The protective hand of the mother – Dutch dioceses consecrated to Our Lady’s Immaculate Heart

On Saturday afternoon the Dutch bishops consecrated their dioceses to the Immaculate Heart of Mary, coinciding with the centenary of the first apparition of Mary in Fatima and the tail-end of Pope Francis’ visit to that pilgrimage site in Portugal. The bishops did so at the Basilica of the Assumption of Our Lady in Maastricht. All the active Dutch ordinaries and auxiliary bishops were present, as was Cardinal Ad Simonis, archbishop emeritus of Utrecht. From Groningen-Leeuwarden, which is expecting their new bishop on 3 June, diocesan administrator Fr. Peter Wellen was present.

Cardinal Wim Eijk, archbishop of Utrecht and metropolitan of the Dutch Church province, led the consecration during a Vespers, and gave the following homily:

“After the downfall of the Portuguese royal house as the result of a revolution in 1910, a very anticlerical government came to power in which freemasons dictated the tone. This government issued various measures against the Church: the wearing of priestly clothing was forbidden, as was taking religious vows; monasteries and religious orders and congregation were abolished by law and their possessions confiscated; Jesuits were forced to renounce their Portuguese citizenship; religious education in schools was abolished and the government gave themselves the right to appoint professors to seminaries. The brain behind these measures, Alfonso Costa, had the goal of eradicating Catholicism in Portugal in two generations.

34515174901_8b3683d278_z

He did not succeed in this for various reasons. The faith of the Portuguese people was too strong en the Holy See resisted successfully. But a very important factor was the apparitions of Mary to three shepherd children in Fatima: Lucia, Francisco and Jacinta. These apparitions greatly impacted Portugal, as well as, by the way, the rest of the Catholic world. After an angel appeared to them in 1916, Mary first appeared to them om 13 May 1917. She would do so six times in the period between 1 May and 13 October 2017.

The apparitions of Mary at Fatima are part of a string of important Marian apparitions: in La Salette in 1946, Lourdes in 1858 and Castepetroso in 1888. At all these apparitions, Mary’s message was that we should return to Christ, the Son of God and her son, do penance to gain forgiveness for our own sins and those of others and devote ourselves intensively to prayer, especially the Rosary. But of all these apparitions, those at Fatima were the most prophetic.

This had to do with the content of the three secrets that Mary entrusted there to the shepherd children. The first concerned a vision of hell and a call to prayer, conversion and penance to save souls and bring them to eternal salvation. The existence of hell was (and is) denied by many Christians and is not or barely mentioned by Christian preachers and catechists. The solemn warning of Mary must, however, be taken serious.

The second secret was an announcement of the end of the First World War, but also of the Second World War if people would not stop insulting God. Mary called for prayer and penance to implore God to bring peace. She also asked to consecrate Russia to the Immaculate Heart to prevent atheistic communism to spread from Russia to other countries. Various popes, beginning with Pius XII in a radio message on 31 October 1942, have responded to this. It is significant that communism in Russia fell in 1989.

The third secret was a vision of a bishop in white, the pope, being persecuted, falling down as if dead under the sound of gunshots amid the bodies of bishops, priests, religious and lay people, fallen like martyrs for the faith under communism and fascism. It is an image of the way of the cross that the Church, led by the popes, has gone. On 13 May 2000, Cardinal Sodano announced, during a visit of Pope John Paul II to Fatima, that this vision referred the attack on the pope in St. Peter’s Square in Rome on 13 May 1981.

How should we now look at Mary’s messages in Fatima, and what do they add to our faith in Christ, our Saviour and Redeemer? The revelation of Holy Scripture, the public revelation to all of humanity, has been completed with Jesus Christ. Nothing can be added to that.

Mary’s messages to the shepherd children in Fatima are private revelations. Private revelations do not add anything to the deposit of faith as a whole:  “It is not their role to improve or complete Christ’s definitive Revelation, but to help live more fully by it in a certain period of history,” according to the Catechism of the Catholic Church (art. 67). The messages of Mary at Fatima helped to better understand what the faith in Christ required to hold onto under the serious threats to the Church in the twentieth century.

A specific guidance from Mary at Fatima was her call to consecrate Russia, but also other countries or persons, to her Immaculate Heart. The heart represent the interior of the person here, and also the conscience, where the heart of man’s relationship with God lies. We call Mary’s heart immaculate because God safeguarded her from the original sin from the moment of her birth, and also because she remained free from sin in the rest of her life.

The consecration to her Immaculate Heart means two things specifically. Firstly, this consecration means that we want to follow Mary in the choice that she made in her heart of hearts, when the angel asked her to be the mother of God’s Son. She expressed her yes to God with the words, “I am the handmaid of the Lord. May it be done to me according to your word.” Like Mary, we want to achieve a complete consecration of ourselves to Christ.

We realise, however, that we can’t do so on our own and need God’s grace. And this brings us to the second important meaning of the consecration to the Immaculate Heart of Mary: it also expresses that we consecrate ourselves to her motherly care. In other words, that we entrust ourselves to her intercession with God.

Mary’s concrete message at Fatima especially concerned the critical situation of the Church in the previous century. But the message is still current. The situation of the Church has certainly not improved in our century. Christianity is the most persecuted religion in the world. Additionally, there is not only persecution from outside, but also from within.

Pope John Paul II said this his life was saved on 13 May 1981 because Mary deflected the trajectory of the bullet that could have killed him. That bullet is now incorporated in the crown of the statue of Mary in Fatima. To that protecting hand of Mary, through her intercession, the Dutch bishops entrust their dioceses in this Vespers. We pray that Mary places the path of the Church and our personal lives in the protective hands of the Risen Lord, through her constant intercession. Amen.”

34515175461_361576f205_z

The bishops were joined by numerous priests, religious, seminarians and lay faithful, filling the medieval basilica. Following the consecration, representatives of various groups lit candles at the statue of Our Lady of Fatima.

As 13 May was also the feast day of St Servatius, the first bishop in what is now the Netherlands, several bishops briefly visited the crypt where his remains lie, in the Basilica of St. Servatius, also in Maastricht. While some 130 altar servers from Germany celebrated Mass in the church above, the bishops prayed at the tomb.

 Photo credit: Ramon Mangold

The Good News – Pope Francis’ Message for World Communications Day 2017

Always an interesting publication for those in the Catholic blogging business, Pope Francis published his Message for World Communications Day today. He calls for a break away from focussing solely on bad news in all forms of communication and root the way we share news and thoughts in good news, the Good News even. The papal Message is food for thought for all “who, whether in their professional work or personal relationships, are like that mill, daily “grinding out” information with the aim of providing rich fare for those with whom they communicate”. I think that’s me and you.

