All seats filled as Mainz gets its new bishop

teaser-lebenslaufAlmost a year after the retirement of Cardinal Karl Lehmann, all the dioceses of Germany have a bishop at the helm again – a situation that has not existed for several years. Succeeding the cardinal who led the Diocese of Mainz for 33 years is Father Peter Kohlgraf.

A priest of the Archdiocese of Cologne, Bishop-elect Kohlgraf has already been active in Mainz since 2012. He has been working as professor of pastoral theology at the Katholischen Hochschule in that city, and assistant priest in Wörrstadt, south of Mainz. Fr. Kohlgraf is a graduate of the Universities of Bonn and Münster, and has experience in pastoral care in the parish and for students as well as education.

The date for the bishop’s consecration is yet be announced, as is the identity of the consecrating bishops, but it would be surprising indeed of Cardinal Lehmann would decline the honour.

5-vorstellung-kohlgraf-tobkl-pk-170418-286
Cardinal Lehmann, seated, and Bishop elect Kohlgraf

With the appointment of Fr. Kohlgraf, Cologne once again shows itself to be one of the ‘bishop factories’ of Germany. Six of the 27 ordinaries in Germany hail from the archdiocese on the Rhine. Other such bishop factories are Paderborn with five ordinaries originating from there and Trier with four. All three dioceses are among the oldest in Germany and located in the central part of western Germany, to the west and north of Mainz.

In an interview for Katholisch.de, the new bishop of Mainz touched on some of the more sensitive topics in an dbeyond the church in Germany. Asked about the trend of merging parishes to create what the interviewer calls XXL parishes, as an answer to the shortage of priests, and if he has any alternatives, Fr. Kohlgraf responds:

“I think there is no standard solution here, either. In the Catholic Church we are faced with the tension that we rightly say that the celebration of the Eucharist is source and summit of the life of the Church. That means that, on Sundays, the Eucharist is the central celebration from which the Church and the community draw life. The question is then, of course, how Catholic life should function in small communities. I myself live in a small village in Rhenish Hesse, in a Catholic diaspora situation. That is this tension in which we exist. We should not merely think centralistic, but must also consider how Church life can function in each location. People must be motivated to live out their being Christian.”

Bishop-elect Kohlgraf’s thoughts here are comparable to those of, to name one, Bishop Gerard de Korte in the Netherlands.

As an academic, the bishop elect has followed the discourse about the priest shortage and possible solutions and especially the idea to ordain married men, the so-called viri probati. On this, he says:

“It should be proven if this really solves our problems. I am not so certain about that. I don’t want to look at this from ideological, philosophical or theological perspectives. But it is not without reason that the priestly vocation has always been an academic calling with a full study program. That has meaning. I think that we must remain able to speak theologically in modern society. That quality will play an increasingly greater part. That does not mean that there are not also highly qualified men among the so-called viri probati. But we must look at how a part-time formation would work in addition to holding a job. There are many questions which are not yet answered. I do not currently see a solution for it.”

It sounds as if Bishop-elect Kohlgraf is not opposed to detaching the priesthood from a mandatory vow of celibacy, but his uncertainty has to do with the practicality of it all, especially the years of study and formation. There are, however, places where part-time formation is practiced, albeit for the permanent diaconate, for example in Bovendonk, in the Dutch Diocese of Breda. Here, men study part-time next to their fulltime job, with the exception of the final years, in which they work fulltime in a parish.

Photo credit: [1] Bistum Mainz, [2] Bistum Mainz/Blum

“He is with us!” Bishop Van Looy looks at ahead to the turning point of Easter

In a letter for Easter, published yesterday, Bishop Luc Van Looy of Ghent presents a hopeful message about the turning point that is Easter, and especially Maundy Thursday, the day, this year on 13 April, on which we commemorate the Last Supper and the institution of the Eucharist. He draws from the Easter events as described by St. John the Evangelist (and plainly calls St. Mary Magdalene an Apostle).

The events of Easter, we Christians believe, are a turning point in history. We call them the Holy Triduum: Maundy Thursday, Good Friday and Holy Saturday. But it is not limited to these three days. The arc of this entire period spans from the confusing entrace of Jesus into Jerusalem on Palm Sunday up to and including the Ascension and Pentecost. Where is the heart of these days? Obviously in the overwhelming experience of the empty tomb and later of the appearances of Jesus. But there are also the Last Supper and the descent of the Holy Spirit at Pentecost. According to tradition, both events took place in the Cenacle, the upper room where the disciples prepared the pascal meal upon Jesus’ request (Mark 14:15) and where they habitually spent their time after Jesus’ death (Acts 1:13), and perhaps where, fifty days after Easter, they were also together on the feast of Pentecost (Acts 2:1). There the Spirit came down on them in the presence of Mary and others, there they opened doors and windows towards the future, there the Church was born. Also according to tradition, the Cenacle lies above the grave of David, linking the Old and the New Testament.

naamloos

Turning point

But let us return to the period from Maundy Thursday to Easter. The events are inseparable. The Last Supper opens onto suffering and death, the burial in the tomb onto the ressurection, the empty grave opens onto the encounter with the Apostle Mary Magdalen and with the disciples. The appearances open onto the ultimate reunion of Jesus with His Father and the coming of the Spirit. I consider what takes place on Maundy Thursday to be a turning point. After the tense entrance into Jerusalem the events of Maundy Thursday reveal the true meaning of the incarnation. Jesus washes the feet of the disciples. The Master becomes a servant.

He remains with us!

At the same time, Maundy Thursday points ahead to the resurrection. He remains with us, under the appearance of bread and wine. He will stay with us forever, which becomes clear in His prayer at supper: “Father, the hour has come. Give glory to your son, so that your son may glorify you, just as you gave him authority over all people, so that he may give eternal life to all you gave him. Now this is eternal life, that they should know you, the only true God, and the one whom you sent, Jesus Christ” (John 17:1-3). Then, when he says in His prayer over His disciples, that He “sent them into the world”, it becomes clear this His mission involves all of humanity. He already implied this in the blessing of the bread and the wine: “Do this in memory of me”. A new history begins, He remains with us. “I made known to them your name and I will make it known, that the love with which you loved me may be in them and I in them” (John 17:26).

Past, present and future

For Christians these are no events from a distant past. They ground us in the present, in what happens in the world today. It often seems as if God has disappeared from our world. With Jesus, we sometimes desperately wonder if God has abandoned us. We also better understand what Jesus meant when he predicated that His disciples would also have their share of difficulties: “No slave is greater than his master.’ If they persecuted me, they will also persecute you. If they kept my word, they will also keep yours” (John 15:20).

