Christus vincit! An Easter wish

easter resurrection
As ever, while Lent sometimes seemed to creep by, the holy days of the Easter Triduum passed in a whirlwind of events, activities and emotions. From the intimacy and promise of the Last Supper, via the agony in the garden and the horror of the Lord’s Passion, all the way to the unimaginable wonder of the empty tomb.

“Do not be afraid!
I know that you are seeking Jesus the crucified.
He is not here, for he has been raised just as he said.
Come and see the place where he lay.
Then go quickly and tell his disciples,
‘He has been raised from the dead,
and he is going before you to Galilee;
there you will see him.’
Behold, I have told you.”

What we thought was an ending, what we still too often think as a conclusion, is in fact the very opposite: Jesus is risen, and thus something new begins. We have not reached the end of a story, but began a completely new one.

The tomb is empty, Christ is not there. Let’s not linger where life ended, but go forward to the fullness of life, victorious over death.

A blessed Easter!

Advertisements

Prayer, charity and the sacraments – Bishop Hoogmarten’s letter for Lent

In his letter for Lent, published on 27 February, Bishop Patrick Hoogmartens of Hasselt outlines the main ingredients for a fruitful Lent: prayer, charity and the sacraments (especially the sacrament of Confession (which is certainly not limited to general celebrations)).

11-Mgr-Hoogmartens“Dear brothers and sisters,

On 1 March it will be Ash Wednesday. That day’s liturgy reminds us that we – with our qualities and flaws – are all mortal people. We will be invited to reflect on our finiteness: “Remember, man, you are dust and to dust you will return”. The liturgy also provides another formula for the imposition of the ashes: “Repent and believe in the Gospel”. Lent is indeed a time of repentance and internalisation, and a special time of sharing and solidarity. Lent must become a time of strength. With this letter I want to invite and urge you to this.

In the first place, Lent asks us to focus on prayer. For many people today, that is not easy. And yet, many are looking for the inner peace that can only be received through prayer, and so from God. Of course the liturgical assembly is also an important form of prayer: there, we pray with others out of the rich tradition of the Church. But for a Christian, personal prayer is also very important. That can be done by praying a simple prayer, or by reflecting on a few psalms, like Jesus did. Praying can also be done without words, in front of a candle or an icon, or by simply repeating, “Lord, have mercy”. A prayerful heart makes us – with the words of our theme for the year – not wanderers, but pilgrims.

Lent also requires us to have more attention for our love of our neighbour. It can’t be that a Christian would only say, “Lord, Lord” and not concern himself with his neighbour, the sick or people with problems around him. Lent asks us to live more soberly and have an eye for people in need or poverty. The Lenten campaign Broederlijk Delen helps us to realise that concern on a worldwide scale.  But at the same time that wider world is also very close. As Christians we – even more than others – should dare to contact the stranger in our neighbourhood. Wasn’t the great Moses of the burning bush a stranger himself once, looking for a new country out of Egypt? Originally, the entire people of God were a people on the run.

Lent also invites us to greater loyalty to the sacraments in which we are reborn. For lent, I especially invite you to join in faith in the celebration of the Eucharist, that is with a heart for all the gestures, words and prayers which bring us together there. A faithful participation in a penitantial service is also part of the experience of Lent. At the World Youth Days – like last summer in Krakow – I noticed that this service especially touches young people. It is certainly useful to take part in a penitential service at the end of Lent, in a general confession somewhere in your federation or deanery. It opens for us the path to God’s mery. Without that – as Pope Francis taught us in the Year of Mercy – we can not live as Christians and as Church.

Dear brothers and sisters, I gladly wish you a good Lent. He teaches us to first seek the Kingdom and His righteousness (Matt. 6:33). Everything else will be given to us.

Wishing you a blessed Lent.

+ Patrick Hoogmartens, bishop of Hasselt”

Not only fishers, but also fish

“Come after me, and I will make you fishers of men.”

fishers-of-menA line from today’s Gospel reading (Matt. 4:12-23), and a very familiar one at that. Jesus comes to the shores of the Sea of Galilee at the very beginning of His public life, and calls local fishermen to follow Him. He promises the first two of them, Simon and Andrew, that they will no longer catch fish, but people.

In today’s liturgy, this Gospel passage is coupled with the Old Testament text from Isaiah (8:23-9:3), which is quoted in Matthew’s Gospel. The prophet writes, “upon those who dwelt in the land of gloom / a light has shone”.

Whereas regular fishermen remove their prey from the latter’s proper environment, thus condemning them to death, the fishers of men are obviously not tasked to do so: rather than take them out of the environment they live in, with the conditions necessary for living, a fisher of men promises something greater. To quote Isaiah again: “You have brought them abundant joy / and great rejoicing”.

Jesus’ call to His followers to become fishers of men can also be read as a call to all of us. If we want to follow Him, we must and will also fish for people, taking them out a “land of gloom” and bring them to “abundant joy” and “great rejoicing”. But what if we can’t? What if we find ourselves stuck in situations which form a land of gloom for us? We may try our best to follow Christ, but we all know that that does not mean we have no obstacles on our path, no problems, difficulties, even tragedy.

Maybe we sometimes find ourselves to be the fish in need of a net to lift us up, instead of the fisherman looking for people to help. Hopefully there are fishermen around us to help their fellow fishermen up when we need it.

Necessary clarification- of Amoris laetitia or of Tradition?

I am becoming increasingly convinced that Amoris laetitia itself does not need a clarification, but the Tradition in a way does. It is much like what Cardinal Müller has long been saying: the Apostolic Exhortation must be read in the context of the entire Tradition of the Church. Without the Biblical foundation, as well as the various interpretations, declarations and conclusions drawn by scholars and Popes over the centuries, Amoris laetitia, and especially the leeway it seems to create for people living in irregular situations to receive the sacraments (and especially Holy Communion), is bound to be interpreted incorrectly. And it is, as judged by the various and differing, even opposing, policies drawn up by bishops and conferences on the basis of what they read in it.