“Fear not, for I am with you” (Is 43:5):
Communicating Hope and Trust in our Time

Access to the media – thanks to technological progress – makes it possible for countless people to share news instantly and spread it widely. That news may be good or bad, true or false. The early Christians compared the human mind to a constantly grinding millstone; it is up to the miller to determine what it will grind: good wheat or worthless weeds. Our minds are always “grinding”, but it is up to us to choose what to feed them (cf. SAINT JOHN CASSIAN, Epistle to Leontius).

I wish to address this message to all those who, whether in their professional work or personal relationships, are like that mill, daily “grinding out” information with the aim of providing rich fare for those with whom they communicate. I would like to encourage everyone to engage in constructive forms of communication that reject prejudice towards others and foster a culture of encounter, helping all of us to view the world around us with realism and trust.

I am convinced that we have to break the vicious circle of anxiety and stem the spiral of fear resulting from a constant focus on “bad news” (wars, terrorism, scandals and all sorts of human failure). This has nothing to do with spreading misinformation that would ignore the tragedy of human suffering, nor is it about a naive optimism blind to the scandal of evil. Rather, I propose that all of us work at overcoming that feeling of growing discontent and resignation that can at times generate apathy, fear or the idea that evil has no limits. Moreover, in a communications industry which thinks that good news does not sell, and where the tragedy of human suffering and the mystery of evil easily turn into entertainment, there is always the temptation that our consciences can be dulled or slip into pessimism.

I would like, then, to contribute to the search for an open and creative style of communication that never seeks to glamourize evil but instead to concentrate on solutions and to inspire a positive and responsible approach on the part of its recipients. I ask everyone to offer the people of our time storylines that are at heart “good news”.

Good news

Life is not simply a bare succession of events, but a history, a story waiting to be told through the choice of an interpretative lens that can select and gather the most relevant data. In and of itself, reality has no one clear meaning. Everything depends on the way we look at things, on the lens we use to view them. If we change that lens, reality itself appears different. So how can we begin to “read” reality through the right lens?

For us Christians, that lens can only be the good news, beginning with the Good News par excellence: “the Gospel of Jesus Christ, Son of God” (Mk 1:1). With these words, Saint Mark opens his Gospel not by relating “good news” about Jesus, but rather the good news that is Jesus himself. Indeed, reading the pages of his Gospel, we learn that its title corresponds to its content and, above all else, this content is the very person of Jesus.

This good news – Jesus himself – is not good because it has nothing to do with suffering, but rather because suffering itself becomes part of a bigger picture. It is seen as an integral part of Jesus’ love for the Father and for all mankind. In Christ, God has shown his solidarity with every human situation. He has told us that we are not alone, for we have a Father who is constantly mindful of his children. “Fear not, for I am with you” (Is 43:5): these are the comforting words of a God who is immersed in the history of his people. In his beloved Son, this divine promise – “I am with you” – embraces all our weakness, even to dying our death. In Christ, even darkness and death become a point of encounter with Light and Life. Hope is born, a hope accessible to everyone, at the very crossroads where life meets the bitterness of failure. That hope does not disappoint, because God’s love has been poured into our hearts (cf. Rom 5:5) and makes new life blossom, like a shoot that springs up from the fallen seed. Seen in this light, every new tragedy that occurs in the world’s history can also become a setting for good news, inasmuch as love can find a way to draw near and to raise up sympathetic hearts, resolute faces and hands ready to build anew.

Confidence in the seed of the Kingdom

To introduce his disciples and the crowds to this Gospel mindset and to give them the right “lens” needed to see and embrace the love that dies and rises, Jesus uses parables. He frequently compares the Kingdom of God to a seed that releases its potential forletter t life precisely when it falls to the earth and dies (cf. Mk 4:1-34). This use of images and metaphors to convey the quiet power of the Kingdom does not detract from its importance and urgency; rather, it is a merciful way of making space for the listener to freely accept and appropriate that power. It is also a most effective way to express the immense dignity of the Paschal mystery, leaving it to images, rather than concepts, to communicate the paradoxical beauty of new life in Christ. In that life, hardship and the cross do not obstruct, but bring about God’s salvation; weakness proves stronger than any human power; and failure can be the prelude to the fulfilment of all things in love. This is how hope in the Kingdom of God matures and deepens: it is “as if a man should scatter seed on the ground, and should sleep by night and rise by day, and the seed should sprout and grow” (Mk 4:26-27).

The Kingdom of God is already present in our midst, like a seed that is easily overlooked, yet silently takes root. Those to whom the Holy Spirit grants keen vision can see it blossoming. They do not let themselves be robbed of the joy of the Kingdom by the weeds that spring up all about.

The horizons of the Spirit

Our hope based on the good news which is Jesus himself makes us lift up our eyes to contemplate the Lord in the liturgical celebration of the Ascension. Even though the Lord may now appear more distant, the horizons of hope expand all the more. In Christ, who brings our human nature to heaven, every man and woman can now freely “enter the sanctuary by the blood of Jesus, by the new and living way he opened for us through the curtain, that is, through his flesh” (Heb 10:19-20). By “the power of the Holy Spirit” we can be witnesses and “communicators” of a new and redeemed humanity “even to the ends of the earth” (Acts 1:7‑8).

Confidence in the seed of God’s Kingdom and in the mystery of Easter should also shape the way we communicate. This confidence enables us to carry out our work – in all the different ways that communication takes place nowadays – with the conviction that it is possible to recognize and highlight the good news present in every story and in the face of each person.

Those who, in faith, entrust themselves to the guidance of the Holy Spirit come to realize how God is present and at work in every moment of our lives and history, patiently bringing to pass a history of salvation. Hope is the thread with which this sacred history is woven, and its weaver is none other than the Holy Spirit, the Comforter. Hope is the humblest of virtues, for it remains hidden in the recesses of life; yet it is like the yeast that leavens all the dough. We nurture it by reading ever anew the Gospel, “reprinted” in so many editions in the lives of the saints who became icons of God’s love in this world. Today too, the Spirit continues to sow in us a desire for the Kingdom, thanks to all those who, drawing inspiration from the Good News amid the dramatic events of our time, shine like beacons in the darkness of this world, shedding light along the way and opening ever new paths of confidence and hope.