Dear friends,

as workers in the vineyard of the Lord nothing surprises us anymore. The friends of Jesus were also afraid, they gave up in despair and disillusion, like the two on the road to Emmaus. But what matter is that they came back after a period of despair and fear. The attraction of their Lord was so strong that they no longer feared the rulers, that Peter spoke plainly about Jesus, even when he was imprisoned for it. The story of Paul who travelled across the world as it was known then to speak about the resurrection of Christ can only be cause for amazement. He was precisely the one among the Apostles who had never known Jesus personally. Resistance could not deter him from his conviction that Jesus lived. And in these difficult times His world resounds again, full of hope: “So you also are now in anguish. But I will see you again, and your hearts will rejoice, and no one will take your joy away from you” (John 16:22).

Resurrection means that He is waiting for us. The joy that we will experience in the coming days, then, comes from His presence: His body and blood are food for eternal life. His word confirms the love that the Father has for us. He precedes us to Galilee, as a missionary on the road with his followers.

I wish you a happy and hopeful Holy Week and a faith-strenghtening experience on Maundy Thursday, Good Friday, Holy Saturday and Easter.

+ Luc Van Looy, Bishop of Ghent

Photo credit: Bisdom Gent, Frank Bahnmüller

Prayer, charity and the sacraments – Bishop Hoogmarten’s letter for Lent

In his letter for Lent, published on 27 February, Bishop Patrick Hoogmartens of Hasselt outlines the main ingredients for a fruitful Lent: prayer, charity and the sacraments (especially the sacrament of Confession (which is certainly not limited to general celebrations)).

11-Mgr-Hoogmartens“Dear brothers and sisters,

On 1 March it will be Ash Wednesday. That day’s liturgy reminds us that we – with our qualities and flaws – are all mortal people. We will be invited to reflect on our finiteness: “Remember, man, you are dust and to dust you will return”. The liturgy also provides another formula for the imposition of the ashes: “Repent and believe in the Gospel”. Lent is indeed a time of repentance and internalisation, and a special time of sharing and solidarity. Lent must become a time of strength. With this letter I want to invite and urge you to this.

In the first place, Lent asks us to focus on prayer. For many people today, that is not easy. And yet, many are looking for the inner peace that can only be received through prayer, and so from God. Of course the liturgical assembly is also an important form of prayer: there, we pray with others out of the rich tradition of the Church. But for a Christian, personal prayer is also very important. That can be done by praying a simple prayer, or by reflecting on a few psalms, like Jesus did. Praying can also be done without words, in front of a candle or an icon, or by simply repeating, “Lord, have mercy”. A prayerful heart makes us – with the words of our theme for the year – not wanderers, but pilgrims.

Lent also requires us to have more attention for our love of our neighbour. It can’t be that a Christian would only say, “Lord, Lord” and not concern himself with his neighbour, the sick or people with problems around him. Lent asks us to live more soberly and have an eye for people in need or poverty. The Lenten campaign Broederlijk Delen helps us to realise that concern on a worldwide scale.  But at the same time that wider world is also very close. As Christians we – even more than others – should dare to contact the stranger in our neighbourhood. Wasn’t the great Moses of the burning bush a stranger himself once, looking for a new country out of Egypt? Originally, the entire people of God were a people on the run.

Lent also invites us to greater loyalty to the sacraments in which we are reborn. For lent, I especially invite you to join in faith in the celebration of the Eucharist, that is with a heart for all the gestures, words and prayers which bring us together there. A faithful participation in a penitantial service is also part of the experience of Lent. At the World Youth Days – like last summer in Krakow – I noticed that this service especially touches young people. It is certainly useful to take part in a penitential service at the end of Lent, in a general confession somewhere in your federation or deanery. It opens for us the path to God’s mery. Without that – as Pope Francis taught us in the Year of Mercy – we can not live as Christians and as Church.

Dear brothers and sisters, I gladly wish you a good Lent. He teaches us to first seek the Kingdom and His righteousness (Matt. 6:33). Everything else will be given to us.

Wishing you a blessed Lent.

+ Patrick Hoogmartens, bishop of Hasselt”

German bishops say yes to Communion for divorced and remarried, but not as a rule

The standing council of the German Bishops’ Conference* yesterday published their thoughts about the pastoral care regarding marriage and family in light of Amoris laetitia, Pope Francis’ the Apostolic Exhortation which was released early last year. In it, as several media have already noted, the bishops express their support for divorced and civilly remarried Catholics to receive the sacraments in certain individual cases. Below, I share my translation of the relevant passage of the text:

dbk logo“Despite all the good intentions of the spouses and in spite of all marriage preparation, it does happen that relationships fail. People find themselves faced with the debris of their relationship-based lives. They suffer because of their failure to fulfill their ideal of a livelong love and relationship. To their own doubts more than enough economic concerns are often added. Especially affected are the children of a failed relationship. In this plight, it is the Church’s duty to accompany people and support them. In many cases this service is provided by the Church’s counselling centres and single-parent ministries. But in daily pastoral care it is necessary to have an even more open ear and heart, thus “encouraging openness to grace” (AL, n. 37).

So we may also answer the question of how the Church should relate to those people who, after a divorce, are civilly remarried and wish to receive the sacrament of penance and the Eucharist. The indissolubility of marrage is part of the indispensable deposit of the faith of the Church. Amoris laetitia leaves as little doubt about this as about the need for a differentiated view on the respective life situations of people. “[T]here is a need “to avoid judgements which do not take into account the complexity of various situations” and “to be attentive, by necessity, to how people experience distress because of their condition”” (AL, n. 296). Amoris laetita highlights the three aspects of accompanying, discerning and integrating as central guiding principles, starting from the basic assessment: “No one can be condemned for ever, because that is not the logic of the Gospel!” (AL, n. 297). In life situations which are experienced more often than not as exhausting and stressful, those involved should find that their Church does not forget them. In how we treat the divorced and remarried it must become clear that they belong to the Church, that God does not deprive them of His love and that they are called to love God and their neighbour and be true witnesses of Jesus Christ. The Holy Father clearly emphasises the aspect of accompaniment when he says, “Such persons need to feel not as excommunicated members of the Church, but instead as living members, able to live and grow in the Church and experience her as a mother who welcomes them always, who takes care of them with affection and encourages them along the path of life and the Gospel” (Al, n. 299).

