down as if dead under the sound of gunshots amid the bodies of bishops, priests, religious and lay people, fallen like martyrs for the faith under communism and fascism. It is an image of the way of the cross that the Church, led by the popes, has gone. On 13 May 2000, Cardinal Sodano announced, during a visit of Pope John Paul II to Fatima, that this vision referred the attack on the pope in St. Peter’s Square in Rome on 13 May 1981.

How should we now look at Mary’s messages in Fatima, and what do they add to our faith in Christ, our Saviour and Redeemer? The revelation of Holy Scripture, the public revelation to all of humanity, has been completed with Jesus Christ. Nothing can be added to that.

Mary’s messages to the shepherd children in Fatima are private revelations. Private revelations do not add anything to the deposit of faith as a whole:  “It is not their role to improve or complete Christ’s definitive Revelation, but to help live more fully by it in a certain period of history,” according to the Catechism of the Catholic Church (art. 67). The messages of Mary at Fatima helped to better understand what the faith in Christ required to hold onto under the serious threats to the Church in the twentieth century.

A specific guidance from Mary at Fatima was her call to consecrate Russia, but also other countries or persons, to her Immaculate Heart. The heart represent the interior of the person here, and also the conscience, where the heart of man’s relationship with God lies. We call Mary’s heart immaculate because God safeguarded her from the original sin from the moment of her birth, and also because she remained free from sin in the rest of her life.

The consecration to her Immaculate Heart means two things specifically. Firstly, this consecration means that we want to follow Mary in the choice that she made in her heart of hearts, when the angel asked her to be the mother of God’s Son. She expressed her yes to God with the words, “I am the handmaid of the Lord. May it be done to me according to your word.” Like Mary, we want to achieve a complete consecration of ourselves to Christ.

We realise, however, that we can’t do so on our own and need God’s grace. And this brings us to the second important meaning of the consecration to the Immaculate Heart of Mary: it also expresses that we consecrate ourselves to her motherly care. In other words, that we entrust ourselves to her intercession with God.

Mary’s concrete message at Fatima especially concerned the critical situation of the Church in the previous century. But the message is still current. The situation of the Church has certainly not improved in our century. Christianity is the most persecuted religion in the world. Additionally, there is not only persecution from outside, but also from within.

Pope John Paul II said this his life was saved on 13 May 1981 because Mary deflected the trajectory of the bullet that could have killed him. That bullet is now incorporated in the crown of the statue of Mary in Fatima. To that protecting hand of Mary, through her intercession, the Dutch bishops entrust their dioceses in this Vespers. We pray that Mary places the path of the Church and our personal lives in the protective hands of the Risen Lord, through her constant intercession. Amen.”

34515175461_361576f205_z

The bishops were joined by numerous priests, religious, seminarians and lay faithful, filling the medieval basilica. Following the consecration, representatives of various groups lit candles at the statue of Our Lady of Fatima.

As 13 May was also the feast day of St Servatius, the first bishop in what is now the Netherlands, several bishops briefly visited the crypt where his remains lie, in the Basilica of St. Servatius, also in Maastricht. While some 130 altar servers from Germany celebrated Mass in the church above, the bishops prayed at the tomb.

 Photo credit: Ramon Mangold

Answering like Mary – Cardinal De Kesel upon taking possession of his title church

On Saturday, the feast of the Annunciation of the Lord, Cardinal Jozef De Kesel was in Rome, to take possession of the title church granted to him upon his creation as cardinal. The Basilica do Santi Giovanni e Paolo al Celio, its full title, in the heart of Rome, is an ancient church, a cardinal title since the sixth century, and previously held by no less than six future popes. Cardinal De Kesel devoted his homily to the question of how and why God loves us and what that means for us. The Dutch text linked to above is sprinkled with Italian quotations from Scripture, and I have copied these unchanged in my English translation below. The general gist of it should be clear enough.

TitelkerkkardinaalDeKesel00004

“Good friends, no one has ever seen God. The prologue at the beginning of the Gospel of John states this. God resides in inaccessible light. He does not belong to this created world. He is invisible, ineffable. He transcends everything that exists. But Scripture also tells us that He has wanted to be known. That He came to us to live among us. What’s more: to belong completely to us and share our existence. It is the point of today’s feast. He has asked Mary if she was willing to become the mother of His Son. We praise her today with the entire Church for having answered, “Avvenga per me secondo la tua parola”.

Why does God wish to reside among us? Of course, we humans also search the proximity of others. We search for support and a sense of security. No man lives for himself alone. We can’t do without others. But He is God, not a man. What, then, has He seen in us? Why does He want to be with us? What can He find with us that He doesn’t already have? And why did He choose to become like us? Scripture says that the reason is that He loves us, that we people and this creation are worth everything to Him. Out of love: that is indeed the only answer. But it doesn’t explain anything. It only invites the other question: why does He love like this? There is no answer to that question. It remains the mystery of His love. That is how God wants to be: not for Himself, but for us. That is the mystery of which Paul says that it was hidden in eternity, but has now been revealed in the incarnation of God’s Son.

It is striking in the story of the Annunciation that God does not impose Himself, He does not force, He does not want to act without man’s cooperation. He calls Mary, invites her, asks her. As is written so beautifully in the book of the Apocalypse, “Ecco, sto alla porta e busso. Se uno ascolta la mia voce e mi apre, io verro da lui.”  That is what happened with Mary: she heard God’s voice, she opened the door, and the Lord entered That is powerlessness of love. It has to knock and wait until the door is opened. Without man’s yes God remains powerless. But when man answers, everything becomes possible.

Jesus was once told that his mother and brothers were waiting for Him outside and wished to speak with Him. He then pointed to His disciples and said, “Mia madre e i miei fratelli sono coloro che ascoltano la parola di Dio e la mettono in pratica”. It is exactly what Mary did: she heard God’s word and acted accordingly. With her great faith, she not only received her Son in her body, but also in her heart.

But not everything was self-evident for her. She is greeted with those beautiful words we still express in the liturgy: “Il Signore è con te”.  That is the mystery of God’s love: that He wants to be there for us That is not self-evident. Not for us, and neither for me: those words frighten her. The angel puts her at ease: do not be afraid. And he also says why: You have found favour with God. Everything that God will ask her will be nothing but a sign of His great love. And when she is told that she will bear a Son, she still ask questions. How can this be, since I have no relations with a man? Only when she hears that that too will be the work of God’s grace does she speak her yes: May it be done to me according to your word. She did not immediately say yes, did not answer lightly. Her yes was conscious and free.