From the Vatican, 24 January 2017

Francis

For this year, a baker’s patron

img-saint-honorius-of-amiensThe Saint’s Name Generator threw up a new saint for the year of 2017. He is an early medieval French bishop, with an associated miracle story, as medieval saints usually have.

Saint Honoratus of Amiens was the reluctant bishop of that city in the 6th century. The story goes that a ray of divine light and holy oil appeared on his head when he was chosen to be bishop. When word of his election reached his family home, his old nursemaid, who was baking bread at the time, said that he would no more be a bishop then the peel she was using for baking would turn back into a tree. Of course, the peel did just that, and the resultant tree was still being shown to pilgrims in the sixteenth century.

Saint Honoratus thus became a patron saint of bakers, cake makers and also, more specifically, bakers of communion hosts. He is also the patron of candle makers, chandlers, confectioners, florists, flour Merchants, oil refiners and pastry chefs, and protects against drought.

In imagery, he is represented as a bishop with a baker’s peel, a large host, three hosts on a baker’s shovel, or loaves of bread.

Not a saint associated with blogging, communication or anything similar, but there is a link with the Bread of Life. As Catholics, the source and summit of what we say and do is found in that Bread of Life, who is Christ.

In the Vortex, empty parishes and poor priests? Some nuances

A recent episode of Michael Voris’ The Vortex about the Catholic Church in the Netherlands has led to some questions about whether it is really true that more than 1,000 parishes will close  in the coming decade and Dutch priests will have to find jobs in the secular world, or even become tenants of the few remaining faithful in a secular wasteland. Or so the tone of the piece comes across.

As ever, there is some truth in the matter, but the situation is somewhat more nuanced than suggested. In this post I want to  highlight some ofhe intricacies of the situations.

staatsieportret20kardinaal20eijkIt is true that the number of parishes in the Netherlands is decreasing. And it has been for some time now. But it is inaccurate to claim that parishes are shutting down. Rather, parishes are merging with their neighbours to create larger parish clusters or megaparishes. This happens in most Dutch dioceses, and it is an organisational change, virtually always triggered by financial reasons and the lack of priests. The exact form that these mergers take differs per diocese. In Groningen-Leeuwarden, where I live, the parishes are merging, but with local faith communities continuing to come together, sometimes without a church building of their own. Or so the diocese, and especially our former bishop, Msgr. de Korte, hopes. Priests are tasked to travel in their parishes to minister to the faithful. In the Archdiocese of Utrecht, the new megaparishes have socalled Eucharistic centers assigned, churches where Holy Mass is celebrated every Sunday, while other churches in the parish will host Mass less frequently. I have compared the two approaches, as promoted by Cardinal Wim Eijk (at right) and Bishop Gerard de Korte, here.

aa%20Staatsiefoto%20Mgr_%20Wiertz%201_06KLEINThe idea that priests may need to find jobs comes from a speech made by Bishop Frans Wiertz (at left) of Roermond in October. Speaking at an annual meeting of the diocese, he discussed the current state of affairs in the Church in the Netherlands, comparing it with the Church in other countries.  He also spoke about the financial side and described how the network of institutionalised social support, by the government but also by the Church, is now reaching its financial limits. While it is a good thing to support anyone who needs it, that support can not continue forever, or become a right for all. Quoting the bishop:

“A parallel development has been going on in our Church, in contrast to all those countries I have visited. Earlier this year I asked a parish priest in Sri Lanka how he managed his livelihood, who took care of it. He said, “The people here are too poor, they can’t afford it. And the bishop? How would he have to do it? He can’t pay all the priests.” So I asked him how he earned his daily rice. He said, “I just work.” He was a teacher at a school. On the side. So parish priest and at the same time teacher at a school. He did that for forty hours a week. He taught English, history and of course religion.

Dear people, this was also the situation in our country until about 1960. There was no set salary for priests then. In one prosperous parish the priest received a higher salary and in the other parish, which had nothing, he had to survive of the gifts that the people brought him. In the Middle Ages the priest had a garden and he had to grow his own vegetables, and he sometimes had some cattle as well. There are stories of parishes where the chickens flew through the church.

Of course, I do not want to return to that situation.But I do want to say that, analogous to the state, the Church introduced social arrangements: roughly the same salary for all priests. They count on that too. Parish councils take care of it. A solidarity arrangement was introduced. The diocese receives money from parishes to help other parishes, for example when rebuilding and painting is needed and there is no money for it. That all functions, as long as not everyone calls upon it. But when it has become a right, and the rich parishes also want to receive those 20 percent – I don’t know how high those percentages are – from the diocese – from other parishes – it no longer works.

I am strongly convinced that we need another form of financing in twenty years. And that priests must all be missionary then, and willing to contribute to the costs of their livelihood. If it isn’t necessary, that is fine by me. I also do not want to invoke it, but when you, as a missionary, are not willing to give something yourself, what kind of missionary are you?

This is a vision of the future. I am not saying it will be reality. I also do not say it needs to come in a hurry. We have the time. I think it will take at least 20 years… The people in the parishes will have to maintain their own church and also the priests, it can’t automatically come from somewhere else. I think that this is a future which we must at least acknowledge.”

Bishop Wiertz was speaking from his heart, as a bishop on the verge of retirement, and his speech was in many ways that of a bishop taking stock of the Church he is about to leave in the hands of another. He was certainly not painting a depressing image, or outlining some new policy. Taking inspiration from the flourishing churches he encountered on his travels abroad (Bishop Wiertz visits one of the countries where his diocese sponsors missionary and charitable activities every year), he wants to encourage the Church in the Netherlands to move forward into the future from a current situation which is, indeed, not wholly positive or even encouraging. The Michael Voris program which inspired this blog post is not wrong when it notes that there are problems. Howver, that does not mean that there are faithless wastelands where church bells once tolled, or poor priests plowing windswept fields just yet. And even if there were… we have faith, hope and love. Even a mustard seed of either can grow into something great.

The work is never done – Bishop Dieser installed as Bishop of Aachen

With a call to unity and an eye on the future Bishop Helmut Dieser was installed as seventh bishop of Aachen on Saturday. In addition, bishop Dieser also emphasised the synodal future of the Church of Aachen, stating in his installation homily:

“No masterplan, no hey ho! we are better than those before us, and certainly no panic as if we must save the Church, but: Lord, tell us what is needed, tell us when we pray, when we speak and plan with each other, when we are critical and make decisions. Help us to be synodal with each other and with you today, meaning: to know that we are journeying together, not yet ready, but in the unity of the faith of the Church, in the diversity of gifts and tasks and responsibilities, growing towards you, the first who is already complete, so that we may also be complete.”

einfuehrung-1

He may be the seventh bishop of Aachen since the diocese was re-established in 1930, Bishop Dieser has just as much to do as any of his predecessors, he explained.