What the Pope means in this regard with accompaniment becomes clear when he maintain in Amoris laetitia: “The Church possesses a solid body of reflection concerning mitigating factors and situations. Hence it is can no longer simply be said that all those in any “irregular” situation are living in a state of mortal sin and are deprived of sanctifying grace” (Al. n. 301). Amoris laetitia does not offer a general rule for this subject and does not allow for an automatic and general access to the sacraments for all divorced and civilly remarried faithful. Amoris laetitia ignores neither the grave guilt that many people in such situations of the breaking and failure of conjugal relationships carry, nor the fact that a second civil marriage denies the visible sign of the sacrament of marriage, even when the person involved was left by is or her spouse through no fault of their own. But Amoris laetitia does not stop at a categorical and irreversible exclusion from the sacraments. Footnote 336 (to AL n. 300) makes clear that the distinction which “can recognise that in a particular situation no grave fault exists” must lead to differentiated consequences, also regarding the sacraments. Footnote 351 (to AL n. 305) also points out that in a situation which is objectively irregular, someone who is subjectively, but not, or at least not completely culpable, “can be living in God’s grace, can love and can also grow in the life of grace and charity” (AL, n. 305), when one receives the help of the Church and, in certain cases, also the help of the sacraments. This also speaks in favour of the possibility of receiving the sacraments in these situations.

Not all the faithful whose marriage has failed and who have civilly divorced and remarried can receive the sacraments without discernment. More differentiated solutions are needed, which do justice to the individual cases and come into play when a marriage can not be annuled. In this context we encourage all who have reasonable doubt that their marriage is invalid, to make use of the Church’s marriage courts, so that a new marriage may be possible if necessary. […]

Amoris laetitia presumes a process of decision-making accompanied by a pastor. Given this process, in which the conscience of all involved is required in the highest degree, Amoris laetitia allows for the possibility to receive the sacraments of penance and the Eucharist. In Amoris laetitia Pope Francis stresses the importance of conscious deicions, when he says, “We also find it hard to make room for the consciences of the faithful, who very often respond as best they can to the Gospel amid their limitations, and are capable of carrying out their own discernment in complex situations. We have been called to form consciences, not to replace them” (AL, n. 37). As it is always about integration, such a spiritual process does not lead in every case to the receiving of the sacraments of penance and Eucharist. The individual decision to not, or not yet, receive the sacraments under the given circumstances, deserves respect and attention. But a decision in favour of receiving the sacraments must also be respected. An attitude of laxity without intense attention for accompaniment, discernment and integration, as does a rigorous attitude which remains in a quick judgment of people in socalled irregular situations. Instead of such extreme attitudes, the decision (Lat. discretio) must be made in personal conversation. We see it as our mission to further develop the path of conscience formation of the faithful. For that it is necessary to enable our pastors and provide them with criteria. Such criteria for the formation of conscience are provided extensively and in an outstandign way by the Holy Father in Amoris laetitia (cv. AL, n 298-300).

Much of this text is not new and echoes what Pope Francis and other bishops have emphasised time and again: the Church must find new ways and means to stand with people whose marriage has failed for whatever reason, and the suggestion must be avoided that these people are somehow no longer part of the Church. New, if not for many bishops (and not just those from Germany) is the conclusion that Amoris laetitia allows for the reception of the sacraments in what are called irregular situations, if in certain indivudal cases. The bishops stress, and this is something that, I fear, will be too often ignored, that the decision to receive the sacraments is not the standard decision to be made in all situations. Neither must it be made by a person alone, and it can certainly not be exercised as a right (but then again, that is true for every single Catholic receiving a sacrament).

What the German bishops are saying is that in some specific cases, often revolving about the guilt, or lack thereof, of a person in an irregular situation (compare a husband who leaves his wife and children with the wife being abandoned – both are in an irregular situation, but they are not equally guilty), receving the sacraments is allowed. But, they add, a well-formed conscience and the accompaniment of a pastor are required for this, and the pastors must be equipped with the tools and criteria to be able to properly accompany the people they are pastorally responsible for.

14_09_kardinalmuellerAnother German bishop had a different focus in a recent interview. Cardinal Gerhard Müller, the Prefect for the Congregation for the Doctrine of the Faith, spoke about the interpretation of Amoris laetitia in an interview, of which Sandro Magister has a partial translation. Cardinal Müller is very critical about the personal interpretations which are not in line with Catholic doctrine, saying:

Amoris Laetitia must clearly be interpreted in the light of the whole doctrine of the Church. […] I don’t like it, it is not right that so many bishops are interpreting Amoris Laetitia according to their way of understanding the pope’s teaching. This does not keep to the line of Catholic doctrine. The magisterium of the pope is interpreted only by him or through the congregation for the doctrine of the faith. The pope interprets the bishops, it is not the bishops who interpret the pope, this would constitute an inversion of the structure of the Catholic Church. To all these who are talking too much, I urge them to study first the doctrine [of the councils] on the papacy and the episcopate. The bishop, as teacher of the Word, must himself be the first to be well-formed so as not to fall into the risk of the blind leading the blind.”

A condition for interpreting what the Pope says does seem to be clarity on the latter’s part, it must be said. The lack thereof has led to the dubia presented by Cardinals Brandmüller, Burke, Caffarra and Meisner and is evident in the various interpretations that exist. Cardinal Müller is correct in stressing that Amoris laetitia must be “interpreted in the light of the whole doctrine of the Church”, but this is evidently not happening everywhere. The German bishops’ interpretation also relies solely on Amoris laetitia, not on earlier magisterial documents, although they do mention the indissolubility of marriage as central tenet of Catholic doctrine.

Cardinal Müller also explains how to avoid confusion about Amoris laetitia and the teachings it does or does not contain or change:

 “I urge everyone to reflect, studying the doctrine of the Church first, starting from the Word of God in Sacred Scripture, which is very clear on marriage. I would also advise not entering into any casuistry that can easily generate misunderstandings, above all that according to which if love dies, then the marriage bond is dead. These are sophistries: the Word of God is very clear and the Church does not accept the secularization of marriage. The task of priests and bishops is not that of creating confusion, but of bringing clarity. One cannot refer only to little passages present in Amoris laetitia, but it has to be read as a whole, with the purpose of making the Gospel of marriage and the family more attractive for persons. It is not Amoris laetitia that has provoked a confused interpretation, but some confused interpreters of it. All of us must understand and accept the doctrine of Christ and of his Church, and at the same time be ready to help others to understand it and put it into practice even in difficult situations.”

Whether the German bishops are incorrectly interpreting Amoris laetitia revolves around the tension between the question of the indissolubility of marriage and the pastoral care for the innocent. What seems to be clear, however, is that magisterial documents such as Familiaris Consortio (1981) and Veritatis Splendor (1993) can not and should not be disregarded when reading Amoris laetitia. These earlier teachings must offer a basis and framework for understanding and realising what Amoris laetitia presents.