Just yesterday, the two bishops of Malta, one of them a canon lawyer, wrote that people who feel at peace with God, despite living in objectively irregular situations, can not be denied Communion. Other bishops, for example those of Poland, have been consistently saying that they can not. Four cardinals asked for clarification about Amoris laetitia and earlier papal documents about marriage and family, citing the existence of obvious confusion regarding their implementation and magisterial status. They have still received no answer, and it is clearly very unlikely that they will ever receive one. Perhaps Pope Francis believes that Amoris laetitia is clear enough – if it is read correctly, ie., as Cardinal Müller has been saying, within the context of the Tradition. If a bishop or bishops’ conference does that, there need not be any questions about the status or validity of earlier magisterial documents by previous Popes.

But instead of documents, bishops first look at people, and that is understandable and right. They have a mission to care for their faithful, and the law is ever at the service of the people and the faith. But is is a necessary service, not one that should be done away with in difficult circumstances. For the understanding and interpretation of magisterial teachings, of which Amoris laetitia is one, knowledge of what came before is indispensable. Not to safeguard the law for itself, but to be able to add to the string of signposts leading to God. A single signpost on a long road with many crossings and side roads is useless. There should always be more, if only to show us if we are still on the right track after a while.

There are always exceptions to rules, because life – and faith too – is too big to be caught on paper. Jesus also had an eye for that. He came to fulfill the law, and not to change on iota (Matthew 5:18-19), but always reached out to those who failed in keeping those laws. That is also our mission as Christians: to uphold the law, but stand with people who did or could not keep it, regardless of their reasons. Amoris laetitia does just that: it upholds the law because it is part of Tradition, and it invites us to stand with people who failed. And that is where we can always grow and develop more: not in changing laws, but in creatively helping people. Perhaps the hardest task. But also the most Christian.

“Seeing with the eyes of the Lord” – Christmas message from the bishops of Utrecht

In their Christmas message, the archbishop and auxiliary bishops of Utrecht look back at the Holy Year of Mercy, urging us not to let the fruits of that Year go to waste. We should always try to look at others with Jesus’ eyes, as the logo if the Holy Year shows us.

Kardinaal%20Eijk%202012%20kapel%20RGB%204%20klein“At Christmas we celebrate that our God became visibly and tangibly among us in the Child of Bethlehem, our Lord Jesus Christ. Pope Francis has said about him, “Jesus Christ is the face of the Father’s mercy” (Misericordiae Vultus, 1). The Holy Father wrote these words when he announced the Holy Year of Mercy on 11 April 2015. This Holy Year began with the opening of the Holy Door in St. Peter’s Basilica in Rome, and subsequently with the opening of Holy Doors in all the world’s dioceses. In our Archdiocese of Utrecht, these were in Utrecht, Hengelo and Groenlo. The Holy Year is now ended, or perhaps we could say, whisked by. But we should be watchful that what the Holy Year of Mercy has brougth us, will not simply disappear. For this year has brought the Church – also in the Archdiocese of Utrecht – much that is good and encouraging.

mgr_%20hoogenboomAs bishops of the Archdiocese of Utrecht we are very grateful to the Pope for the past Holy Year of Mercy. Much has been received and shared in our parishes and establishments, in faith, hope and love. Much work has been done to make the Holy Year a reality in the liturgy, catechesis and charity. Both the spiritual and corporal works of mercy have been frequently highlighted and put into practice. People – young and old(er) – have received the sacrament of God’s mercy – the sacrament of Penance and Reconciliation, or Confession – and that is a source of great grace and joy.

One has confessed for the first time in his or her life, the other sometimes after many years. That confession could have taken place in the parish, during the World Youth Days in Krakow or during a pilgrimage, such as the one to Rome. As bishops we have emphasised to our priests, deacons and pastoral workers the importance of a good preparation for the sacrament of Penance and Reconciliation for children, before they make their First Holy Communion.

woortsWe are very grateful to our priests, deacons, religions, pastoral workers, coworkers, catechsists and all our volunteers for all the good and blessed work they have done for the success of the Holy Year of Mercy!

A high point in this Holy Year was without a doubt the pilgrimage that we made with some 2,000 people from all dioceses of the Dutch Church province to Rome, the ´eternal city´. Among them were some 200 pilgrims from the Archdiocese of Utrecht. That pilgrimage has deepened and enriched our faith and being Church. Especially noteworthy was the Eucharist celebrated on the ‘Dutch day’ (15 November) in St. Peter´s, followed by the welcome of Pope Francis and his address to the Dutch faithful. The Pope was happy and impressed by such a large and enthusiastic group of pilgrims from the Netherlands. He was moved when a Catholic refugee from Syria presented him with a booklet detailing what has been done in and by the Dutch dioceses and parishes for the reception of refugees.

As mentioned, the Holy Year is over. The Holy Doors are closed. But the door of God’s merciful love is not – that remains always open for us and all people! And from this love we Christians are and remain called to make God’s mercy tangible and visible, especially to those who are ignorant, helpless or poor. Our Lord Jesus keeps asking us to look, to see with His eyes.

logoIn the Eucharistic celebration on the Dutch day, Cardinal Eijk said, for that reason, that the logo of the Holy Year of Mercy, the logo that was especially designed in Rome for this Hole Year, should remain etched in our minds. After all, it is a striking logo that highlights so clearly that mercy is a key word for the Christian faith. This logo depicts Jesus carrying a man on his back. It is based on the parable told by Jesus in the fifteenth chapter of the Gospel according to Luke (15:1-10). This parable speaks of the shepherd with a hundred sheep of which one gets lost. The shepherd leaves the 99 in the wilderness to search for that one lost sheep.

We could wonder: who would leave 99 sheep in the wilderness to look for that one lost sheep?! Isn’t that shepherd taking a lot of risks?! Shouldn’t he be leaving to sheep to its fate? The parable was told by Jesus in this way on purpose to show how far God will go to search for people who have strayed from His paths and save them. For that reason God became man in Christ and made Himself the sacrifice, through His suffering and the cross, that was needed to expiate our guilt and return us to God.