Friends, Mary is the image of the Church. We are called to do what she has done. “Mia madre e i miei fratelli sono coloro che ascoltano la parola di Dio e la mettono in pratica”. Today, too, He stands at the door and He knocks. It is the vocation of the Church and every one of us to answer, consciously and free, in word and action. That is also not self-evident for us, not without questions. We no longer live in a world and society where the Christian faith is commonplace. Modern society is increasingly characterised by secularism and pluralism. But in this society we are also called to be witnesses of God’s love. It is no wonder that we sometimes fearfully wonder, “Come avverrà questo, poiché non conosco uomo?” But the same message is addressed to the Church today, in the midst of all the questions and challenges: “non temere“. She is also told, “Hai trovato grazia presso Dio“. And she is also and always overshadowed by the Holy Spirit.

Friends, let us celebrate this feast of the Annunciation to Mary in great joy and gratitude. And also in hope and confidence. The Church is and remains called, not only to proclaim God’s word, but also to first hear it herself and act according to it. Let us be grateful for the way in which Pope Francis helps us to do so. Not a Church which closes itself off from the world and looks inwardly, but a Church which sympathises with the people, especially the poor or other victims of the globalisation of indifference. A Church that is close to people. That is precisely what we celebrate today: God who does not only want to be close to us, but even wanted to share our existence, human among humans.”

In the video, also shared by Kerknet, Cardinal De Kesel speaks about the purpose of cardinals having a title church, and also addresses the topic of his homily. Here, I share a translated transcript of his words on the first topic.

“You must known that the Pope is the local bishop of the city of Rome. He is not only the universal shepherd of the entire Church, but he is in the first place the bishop here, of his own community, of his own city. And originally, the cardinals are parish priests. That is to say, his immediate coworkers, with whom he built up the Christian community here in Rome. The College of Cardinals has of course become more international, but it has been held onto symbolically, that cardinals also always have a connection with the local church of Rome. And that is also an official title: one is a cardinal of the Roman church, not of the Roman Catholic, but of the church of Rome. And of course, that is a titular church now, as there is a parish priest here, this is a convent church, but they have wanted to symbolise the connection with the Pope, with the bishop of Rome.”

TitelkerkkardinaalDeKesel00001

^The coat of arms of Cardinal De Kesel adorns the facade of his title church.

“Precious in His eyes” – Cardinal de Kesel’s homily at the consecration of Bishop Aerts of Bruges

BRUGGE CONSECRATION BISHOP AERTSTaking a cue from the new bishop’s episcopal motto, Cardinal Jozef de Kesel spoke in his homily for the consecration of Bishop Lode Aerts of Bruges about the love of God, but also about the conversion needed to open ourselves for that love. And, with St. Augustine as an example, the newly-created cardinal emphasised that a bishop needs a second conversion.

“Dear friends, it is noteworthy that no Gospel begins with Jesus. It starts with John as a prophet in the desert. No Gospel comes straight to the point. Apparently, one can’t begin immediately. One has to be prepared. The terrain must be made made smooth. A inner transformation, a conversion, has to have taken place beforehand. And that is what John does: he calls for conversion. He calls people to the desert, which is traditionally the place of conversion. That is where everything began. That is where Israel found its vocation. There it became the People of God. There they found how valuable they were in God’s eyes. So that is where they have to return to. There is no way to Jesus than through that voice calling in the desert. Without that conversion, we won’t be able to hear Him.

Precisely for that reason, Jesus is so harsh for some Pharisees and certain Saducees. It is more about more about a mentality than about person. This mentality has lead to the conflict that made Jesus its victim. It is the mentality of those who do not conversion. Who are content with themselves and thank God that they are not like the others. The mentality of those who say, “There is nothing wrong with us, we have Abraham as our father!”

John’s call is also directed at us and the Church of today. We need conversion. We must get rid of self-assurance. It is a grace to us that Pope Francis continuously appeals to us for this. We must not fall back on ourselves. We must acknowledge our poverty and smallness. As long as we do not acknowledge this poverty, also in ourselves, Jesus has nothing to offer to us. They will also be Jesus’ first words: “Blessed are the poor of spirit!” It is the Spirit of the Messiah of which Isaiah speaks today. The Messiah, who is inspired by a spirit of deep humanity and sympathy. “He shall judge the poor with justice … strike the ruthless with the rod of his mouth”. We must get rid of all complacency. Not a Church who is only occupied by herself, as Pope Francis requests. We have received the Gospel. It is our greatest treasure. But we did not earn it. “Without cost you have received; without cost you are to give”.

As long as you accept it is normal that another loves you, you do not know what love is. As long as you think that you have earned and have a right to that love, you do not know what you mean to another. Only when you have dropped all pretense and know you are being loved undeservedly, only then you know how valuable you are in the eyes of those who love you. That is what God asks of His Church and of us today, this conversion, this emptying and this poverty. It is what Charles de Foucauld searched for. Last Thursday it was one hundred years ago that he died. And Augustine also experienced it in his life. He searched God with all his heart. It took a long time. He had to give up certainties before being able to surrender himself. “Too late have I loved you, but then You called and shouted (!); You have broken through my deafness and touched my heart.” So he became a Christian and a great bishop.

But oddly enough, in order to become a bishop, Augustine had to convert also. A second time! He had to soul of a monk. Becoming a priest was not something he sought at all. When he finally was one, his fame spread. In one of his homilies he said to have had so much fear of becoming a bishop that he avoided going soemwhere where the seat was vacant. But in Hippo, which he passed, he did not take into account that Bishop Valerius was old and people were looking for a successor. There was no avoiding anymore: he became a bishop.

You are familiar with his writings. You know that, when he wrote or preached about being Christian, he always did so with great inspiration and enthusiasm. But when he discussed the office of the bishop, he was always somewhat more muted. He writes about very lively: about the burden and the weight and the pressure of that office. I am not telling you this to frighten you. It can also encourage and comfort you to know that Augustine also knew and experienced it. But most of all to tell you that these two can not be separated: being a Christian and being a bishop. One needs conversion for both. But they do spring from the same source: the faith that we are loved by God, “precious in His eyes”.

Christian and bishop. The latter can sometimes be a great burden. But the former always turns it into a great grace. For yourself and for the entire faith community of which you are now the shepherd. You will, as Pope Francis says, sometimes walk ahead, sometimes among the sheep, sometimes after them. But always together and united with them in love and suffering. Knowing that there are no rulers and servants, but that we are all brothers and sisters, friends of Jesus, children with God our Father. Paul says it today: “Accept each other as members of one community”. For you are called with your entire church community to proclaim God’s love. We will soon hear it on Christmas Eve: how God’s charity appeared when he shared our existence in Christ, man among men. He loved us so much. So precious in His eyes.”

BRUGGE CONSECRATION BISHOP AERTS

Bishop Aerts was consecrated on Sunday afternoon by Cardinal de Kesel in Bruges’ San Salvator Cathedral. Ghent’s Bishop Luc van Looy and emeritus Bishop Arthur Luysterman served as co-consecrators, a logical choice as Bishop Aerts was a priest of that diocese (and dean of Ghent for a month until his appointment to Bruges.

ceremonieel_wapen_website_internet%202Bishop Aerts’ motto is featured in his coat of arms and comes from the Book of Isaiah (a fitting choice for Advent, by the way). About it, the bishop writes:

“We are infinitely precious in God’s eyes. Everyone, believing or non-believing, exemplary or not, everyone is precious in the eyes of God. It comes from Isaiah, a passage about a people in exile. Somewhat comparable to today’s circumstances. A time of crisis, there is fear and insecurity. And there aren’t very many of them left, either. And precisely then God say, the prophet tells us, that they are precious in His eyes.”