*The standing council of the German Bishops’ Conference is made up of one representative from each diocese and consist of the following prelates:

  • Bishop Stephan Ackermann, Trier
  • Bishop Heinz Josef Algermissen, Fulda
  • Bishop Georg Bätzing, Limburg
  • Archbishop Hans-Josef Becker, Paderborn
  • Bishop Franz-Josef Bode, Osnabrück
  • Bishop Karl Borsch, Aachen
  • Archbishop Stephan Burger, Freiburg im Breisgau
  • Bishop Gerhard Feige, Magdeburg
  • Bishop Gebhard Fürst, Rottenburg-Stuttgart
  • Bishop Felix Genn, Münster
  • Msgr. Dietmar Giebelmann, Mainz
  • Bishop Gregor Maria Hanke, Eichstätt
  • Archbishop Stefan Heße, Hamburg
  • Bishop Friedhelm Hofmann, Würzburg
  • Bishop Wolfgang Ipolt, Görlitz
  • Archbishop Heiner Koch, Berlin
  • Reinhard Cardinal Marx, München und Freising
  • Bishop Ulrich Neymeyr, Erfurt
  • Bishop Stefan Oster, Passau
  • Bishop Franz-Josef Overbeck, Essen
  • Archbishop Ludwig Schick, Bamberg
  • Bishop Heinrich Timmerevers, Dresden-Meißen
  • Bishop Norbert Trelle, Hildesheim
  • Bishop Rudolf Voderholzer, Regensburg
  • Bishop Karl-Heinz Wiesemann, Speyer
  • Rainer Maria Cardinal Woelki, Cologne
  • Bishop Konrad Zdarsa, Augsburg

 

Hopes and realities – Bishop Bode’s Communion utopia

bode_purpur_240Bishop Franz-Josef Bode of Osnabrück has been making some minor headlines with his comments about opening up the reception of the sacrament of Holy Communion to non-Catholic spouses of Catholic faithful. In an article by the Evangelischer Pressedienst, his words are reflected thus:

“The Catholic bishop of Osnabrück, Franz Josef Bode, is hoping for an approach towards a joint Last Supper by Catholic and Lutheran spouses. It is a personal concern for him “to find on our part a resolution for marriages of different confessions”, Bode tells epd. Many Protestants have in fact received Communion with their Catholic spouses. “We must give a foundation to what we often already have in practice.”

He considers it “no utopia”, that joint Communion could be achieved in this specific case in 2017, the bishop claims. The Eucharist or Holy Communion is a sacrament in the Catholic Church, of which only members can partake. In the Lutheran church all the faithful are invited to the Last Supper.”

Nice as the bishop’s hopes are, reality is more problematic. There are reasons that the Catholic Church teaches that only Catholics, and ones in a state of grace at that, can receive Communion. It is not just a matter of feelings, emotions, or belonging. The Catechism of the Catholic Church has plenty to say about the Eucharist and Communion (in paragraphs 1322 to 1419), but a quote from St. Justin, mentioned in paragraph 1355, indicates the problem in this particular case:

“No one may take part in [the Eucharist] unless he believes that what we teach is true, has received baptism for the forgiveness of sins and new birth, and lives in keeping with what Christ taught”.

The Eucharist is a reality outside ourselves, and Christ gives Himself in it to draw us into that – His – reality. He asks, needs, our willingness to do that, for we are created with the freedom and dignity to make our own choices. If we come forward to receive Him, we must be willing to confess our faith in the reality of the Eucharist, which the Church safeguards and teaches, and to be a part of the community of followers of Christ that He established and invited to follow Him: the Church.

If we belong to a community which does not (or not completely) confess that faith, or which has removed itself from the Church, these are obstacles that prevent us from receiving Communion. It would be a lie to ourselves and those around us, and – significantly – to God. The fact that our husband or wife is Catholic changes nothing about that. Instead of receiving Communion as non-Catholics, we should first move towards a common understanding of what Communion is and a shared membership in that community into which Christ invites us.

Practice does not dictate teaching. It can influence it, shed new light on it, lead to a better understanding of it, but something is not automatically allowed or good because everyone is doing it. If that were the case, Christ would have no reason to become man among us. Bishop Bode’s hope could be realised by affirming the foundation of our practice (or lack thereof), not by affirming the practice by giving it a foundation.

For this year, a baker’s patron

img-saint-honorius-of-amiensThe Saint’s Name Generator threw up a new saint for the year of 2017. He is an early medieval French bishop, with an associated miracle story, as medieval saints usually have.

Saint Honoratus of Amiens was the reluctant bishop of that city in the 6th century. The story goes that a ray of divine light and holy oil appeared on his head when he was chosen to be bishop. When word of his election reached his family home, his old nursemaid, who was baking bread at the time, said that he would no more be a bishop then the peel she was using for baking would turn back into a tree. Of course, the peel did just that, and the resultant tree was still being shown to pilgrims in the sixteenth century.

Saint Honoratus thus became a patron saint of bakers, cake makers and also, more specifically, bakers of communion hosts. He is also the patron of candle makers, chandlers, confectioners, florists, flour Merchants, oil refiners and pastry chefs, and protects against drought.

In imagery, he is represented as a bishop with a baker’s peel, a large host, three hosts on a baker’s shovel, or loaves of bread.

Not a saint associated with blogging, communication or anything similar, but there is a link with the Bread of Life. As Catholics, the source and summit of what we say and do is found in that Bread of Life, who is Christ.

Pope in Sweden – the Dutch translations

In this post I have collected my translations of the various homilies and addresses given by Pope Francis during his short visit to Sweden. Perhaps needlessly said, apart from this paragraph, the post will consist of Dutch text.

14918917_10153849375235723_6517291123125650450_o

Homilie tijdens de oecumenische gebedsdienst in Lund:

“”Blijf in mij zoals ik in u” (Joh. 15:4). Deze woorden, uitgesproken door Jezus bij het Laatste Avondmaal, laten ons een blik werpen in het hart van Christus, kort voor Zijn ultieme offer aan het kruis. We kunnen Zijn hart voelen kloppen met liefde voor ons en Zijn verlangen voor eenheid onder allen die in Hem geloven. Hij vertelt ons dat Hij de ware wijnstok is en wij de ranken die, net zoals Hij één is met de Vader, één met Hem moeten zijn, willen we vrucht dragen.

Hier in Lund, tijdens deze gebedsdienst, willen wij ons gezamenlijk verlangen laten zien om één te blijven met Christus, zodat we leven hebben. We vragen Hem: “Heer, help ons in uw genade om dichter met U verenigd te zijn en zo, samen, een effectievere getuigenis te geven van geloof, hoop en liefde.” Dit is ook een moment om God te danken voor het werk van onze vele broeders en zusters van verschillende kerkelijke gemeenschappen die weigerden genoeg te nemen met verdeeldheid, maar in plaats daarvan de hoop op verzoening van allen die in de ene Heer geloven levend hielden.