When we look at the logo closely the following becomes clear: Jesus has two eyes, and the person He carries on His back as well. But no matter how often we count those eyes, there are always three. The designer did this in purpose to make us think. It indicates that Jesus and the suffering person that He is carrying on His back and saves, share one eye together, so to speak. The logo expresses the following:

In the first place the logo invites us to look at our neighbours with the eyes of our Lord Jesus, that is: with His merciful and forgiving love. We shouldn;t certainly be concerned about moral shortcomings, but then especially about our own. When it comes to others who cause us harm, let us then consider them with Jesus’ eyes. Try, as it were, to share one eye with Him. This is the message of the logo of the Holy Year of Mercy: as the Lord looks at us with loving and merciful eyes, so look at your neighbours and be prepared to forgive them when they have done you wrong, and offer them new chances when they show remorse.

This is frequently the advice of a spiritual counsellor or confessor to someone who struggles with the people around him, especially because they find it difficult to forgive them their unpleasant traits and habits : “try to look at him or her with the eyes of Jesus”.

This is helpful. When we commit ourselves conscously to this and pray to the Lord to let us look at our neighbours with His eyes, He will not remain silent and comes to us with His grace.

There is a second layer to the logo, a second message. Jesus sharing one eye with that person in need shows that He looks in mercy at our need, our difficulties, our pain and our sorrow, with our eyes, as it were. He can do so with our eyes because He Himself became man and freely submitted Himself to the conditions of our lives, which – to put it mildly – are not always advantageous. He experienced this Himself too. Jesus makes our need, pain and sorrow His own and looks at it with our eyes. This means that Jesus makes our life His own and He can do so more than anyone.

Jesus making our lives His own, is something He also says in Matthew 25:

“Whatever you did for one of these least brothers of mine, you did for me” (Matt. 25:40).

And there is more: in this context the logo also invites us to look at our neighbours in need with Jesus’ eyes of mercy, and the sense of compassion, and really make their lives our own.

I happily wish you, your loved ones and all people of good will a blessed Christmas and God’s blessing for the new year 2017! A new year to look at each other and others, to see with the eyes of our Lord Jesus, of whom we celebrate at Christmas that He came among us through His incarnation.

With His eyes he continues to look at us, for us with His endlessly merciful love.

Utrecht, Christmas 2016

+Willem Jacobus Cardinal Eijk
Archbishop of Utrecht

Msgr. Th. C. M. Hoogenboom
Auxiliary Bishop of Utrecht

Msgr. H. W. Woorts
Auxiliary Bishop of Utrecht

Pope in Sweden – the Dutch translations

In this post I have collected my translations of the various homilies and addresses given by Pope Francis during his short visit to Sweden. Perhaps needlessly said, apart from this paragraph, the post will consist of Dutch text.

14918917_10153849375235723_6517291123125650450_o

Homilie tijdens de oecumenische gebedsdienst in Lund:

“”Blijf in mij zoals ik in u” (Joh. 15:4). Deze woorden, uitgesproken door Jezus bij het Laatste Avondmaal, laten ons een blik werpen in het hart van Christus, kort voor Zijn ultieme offer aan het kruis. We kunnen Zijn hart voelen kloppen met liefde voor ons en Zijn verlangen voor eenheid onder allen die in Hem geloven. Hij vertelt ons dat Hij de ware wijnstok is en wij de ranken die, net zoals Hij één is met de Vader, één met Hem moeten zijn, willen we vrucht dragen.

Hier in Lund, tijdens deze gebedsdienst, willen wij ons gezamenlijk verlangen laten zien om één te blijven met Christus, zodat we leven hebben. We vragen Hem: “Heer, help ons in uw genade om dichter met U verenigd te zijn en zo, samen, een effectievere getuigenis te geven van geloof, hoop en liefde.” Dit is ook een moment om God te danken voor het werk van onze vele broeders en zusters van verschillende kerkelijke gemeenschappen die weigerden genoeg te nemen met verdeeldheid, maar in plaats daarvan de hoop op verzoening van allen die in de ene Heer geloven levend hielden.

Als katholieken en Lutheranen zijn we een gezamenlijke weg van verzoening gegaan. Nu, in de context van de herdenking van de Reformatie van 1517, hebben we een nieuwe kans om een gezamenlijke weg te kiezen, één die in de afgelopen vijftig jaar vorm heeft gekregen in de oecumenische dialoog tussen de Lutherse Wereldfederatie en de Katholieke Kerk. Ook wij kunnen geen genoegen nemen met de verdeeldheid en afstand die onze scheiding tussen ons geschapen heeft. Wij hebben de kans een kritiek moment van onze geschiedenis te repareren door voorbij de controverses en meningsverschillen, die ons er vaak van hebben weerhouden elkaar te begrijpen, te gaan.

Jezus zegt ons dat de Vader de “wijngaardenier” is (vg. vers 1) die de wijnstok verzorgt en snoeit om te zorgen dat die meer vrucht draagt (vg. vers 2). De Vader heeft steeds zorg voor onze relatie met Jezus, om te zien of we werkelijk één met Hem zijn (vg. vers 4). Hij waakt over ons, en Zijn blik van liefde zet ons aan ons het verleden te zuiveren en in het heden te werken om een toekomst van eenheid tot stand te brengen, die Hij zozeer verlangt.

Ook wij moeten met liefde en eerlijkheid naar ons verleden kijken, fouten herkennen en vergeving zoeken, want God alleen is onze rechter. Met dezelfde eerlijkheid en liefde moeten we inzien dat onze verdeeldheid ons scheidt van de oorspronkelijke intuïtie van het volk van God, dat van nature verlangt één te zijn, en dat die verdeeldheid historisch bestendigd werd door de machthebbers van deze wereld, en niet zozeer het gelovige volk, dat altijd en overal met zekerheid en liefde door zijn Goede Herder geleid moet worden. Zeker, er was aan beide zijden een oprechte wil om het ware geloof te belijden en te behouden, maar tegelijkertijd weten we dat we in onszelf zijn opgesloten door angst voor of vooroordeel over het geloof dat anderen met een ander accent en taal belijden. Zoals Paus Johannes Paulus II zei: “We moeten niet toestaan dat wij worden geleid door de intentie onszelf te willen benoemen als rechters van de geschiedenis, maar alleen door de motivatie om beter te willen begrijpen wat er is gebeurd en om boodschappers van de waarheid te worden” (Brief aan Kardinaal Johannes Willebrands, President van het Secretariaat voor de Christelijke Eenheid, 31 oktober 1983). God is de wijngaardenier, die de wijnrank met immense liefde verzorgd en beschermd; laten wij geraakt zijn door Zijn waakzame blik. Het enige dat Hij verlangt is dat wij als levende ranken in Zijn Zoon Jezus blijven. Met deze nieuwe blik op het verleden beweren we niet een onpraktische correctie op wat er gebeurd is te willen realiseren, maar “het verhaal anders te vertellen” (Luthers-Rooms Katholieke Commissie over de Eenheid, Van Conflict naar Eenheid, 17 juni 2013, 16).