Main celebrant at the installation Mass was Rainer Maria Cardinal Woelki, archbishop of Cologne, as Aachen is a suffragan diocese of that archdiocese. In his word of welcome, he recalled the main duty of a bishop: “The first and most important task of the Apostles then and their successors the bishops now is to proclaim the joyful message of Jesus Christ […] and to be witnesses of the resurrection of Christ.”

Another word of welcome was given by Reinhard Cardinal Marx. The president of the German Bishops’ Conference knows Aachen’s new bishop well, as both come from the Diocese of Trier. Cardinal Marx was bishop there from 2001 to 2007, and Bishop Dieser was a priest of that diocese from 1989 to 2011 and later auxiliary bishop until this year. Cardinal Marx said,

“Those who know Helmut Dieser are soon impressed by his open and cheerful nature. I know the new bishop well. Dyuring my time as bishop of Trier, Helmut Dieser was an involved priest and pastor, who could listen well. With his pastoral experience, his responsibility as auxiliary bishop in Trier and his theological working and thinking, Bishop Dieser brings the best requirements for his new mission.”

Other celebrants at the installation Mass were Archbishop Nikola Eterovic, the Apostolic Nuncio to Germany, Bishop Stephan Ackermann of Trier, and Bishop Karl Borsch, auxiliary if Aachen and Administrator of the diocese between the retirement of Bishop Heinrich Mussinghoff and the installation of Bishop Dieser.

In his closing words of thanks, Bishop Dieser began his ministry with a request:

“Let me live with you! Simply, not excessively and exaggerated. Not hidden in roles and expectations. I too am a limited human being. I too can overtax myself.

Only when you can and want to live with me, can I be bishop with you and for you!”

Bistum Aachen 2016

Bishop Helmut Dieser is the seventh bishop of the Diocese of Aachen in its current form. A first Diocese of Aachen was established in 1801, under Napoleonic rule, with territory taken from Cologne in Germany, Roermond and Batavia in the Netherlands, and Liège in Belgium. In 1821 this was once again suppressed, its territory added to Cologne, Trier and Münster. This first Diocese of Aachen only ever had a single bishop, Frenchman Marc-Antoine Berdolet, from 1801 to 1809. His appointment was part of the power struggles between Napoleon’s France and the Holy See. Following Berdolet’s death, the Holy See gave no permission to ordain a successor.

 In 1930, Aachen was re-established, this time only from territory of the Archdiocese of Cologne.

Photo credit: Andreas Steindl

Pope in Sweden – the Dutch translations

In this post I have collected my translations of the various homilies and addresses given by Pope Francis during his short visit to Sweden. Perhaps needlessly said, apart from this paragraph, the post will consist of Dutch text.

14918917_10153849375235723_6517291123125650450_o

Homilie tijdens de oecumenische gebedsdienst in Lund:

“”Blijf in mij zoals ik in u” (Joh. 15:4). Deze woorden, uitgesproken door Jezus bij het Laatste Avondmaal, laten ons een blik werpen in het hart van Christus, kort voor Zijn ultieme offer aan het kruis. We kunnen Zijn hart voelen kloppen met liefde voor ons en Zijn verlangen voor eenheid onder allen die in Hem geloven. Hij vertelt ons dat Hij de ware wijnstok is en wij de ranken die, net zoals Hij één is met de Vader, één met Hem moeten zijn, willen we vrucht dragen.

Hier in Lund, tijdens deze gebedsdienst, willen wij ons gezamenlijk verlangen laten zien om één te blijven met Christus, zodat we leven hebben. We vragen Hem: “Heer, help ons in uw genade om dichter met U verenigd te zijn en zo, samen, een effectievere getuigenis te geven van geloof, hoop en liefde.” Dit is ook een moment om God te danken voor het werk van onze vele broeders en zusters van verschillende kerkelijke gemeenschappen die weigerden genoeg te nemen met verdeeldheid, maar in plaats daarvan de hoop op verzoening van allen die in de ene Heer geloven levend hielden.

Als katholieken en Lutheranen zijn we een gezamenlijke weg van verzoening gegaan. Nu, in de context van de herdenking van de Reformatie van 1517, hebben we een nieuwe kans om een gezamenlijke weg te kiezen, één die in de afgelopen vijftig jaar vorm heeft gekregen in de oecumenische dialoog tussen de Lutherse Wereldfederatie en de Katholieke Kerk. Ook wij kunnen geen genoegen nemen met de verdeeldheid en afstand die onze scheiding tussen ons geschapen heeft. Wij hebben de kans een kritiek moment van onze geschiedenis te repareren door voorbij de controverses en meningsverschillen, die ons er vaak van hebben weerhouden elkaar te begrijpen, te gaan.

Jezus zegt ons dat de Vader de “wijngaardenier” is (vg. vers 1) die de wijnstok verzorgt en snoeit om te zorgen dat die meer vrucht draagt (vg. vers 2). De Vader heeft steeds zorg voor onze relatie met Jezus, om te zien of we werkelijk één met Hem zijn (vg. vers 4). Hij waakt over ons, en Zijn blik van liefde zet ons aan ons het verleden te zuiveren en in het heden te werken om een toekomst van eenheid tot stand te brengen, die Hij zozeer verlangt.

Ook wij moeten met liefde en eerlijkheid naar ons verleden kijken, fouten herkennen en vergeving zoeken, want God alleen is onze rechter. Met dezelfde eerlijkheid en liefde moeten we inzien dat onze verdeeldheid ons scheidt van de oorspronkelijke intuïtie van het volk van God, dat van nature verlangt één te zijn, en dat die verdeeldheid historisch bestendigd werd door de machthebbers van deze wereld, en niet zozeer het gelovige volk, dat altijd en overal met zekerheid en liefde door zijn Goede Herder geleid moet worden. Zeker, er was aan beide zijden een oprechte wil om het ware geloof te belijden en te behouden, maar tegelijkertijd weten we dat we in onszelf zijn opgesloten door angst voor of vooroordeel over het geloof dat anderen met een ander accent en taal belijden. Zoals Paus Johannes Paulus II zei: “We moeten niet toestaan dat wij worden geleid door de intentie onszelf te willen benoemen als rechters van de geschiedenis, maar alleen door de motivatie om beter te willen begrijpen wat er is gebeurd en om boodschappers van de waarheid te worden” (Brief aan Kardinaal Johannes Willebrands, President van het Secretariaat voor de Christelijke Eenheid, 31 oktober 1983). God is de wijngaardenier, die de wijnrank met immense liefde verzorgd en beschermd; laten wij geraakt zijn door Zijn waakzame blik. Het enige dat Hij verlangt is dat wij als levende ranken in Zijn Zoon Jezus blijven. Met deze nieuwe blik op het verleden beweren we niet een onpraktische correctie op wat er gebeurd is te willen realiseren, maar “het verhaal anders te vertellen” (Luthers-Rooms Katholieke Commissie over de Eenheid, Van Conflict naar Eenheid, 17 juni 2013, 16).