Als katholieken en Lutheranen zijn we een gezamenlijke weg van verzoening gegaan. Nu, in de context van de herdenking van de Reformatie van 1517, hebben we een nieuwe kans om een gezamenlijke weg te kiezen, één die in de afgelopen vijftig jaar vorm heeft gekregen in de oecumenische dialoog tussen de Lutherse Wereldfederatie en de Katholieke Kerk. Ook wij kunnen geen genoegen nemen met de verdeeldheid en afstand die onze scheiding tussen ons geschapen heeft. Wij hebben de kans een kritiek moment van onze geschiedenis te repareren door voorbij de controverses en meningsverschillen, die ons er vaak van hebben weerhouden elkaar te begrijpen, te gaan.

Jezus zegt ons dat de Vader de “wijngaardenier” is (vg. vers 1) die de wijnstok verzorgt en snoeit om te zorgen dat die meer vrucht draagt (vg. vers 2). De Vader heeft steeds zorg voor onze relatie met Jezus, om te zien of we werkelijk één met Hem zijn (vg. vers 4). Hij waakt over ons, en Zijn blik van liefde zet ons aan ons het verleden te zuiveren en in het heden te werken om een toekomst van eenheid tot stand te brengen, die Hij zozeer verlangt.

Ook wij moeten met liefde en eerlijkheid naar ons verleden kijken, fouten herkennen en vergeving zoeken, want God alleen is onze rechter. Met dezelfde eerlijkheid en liefde moeten we inzien dat onze verdeeldheid ons scheidt van de oorspronkelijke intuïtie van het volk van God, dat van nature verlangt één te zijn, en dat die verdeeldheid historisch bestendigd werd door de machthebbers van deze wereld, en niet zozeer het gelovige volk, dat altijd en overal met zekerheid en liefde door zijn Goede Herder geleid moet worden. Zeker, er was aan beide zijden een oprechte wil om het ware geloof te belijden en te behouden, maar tegelijkertijd weten we dat we in onszelf zijn opgesloten door angst voor of vooroordeel over het geloof dat anderen met een ander accent en taal belijden. Zoals Paus Johannes Paulus II zei: “We moeten niet toestaan dat wij worden geleid door de intentie onszelf te willen benoemen als rechters van de geschiedenis, maar alleen door de motivatie om beter te willen begrijpen wat er is gebeurd en om boodschappers van de waarheid te worden” (Brief aan Kardinaal Johannes Willebrands, President van het Secretariaat voor de Christelijke Eenheid, 31 oktober 1983). God is de wijngaardenier, die de wijnrank met immense liefde verzorgd en beschermd; laten wij geraakt zijn door Zijn waakzame blik. Het enige dat Hij verlangt is dat wij als levende ranken in Zijn Zoon Jezus blijven. Met deze nieuwe blik op het verleden beweren we niet een onpraktische correctie op wat er gebeurd is te willen realiseren, maar “het verhaal anders te vertellen” (Luthers-Rooms Katholieke Commissie over de Eenheid, Van Conflict naar Eenheid, 17 juni 2013, 16).

Jezus herinnerert ons eraan: “Los van Mij kunnen jullie niets” (vers 5). Hij is degene die ons onderhoudt en ons aanmoedigt manieren te vinden om onze eenheid steeds zichtbaarder te maken. Zeker, ons verdeeldheid is een enorme bron van lijden en onbegrip geweest, maar het heeft ons er ook toe geleid eerlijk te erkennen dat we zonder Hem niets kunnen; zo heeft het ons in staat gesteld bepaalde aspecten van ons geloof beter te begrijpen. Dankbaar erkennen we dat de Reformatie geholpen heeft de Heilige schrift een meer centrale plaats te geven in het leven van de Kerk. Door het gezamenlijk luisteren naar het woord van God in de Schrift zijn er belangrijke stappen voorwaarts gezet in de dialoog tussen de Katholieke Kerk en de Lutherse Wereldfederatie, wiens vijftigste verjaardag we nu vieren. Laten we de Heer vragen dat Zijn woord ons bijeen mag houden, want het is een bron van voeding en leven; zonder de inspiratie van het woord kunnen we niets.

De geestelijk ervaring van Maarten Luther daagt ons uit ons te herinneren dat wij zonder God niets kunnen. “Hoe kan ik een genadige God verkrijgen?” Deze vraag achtervolgde Luther. De vraag van een rechtvaardige relatie met God is in feite de bepalende vraag voor ons leven. Zoals we weten ontmoette Luther die genadige God in het goede nieuws van Jezus, mensgeworden, gestorven en verrezen. Met het concept van sola gratia herinnert hij ons eraan dat God altijd het initiatief neemt, nog voor enige menselijke reactie, zelfs als Hij dat antwoord wil opwekken. De rechtvaardigingsleer drukt zo de essentie van het menselijke bestaan tegenover God uit.

Jezus spreekt voor ons als onze bemiddelaar voor de Vader; Hij vraagt Hem dat Zijn leerlingen één mogen zijn, “zodat de wereld kan geloven” (Joh. 17:21). Dat geeft ons troost en inspireert ons om één te zijn met Jezus, en daarom te bidden: “Geef ons de gave van eenheid zodat de wereld kan geloven in de kracht van uw barmhartigheid”. Dit is de getuigenis die de wereld van ons verwacht. Wij christenen zullen geloofwaardige getuigen van de barmhartigheid zijn in zoverre dat vergeving, vernieuwing en verzoening dagelijks onder ons worden ervaren. Samen kunnen wij Gods barmhartigheid verkondigen en zichtbaar maken, concreet en met vreugde, door de waardigheid van ieder persoon hoog te houden en te bevorderen. Zonder deze dienst aan en in de wereld is het christelijk geloof onvolledig.

Als Lutheranen en katholieken bidden wij samen in deze kathedraal, in het bewustzijn dat we zonder God niets kunnen. Wij vragen Zijn hulp om levende ledematen te zijn, blijvend in Hem, steeds met behoefte aan Zijn genade, zodat we samen Zijn woord aan de wereld kunnen geven, die zijn tedere liefde en barmhartigheid zo nodig heeft.”

Gezamenlijke verklaring ter gelegenheid van de gezamenlijke Katholiek-Lutheraanse herdenking van de Reformatie:

cwgqncmwgaehs-0

“”Laten we met elkaar verbonden blijven, jullie en Ik, want zoals een rank geen vrucht kan dragen uit eigen kracht, maar alleen als ze verbonden blijft met de wijnstok, zo kunnen ook jullie geen vrucht dragen als je niet met Mij verbonden blijft” (Johannes 15:4).