Jezus herinnerert ons eraan: “Los van Mij kunnen jullie niets” (vers 5). Hij is degene die ons onderhoudt en ons aanmoedigt manieren te vinden om onze eenheid steeds zichtbaarder te maken. Zeker, ons verdeeldheid is een enorme bron van lijden en onbegrip geweest, maar het heeft ons er ook toe geleid eerlijk te erkennen dat we zonder Hem niets kunnen; zo heeft het ons in staat gesteld bepaalde aspecten van ons geloof beter te begrijpen. Dankbaar erkennen we dat de Reformatie geholpen heeft de Heilige schrift een meer centrale plaats te geven in het leven van de Kerk. Door het gezamenlijk luisteren naar het woord van God in de Schrift zijn er belangrijke stappen voorwaarts gezet in de dialoog tussen de Katholieke Kerk en de Lutherse Wereldfederatie, wiens vijftigste verjaardag we nu vieren. Laten we de Heer vragen dat Zijn woord ons bijeen mag houden, want het is een bron van voeding en leven; zonder de inspiratie van het woord kunnen we niets.

De geestelijk ervaring van Maarten Luther daagt ons uit ons te herinneren dat wij zonder God niets kunnen. “Hoe kan ik een genadige God verkrijgen?” Deze vraag achtervolgde Luther. De vraag van een rechtvaardige relatie met God is in feite de bepalende vraag voor ons leven. Zoals we weten ontmoette Luther die genadige God in het goede nieuws van Jezus, mensgeworden, gestorven en verrezen. Met het concept van sola gratia herinnert hij ons eraan dat God altijd het initiatief neemt, nog voor enige menselijke reactie, zelfs als Hij dat antwoord wil opwekken. De rechtvaardigingsleer drukt zo de essentie van het menselijke bestaan tegenover God uit.

Jezus spreekt voor ons als onze bemiddelaar voor de Vader; Hij vraagt Hem dat Zijn leerlingen één mogen zijn, “zodat de wereld kan geloven” (Joh. 17:21). Dat geeft ons troost en inspireert ons om één te zijn met Jezus, en daarom te bidden: “Geef ons de gave van eenheid zodat de wereld kan geloven in de kracht van uw barmhartigheid”. Dit is de getuigenis die de wereld van ons verwacht. Wij christenen zullen geloofwaardige getuigen van de barmhartigheid zijn in zoverre dat vergeving, vernieuwing en verzoening dagelijks onder ons worden ervaren. Samen kunnen wij Gods barmhartigheid verkondigen en zichtbaar maken, concreet en met vreugde, door de waardigheid van ieder persoon hoog te houden en te bevorderen. Zonder deze dienst aan en in de wereld is het christelijk geloof onvolledig.

Als Lutheranen en katholieken bidden wij samen in deze kathedraal, in het bewustzijn dat we zonder God niets kunnen. Wij vragen Zijn hulp om levende ledematen te zijn, blijvend in Hem, steeds met behoefte aan Zijn genade, zodat we samen Zijn woord aan de wereld kunnen geven, die zijn tedere liefde en barmhartigheid zo nodig heeft.”

Gezamenlijke verklaring ter gelegenheid van de gezamenlijke Katholiek-Lutheraanse herdenking van de Reformatie:

cwgqncmwgaehs-0

“”Laten we met elkaar verbonden blijven, jullie en Ik, want zoals een rank geen vrucht kan dragen uit eigen kracht, maar alleen als ze verbonden blijft met de wijnstok, zo kunnen ook jullie geen vrucht dragen als je niet met Mij verbonden blijft” (Johannes 15:4).

Met dankbare harten

Met deze Gezamenlijke Verklaring drukken wij vreugdevolle dankbaarheid aan God uit voor dit moment van gezamenlijk gebed in de kathedraal van Lund, aan het begin van het jaar waarin we het vijfhonderdste jubileum van de Reformatie herdenken. Vijftig jaar aanhoudende en vruchtbare oecumenische dialoog tussen katholieken en Lutheranen heeft ons geholpen vele verschillen te overbruggen, en heeft ons wederzijds begrip en vertrouwen versterkt. Tegelijkertijd zijn we dichter tot elkaar gekomen door de gezamenlijke dienst aan onze naasten – vaak in situaties van lijden en vervolging. Door dialoog en gedeelde getuigenis zijn we niet langer vreemden. We hebben veeleer geleerd dat wat ons verenigdt groter is dan wat ons scheidt.

Van conflict naar gemeenschap

Hoewel we ten diepste dankbaar zijn voor de geestelijke en theologische gaven van de Reformatie, belijden en betreuren we voor Christus ook dat Lutheranen en katholieken de zichtbare eenheid van de Kerk hebben beschadigd. Theologische verschillen gingen samen met vooroordelen en conflicten, en religie werd een instrument voor politieke doeleinden. Ons gezamenlijk geloof in Jezus Christus en ons doopsel vereist van ons een dagelijkse bekering, waarmee we de historische meningsverschillen en conflicten die het dienstwerk van de verzoening verhinderden van ons afwerpen. Hoewel het verleden niet verandert kan worden, kan wat er herinnert wordt en hoe het wordt herinnert wel veranderen. Wij bidden voor de genezing van onze wonden en van de herinneringen die ons beeld van de ander blokkeren. We verwerpen nadrukkelijk alle haat en geweld, in het verleden en heden, vooral wanneer uitgevoerd in de naam van religie. Vandaag horen we het gebod van God om alle strijd aan de kant te zetten. We erkennen dat we, bevrijd door genade, voorwaarts gaan naar de eenheid waartoe God ons steeds roept.