Photo credit: [1, 2] Kurt Desplenter, [3] Bisdom Brugge

The work is never done – Bishop Dieser installed as Bishop of Aachen

With a call to unity and an eye on the future Bishop Helmut Dieser was installed as seventh bishop of Aachen on Saturday. In addition, bishop Dieser also emphasised the synodal future of the Church of Aachen, stating in his installation homily:

“No masterplan, no hey ho! we are better than those before us, and certainly no panic as if we must save the Church, but: Lord, tell us what is needed, tell us when we pray, when we speak and plan with each other, when we are critical and make decisions. Help us to be synodal with each other and with you today, meaning: to know that we are journeying together, not yet ready, but in the unity of the faith of the Church, in the diversity of gifts and tasks and responsibilities, growing towards you, the first who is already complete, so that we may also be complete.”

einfuehrung-1

He may be the seventh bishop of Aachen since the diocese was re-established in 1930, Bishop Dieser has just as much to do as any of his predecessors, he explained.

Main celebrant at the installation Mass was Rainer Maria Cardinal Woelki, archbishop of Cologne, as Aachen is a suffragan diocese of that archdiocese. In his word of welcome, he recalled the main duty of a bishop: “The first and most important task of the Apostles then and their successors the bishops now is to proclaim the joyful message of Jesus Christ […] and to be witnesses of the resurrection of Christ.”

Another word of welcome was given by Reinhard Cardinal Marx. The president of the German Bishops’ Conference knows Aachen’s new bishop well, as both come from the Diocese of Trier. Cardinal Marx was bishop there from 2001 to 2007, and Bishop Dieser was a priest of that diocese from 1989 to 2011 and later auxiliary bishop until this year. Cardinal Marx said,

“Those who know Helmut Dieser are soon impressed by his open and cheerful nature. I know the new bishop well. Dyuring my time as bishop of Trier, Helmut Dieser was an involved priest and pastor, who could listen well. With his pastoral experience, his responsibility as auxiliary bishop in Trier and his theological working and thinking, Bishop Dieser brings the best requirements for his new mission.”

Other celebrants at the installation Mass were Archbishop Nikola Eterovic, the Apostolic Nuncio to Germany, Bishop Stephan Ackermann of Trier, and Bishop Karl Borsch, auxiliary if Aachen and Administrator of the diocese between the retirement of Bishop Heinrich Mussinghoff and the installation of Bishop Dieser.

In his closing words of thanks, Bishop Dieser began his ministry with a request:

“Let me live with you! Simply, not excessively and exaggerated. Not hidden in roles and expectations. I too am a limited human being. I too can overtax myself.

Only when you can and want to live with me, can I be bishop with you and for you!”

Bistum Aachen 2016

Bishop Helmut Dieser is the seventh bishop of the Diocese of Aachen in its current form. A first Diocese of Aachen was established in 1801, under Napoleonic rule, with territory taken from Cologne in Germany, Roermond and Batavia in the Netherlands, and Liège in Belgium. In 1821 this was once again suppressed, its territory added to Cologne, Trier and Münster. This first Diocese of Aachen only ever had a single bishop, Frenchman Marc-Antoine Berdolet, from 1801 to 1809. His appointment was part of the power struggles between Napoleon’s France and the Holy See. Following Berdolet’s death, the Holy See gave no permission to ordain a successor.

 In 1930, Aachen was re-established, this time only from territory of the Archdiocese of Cologne.

Photo credit: Andreas Steindl

Pope in Sweden – the Dutch translations

In this post I have collected my translations of the various homilies and addresses given by Pope Francis during his short visit to Sweden. Perhaps needlessly said, apart from this paragraph, the post will consist of Dutch text.

14918917_10153849375235723_6517291123125650450_o

Homilie tijdens de oecumenische gebedsdienst in Lund:

“”Blijf in mij zoals ik in u” (Joh. 15:4). Deze woorden, uitgesproken door Jezus bij het Laatste Avondmaal, laten ons een blik werpen in het hart van Christus, kort voor Zijn ultieme offer aan het kruis. We kunnen Zijn hart voelen kloppen met liefde voor ons en Zijn verlangen voor eenheid onder allen die in Hem geloven. Hij vertelt ons dat Hij de ware wijnstok is en wij de ranken die, net zoals Hij één is met de Vader, één met Hem moeten zijn, willen we vrucht dragen.

Hier in Lund, tijdens deze gebedsdienst, willen wij ons gezamenlijk verlangen laten zien om één te blijven met Christus, zodat we leven hebben. We vragen Hem: “Heer, help ons in uw genade om dichter met U verenigd te zijn en zo, samen, een effectievere getuigenis te geven van geloof, hoop en liefde.” Dit is ook een moment om God te danken voor het werk van onze vele broeders en zusters van verschillende kerkelijke gemeenschappen die weigerden genoeg te nemen met verdeeldheid, maar in plaats daarvan de hoop op verzoening van allen die in de ene Heer geloven levend hielden.

Als katholieken en Lutheranen zijn we een gezamenlijke weg van verzoening gegaan. Nu, in de context van de herdenking van de Reformatie van 1517, hebben we een nieuwe kans om een gezamenlijke weg te kiezen, één die in de afgelopen vijftig jaar vorm heeft gekregen in de oecumenische dialoog tussen de Lutherse Wereldfederatie en de Katholieke Kerk. Ook wij kunnen geen genoegen nemen met de verdeeldheid en afstand die onze scheiding tussen ons geschapen heeft. Wij hebben de kans een kritiek moment van onze geschiedenis te repareren door voorbij de controverses en meningsverschillen, die ons er vaak van hebben weerhouden elkaar te begrijpen, te gaan.

Jezus zegt ons dat de Vader de “wijngaardenier” is (vg. vers 1) die de wijnstok verzorgt en snoeit om te zorgen dat die meer vrucht draagt (vg. vers 2). De Vader heeft steeds zorg voor onze relatie met Jezus, om te zien of we werkelijk één met Hem zijn (vg. vers 4). Hij waakt over ons, en Zijn blik van liefde zet ons aan ons het verleden te zuiveren en in het heden te werken om een toekomst van eenheid tot stand te brengen, die Hij zozeer verlangt.