Jezus herinnerert ons eraan: “Los van Mij kunnen jullie niets” (vers 5). Hij is degene die ons onderhoudt en ons aanmoedigt manieren te vinden om onze eenheid steeds zichtbaarder te maken. Zeker, ons verdeeldheid is een enorme bron van lijden en onbegrip geweest, maar het heeft ons er ook toe geleid eerlijk te erkennen dat we zonder Hem niets kunnen; zo heeft het ons in staat gesteld bepaalde aspecten van ons geloof beter te begrijpen. Dankbaar erkennen we dat de Reformatie geholpen heeft de Heilige schrift een meer centrale plaats te geven in het leven van de Kerk. Door het gezamenlijk luisteren naar het woord van God in de Schrift zijn er belangrijke stappen voorwaarts gezet in de dialoog tussen de Katholieke Kerk en de Lutherse Wereldfederatie, wiens vijftigste verjaardag we nu vieren. Laten we de Heer vragen dat Zijn woord ons bijeen mag houden, want het is een bron van voeding en leven; zonder de inspiratie van het woord kunnen we niets.

De geestelijk ervaring van Maarten Luther daagt ons uit ons te herinneren dat wij zonder God niets kunnen. “Hoe kan ik een genadige God verkrijgen?” Deze vraag achtervolgde Luther. De vraag van een rechtvaardige relatie met God is in feite de bepalende vraag voor ons leven. Zoals we weten ontmoette Luther die genadige God in het goede nieuws van Jezus, mensgeworden, gestorven en verrezen. Met het concept van sola gratia herinnert hij ons eraan dat God altijd het initiatief neemt, nog voor enige menselijke reactie, zelfs als Hij dat antwoord wil opwekken. De rechtvaardigingsleer drukt zo de essentie van het menselijke bestaan tegenover God uit.

Jezus spreekt voor ons als onze bemiddelaar voor de Vader; Hij vraagt Hem dat Zijn leerlingen één mogen zijn, “zodat de wereld kan geloven” (Joh. 17:21). Dat geeft ons troost en inspireert ons om één te zijn met Jezus, en daarom te bidden: “Geef ons de gave van eenheid zodat de wereld kan geloven in de kracht van uw barmhartigheid”. Dit is de getuigenis die de wereld van ons verwacht. Wij christenen zullen geloofwaardige getuigen van de barmhartigheid zijn in zoverre dat vergeving, vernieuwing en verzoening dagelijks onder ons worden ervaren. Samen kunnen wij Gods barmhartigheid verkondigen en zichtbaar maken, concreet en met vreugde, door de waardigheid van ieder persoon hoog te houden en te bevorderen. Zonder deze dienst aan en in de wereld is het christelijk geloof onvolledig.

Als Lutheranen en katholieken bidden wij samen in deze kathedraal, in het bewustzijn dat we zonder God niets kunnen. Wij vragen Zijn hulp om levende ledematen te zijn, blijvend in Hem, steeds met behoefte aan Zijn genade, zodat we samen Zijn woord aan de wereld kunnen geven, die zijn tedere liefde en barmhartigheid zo nodig heeft.”

Gezamenlijke verklaring ter gelegenheid van de gezamenlijke Katholiek-Lutheraanse herdenking van de Reformatie:

cwgqncmwgaehs-0

“”Laten we met elkaar verbonden blijven, jullie en Ik, want zoals een rank geen vrucht kan dragen uit eigen kracht, maar alleen als ze verbonden blijft met de wijnstok, zo kunnen ook jullie geen vrucht dragen als je niet met Mij verbonden blijft” (Johannes 15:4).

Met dankbare harten

Met deze Gezamenlijke Verklaring drukken wij vreugdevolle dankbaarheid aan God uit voor dit moment van gezamenlijk gebed in de kathedraal van Lund, aan het begin van het jaar waarin we het vijfhonderdste jubileum van de Reformatie herdenken. Vijftig jaar aanhoudende en vruchtbare oecumenische dialoog tussen katholieken en Lutheranen heeft ons geholpen vele verschillen te overbruggen, en heeft ons wederzijds begrip en vertrouwen versterkt. Tegelijkertijd zijn we dichter tot elkaar gekomen door de gezamenlijke dienst aan onze naasten – vaak in situaties van lijden en vervolging. Door dialoog en gedeelde getuigenis zijn we niet langer vreemden. We hebben veeleer geleerd dat wat ons verenigdt groter is dan wat ons scheidt.

Van conflict naar gemeenschap

Hoewel we ten diepste dankbaar zijn voor de geestelijke en theologische gaven van de Reformatie, belijden en betreuren we voor Christus ook dat Lutheranen en katholieken de zichtbare eenheid van de Kerk hebben beschadigd. Theologische verschillen gingen samen met vooroordelen en conflicten, en religie werd een instrument voor politieke doeleinden. Ons gezamenlijk geloof in Jezus Christus en ons doopsel vereist van ons een dagelijkse bekering, waarmee we de historische meningsverschillen en conflicten die het dienstwerk van de verzoening verhinderden van ons afwerpen. Hoewel het verleden niet verandert kan worden, kan wat er herinnert wordt en hoe het wordt herinnert wel veranderen. Wij bidden voor de genezing van onze wonden en van de herinneringen die ons beeld van de ander blokkeren. We verwerpen nadrukkelijk alle haat en geweld, in het verleden en heden, vooral wanneer uitgevoerd in de naam van religie. Vandaag horen we het gebod van God om alle strijd aan de kant te zetten. We erkennen dat we, bevrijd door genade, voorwaarts gaan naar de eenheid waartoe God ons steeds roept.