Onze toewijding aan gezamenlijke getuigenis

Nu we die periode in de geschiedenis als een last achter ons laten, beloven wij plechtig samen te getuigen van Gods barmhartige genade, zichtbaar in de gekruisigde en verrezen Christus. In het bewustzijn dat de manier waarop wij ons tot elkaar verhouden onze getuigenis van het Evangelie vorm geeft, wijden wij ons toe aan de verdere groei van gemeenschap, geworteld in het doopsel, terwijl we proberen de overblijvende obstakels die volledige eenheid nog verhinderen te verwijderen. Christus verlangt dat we één zijn, zodat de wereld kan geloven (vg. Joh. 17:21).

Vele leden van onze gemeenschappen verlangen ernaar de Eucharistie aan één tafel te ontvangen als een concrete uitdrukking van volledige eenheid. Wij ervaren de pijn van degenen die hun hele leven delen, behalve de verlossende aanwezigheid van God aan de Eucharistische tafel. Wij erkennen onze gezamenlijke pastorale verantwoordelijkheid om een antwoord te geven op de geestelijke dorst en honger van onze mensen om één te zijn in Christus. Wij verlangen ernaar dat deze wond in het Lichaam van Christus zal genezen. Dit is het doel van onze oecumenische inspanningen, die we willen bevorderen, ook door onze toewijding aan de theologische dialoog te hernieuwen

We bidden tot God dat katholieken en Lutheranen samen zullen kunnen getuigen van het Evangelie van Jezus Christus, en de mensheid uitnodigen het goede nieuws van Gods verlossende handelen te horen en ontvangen. We bidden tot God om inspiratie, aanmoediging en kracht zodat we naast elkaar kunnen staan in het dienstwerk, de menselijke waardigheid en rechten hooghouden, met name van de armen, werken voor gerechtigheid en alle vormen van geweld afwijzen. God roept ons op allen die verlangen naar waardigheid, gerechtigheid, vrede en verzoening nabij te zijn. Vandaag in het bijzonder verheffen we onze stemmen voor een einde aan het geweld en extremisme dat zo vele landen en gemeenschappen, en talloze zusters en broeders in Christus, treft. We sporen Lutheranen en katholieken aan om samen te werken in het ontvangen van de vreemde, degenen die gedwongen zijn te vluchten vanwege oorlog of vervolging te hulp te komen, en de rechten van vluchtelingen en asielzoekers te verdedigen.

Meer dan ooit beseffen we dat ons gezamenlijk dienstwerk in deze wereld moet reiken tot aan Gods scheppen, die lijdt onder uitbuitingen en de gevolgen van onverzadelijke hebzucht. We erkennen het recht van toekomstige generaties om te genieten van Gods wereld in al haar potentieel en schoonheid. We bidden voor een omslag in harten en hoofden die leidt tot een liefdevolle en verantwoordelijke zorg voor de schepping.

Eén in Christus

Op deze gunstige gelegenheid drukken wij onze dankbaarheid uit aan onze broeders en zusters die de verschillende christelijke wereldgemeenschappen en broederschappen vertegenwoordigen die hier aanwezig zijn en zich aansluiten bij ons gebed. Nu we ons opnieuw toewijden aan de beweging van conflict naar gemeenschap, doen we dat als ledematen van het ene Lichaam van Christus, waarin we door het doopsel zijn opgenomen. We nodigen onze oecumenische partners uit ons aan onze verplichtingen te herinneren en ons te bemoedigen. We vragen hen voor ons te blijven bidden, met ons op weg te gaan en ons te ondersteunen in het uitvoeren van de gebedsvolle verplichtingen die wij vandaag uitspreken.

Oproep aan katholieken en Lutheranen in de wereld

Wij roepen alle Lutherse en katholieke parochies en gemeenschappen op om stoutmoedig en creatief, vol vreugde en hoop te zijn in hun toewijding om de grote reis voor ons voort te zetten. In plaats van conflicten uit het verleden, zal Gods geschenk van eenheid onder ons de samenwerking leiden en onze solidariteit verdiepen. Door dichter in het geloof tot Christus te komen, door samen te bidden, door naar elkaar te luisteren, door de liefde van Christus voor te leven in onze relaties, zullen wij, katholieken en Lutheranen, onszelf openstellen voor de kracht van de Drieëne God. Geworteld in Christus en van Hem getuigend vernieuwen wij onze vastberadenheid om trouwe voorboden te zijn van Gods grenzeloze liefde voor de hele mensheid.”

Toespraak tijdens het Oecumenisch evenement in Malmö Arena:

14939566_10153850168870723_2952759365792262173_o

“Ik dank God voor deze gezamenlijke herdenking van het vijfhonderste jubileum van de Reformatie. We gedenken dit jubileum met een hernieuwde geest en erkennen dat de christelijke eenheid een prioriteit is, omdat we weten dat er meer is dat ons verenigt dan ons scheidt. De weg die we gegaan zijn om die eenheid te bereiken is zelf een groot geschenk dat God ons geeft. Met deze hulp zijn we vandaag hier bijeen gekomen, Lutheranen en katholieken, is een geest van broederschap, om onze blik te richten op de ene Heer, Jezus Christus.

Onze dialoog heeft ons geholpen te groeien in wederzijds begrip; het heeft wederzijds vertrouwen bevordert en ons verlangen om verder te gaan naar volledige eenheid bevestigd. Eén van de vruchten van deze dialoog is de samenwerking tussen verschillende organisaties van de Lutherse Wereldfederatie en de Katholieke Kerk. Dankzij deze nieuwe sfeer van begrip zullen Caritas Internationalis en de World Service van de Lutherse Wereldfederatie vandaag een gezamenlijk overeengekomen verklaring ondertekenen die gericht is op het ontwikkelen en versterken van een geest van samenwerking ter bevordering van de menselijke waardigheid en sociale gerechtigheid. Ik groet van harte de leden van beide organisaties; in een wereld die door oorlogen en conflicten uit elkaar getrokken wordt, zijn en blijven zij een lichtend voorbeeld van toewijding tot en dienst aan de naaste. Ik moedig u aan voort te gaan op de weg van samenwerking.