Ook wij moeten met liefde en eerlijkheid naar ons verleden kijken, fouten herkennen en vergeving zoeken, want God alleen is onze rechter. Met dezelfde eerlijkheid en liefde moeten we inzien dat onze verdeeldheid ons scheidt van de oorspronkelijke intuïtie van het volk van God, dat van nature verlangt één te zijn, en dat die verdeeldheid historisch bestendigd werd door de machthebbers van deze wereld, en niet zozeer het gelovige volk, dat altijd en overal met zekerheid en liefde door zijn Goede Herder geleid moet worden. Zeker, er was aan beide zijden een oprechte wil om het ware geloof te belijden en te behouden, maar tegelijkertijd weten we dat we in onszelf zijn opgesloten door angst voor of vooroordeel over het geloof dat anderen met een ander accent en taal belijden. Zoals Paus Johannes Paulus II zei: “We moeten niet toestaan dat wij worden geleid door de intentie onszelf te willen benoemen als rechters van de geschiedenis, maar alleen door de motivatie om beter te willen begrijpen wat er is gebeurd en om boodschappers van de waarheid te worden” (Brief aan Kardinaal Johannes Willebrands, President van het Secretariaat voor de Christelijke Eenheid, 31 oktober 1983). God is de wijngaardenier, die de wijnrank met immense liefde verzorgd en beschermd; laten wij geraakt zijn door Zijn waakzame blik. Het enige dat Hij verlangt is dat wij als levende ranken in Zijn Zoon Jezus blijven. Met deze nieuwe blik op het verleden beweren we niet een onpraktische correctie op wat er gebeurd is te willen realiseren, maar “het verhaal anders te vertellen” (Luthers-Rooms Katholieke Commissie over de Eenheid, Van Conflict naar Eenheid, 17 juni 2013, 16).

Jezus herinnerert ons eraan: “Los van Mij kunnen jullie niets” (vers 5). Hij is degene die ons onderhoudt en ons aanmoedigt manieren te vinden om onze eenheid steeds zichtbaarder te maken. Zeker, ons verdeeldheid is een enorme bron van lijden en onbegrip geweest, maar het heeft ons er ook toe geleid eerlijk te erkennen dat we zonder Hem niets kunnen; zo heeft het ons in staat gesteld bepaalde aspecten van ons geloof beter te begrijpen. Dankbaar erkennen we dat de Reformatie geholpen heeft de Heilige schrift een meer centrale plaats te geven in het leven van de Kerk. Door het gezamenlijk luisteren naar het woord van God in de Schrift zijn er belangrijke stappen voorwaarts gezet in de dialoog tussen de Katholieke Kerk en de Lutherse Wereldfederatie, wiens vijftigste verjaardag we nu vieren. Laten we de Heer vragen dat Zijn woord ons bijeen mag houden, want het is een bron van voeding en leven; zonder de inspiratie van het woord kunnen we niets.

De geestelijk ervaring van Maarten Luther daagt ons uit ons te herinneren dat wij zonder God niets kunnen. “Hoe kan ik een genadige God verkrijgen?” Deze vraag achtervolgde Luther. De vraag van een rechtvaardige relatie met God is in feite de bepalende vraag voor ons leven. Zoals we weten ontmoette Luther die genadige God in het goede nieuws van Jezus, mensgeworden, gestorven en verrezen. Met het concept van sola gratia herinnert hij ons eraan dat God altijd het initiatief neemt, nog voor enige menselijke reactie, zelfs als Hij dat antwoord wil opwekken. De rechtvaardigingsleer drukt zo de essentie van het menselijke bestaan tegenover God uit.

Jezus spreekt voor ons als onze bemiddelaar voor de Vader; Hij vraagt Hem dat Zijn leerlingen één mogen zijn, “zodat de wereld kan geloven” (Joh. 17:21). Dat geeft ons troost en inspireert ons om één te zijn met Jezus, en daarom te bidden: “Geef ons de gave van eenheid zodat de wereld kan geloven in de kracht van uw barmhartigheid”. Dit is de getuigenis die de wereld van ons verwacht. Wij christenen zullen geloofwaardige getuigen van de barmhartigheid zijn in zoverre dat vergeving, vernieuwing en verzoening dagelijks onder ons worden ervaren. Samen kunnen wij Gods barmhartigheid verkondigen en zichtbaar maken, concreet en met vreugde, door de waardigheid van ieder persoon hoog te houden en te bevorderen. Zonder deze dienst aan en in de wereld is het christelijk geloof onvolledig.

Als Lutheranen en katholieken bidden wij samen in deze kathedraal, in het bewustzijn dat we zonder God niets kunnen. Wij vragen Zijn hulp om levende ledematen te zijn, blijvend in Hem, steeds met behoefte aan Zijn genade, zodat we samen Zijn woord aan de wereld kunnen geven, die zijn tedere liefde en barmhartigheid zo nodig heeft.”

Gezamenlijke verklaring ter gelegenheid van de gezamenlijke Katholiek-Lutheraanse herdenking van de Reformatie:

cwgqncmwgaehs-0

“”Laten we met elkaar verbonden blijven, jullie en Ik, want zoals een rank geen vrucht kan dragen uit eigen kracht, maar alleen als ze verbonden blijft met de wijnstok, zo kunnen ook jullie geen vrucht dragen als je niet met Mij verbonden blijft” (Johannes 15:4).

Met dankbare harten

Met deze Gezamenlijke Verklaring drukken wij vreugdevolle dankbaarheid aan God uit voor dit moment van gezamenlijk gebed in de kathedraal van Lund, aan het begin van het jaar waarin we het vijfhonderdste jubileum van de Reformatie herdenken. Vijftig jaar aanhoudende en vruchtbare oecumenische dialoog tussen katholieken en Lutheranen heeft ons geholpen vele verschillen te overbruggen, en heeft ons wederzijds begrip en vertrouwen versterkt. Tegelijkertijd zijn we dichter tot elkaar gekomen door de gezamenlijke dienst aan onze naasten – vaak in situaties van lijden en vervolging. Door dialoog en gedeelde getuigenis zijn we niet langer vreemden. We hebben veeleer geleerd dat wat ons verenigdt groter is dan wat ons scheidt.

Van conflict naar gemeenschap

Hoewel we ten diepste dankbaar zijn voor de geestelijke en theologische gaven van de Reformatie, belijden en betreuren we voor Christus ook dat Lutheranen en katholieken de zichtbare eenheid van de Kerk hebben beschadigd. Theologische verschillen gingen samen met vooroordelen en conflicten, en religie werd een instrument voor politieke doeleinden. Ons gezamenlijk geloof in Jezus Christus en ons doopsel vereist van ons een dagelijkse bekering, waarmee we de historische meningsverschillen en conflicten die het dienstwerk van de verzoening verhinderden van ons afwerpen. Hoewel het verleden niet verandert kan worden, kan wat er herinnert wordt en hoe het wordt herinnert wel veranderen. Wij bidden voor de genezing van onze wonden en van de herinneringen die ons beeld van de ander blokkeren. We verwerpen nadrukkelijk alle haat en geweld, in het verleden en heden, vooral wanneer uitgevoerd in de naam van religie. Vandaag horen we het gebod van God om alle strijd aan de kant te zetten. We erkennen dat we, bevrijd door genade, voorwaarts gaan naar de eenheid waartoe God ons steeds roept.