Onze toewijding aan gezamenlijke getuigenis

Nu we die periode in de geschiedenis als een last achter ons laten, beloven wij plechtig samen te getuigen van Gods barmhartige genade, zichtbaar in de gekruisigde en verrezen Christus. In het bewustzijn dat de manier waarop wij ons tot elkaar verhouden onze getuigenis van het Evangelie vorm geeft, wijden wij ons toe aan de verdere groei van gemeenschap, geworteld in het doopsel, terwijl we proberen de overblijvende obstakels die volledige eenheid nog verhinderen te verwijderen. Christus verlangt dat we één zijn, zodat de wereld kan geloven (vg. Joh. 17:21).

Vele leden van onze gemeenschappen verlangen ernaar de Eucharistie aan één tafel te ontvangen als een concrete uitdrukking van volledige eenheid. Wij ervaren de pijn van degenen die hun hele leven delen, behalve de verlossende aanwezigheid van God aan de Eucharistische tafel. Wij erkennen onze gezamenlijke pastorale verantwoordelijkheid om een antwoord te geven op de geestelijke dorst en honger van onze mensen om één te zijn in Christus. Wij verlangen ernaar dat deze wond in het Lichaam van Christus zal genezen. Dit is het doel van onze oecumenische inspanningen, die we willen bevorderen, ook door onze toewijding aan de theologische dialoog te hernieuwen

We bidden tot God dat katholieken en Lutheranen samen zullen kunnen getuigen van het Evangelie van Jezus Christus, en de mensheid uitnodigen het goede nieuws van Gods verlossende handelen te horen en ontvangen. We bidden tot God om inspiratie, aanmoediging en kracht zodat we naast elkaar kunnen staan in het dienstwerk, de menselijke waardigheid en rechten hooghouden, met name van de armen, werken voor gerechtigheid en alle vormen van geweld afwijzen. God roept ons op allen die verlangen naar waardigheid, gerechtigheid, vrede en verzoening nabij te zijn. Vandaag in het bijzonder verheffen we onze stemmen voor een einde aan het geweld en extremisme dat zo vele landen en gemeenschappen, en talloze zusters en broeders in Christus, treft. We sporen Lutheranen en katholieken aan om samen te werken in het ontvangen van de vreemde, degenen die gedwongen zijn te vluchten vanwege oorlog of vervolging te hulp te komen, en de rechten van vluchtelingen en asielzoekers te verdedigen.

Meer dan ooit beseffen we dat ons gezamenlijk dienstwerk in deze wereld moet reiken tot aan Gods scheppen, die lijdt onder uitbuitingen en de gevolgen van onverzadelijke hebzucht. We erkennen het recht van toekomstige generaties om te genieten van Gods wereld in al haar potentieel en schoonheid. We bidden voor een omslag in harten en hoofden die leidt tot een liefdevolle en verantwoordelijke zorg voor de schepping.

Eén in Christus

Op deze gunstige gelegenheid drukken wij onze dankbaarheid uit aan onze broeders en zusters die de verschillende christelijke wereldgemeenschappen en broederschappen vertegenwoordigen die hier aanwezig zijn en zich aansluiten bij ons gebed. Nu we ons opnieuw toewijden aan de beweging van conflict naar gemeenschap, doen we dat als ledematen van het ene Lichaam van Christus, waarin we door het doopsel zijn opgenomen. We nodigen onze oecumenische partners uit ons aan onze verplichtingen te herinneren en ons te bemoedigen. We vragen hen voor ons te blijven bidden, met ons op weg te gaan en ons te ondersteunen in het uitvoeren van de gebedsvolle verplichtingen die wij vandaag uitspreken.

Oproep aan katholieken en Lutheranen in de wereld

Wij roepen alle Lutherse en katholieke parochies en gemeenschappen op om stoutmoedig en creatief, vol vreugde en hoop te zijn in hun toewijding om de grote reis voor ons voort te zetten. In plaats van conflicten uit het verleden, zal Gods geschenk van eenheid onder ons de samenwerking leiden en onze solidariteit verdiepen. Door dichter in het geloof tot Christus te komen, door samen te bidden, door naar elkaar te luisteren, door de liefde van Christus voor te leven in onze relaties, zullen wij, katholieken en Lutheranen, onszelf openstellen voor de kracht van de Drieëne God. Geworteld in Christus en van Hem getuigend vernieuwen wij onze vastberadenheid om trouwe voorboden te zijn van Gods grenzeloze liefde voor de hele mensheid.”

Toespraak tijdens het Oecumenisch evenement in Malmö Arena:

14939566_10153850168870723_2952759365792262173_o

“Ik dank God voor deze gezamenlijke herdenking van het vijfhonderste jubileum van de Reformatie. We gedenken dit jubileum met een hernieuwde geest en erkennen dat de christelijke eenheid een prioriteit is, omdat we weten dat er meer is dat ons verenigt dan ons scheidt. De weg die we gegaan zijn om die eenheid te bereiken is zelf een groot geschenk dat God ons geeft. Met deze hulp zijn we vandaag hier bijeen gekomen, Lutheranen en katholieken, is een geest van broederschap, om onze blik te richten op de ene Heer, Jezus Christus.

Onze dialoog heeft ons geholpen te groeien in wederzijds begrip; het heeft wederzijds vertrouwen bevordert en ons verlangen om verder te gaan naar volledige eenheid bevestigd. Eén van de vruchten van deze dialoog is de samenwerking tussen verschillende organisaties van de Lutherse Wereldfederatie en de Katholieke Kerk. Dankzij deze nieuwe sfeer van begrip zullen Caritas Internationalis en de World Service van de Lutherse Wereldfederatie vandaag een gezamenlijk overeengekomen verklaring ondertekenen die gericht is op het ontwikkelen en versterken van een geest van samenwerking ter bevordering van de menselijke waardigheid en sociale gerechtigheid. Ik groet van harte de leden van beide organisaties; in een wereld die door oorlogen en conflicten uit elkaar getrokken wordt, zijn en blijven zij een lichtend voorbeeld van toewijding tot en dienst aan de naaste. Ik moedig u aan voort te gaan op de weg van samenwerking.