Ik heb aandachtig geluisterd naar de mensen die getuigenis hebben gegeven, hoe zij te midden van zoveel uitdagingen dagelijks hun leven toewijden aan het opbouwen van een wereld die steeds meer wil reageren op het plan van God, onze Vader. Pranita sprak over de schepping. De schepping zelf is duidelijk een teken van Gods grenzeloze liefde voor ons. Als gevolg kunnen de geschenken van de natuur ons tot het overwegen van God aanzetten. Ik deel je zorg over het misbruik dat onze planeet, ons gezamenlijk thuis, schaadt en ernstige gevolgen heeft voor het klimaat. Zoals we in ons, in mijn land zeggen: “Uiteindelijk zijn het de armen die de kosten betalen voor ons feesten”. Zoals jij terecht opmerkte hebben zij de grootste impact op degenen die het meest kwetsbaar en behoeftig zijn; zij worden gedwongen te emigreren om aan de gevolgen van klimaatverandering te ontsnappen. Wij allemaal, en wij christenen in het bijzonder, zijn verantwoordelijk voor de bescherming van de schepping. Onze manier van leven en ons handelen moet altijd overeenstemmen met ons geloof. Wij zijn geroepen harmonie op te wekken in onszelf en met anderen, maar ook met God en Zijn handwerk. Pranita, ik moedig je aan vol te houden in je toewijding in naam van ons gezamenlijk thuis. Dank je!

Mgr. Hector Fabio vertelde ons over het gezamenlijk werk van katholieken en Lutheranen in Colombia. Het is goed om te weten dat christenen samenwerken om gemeenschappelijke en maatschappelijke processen van algemeen belang op te starten. Ik vraag jullie in het bijzonder te bidden voor dat grootse land, zodat, door middel van de samenwerking van iedereen, de vrede, waar zo naar verlangd wordt en die zo nodig is voor een menswaardig samenleven, eindelijk kan worden behaald. En omdat het menselijk hart, als het naar Jezus kijkt, geen grenzen kent, moge het dan een gebed zijn dat verder reikt, en al die landen omvat waar ernstige conflicten voortduren.

Marguerite maakt ons bewust van de hulp aan kinderen die het slachtoffers zijn van wreedheid en het werk voor de vrede. Dit is zowel bewonderenswaardig en een oproep om de talloze situaties van kwetsbaarheid van zo vele personen die zich niet kunnen laten horen serieus te nemen. Wat jij als missie beschouwd is een zaadje, een zaadje dat overvloedig vrucht draagt, en vandaag, dankzij dat zaadje, kunnen duizenden kinderen studeren, groeien en in goede gezondheid leven. Je hebt geïnvesteerd in de toekomst! Dank je! En ik ben dankbaar dat je zelfs nu, in ballingschap, een boodschap van vrede blijft verspreiden. Je zei dat iedereen die jou kent denkt dat wat je doet gek is. Natuurlijk, het is de gekte van de liefde voor God en onze naaste. We hebben meer van die gekte nodig, verlicht door het geloof en vertrouwen op de voorzienigheid van God. Blijf werken, en moge die stem van hoop die je aan het begin van je avontuur hebt gehoord, en je investering in de toekomst, je eigen hart en de harten van vele jonge mensen blijven raken.

Rose, de jongste, gaf een werkelijk ontroerende getuigenis. Ze heeft gebruik kunnen maken van het sporttalent dat God haar gaf. In plaats van haar energie te verspillen in negatieve situaties heeft ze voldoening gevonden in een vruchtbaar leven. Luisterend naar jouw verhaal, dacht ik aan de levens van zoveel jonge mensen die verhalen als het jouwe zouden moeten horen. Ik wil dat iedereen weet dat ze kunnen ontdekken hoe prachtig het is om kinderen van God te zijn en wat een privilege het is om door Hem geliefd en gekoesterd te zijn. Rose, ik dank je vanuit mijn hart voor jouw werk en toewijding om andere vrouwen aan te moedigen om weer naar school te gaan, en voor het feit dat je dagelijks bidt voor vrede in de jonge staat Zuid-Sudan, die dat zo erg nodig heeft.

En na het horen van deze krachtige getuigenissen, die ons deden nadenken over onze eigen levens en hoe we reageren op de noodsituaties overal om ons heen, wil ik al die regeringen danken, die vluchtelingen helpen, alle regeringen die ontheemde mensen asielzoekers helpen. Alles dat gedaan wordt om deze mensen in nood te helpen is een groots gebaar van solidariteit en een erkenning van hun waardigheid. Voor ons christenen is het prioriteit om erop uit te gaan en de verstotenen – want zij zijn werkelijk verstoten uit hun thuislanden – en de gemarginaliseerden van onze wereld te ontmoeten, en de tedere en barmhartige liefde van God, die niemand afwijst en iedereen accepteert, voelbaar te maken. Wij christenen zijn vandaag geroepen om actieve deelnemers te zijn in de revolutie van tederheid.

Straks horen we de getuigenis van Bisschop Antoine, die in Aleppo woont, een stad die op de knieën gedwongen is door de oorlog, een plaats waar zelfs de meest fundamentele rechten met minachting worden behandelt en vertrapt. In het nieuws horen we elke dag over het afschuwelijke lijden vanwege de strijd in Syrië, door dat conflict in ons geliefde Syrië, die nu al meer dan vijf jaar duurt. Te midden van zoveel verwoesting is het werkelijk heldhaftig dat mannen en vrouwen daar gebleven zijn om materiële en geestelijke hulp te bieden aan de noodlijdenden. Het is ook bewonderenswaardig dat jij, beste broeder Antoine, blijft werken tussen zulk gevaar om ons te kunnen vertellen over de tragische omstandigheden van het Syrische volk. We houden ieder van hen in onze harten en gebeden. Laten we de genade van oprechte bekering afsmeken over de verantwoordelijken voor het lot van de wereld, voor die regio en voor allen die daar ingrijpen.