Onze toewijding aan gezamenlijke getuigenis

Nu we die periode in de geschiedenis als een last achter ons laten, beloven wij plechtig samen te getuigen van Gods barmhartige genade, zichtbaar in de gekruisigde en verrezen Christus. In het bewustzijn dat de manier waarop wij ons tot elkaar verhouden onze getuigenis van het Evangelie vorm geeft, wijden wij ons toe aan de verdere groei van gemeenschap, geworteld in het doopsel, terwijl we proberen de overblijvende obstakels die volledige eenheid nog verhinderen te verwijderen. Christus verlangt dat we één zijn, zodat de wereld kan geloven (vg. Joh. 17:21).

Vele leden van onze gemeenschappen verlangen ernaar de Eucharistie aan één tafel te ontvangen als een concrete uitdrukking van volledige eenheid. Wij ervaren de pijn van degenen die hun hele leven delen, behalve de verlossende aanwezigheid van God aan de Eucharistische tafel. Wij erkennen onze gezamenlijke pastorale verantwoordelijkheid om een antwoord te geven op de geestelijke dorst en honger van onze mensen om één te zijn in Christus. Wij verlangen ernaar dat deze wond in het Lichaam van Christus zal genezen. Dit is het doel van onze oecumenische inspanningen, die we willen bevorderen, ook door onze toewijding aan de theologische dialoog te hernieuwen

We bidden tot God dat katholieken en Lutheranen samen zullen kunnen getuigen van het Evangelie van Jezus Christus, en de mensheid uitnodigen het goede nieuws van Gods verlossende handelen te horen en ontvangen. We bidden tot God om inspiratie, aanmoediging en kracht zodat we naast elkaar kunnen staan in het dienstwerk, de menselijke waardigheid en rechten hooghouden, met name van de armen, werken voor gerechtigheid en alle vormen van geweld afwijzen. God roept ons op allen die verlangen naar waardigheid, gerechtigheid, vrede en verzoening nabij te zijn. Vandaag in het bijzonder verheffen we onze stemmen voor een einde aan het geweld en extremisme dat zo vele landen en gemeenschappen, en talloze zusters en broeders in Christus, treft. We sporen Lutheranen en katholieken aan om samen te werken in het ontvangen van de vreemde, degenen die gedwongen zijn te vluchten vanwege oorlog of vervolging te hulp te komen, en de rechten van vluchtelingen en asielzoekers te verdedigen.

Meer dan ooit beseffen we dat ons gezamenlijk dienstwerk in deze wereld moet reiken tot aan Gods scheppen, die lijdt onder uitbuitingen en de gevolgen van onverzadelijke hebzucht. We erkennen het recht van toekomstige generaties om te genieten van Gods wereld in al haar potentieel en schoonheid. We bidden voor een omslag in harten en hoofden die leidt tot een liefdevolle en verantwoordelijke zorg voor de schepping.

Eén in Christus

Op deze gunstige gelegenheid drukken wij onze dankbaarheid uit aan onze broeders en zusters die de verschillende christelijke wereldgemeenschappen en broederschappen vertegenwoordigen die hier aanwezig zijn en zich aansluiten bij ons gebed. Nu we ons opnieuw toewijden aan de beweging van conflict naar gemeenschap, doen we dat als ledematen van het ene Lichaam van Christus, waarin we door het doopsel zijn opgenomen. We nodigen onze oecumenische partners uit ons aan onze verplichtingen te herinneren en ons te bemoedigen. We vragen hen voor ons te blijven bidden, met ons op weg te gaan en ons te ondersteunen in het uitvoeren van de gebedsvolle verplichtingen die wij vandaag uitspreken.

Oproep aan katholieken en Lutheranen in de wereld

Wij roepen alle Lutherse en katholieke parochies en gemeenschappen op om stoutmoedig en creatief, vol vreugde en hoop te zijn in hun toewijding om de grote reis voor ons voort te zetten. In plaats van conflicten uit het verleden, zal Gods geschenk van eenheid onder ons de samenwerking leiden en onze solidariteit verdiepen. Door dichter in het geloof tot Christus te komen, door samen te bidden, door naar elkaar te luisteren, door de liefde van Christus voor te leven in onze relaties, zullen wij, katholieken en Lutheranen, onszelf openstellen voor de kracht van de Drieëne God. Geworteld in Christus en van Hem getuigend vernieuwen wij onze vastberadenheid om trouwe voorboden te zijn van Gods grenzeloze liefde voor de hele mensheid.”

Toespraak tijdens het Oecumenisch evenement in Malmö Arena:

14939566_10153850168870723_2952759365792262173_o

“Ik dank God voor deze gezamenlijke herdenking van het vijfhonderste jubileum van de Reformatie. We gedenken dit jubileum met een hernieuwde geest en erkennen dat de christelijke eenheid een prioriteit is, omdat we weten dat er meer is dat ons verenigt dan ons scheidt. De weg die we gegaan zijn om die eenheid te bereiken is zelf een groot geschenk dat God ons geeft. Met deze hulp zijn we vandaag hier bijeen gekomen, Lutheranen en katholieken, is een geest van broederschap, om onze blik te richten op de ene Heer, Jezus Christus.

Onze dialoog heeft ons geholpen te groeien in wederzijds begrip; het heeft wederzijds vertrouwen bevordert en ons verlangen om verder te gaan naar volledige eenheid bevestigd. Eén van de vruchten van deze dialoog is de samenwerking tussen verschillende organisaties van de Lutherse Wereldfederatie en de Katholieke Kerk. Dankzij deze nieuwe sfeer van begrip zullen Caritas Internationalis en de World Service van de Lutherse Wereldfederatie vandaag een gezamenlijk overeengekomen verklaring ondertekenen die gericht is op het ontwikkelen en versterken van een geest van samenwerking ter bevordering van de menselijke waardigheid en sociale gerechtigheid. Ik groet van harte de leden van beide organisaties; in een wereld die door oorlogen en conflicten uit elkaar getrokken wordt, zijn en blijven zij een lichtend voorbeeld van toewijding tot en dienst aan de naaste. Ik moedig u aan voort te gaan op de weg van samenwerking.