Met dankbare harten

Met deze Gezamenlijke Verklaring drukken wij vreugdevolle dankbaarheid aan God uit voor dit moment van gezamenlijk gebed in de kathedraal van Lund, aan het begin van het jaar waarin we het vijfhonderdste jubileum van de Reformatie herdenken. Vijftig jaar aanhoudende en vruchtbare oecumenische dialoog tussen katholieken en Lutheranen heeft ons geholpen vele verschillen te overbruggen, en heeft ons wederzijds begrip en vertrouwen versterkt. Tegelijkertijd zijn we dichter tot elkaar gekomen door de gezamenlijke dienst aan onze naasten – vaak in situaties van lijden en vervolging. Door dialoog en gedeelde getuigenis zijn we niet langer vreemden. We hebben veeleer geleerd dat wat ons verenigdt groter is dan wat ons scheidt.

Van conflict naar gemeenschap

Hoewel we ten diepste dankbaar zijn voor de geestelijke en theologische gaven van de Reformatie, belijden en betreuren we voor Christus ook dat Lutheranen en katholieken de zichtbare eenheid van de Kerk hebben beschadigd. Theologische verschillen gingen samen met vooroordelen en conflicten, en religie werd een instrument voor politieke doeleinden. Ons gezamenlijk geloof in Jezus Christus en ons doopsel vereist van ons een dagelijkse bekering, waarmee we de historische meningsverschillen en conflicten die het dienstwerk van de verzoening verhinderden van ons afwerpen. Hoewel het verleden niet verandert kan worden, kan wat er herinnert wordt en hoe het wordt herinnert wel veranderen. Wij bidden voor de genezing van onze wonden en van de herinneringen die ons beeld van de ander blokkeren. We verwerpen nadrukkelijk alle haat en geweld, in het verleden en heden, vooral wanneer uitgevoerd in de naam van religie. Vandaag horen we het gebod van God om alle strijd aan de kant te zetten. We erkennen dat we, bevrijd door genade, voorwaarts gaan naar de eenheid waartoe God ons steeds roept.

Onze toewijding aan gezamenlijke getuigenis

Nu we die periode in de geschiedenis als een last achter ons laten, beloven wij plechtig samen te getuigen van Gods barmhartige genade, zichtbaar in de gekruisigde en verrezen Christus. In het bewustzijn dat de manier waarop wij ons tot elkaar verhouden onze getuigenis van het Evangelie vorm geeft, wijden wij ons toe aan de verdere groei van gemeenschap, geworteld in het doopsel, terwijl we proberen de overblijvende obstakels die volledige eenheid nog verhinderen te verwijderen. Christus verlangt dat we één zijn, zodat de wereld kan geloven (vg. Joh. 17:21).

Vele leden van onze gemeenschappen verlangen ernaar de Eucharistie aan één tafel te ontvangen als een concrete uitdrukking van volledige eenheid. Wij ervaren de pijn van degenen die hun hele leven delen, behalve de verlossende aanwezigheid van God aan de Eucharistische tafel. Wij erkennen onze gezamenlijke pastorale verantwoordelijkheid om een antwoord te geven op de geestelijke dorst en honger van onze mensen om één te zijn in Christus. Wij verlangen ernaar dat deze wond in het Lichaam van Christus zal genezen. Dit is het doel van onze oecumenische inspanningen, die we willen bevorderen, ook door onze toewijding aan de theologische dialoog te hernieuwen

We bidden tot God dat katholieken en Lutheranen samen zullen kunnen getuigen van het Evangelie van Jezus Christus, en de mensheid uitnodigen het goede nieuws van Gods verlossende handelen te horen en ontvangen. We bidden tot God om inspiratie, aanmoediging en kracht zodat we naast elkaar kunnen staan in het dienstwerk, de menselijke waardigheid en rechten hooghouden, met name van de armen, werken voor gerechtigheid en alle vormen van geweld afwijzen. God roept ons op allen die verlangen naar waardigheid, gerechtigheid, vrede en verzoening nabij te zijn. Vandaag in het bijzonder verheffen we onze stemmen voor een einde aan het geweld en extremisme dat zo vele landen en gemeenschappen, en talloze zusters en broeders in Christus, treft. We sporen Lutheranen en katholieken aan om samen te werken in het ontvangen van de vreemde, degenen die gedwongen zijn te vluchten vanwege oorlog of vervolging te hulp te komen, en de rechten van vluchtelingen en asielzoekers te verdedigen.

Meer dan ooit beseffen we dat ons gezamenlijk dienstwerk in deze wereld moet reiken tot aan Gods scheppen, die lijdt onder uitbuitingen en de gevolgen van onverzadelijke hebzucht. We erkennen het recht van toekomstige generaties om te genieten van Gods wereld in al haar potentieel en schoonheid. We bidden voor een omslag in harten en hoofden die leidt tot een liefdevolle en verantwoordelijke zorg voor de schepping.

Eén in Christus

Op deze gunstige gelegenheid drukken wij onze dankbaarheid uit aan onze broeders en zusters die de verschillende christelijke wereldgemeenschappen en broederschappen vertegenwoordigen die hier aanwezig zijn en zich aansluiten bij ons gebed. Nu we ons opnieuw toewijden aan de beweging van conflict naar gemeenschap, doen we dat als ledematen van het ene Lichaam van Christus, waarin we door het doopsel zijn opgenomen. We nodigen onze oecumenische partners uit ons aan onze verplichtingen te herinneren en ons te bemoedigen. We vragen hen voor ons te blijven bidden, met ons op weg te gaan en ons te ondersteunen in het uitvoeren van de gebedsvolle verplichtingen die wij vandaag uitspreken.

Oproep aan katholieken en Lutheranen in de wereld

Wij roepen alle Lutherse en katholieke parochies en gemeenschappen op om stoutmoedig en creatief, vol vreugde en hoop te zijn in hun toewijding om de grote reis voor ons voort te zetten. In plaats van conflicten uit het verleden, zal Gods geschenk van eenheid onder ons de samenwerking leiden en onze solidariteit verdiepen. Door dichter in het geloof tot Christus te komen, door samen te bidden, door naar elkaar te luisteren, door de liefde van Christus voor te leven in onze relaties, zullen wij, katholieken en Lutheranen, onszelf openstellen voor de kracht van de Drieëne God. Geworteld in Christus en van Hem getuigend vernieuwen wij onze vastberadenheid om trouwe voorboden te zijn van Gods grenzeloze liefde voor de hele mensheid.”