Ik heb aandachtig geluisterd naar de mensen die getuigenis hebben gegeven, hoe zij te midden van zoveel uitdagingen dagelijks hun leven toewijden aan het opbouwen van een wereld die steeds meer wil reageren op het plan van God, onze Vader. Pranita sprak over de schepping. De schepping zelf is duidelijk een teken van Gods grenzeloze liefde voor ons. Als gevolg kunnen de geschenken van de natuur ons tot het overwegen van God aanzetten. Ik deel je zorg over het misbruik dat onze planeet, ons gezamenlijk thuis, schaadt en ernstige gevolgen heeft voor het klimaat. Zoals we in ons, in mijn land zeggen: “Uiteindelijk zijn het de armen die de kosten betalen voor ons feesten”. Zoals jij terecht opmerkte hebben zij de grootste impact op degenen die het meest kwetsbaar en behoeftig zijn; zij worden gedwongen te emigreren om aan de gevolgen van klimaatverandering te ontsnappen. Wij allemaal, en wij christenen in het bijzonder, zijn verantwoordelijk voor de bescherming van de schepping. Onze manier van leven en ons handelen moet altijd overeenstemmen met ons geloof. Wij zijn geroepen harmonie op te wekken in onszelf en met anderen, maar ook met God en Zijn handwerk. Pranita, ik moedig je aan vol te houden in je toewijding in naam van ons gezamenlijk thuis. Dank je!

Mgr. Hector Fabio vertelde ons over het gezamenlijk werk van katholieken en Lutheranen in Colombia. Het is goed om te weten dat christenen samenwerken om gemeenschappelijke en maatschappelijke processen van algemeen belang op te starten. Ik vraag jullie in het bijzonder te bidden voor dat grootse land, zodat, door middel van de samenwerking van iedereen, de vrede, waar zo naar verlangd wordt en die zo nodig is voor een menswaardig samenleven, eindelijk kan worden behaald. En omdat het menselijk hart, als het naar Jezus kijkt, geen grenzen kent, moge het dan een gebed zijn dat verder reikt, en al die landen omvat waar ernstige conflicten voortduren.

Marguerite maakt ons bewust van de hulp aan kinderen die het slachtoffers zijn van wreedheid en het werk voor de vrede. Dit is zowel bewonderenswaardig en een oproep om de talloze situaties van kwetsbaarheid van zo vele personen die zich niet kunnen laten horen serieus te nemen. Wat jij als missie beschouwd is een zaadje, een zaadje dat overvloedig vrucht draagt, en vandaag, dankzij dat zaadje, kunnen duizenden kinderen studeren, groeien en in goede gezondheid leven. Je hebt geïnvesteerd in de toekomst! Dank je! En ik ben dankbaar dat je zelfs nu, in ballingschap, een boodschap van vrede blijft verspreiden. Je zei dat iedereen die jou kent denkt dat wat je doet gek is. Natuurlijk, het is de gekte van de liefde voor God en onze naaste. We hebben meer van die gekte nodig, verlicht door het geloof en vertrouwen op de voorzienigheid van God. Blijf werken, en moge die stem van hoop die je aan het begin van je avontuur hebt gehoord, en je investering in de toekomst, je eigen hart en de harten van vele jonge mensen blijven raken.

Rose, de jongste, gaf een werkelijk ontroerende getuigenis. Ze heeft gebruik kunnen maken van het sporttalent dat God haar gaf. In plaats van haar energie te verspillen in negatieve situaties heeft ze voldoening gevonden in een vruchtbaar leven. Luisterend naar jouw verhaal, dacht ik aan de levens van zoveel jonge mensen die verhalen als het jouwe zouden moeten horen. Ik wil dat iedereen weet dat ze kunnen ontdekken hoe prachtig het is om kinderen van God te zijn en wat een privilege het is om door Hem geliefd en gekoesterd te zijn. Rose, ik dank je vanuit mijn hart voor jouw werk en toewijding om andere vrouwen aan te moedigen om weer naar school te gaan, en voor het feit dat je dagelijks bidt voor vrede in de jonge staat Zuid-Sudan, die dat zo erg nodig heeft.

En na het horen van deze krachtige getuigenissen, die ons deden nadenken over onze eigen levens en hoe we reageren op de noodsituaties overal om ons heen, wil ik al die regeringen danken, die vluchtelingen helpen, alle regeringen die ontheemde mensen asielzoekers helpen. Alles dat gedaan wordt om deze mensen in nood te helpen is een groots gebaar van solidariteit en een erkenning van hun waardigheid. Voor ons christenen is het prioriteit om erop uit te gaan en de verstotenen – want zij zijn werkelijk verstoten uit hun thuislanden – en de gemarginaliseerden van onze wereld te ontmoeten, en de tedere en barmhartige liefde van God, die niemand afwijst en iedereen accepteert, voelbaar te maken. Wij christenen zijn vandaag geroepen om actieve deelnemers te zijn in de revolutie van tederheid.

Straks horen we de getuigenis van Bisschop Antoine, die in Aleppo woont, een stad die op de knieën gedwongen is door de oorlog, een plaats waar zelfs de meest fundamentele rechten met minachting worden behandelt en vertrapt. In het nieuws horen we elke dag over het afschuwelijke lijden vanwege de strijd in Syrië, door dat conflict in ons geliefde Syrië, die nu al meer dan vijf jaar duurt. Te midden van zoveel verwoesting is het werkelijk heldhaftig dat mannen en vrouwen daar gebleven zijn om materiële en geestelijke hulp te bieden aan de noodlijdenden. Het is ook bewonderenswaardig dat jij, beste broeder Antoine, blijft werken tussen zulk gevaar om ons te kunnen vertellen over de tragische omstandigheden van het Syrische volk. We houden ieder van hen in onze harten en gebeden. Laten we de genade van oprechte bekering afsmeken over de verantwoordelijken voor het lot van de wereld, voor die regio en voor allen die daar ingrijpen.

Beste broeders en zusters, laat ons niet ontmoedigd raken tegenover vijandigheid. Moge de verhalen, de getuigenissen die we hebben gehoord, ons motiveren en ons een nieuwe impuls geven om steeds nauwer samen te werken. Als we weer thuiskomen, mogen we dan een toewijding meebrengen om dagelijkse gebaren van vrede en verzoening te maken, om moedige en trouwe getuigen van christelijke hoop te zijn. En zoals we weten, de hoop stelt ons niet teleur! Dank u!”

Homilie in de Mis voor Allerheiligen:

“Vandaag vieren we met de hele Kerk het hoogfeest van Allerheiligen. Hiermee herdenken we niet alleen hen die in de loop der eeuwen heiligverklaard zijn, maar ook onze vele broeders en zusters die, op een stille en onopvallende wijze, hun christelijk leven hebben geleefd in de volheid van geloof en liefde. Onder hen zijn zeker vele van onze verwanten, vrienden en bekenden.