Ik heb aandachtig geluisterd naar de mensen die getuigenis hebben gegeven, hoe zij te midden van zoveel uitdagingen dagelijks hun leven toewijden aan het opbouwen van een wereld die steeds meer wil reageren op het plan van God, onze Vader. Pranita sprak over de schepping. De schepping zelf is duidelijk een teken van Gods grenzeloze liefde voor ons. Als gevolg kunnen de geschenken van de natuur ons tot het overwegen van God aanzetten. Ik deel je zorg over het misbruik dat onze planeet, ons gezamenlijk thuis, schaadt en ernstige gevolgen heeft voor het klimaat. Zoals we in ons, in mijn land zeggen: “Uiteindelijk zijn het de armen die de kosten betalen voor ons feesten”. Zoals jij terecht opmerkte hebben zij de grootste impact op degenen die het meest kwetsbaar en behoeftig zijn; zij worden gedwongen te emigreren om aan de gevolgen van klimaatverandering te ontsnappen. Wij allemaal, en wij christenen in het bijzonder, zijn verantwoordelijk voor de bescherming van de schepping. Onze manier van leven en ons handelen moet altijd overeenstemmen met ons geloof. Wij zijn geroepen harmonie op te wekken in onszelf en met anderen, maar ook met God en Zijn handwerk. Pranita, ik moedig je aan vol te houden in je toewijding in naam van ons gezamenlijk thuis. Dank je!

Mgr. Hector Fabio vertelde ons over het gezamenlijk werk van katholieken en Lutheranen in Colombia. Het is goed om te weten dat christenen samenwerken om gemeenschappelijke en maatschappelijke processen van algemeen belang op te starten. Ik vraag jullie in het bijzonder te bidden voor dat grootse land, zodat, door middel van de samenwerking van iedereen, de vrede, waar zo naar verlangd wordt en die zo nodig is voor een menswaardig samenleven, eindelijk kan worden behaald. En omdat het menselijk hart, als het naar Jezus kijkt, geen grenzen kent, moge het dan een gebed zijn dat verder reikt, en al die landen omvat waar ernstige conflicten voortduren.

Marguerite maakt ons bewust van de hulp aan kinderen die het slachtoffers zijn van wreedheid en het werk voor de vrede. Dit is zowel bewonderenswaardig en een oproep om de talloze situaties van kwetsbaarheid van zo vele personen die zich niet kunnen laten horen serieus te nemen. Wat jij als missie beschouwd is een zaadje, een zaadje dat overvloedig vrucht draagt, en vandaag, dankzij dat zaadje, kunnen duizenden kinderen studeren, groeien en in goede gezondheid leven. Je hebt geïnvesteerd in de toekomst! Dank je! En ik ben dankbaar dat je zelfs nu, in ballingschap, een boodschap van vrede blijft verspreiden. Je zei dat iedereen die jou kent denkt dat wat je doet gek is. Natuurlijk, het is de gekte van de liefde voor God en onze naaste. We hebben meer van die gekte nodig, verlicht door het geloof en vertrouwen op de voorzienigheid van God. Blijf werken, en moge die stem van hoop die je aan het begin van je avontuur hebt gehoord, en je investering in de toekomst, je eigen hart en de harten van vele jonge mensen blijven raken.

Rose, de jongste, gaf een werkelijk ontroerende getuigenis. Ze heeft gebruik kunnen maken van het sporttalent dat God haar gaf. In plaats van haar energie te verspillen in negatieve situaties heeft ze voldoening gevonden in een vruchtbaar leven. Luisterend naar jouw verhaal, dacht ik aan de levens van zoveel jonge mensen die verhalen als het jouwe zouden moeten horen. Ik wil dat iedereen weet dat ze kunnen ontdekken hoe prachtig het is om kinderen van God te zijn en wat een privilege het is om door Hem geliefd en gekoesterd te zijn. Rose, ik dank je vanuit mijn hart voor jouw werk en toewijding om andere vrouwen aan te moedigen om weer naar school te gaan, en voor het feit dat je dagelijks bidt voor vrede in de jonge staat Zuid-Sudan, die dat zo erg nodig heeft.

En na het horen van deze krachtige getuigenissen, die ons deden nadenken over onze eigen levens en hoe we reageren op de noodsituaties overal om ons heen, wil ik al die regeringen danken, die vluchtelingen helpen, alle regeringen die ontheemde mensen asielzoekers helpen. Alles dat gedaan wordt om deze mensen in nood te helpen is een groots gebaar van solidariteit en een erkenning van hun waardigheid. Voor ons christenen is het prioriteit om erop uit te gaan en de verstotenen – want zij zijn werkelijk verstoten uit hun thuislanden – en de gemarginaliseerden van onze wereld te ontmoeten, en de tedere en barmhartige liefde van God, die niemand afwijst en iedereen accepteert, voelbaar te maken. Wij christenen zijn vandaag geroepen om actieve deelnemers te zijn in de revolutie van tederheid.

Straks horen we de getuigenis van Bisschop Antoine, die in Aleppo woont, een stad die op de knieën gedwongen is door de oorlog, een plaats waar zelfs de meest fundamentele rechten met minachting worden behandelt en vertrapt. In het nieuws horen we elke dag over het afschuwelijke lijden vanwege de strijd in Syrië, door dat conflict in ons geliefde Syrië, die nu al meer dan vijf jaar duurt. Te midden van zoveel verwoesting is het werkelijk heldhaftig dat mannen en vrouwen daar gebleven zijn om materiële en geestelijke hulp te bieden aan de noodlijdenden. Het is ook bewonderenswaardig dat jij, beste broeder Antoine, blijft werken tussen zulk gevaar om ons te kunnen vertellen over de tragische omstandigheden van het Syrische volk. We houden ieder van hen in onze harten en gebeden. Laten we de genade van oprechte bekering afsmeken over de verantwoordelijken voor het lot van de wereld, voor die regio en voor allen die daar ingrijpen.

Beste broeders en zusters, laat ons niet ontmoedigd raken tegenover vijandigheid. Moge de verhalen, de getuigenissen die we hebben gehoord, ons motiveren en ons een nieuwe impuls geven om steeds nauwer samen te werken. Als we weer thuiskomen, mogen we dan een toewijding meebrengen om dagelijkse gebaren van vrede en verzoening te maken, om moedige en trouwe getuigen van christelijke hoop te zijn. En zoals we weten, de hoop stelt ons niet teleur! Dank u!”

Homilie in de Mis voor Allerheiligen:

“Vandaag vieren we met de hele Kerk het hoogfeest van Allerheiligen. Hiermee herdenken we niet alleen hen die in de loop der eeuwen heiligverklaard zijn, maar ook onze vele broeders en zusters die, op een stille en onopvallende wijze, hun christelijk leven hebben geleefd in de volheid van geloof en liefde. Onder hen zijn zeker vele van onze verwanten, vrienden en bekenden.

Dit is voor ons dan een viering van heiligheid. Een heiligheid die niet zozeer te zien is in grote daden of buitengewone gebeurtenissen, maar veeleer in dagelijkse trouw aan de eisen van ons doopsel. Een heiligheid die bestaat in de liefde voor God en de liefde voor onze broeders en zusters. Een liefde die trouw blijft tot het punt van zelfopoffering en volledige toewijding aan anderen. We denken aan de levens van al die moeders en vaders die zich opofferen voor hun gezinnen en bereid zijn – ook al is dat niet altijd makkelijk – van zoveel dingen af te zien, zoveel persoonlijke plannen en projecten.