Beste broeders en zusters, laat ons niet ontmoedigd raken tegenover vijandigheid. Moge de verhalen, de getuigenissen die we hebben gehoord, ons motiveren en ons een nieuwe impuls geven om steeds nauwer samen te werken. Als we weer thuiskomen, mogen we dan een toewijding meebrengen om dagelijkse gebaren van vrede en verzoening te maken, om moedige en trouwe getuigen van christelijke hoop te zijn. En zoals we weten, de hoop stelt ons niet teleur! Dank u!”

Homilie in de Mis voor Allerheiligen:

“Vandaag vieren we met de hele Kerk het hoogfeest van Allerheiligen. Hiermee herdenken we niet alleen hen die in de loop der eeuwen heiligverklaard zijn, maar ook onze vele broeders en zusters die, op een stille en onopvallende wijze, hun christelijk leven hebben geleefd in de volheid van geloof en liefde. Onder hen zijn zeker vele van onze verwanten, vrienden en bekenden.

Dit is voor ons dan een viering van heiligheid. Een heiligheid die niet zozeer te zien is in grote daden of buitengewone gebeurtenissen, maar veeleer in dagelijkse trouw aan de eisen van ons doopsel. Een heiligheid die bestaat in de liefde voor God en de liefde voor onze broeders en zusters. Een liefde die trouw blijft tot het punt van zelfopoffering en volledige toewijding aan anderen. We denken aan de levens van al die moeders en vaders die zich opofferen voor hun gezinnen en bereid zijn – ook al is dat niet altijd makkelijk – van zoveel dingen af te zien, zoveel persoonlijke plannen en projecten.

Maar als er één ding typisch is voor de heiligen, is het dat zij daadwerkelijk gelukkig zijn. Zij hebben het geheim van authentiek geluk ontdekt, dat diep in de ziel ligt en zijn bron heeft in de liefde van God. Daarom noemen we de heiligen zalig. De Zaligsprekingen zijn hun weg, hun doel richting het thuisland. De Zaligsprekingen zijn de weg van het leven die de Heer ons leert, zodat wij in Zijn voetstappen kunnen volgen. In het Evangelie van de Mis van vandaag hoorden we hoe Jezus de Zaligsprekingen verkondigde aan een grote menigte op de heuvel bij het Meer van Galilea.

De Zaligsprekingen zijn het beeld van Christus en als gevolg van elke christen. Ik zou er hier slechts één willen noemen: “Zalig die zachtmoedig zijn”. Van zichzelf zegt Jezus: “Kom bij Mij in de leer, omdat Ik zachtmoedig ben en eenvoudig van hart” (Matt. 11:29). Dit is zijn geestelijk portret en het onthult de overvloed van Zijn liefde. Zachtmoedigheid is een manier van leven en handelen die ons dichter bij Jezus en elkaar brengt. Het stelt ons in staat alles dat ons verdeelt en vervreemd aan de kant te zetten, en steeds nieuwe manieren te vinden om verder te gaan op de weg van eenheid. Zo was het met de zonen en dochters van dit land, waaronder de heilige Maria Elisabeth Hesselblad, kortgeleden heiligverklaard, en de heilige Birgitta van Vadstena, mede-patrones van Europa. Zij hebben gebeden en gewerkt om banden van eenheid en broederschap tussen christenen te smeden. Een zeer sprekend teken hiervan is dat we hier in uw land, getekend als het is door het naast elkaar leven van vrij verschillende volkeren, samen het vijfde eeuwfeest van de Reformatie herdenken. De heiligen brengen verandering tot stand door zachtmoedigheid van het hart. Met die zachtmoedigheid komen wij tot het begrip van de grootsheid van God en aanbidden we Hem met oprechte harten. Zachtmoedigheid is de houding van hen die niets hebben te verliezen, omdat hun enige rijkdom God is.

Op een bepaalde manier zijn de Zaligsprekingen de identiteitskaart van de christen. Zij identificeren ons als volgelingen van Jezus. Wij zijn geroepen zalig te zijn, volgers van Jezus te zijn, de problemen en angsten van onze tijd het hoofd te bieden met de geest en liefde van Jezus. Zo moeten wij in staat zijn nieuwe situaties te herkennen en beantwoorden met verse geestelijke energie. Zalig zijn zij die trouw blijven terwijl zij het kwaad verdragen dat anderen hen toebrengen, en hen vergeven vanuit hun hart. Zalig zijn zij die in de ogen kijken van de verlatenen en gemarginaliseerden, en hen hun nabijheid laten zien. Zalig zijn zij die God in ieder persoon zien, en hun best doen om anderen Hem ook te laten ontdekken. Zalig zijn zij die ons gezamenlijk thuis beschermen en verzorgen. Zalig zijn zij die afzien van hun eigen gemak om anderen te helpen. Zalig zijn die bidden en werken voor de volledige eenheid tussen christenen. Dit zijn allemaal boodschappers van Gods barmhartigheid en tederheid, en zij zullen zeker van Hem hun verdiende loon ontvangen.

Beste broeders en zusters, de oproep tot heiligheid is aan iedereen gericht en moet van de Heer ontvangen worden in een geest van geloof. De heiligen moedigen met hun levens en voorspraak bij God aan, en wijzelf hebben elkaar nodig als we heiligen willen zijn. Elkaar helpen heiligen te worden! Laat ons samen de genade afsmeken om deze oproep met vreugde te ontvangen en mee te werken en de vervulling ervan. Aan onze hemelse Moeder, Koningin van Alle Heiligen, vertrouwen we onze intenties toe en de dialoog gericht op de volledige eenheid van alle christenen, zodat wij gezegend mogen zijn in ons streven en heiligheid in eenheid mogen behalen.”

Photo credit: CNS/Paul Haring

“Room for the Risen One” -Looking back at the installation of bishop Timmerevers

On 27 August, Bishop Heinrich Timmerevers was installed as bishop of Dresden-Meißen. Here on the blog it went sort of unmarked because of the summer season, but here is the translation of the homily Bishop Timmervers gave on that day.