Toespraak tijdens het Oecumenisch evenement in Malmö Arena:

14939566_10153850168870723_2952759365792262173_o

“Ik dank God voor deze gezamenlijke herdenking van het vijfhonderste jubileum van de Reformatie. We gedenken dit jubileum met een hernieuwde geest en erkennen dat de christelijke eenheid een prioriteit is, omdat we weten dat er meer is dat ons verenigt dan ons scheidt. De weg die we gegaan zijn om die eenheid te bereiken is zelf een groot geschenk dat God ons geeft. Met deze hulp zijn we vandaag hier bijeen gekomen, Lutheranen en katholieken, is een geest van broederschap, om onze blik te richten op de ene Heer, Jezus Christus.

Onze dialoog heeft ons geholpen te groeien in wederzijds begrip; het heeft wederzijds vertrouwen bevordert en ons verlangen om verder te gaan naar volledige eenheid bevestigd. Eén van de vruchten van deze dialoog is de samenwerking tussen verschillende organisaties van de Lutherse Wereldfederatie en de Katholieke Kerk. Dankzij deze nieuwe sfeer van begrip zullen Caritas Internationalis en de World Service van de Lutherse Wereldfederatie vandaag een gezamenlijk overeengekomen verklaring ondertekenen die gericht is op het ontwikkelen en versterken van een geest van samenwerking ter bevordering van de menselijke waardigheid en sociale gerechtigheid. Ik groet van harte de leden van beide organisaties; in een wereld die door oorlogen en conflicten uit elkaar getrokken wordt, zijn en blijven zij een lichtend voorbeeld van toewijding tot en dienst aan de naaste. Ik moedig u aan voort te gaan op de weg van samenwerking.

Ik heb aandachtig geluisterd naar de mensen die getuigenis hebben gegeven, hoe zij te midden van zoveel uitdagingen dagelijks hun leven toewijden aan het opbouwen van een wereld die steeds meer wil reageren op het plan van God, onze Vader. Pranita sprak over de schepping. De schepping zelf is duidelijk een teken van Gods grenzeloze liefde voor ons. Als gevolg kunnen de geschenken van de natuur ons tot het overwegen van God aanzetten. Ik deel je zorg over het misbruik dat onze planeet, ons gezamenlijk thuis, schaadt en ernstige gevolgen heeft voor het klimaat. Zoals we in ons, in mijn land zeggen: “Uiteindelijk zijn het de armen die de kosten betalen voor ons feesten”. Zoals jij terecht opmerkte hebben zij de grootste impact op degenen die het meest kwetsbaar en behoeftig zijn; zij worden gedwongen te emigreren om aan de gevolgen van klimaatverandering te ontsnappen. Wij allemaal, en wij christenen in het bijzonder, zijn verantwoordelijk voor de bescherming van de schepping. Onze manier van leven en ons handelen moet altijd overeenstemmen met ons geloof. Wij zijn geroepen harmonie op te wekken in onszelf en met anderen, maar ook met God en Zijn handwerk. Pranita, ik moedig je aan vol te houden in je toewijding in naam van ons gezamenlijk thuis. Dank je!

Mgr. Hector Fabio vertelde ons over het gezamenlijk werk van katholieken en Lutheranen in Colombia. Het is goed om te weten dat christenen samenwerken om gemeenschappelijke en maatschappelijke processen van algemeen belang op te starten. Ik vraag jullie in het bijzonder te bidden voor dat grootse land, zodat, door middel van de samenwerking van iedereen, de vrede, waar zo naar verlangd wordt en die zo nodig is voor een menswaardig samenleven, eindelijk kan worden behaald. En omdat het menselijk hart, als het naar Jezus kijkt, geen grenzen kent, moge het dan een gebed zijn dat verder reikt, en al die landen omvat waar ernstige conflicten voortduren.

Marguerite maakt ons bewust van de hulp aan kinderen die het slachtoffers zijn van wreedheid en het werk voor de vrede. Dit is zowel bewonderenswaardig en een oproep om de talloze situaties van kwetsbaarheid van zo vele personen die zich niet kunnen laten horen serieus te nemen. Wat jij als missie beschouwd is een zaadje, een zaadje dat overvloedig vrucht draagt, en vandaag, dankzij dat zaadje, kunnen duizenden kinderen studeren, groeien en in goede gezondheid leven. Je hebt geïnvesteerd in de toekomst! Dank je! En ik ben dankbaar dat je zelfs nu, in ballingschap, een boodschap van vrede blijft verspreiden. Je zei dat iedereen die jou kent denkt dat wat je doet gek is. Natuurlijk, het is de gekte van de liefde voor God en onze naaste. We hebben meer van die gekte nodig, verlicht door het geloof en vertrouwen op de voorzienigheid van God. Blijf werken, en moge die stem van hoop die je aan het begin van je avontuur hebt gehoord, en je investering in de toekomst, je eigen hart en de harten van vele jonge mensen blijven raken.

Rose, de jongste, gaf een werkelijk ontroerende getuigenis. Ze heeft gebruik kunnen maken van het sporttalent dat God haar gaf. In plaats van haar energie te verspillen in negatieve situaties heeft ze voldoening gevonden in een vruchtbaar leven. Luisterend naar jouw verhaal, dacht ik aan de levens van zoveel jonge mensen die verhalen als het jouwe zouden moeten horen. Ik wil dat iedereen weet dat ze kunnen ontdekken hoe prachtig het is om kinderen van God te zijn en wat een privilege het is om door Hem geliefd en gekoesterd te zijn. Rose, ik dank je vanuit mijn hart voor jouw werk en toewijding om andere vrouwen aan te moedigen om weer naar school te gaan, en voor het feit dat je dagelijks bidt voor vrede in de jonge staat Zuid-Sudan, die dat zo erg nodig heeft.

En na het horen van deze krachtige getuigenissen, die ons deden nadenken over onze eigen levens en hoe we reageren op de noodsituaties overal om ons heen, wil ik al die regeringen danken, die vluchtelingen helpen, alle regeringen die ontheemde mensen asielzoekers helpen. Alles dat gedaan wordt om deze mensen in nood te helpen is een groots gebaar van solidariteit en een erkenning van hun waardigheid. Voor ons christenen is het prioriteit om erop uit te gaan en de verstotenen – want zij zijn werkelijk verstoten uit hun thuislanden – en de gemarginaliseerden van onze wereld te ontmoeten, en de tedere en barmhartige liefde van God, die niemand afwijst en iedereen accepteert, voelbaar te maken. Wij christenen zijn vandaag geroepen om actieve deelnemers te zijn in de revolutie van tederheid.