Maar als er één ding typisch is voor de heiligen, is het dat zij daadwerkelijk gelukkig zijn. Zij hebben het geheim van authentiek geluk ontdekt, dat diep in de ziel ligt en zijn bron heeft in de liefde van God. Daarom noemen we de heiligen zalig. De Zaligsprekingen zijn hun weg, hun doel richting het thuisland. De Zaligsprekingen zijn de weg van het leven die de Heer ons leert, zodat wij in Zijn voetstappen kunnen volgen. In het Evangelie van de Mis van vandaag hoorden we hoe Jezus de Zaligsprekingen verkondigde aan een grote menigte op de heuvel bij het Meer van Galilea.

De Zaligsprekingen zijn het beeld van Christus en als gevolg van elke christen. Ik zou er hier slechts één willen noemen: “Zalig die zachtmoedig zijn”. Van zichzelf zegt Jezus: “Kom bij Mij in de leer, omdat Ik zachtmoedig ben en eenvoudig van hart” (Matt. 11:29). Dit is zijn geestelijk portret en het onthult de overvloed van Zijn liefde. Zachtmoedigheid is een manier van leven en handelen die ons dichter bij Jezus en elkaar brengt. Het stelt ons in staat alles dat ons verdeelt en vervreemd aan de kant te zetten, en steeds nieuwe manieren te vinden om verder te gaan op de weg van eenheid. Zo was het met de zonen en dochters van dit land, waaronder de heilige Maria Elisabeth Hesselblad, kortgeleden heiligverklaard, en de heilige Birgitta van Vadstena, mede-patrones van Europa. Zij hebben gebeden en gewerkt om banden van eenheid en broederschap tussen christenen te smeden. Een zeer sprekend teken hiervan is dat we hier in uw land, getekend als het is door het naast elkaar leven van vrij verschillende volkeren, samen het vijfde eeuwfeest van de Reformatie herdenken. De heiligen brengen verandering tot stand door zachtmoedigheid van het hart. Met die zachtmoedigheid komen wij tot het begrip van de grootsheid van God en aanbidden we Hem met oprechte harten. Zachtmoedigheid is de houding van hen die niets hebben te verliezen, omdat hun enige rijkdom God is.

Op een bepaalde manier zijn de Zaligsprekingen de identiteitskaart van de christen. Zij identificeren ons als volgelingen van Jezus. Wij zijn geroepen zalig te zijn, volgers van Jezus te zijn, de problemen en angsten van onze tijd het hoofd te bieden met de geest en liefde van Jezus. Zo moeten wij in staat zijn nieuwe situaties te herkennen en beantwoorden met verse geestelijke energie. Zalig zijn zij die trouw blijven terwijl zij het kwaad verdragen dat anderen hen toebrengen, en hen vergeven vanuit hun hart. Zalig zijn zij die in de ogen kijken van de verlatenen en gemarginaliseerden, en hen hun nabijheid laten zien. Zalig zijn zij die God in ieder persoon zien, en hun best doen om anderen Hem ook te laten ontdekken. Zalig zijn zij die ons gezamenlijk thuis beschermen en verzorgen. Zalig zijn zij die afzien van hun eigen gemak om anderen te helpen. Zalig zijn die bidden en werken voor de volledige eenheid tussen christenen. Dit zijn allemaal boodschappers van Gods barmhartigheid en tederheid, en zij zullen zeker van Hem hun verdiende loon ontvangen.

Beste broeders en zusters, de oproep tot heiligheid is aan iedereen gericht en moet van de Heer ontvangen worden in een geest van geloof. De heiligen moedigen met hun levens en voorspraak bij God aan, en wijzelf hebben elkaar nodig als we heiligen willen zijn. Elkaar helpen heiligen te worden! Laat ons samen de genade afsmeken om deze oproep met vreugde te ontvangen en mee te werken en de vervulling ervan. Aan onze hemelse Moeder, Koningin van Alle Heiligen, vertrouwen we onze intenties toe en de dialoog gericht op de volledige eenheid van alle christenen, zodat wij gezegend mogen zijn in ons streven en heiligheid in eenheid mogen behalen.”

Photo credit: CNS/Paul Haring

The bread of eternal life

Giving the homily at Mass on 22 September, during the German bishops’ autumn plenary meeting in Fulda, Archbishop Hans-Josef Becker of Paderborn discussed the passage in the Gospel of John in which Jesus speaks about the Bread of Life (6:51-58). From that homily come some questions that we should all ask ourselves every now and again:

erzbischof_becker_5_web“The event of Jesus’ sacrifice in the mystery of the Eucharist is perhaps the most demanding in the faith life of every Catholic Christian.

Where do we stand, sisters and brothers? How do we relate to this gift of God, this legacy? How do we stand before this bread that is Christ? Am I aware that I so meet my Creator and Saviour and thus my goal? – “Whoever eats this bread will live forever!” Here I definitely see an occasion to draw attention to our actual behaviour in the celebration of Holy Mass. Do I really think, and if so, when, about whether I can approach the table of the Lord? Do I know the difference between normal food and the Body of the Lord that Christ gives me? Do I say my ‘Amen’ as a faithful response to receiving the food of eternal life?”

I don’t think there’s anyone who sometimes doesn’t come forward to receive Communion on autopilot. We know the deal: come forward, genuflect, kneel and receive the consecrated host on the tongue (or, if you must and where it has been allowed, in the hand). The actual movements are nothing spectacular anymore. But that is completely contrary to what is happening. As the archbishop asked, do we know the difference between normal food and the Christ-given Body of the Lord? If we do, how can receiving Communion ever be a normal thing?

The relevant Gospel passage is actually very clear:

“I am the living bread that came down from heaven; whoever eats this bread will live forever; and the bread that I will give is my flesh for the life of the world.

The Jews quarreled among themselves, saying, “How can this man give us [his] flesh to eat?”

Jesus said to them, “Amen, amen, I say to you, unless you eat the flesh of the Son of Man and drink his blood, you do not have life within you. Whoever eats my flesh and drinks my blood has eternal life, and I will raise him on the last day. For my flesh is true food, and my blood is true drink. Whoever eats my flesh and drinks my blood remains in me and I in him. Just as the living Father sent me and I have life because of the Father, so also the one who feeds on me will have life because of me. This is the bread that came down from heaven. Unlike your ancestors who ate and still died, whoever eats this bread will live forever.”