There are a few interesting comments to be found, not so much about the future direction he wishes to take in managing the diocese, but of a more theological nature. Comments about the centrality of the person of Jesus and our constant need to seek Him out, but also about what it means that we followed a resurrected Jesus, the need for vocations and recognising Jesus in the faces of the poor and needy.

160509-timmerevers-250“Dear sisters and brothers here in the cathedral and in the courtyard!
Dear fellow celebrants via the screens!

I.

The first encounters with faithful from our diocese took place during the Katholikentag in Leipzig. Various people often addressed me with the words, “Are you not our new bishop?” “Yes, I am!” We usually exchanged a few words and then I was often told, “We look forward to you very much!” – sometimes followed by the addition, “Hopefully you will stay a bit longer!” “That is what I’m expecting”, I answered.

Dear sisters and brothers! Since a few weeks my identity card includes the line ‘Schloßstrasse 24, 01067 Dresden’. I want to grow new roots here in the Diocese of Dresden-Meißen and make my home among you. The words I frequently heard – “We are happy with you!” – I gladly answer them now, “I am also happy you!”

II.

A person entering the cathedral is soon taken with the altar statue, created for this church by Anton Raphael Mengs in 1752. Christ, the crucified and risen one, is being taken up into heaven. It is an Ascension image.

In the reading we have just heard a part of the Letter from the Apostle Paul to the Colossians (3:1-4). They are the verses which we always hear on the feast of the Ascension of Christ: “If then you were raised with Christ, seek what is above, where Christ is seated at the right hand of God. Think of what is above, not of what is on earth.”

It seems a remarkable coincidence to me, that I chose my episcopal motto from these verses 15 years ago, and that it is now held up to use in the form of this great image. “Seek, where Christ is!”. “Think of what is above, not of what is on earth.” What is above is Christ. Jesus Christ, the Son of God, become man for us, crucified, died and buried, but then risen from the dead, He returns home to the Father. Through the Spirit, which He has poured out over the entire world, and which He continues to pour out, He is among us. This is the Jesus Christ with whom we are concerned, with whom Christians are concerned, He is the heart of our faith and life. This also seems a wonderful coincidence to me: Bishop Joachim chose the motto “Jesus in the centre”; Archbishop Heiner the motto “Rejoice always, the Lord is near!”. And I chose as motto: “Seek, where Christ is!” It is all about Him!

III.

Perhaps some would wonder, “Why should I seek Christ, what does that mean to me?” What it means to me, I have heard already in the first line of today’s reading: “You were raised with Christ!” One who is united to Christ through Baptism, has received a new life with Him, a life which does not end with death. Even more: the person baptised holds life within him, which today, now, gives us the strength and courage to face the challenges of life. Who seeks Jesus, finds direction for his life. Who seeks Jesus, finds clarity amid the many meanings presented by this world. Who seeks Jesus, finds with him the power of love, which conquers all division! Who seeks Jesus, finds a peace with Him, which the world can not give and no man can create! To quote Pope Benedict: “By relying on Jesus, you lose nothing, but gain everything!” You gain quality of life! How many of us, gathered here together, can say: It is worth seeking Jesus and entrusting yourself to Him!

IV.

Where do we find this Jesus Christ?

The statue of the Ascension in the cathedral provides an initial answer. The Church is the place of the risen, and indeed this, our Church, today, which constantly needs renewal and vitalisation through the Gospel. This Church, which has suffered under division since the Reformation, this Church, which every now and then can give a credible witness of love and mercy, this Church is the place of the Risen Lord! And in this Church the Lord is present in His Word, which is proclaimed and lived; He is present under the signs of bread and wine; He is present in the ministries of our Church. He is present when we come together in His name.

The faithful in the communities of the Diocese of Dresden-Meißen have, over the past years, been working with a process of exploration. What matters is to find ways in which as many people as possible in Saxony and eastern Thuringia can come to know and encounter Christ. I want to familiarise myself very soon with this process and I want – as soon as possible – to visit and get to know the responsible communities.  I agree with the basic conviction of this process: the Church is the space of the Risen, the parish as the home of the Risen, the community coming together, is a place of the Risen! And then, dear sisters and brothers, the responsible communities established in this process of exploration will also be places of the Risen.

Amid all the questions and searching, with their arguments, clarifications and decisions, which must be made for a new structure for the pastoral care, and in trying to be a living and inviting Church, we all share the responsibility together to give the Risen One space among us. How can this be experienced?

The abbot of a great religious order told me that, when he would visit the various monasteries of the community, he would ask two question and speak with the monks about them. The first question: “Are you in the peace of the Risen One?” And the second question: “Do you have vocations?”

Dear sisters and brothers, I invite you to ask yourself these questions: “Are you in the peace of the Risen One, and do you have vocations?” In thinking about what the future will brign for our communities, what matter is that we create room among us for the Risen One! Who approaches Him in thought, question, search and in word and deed, will experience His peace.

The second question, “Do you have vocations?”, is internally connected to the first one! The Risen One calls people to be priests, religious. the Church needs these vocations! The Risen One calls the baptised and confirmed to come together with their gifts and abilities and work together on building up the Church! In the peace of the Rison One we can be Church together and have an effect on the world!

V.

The Church does not exist only for herself: we have been placed in the world, we live in it and with our lives we witness to the Good News! “Seek where Christ is!” Christ Himself shows us an even greater horizon, where we we look for and can find Him. In the Gospel that we hae just heard (Matt. 25:31-40), Jesus speaks about the final judgement and presents to us what will be asked then. These questions make our lives today very concrete!

Jesus says something unimaginable, He identifies Himself with the suffering and needy of this world. Whoever seeks Him, finds Him in the hungry, the thirst, the homeless, the naked, the sick and the imprisoned. He takes the suffering out of their anonymitym He gives them a face, His face! And so He can say, “Whatever you did for one of these least brothers of mine, you did for me”.

Christ broadens our horizon! Being Church and being Christian is not realised by staring at heaven, Christians do not remain within the churches, however beautiful these are! Being Christian means not being satisfied with looking inward in sacristies and parish houses! In seeking Christ we arrive at those who – for whatever reason – are in need! That is where we are all called!

Dear sisters and brothers, I invite you to go with me. Let us seek where Christ is!

I rejoice in you!

Amen!”