Straks horen we de getuigenis van Bisschop Antoine, die in Aleppo woont, een stad die op de knieën gedwongen is door de oorlog, een plaats waar zelfs de meest fundamentele rechten met minachting worden behandelt en vertrapt. In het nieuws horen we elke dag over het afschuwelijke lijden vanwege de strijd in Syrië, door dat conflict in ons geliefde Syrië, die nu al meer dan vijf jaar duurt. Te midden van zoveel verwoesting is het werkelijk heldhaftig dat mannen en vrouwen daar gebleven zijn om materiële en geestelijke hulp te bieden aan de noodlijdenden. Het is ook bewonderenswaardig dat jij, beste broeder Antoine, blijft werken tussen zulk gevaar om ons te kunnen vertellen over de tragische omstandigheden van het Syrische volk. We houden ieder van hen in onze harten en gebeden. Laten we de genade van oprechte bekering afsmeken over de verantwoordelijken voor het lot van de wereld, voor die regio en voor allen die daar ingrijpen.

Beste broeders en zusters, laat ons niet ontmoedigd raken tegenover vijandigheid. Moge de verhalen, de getuigenissen die we hebben gehoord, ons motiveren en ons een nieuwe impuls geven om steeds nauwer samen te werken. Als we weer thuiskomen, mogen we dan een toewijding meebrengen om dagelijkse gebaren van vrede en verzoening te maken, om moedige en trouwe getuigen van christelijke hoop te zijn. En zoals we weten, de hoop stelt ons niet teleur! Dank u!”

Homilie in de Mis voor Allerheiligen:

“Vandaag vieren we met de hele Kerk het hoogfeest van Allerheiligen. Hiermee herdenken we niet alleen hen die in de loop der eeuwen heiligverklaard zijn, maar ook onze vele broeders en zusters die, op een stille en onopvallende wijze, hun christelijk leven hebben geleefd in de volheid van geloof en liefde. Onder hen zijn zeker vele van onze verwanten, vrienden en bekenden.

Dit is voor ons dan een viering van heiligheid. Een heiligheid die niet zozeer te zien is in grote daden of buitengewone gebeurtenissen, maar veeleer in dagelijkse trouw aan de eisen van ons doopsel. Een heiligheid die bestaat in de liefde voor God en de liefde voor onze broeders en zusters. Een liefde die trouw blijft tot het punt van zelfopoffering en volledige toewijding aan anderen. We denken aan de levens van al die moeders en vaders die zich opofferen voor hun gezinnen en bereid zijn – ook al is dat niet altijd makkelijk – van zoveel dingen af te zien, zoveel persoonlijke plannen en projecten.

Maar als er één ding typisch is voor de heiligen, is het dat zij daadwerkelijk gelukkig zijn. Zij hebben het geheim van authentiek geluk ontdekt, dat diep in de ziel ligt en zijn bron heeft in de liefde van God. Daarom noemen we de heiligen zalig. De Zaligsprekingen zijn hun weg, hun doel richting het thuisland. De Zaligsprekingen zijn de weg van het leven die de Heer ons leert, zodat wij in Zijn voetstappen kunnen volgen. In het Evangelie van de Mis van vandaag hoorden we hoe Jezus de Zaligsprekingen verkondigde aan een grote menigte op de heuvel bij het Meer van Galilea.

De Zaligsprekingen zijn het beeld van Christus en als gevolg van elke christen. Ik zou er hier slechts één willen noemen: “Zalig die zachtmoedig zijn”. Van zichzelf zegt Jezus: “Kom bij Mij in de leer, omdat Ik zachtmoedig ben en eenvoudig van hart” (Matt. 11:29). Dit is zijn geestelijk portret en het onthult de overvloed van Zijn liefde. Zachtmoedigheid is een manier van leven en handelen die ons dichter bij Jezus en elkaar brengt. Het stelt ons in staat alles dat ons verdeelt en vervreemd aan de kant te zetten, en steeds nieuwe manieren te vinden om verder te gaan op de weg van eenheid. Zo was het met de zonen en dochters van dit land, waaronder de heilige Maria Elisabeth Hesselblad, kortgeleden heiligverklaard, en de heilige Birgitta van Vadstena, mede-patrones van Europa. Zij hebben gebeden en gewerkt om banden van eenheid en broederschap tussen christenen te smeden. Een zeer sprekend teken hiervan is dat we hier in uw land, getekend als het is door het naast elkaar leven van vrij verschillende volkeren, samen het vijfde eeuwfeest van de Reformatie herdenken. De heiligen brengen verandering tot stand door zachtmoedigheid van het hart. Met die zachtmoedigheid komen wij tot het begrip van de grootsheid van God en aanbidden we Hem met oprechte harten. Zachtmoedigheid is de houding van hen die niets hebben te verliezen, omdat hun enige rijkdom God is.

Op een bepaalde manier zijn de Zaligsprekingen de identiteitskaart van de christen. Zij identificeren ons als volgelingen van Jezus. Wij zijn geroepen zalig te zijn, volgers van Jezus te zijn, de problemen en angsten van onze tijd het hoofd te bieden met de geest en liefde van Jezus. Zo moeten wij in staat zijn nieuwe situaties te herkennen en beantwoorden met verse geestelijke energie. Zalig zijn zij die trouw blijven terwijl zij het kwaad verdragen dat anderen hen toebrengen, en hen vergeven vanuit hun hart. Zalig zijn zij die in de ogen kijken van de verlatenen en gemarginaliseerden, en hen hun nabijheid laten zien. Zalig zijn zij die God in ieder persoon zien, en hun best doen om anderen Hem ook te laten ontdekken. Zalig zijn zij die ons gezamenlijk thuis beschermen en verzorgen. Zalig zijn zij die afzien van hun eigen gemak om anderen te helpen. Zalig zijn die bidden en werken voor de volledige eenheid tussen christenen. Dit zijn allemaal boodschappers van Gods barmhartigheid en tederheid, en zij zullen zeker van Hem hun verdiende loon ontvangen.

Beste broeders en zusters, de oproep tot heiligheid is aan iedereen gericht en moet van de Heer ontvangen worden in een geest van geloof. De heiligen moedigen met hun levens en voorspraak bij God aan, en wijzelf hebben elkaar nodig als we heiligen willen zijn. Elkaar helpen heiligen te worden! Laat ons samen de genade afsmeken om deze oproep met vreugde te ontvangen en mee te werken en de vervulling ervan. Aan onze hemelse Moeder, Koningin van Alle Heiligen, vertrouwen we onze intenties toe en de dialoog gericht op de volledige eenheid van alle christenen, zodat wij gezegend mogen zijn in ons streven en heiligheid in eenheid mogen behalen.”

Photo credit: CNS/Paul Haring