We are receiving the holiest thing imaginable in order to receive even more: eternal life and life in unity with the Lord at that.

eucharist

“The bishop bearing witness to the Cross” – Cardinal Woelki’s homily at the consecration of Bishop Bätzing

On Sunday, Bishop Georg Bätzing was ordained and installed as the 13th bishop of Limburg. Cardinal Rainer Maria Woelki, the archbishop of Cologne, gave the homily, which I share in my English translation below. The cardinal also served as consecrator of the new bishop, together with Bishop Manfred Grothe, who lead the diocese as Apostolic Administrator during the two and a half years between bishops, and Bishop Stephan Ackermann of the new bishop’s native Diocese of Trier.

bischofsweihe_neu_int_23“Dear sisters, dear brothers,

An ordination – be it to deacon, to priest or, as today, to bishop – is always a public act; an effective action which changes both the person being ordained – although he is an remains the same person – and his environment. This is true even when an ordination must be performed in secret for political reasons. And so public interest, especially at an episcopal ordination, is a most natural thing. Today too, many eyes are focussed on Limburg; perhaps even more eyes than usual at an episcopal ordination. In recent years, the focus of the media on Limburg and its bishop has been too strong, if the question of how things would proceed now was not one well beyond the Catholic press.

The man who will be ordained as the thirteenth Bishop of Limburg today, is being sent to “bring good news to the afflicted, to bind up the brokenhearted” (cf. Is. 61:1). He knows the wounds that need healing; he knows that the faithful in this diocese must be brought together and united again, and he knows the challenges which face not just the Church in Limburg, but everywhere, when she wants to proclaim, credibly,  Christ as the salvation of all people, also in the future. His motto, then, advances what has already been important to him in his various pastoral duties in Trier: he was and is concerned with unity in diversity – Congrega in unum. It is no coincidence that today’s ordination concludes the traditional week dedicated to the Holy Cross in the Diocese of Limburg.

The feast of the Cross and the Week of the Cross have a long tradition here, which is applicable in this situation. At the introduction of the feast in 1959 by Bishop Wilhelm Kempf its goal was to establish an identity in a young diocese. He chose the Feast of the Exaltation of the Holy Cross as diocesan feast, with an eye on the relic of the Holy Cross kept in the reliquary of the cathedral treasury of Limburg. But not from this artistic and outstanding treasure of Byzantine art, before which one can linger in amazement and admiration like before an exhibit in a museum, does the Church in Limburg derive her identity. No, it is from that which is hidden within: the precious Cross of the Lord, by which we are saved. Only that grants the Church of Limburg, yes, the entire Church, her identity. The Apostle Paul knew this, and following him, everyone who is appointed to the episcopal ministry therefore knows this.

Our new bishop also knows. Because this is the heart of his calling and mission as bishop: to proclaim Christ, as the Crucified One in fact. He is not to proclaim Him with clever and eloquent words, so that the Cross “might not be emptied of his meaning” (cf. 1 Cor. 1:17).

On the Cross hangs the unity of the Church, because from the crucified Body of Jesus the Church emerged. In her all the baptised are woven together. All the diversity of the Spirit, which animates and moves the Church, has its origin there. Understanding the mystery of Christ depends on the Cross. No salvation without the Cross! Without the Cross no Gospel, no Christianity! Only in the Cross do we recognise who God and who man is, what God and what man is capable of. We say that God is love. These horribly absurd, often abused and yet so eagerly awaited words gain their sober and exhilerating depth and truth against all kitsch and all shallow romanticism only in the light of the Crucified One.

Saint John the Evangelist reminds us that God so loved the world, that He gave His only son (cf. John 3:16). This was not an “either-or” devotion. It was not a game of God with Himself without us humans, no large-scale deception, no comedy. Christ died and so He become equal to us all, we who received everything that we have from God and who always violently want to “be like God”, on our own strength, as we can read in the first pages of the Bible, in the history of the fall. And then he, the Son of God, did not want to cling to His divinity with violence, like a robber, but He emptied Himself, became man, creature, became the second Adam, who did not want to be like God on his own strength, but wanted to be obedient until the death on the Cross. Only in this humiliation, in this selfless devotion to God’s love for us, He is raised: the Crucified One lives! The humiliated one reigns!

This is then the case: The God who we imagined as unapproachable, as fearsome, is dead, definitively dead! It was not us who killed him, as Nietzsche claimed, but this Jesus of Nazareth, He has killed him. But the true God lives, the God who came down to us, unimaginably close in Jesus Christ. This God lives, who we recognised on the cross as God-with-us, and whom we continue to recognise only through the cross of Christ, recognise in that complete sense in which recognition means acknowledging, loving, being there for others.

And so, after all, understanding this world and our lives also depends on the cross. Its image assures us that we are ultimately embraced by the mercy of God. That, dear sisters and brothers, is our identity as Christians and therefore also our identity as Church. That is what a bishop is to proclaim, even more, to live. Before everything, he is to be a witness of the death and resurrection of Jesus Christ as the decivise salvific act of God. From this everything else flows: our commitment to and engagement  with Church and society, our commitment to peace and social justice, to human dignity and rights, to the poor and homeless, to the suffering, the sick, the dying, to life, also of the unborn. Everything flows from the mystery of the cross, and so the bishop promises just before his ordination to care for all, to be responsible and seek out the lost to the very end. “Tend to my sheep,” (John 21:16) does not mean, “Tend to my sheep where it is easy, where no dangers lurk.” It means to protect every human being as God Himself does – also there where it becomes abysmal and dark; where people lose themselves, where they put trust in false truths or confuse having with being. God knows how vulnerable we people are, and how much care and mercy each of us needs to live in such a way that it pleases God: not loving ourselves, but God and our neighbour. The cross is the reality of this love which desires to exclude no one, but which also recognises the “no” of those which it addresses. The openness of the most recent Council to a universal understanding of divine salvation allows us to see those who believe differently, only half or not at all as potential sisters and brothers. Such an understanding of and relationship with all people also permeates our Holy Father, when he wants to cure the sickness in ecclesial and social coexistence with the medicine of mercy (cf. Jan Heiner Tück).

As universal sacrament of salvation the Church only has one single Lord: Jesus Christ. God Himself anointed Him (Is. 61:1). That is why we always must ask ourselves what He wants from us and where He wants to lead His Church. The future of the Church is critically dependant on how the different charisms that God has given us can be developed. At the time that Bishop Kempf established the feast of the Cross it was, in addition to establishing an identity, about bringing together unity and diversity, centre and periphery in the young diocese.

This program can not be better summarised than in the new bishop’s motto: “Congrega in unum“. Also today, it is the mission of a bishop to discover charisms, recognise talents, guide developments, allow unity in diversity: “For as in one body we have many parts, and all the parts do not have the same function, so we, though many, are one body in Christ and individually parts of one another” (Rom. 12:4-5). Where he succeeds in this service, oaks of justice can grow (Is. 61:3) and plantings can develop through which the Lord can show His justice (61:3) – in the heart of history, in the here and now, in the heart of this diocese. Where this service is successful people are encouraged and empowered to imitate and let God guide their lives – also when He may lead them, for a short while, “where they do not want to go” (John 21:18). We humans may be sure – in all hazards to which we are exposed or expose in faith – that we are protected by God; He has entrusted the bishop with the most valuable task that He has to give: “Feed my sheep!” (John 21:17).  Nothing more – but that absolutely.

Amen.”

Photo credit: Bistum Limburg