Dit is voor ons dan een viering van heiligheid. Een heiligheid die niet zozeer te zien is in grote daden of buitengewone gebeurtenissen, maar veeleer in dagelijkse trouw aan de eisen van ons doopsel. Een heiligheid die bestaat in de liefde voor God en de liefde voor onze broeders en zusters. Een liefde die trouw blijft tot het punt van zelfopoffering en volledige toewijding aan anderen. We denken aan de levens van al die moeders en vaders die zich opofferen voor hun gezinnen en bereid zijn – ook al is dat niet altijd makkelijk – van zoveel dingen af te zien, zoveel persoonlijke plannen en projecten.

Maar als er één ding typisch is voor de heiligen, is het dat zij daadwerkelijk gelukkig zijn. Zij hebben het geheim van authentiek geluk ontdekt, dat diep in de ziel ligt en zijn bron heeft in de liefde van God. Daarom noemen we de heiligen zalig. De Zaligsprekingen zijn hun weg, hun doel richting het thuisland. De Zaligsprekingen zijn de weg van het leven die de Heer ons leert, zodat wij in Zijn voetstappen kunnen volgen. In het Evangelie van de Mis van vandaag hoorden we hoe Jezus de Zaligsprekingen verkondigde aan een grote menigte op de heuvel bij het Meer van Galilea.

De Zaligsprekingen zijn het beeld van Christus en als gevolg van elke christen. Ik zou er hier slechts één willen noemen: “Zalig die zachtmoedig zijn”. Van zichzelf zegt Jezus: “Kom bij Mij in de leer, omdat Ik zachtmoedig ben en eenvoudig van hart” (Matt. 11:29). Dit is zijn geestelijk portret en het onthult de overvloed van Zijn liefde. Zachtmoedigheid is een manier van leven en handelen die ons dichter bij Jezus en elkaar brengt. Het stelt ons in staat alles dat ons verdeelt en vervreemd aan de kant te zetten, en steeds nieuwe manieren te vinden om verder te gaan op de weg van eenheid. Zo was het met de zonen en dochters van dit land, waaronder de heilige Maria Elisabeth Hesselblad, kortgeleden heiligverklaard, en de heilige Birgitta van Vadstena, mede-patrones van Europa. Zij hebben gebeden en gewerkt om banden van eenheid en broederschap tussen christenen te smeden. Een zeer sprekend teken hiervan is dat we hier in uw land, getekend als het is door het naast elkaar leven van vrij verschillende volkeren, samen het vijfde eeuwfeest van de Reformatie herdenken. De heiligen brengen verandering tot stand door zachtmoedigheid van het hart. Met die zachtmoedigheid komen wij tot het begrip van de grootsheid van God en aanbidden we Hem met oprechte harten. Zachtmoedigheid is de houding van hen die niets hebben te verliezen, omdat hun enige rijkdom God is.

Op een bepaalde manier zijn de Zaligsprekingen de identiteitskaart van de christen. Zij identificeren ons als volgelingen van Jezus. Wij zijn geroepen zalig te zijn, volgers van Jezus te zijn, de problemen en angsten van onze tijd het hoofd te bieden met de geest en liefde van Jezus. Zo moeten wij in staat zijn nieuwe situaties te herkennen en beantwoorden met verse geestelijke energie. Zalig zijn zij die trouw blijven terwijl zij het kwaad verdragen dat anderen hen toebrengen, en hen vergeven vanuit hun hart. Zalig zijn zij die in de ogen kijken van de verlatenen en gemarginaliseerden, en hen hun nabijheid laten zien. Zalig zijn zij die God in ieder persoon zien, en hun best doen om anderen Hem ook te laten ontdekken. Zalig zijn zij die ons gezamenlijk thuis beschermen en verzorgen. Zalig zijn zij die afzien van hun eigen gemak om anderen te helpen. Zalig zijn die bidden en werken voor de volledige eenheid tussen christenen. Dit zijn allemaal boodschappers van Gods barmhartigheid en tederheid, en zij zullen zeker van Hem hun verdiende loon ontvangen.

Beste broeders en zusters, de oproep tot heiligheid is aan iedereen gericht en moet van de Heer ontvangen worden in een geest van geloof. De heiligen moedigen met hun levens en voorspraak bij God aan, en wijzelf hebben elkaar nodig als we heiligen willen zijn. Elkaar helpen heiligen te worden! Laat ons samen de genade afsmeken om deze oproep met vreugde te ontvangen en mee te werken en de vervulling ervan. Aan onze hemelse Moeder, Koningin van Alle Heiligen, vertrouwen we onze intenties toe en de dialoog gericht op de volledige eenheid van alle christenen, zodat wij gezegend mogen zijn in ons streven en heiligheid in eenheid mogen behalen.”

Photo credit: CNS/Paul Haring

In Munich, a count brings the auxiliary bishops back to three

bv-stolberg-139large_1414758497After an equal number of years, the number of auxiliary bishops for the southern German Archdiocese of München und Freising is back to three, one for each pastoral region. The new bishop, appointed today, is Rupert Graf zu Stolberg, a 46-year-old priest who has been the episcopal vicar for the Munich region since 2013 and member of the cathedral chapter, functions he will retain as bishop.

Bishop-elect Stolberg was born in 1970 in Salzburg, Austria, but grew up in Passau, Bavaria. After graduating he worked at a mission station in Mexico, before returning to Germany to study medicine. He later switched to theology and the seminary in Munich and was ordained for the Archdiocese of München und Freising in 2003. He was the personal secretary of Cardinal Friedrich Wetter since 2005 and continued in that function for Cardinal Reinhard Marx when the latter was appointed in 2007. In 2011 he joined the personnel department for the pastoral regions Nord and South. In 2013, then, he succeeded retiring auxiliary Bishop Engelbert Siebler as episcopal vicar for Munich. From Bishop Siebler he took the – utterly Franciscan – habit of celebrating Christmas with homeless people.

Bishop-elect Stolberg has been a vocal opponent of the Pegida movement, warning against the racist tendencies underlying their motivations. He is a member of the speakers’ council of the Munich Alliance for tolerance, democracy and justice and a founder of the city’s religious council.

The new bishop, whose full name is Rupert Ferdinand Carl Thaddäus Antonius Maria Graf zu Stolberg-Stolberg, is of noble blood. He is a member of one of the various branches of the Stolberg family, which dates back to the 13th century. In the Holy Roman Empire they were worldy rulers over a range of counties and lordships. The Stolberg-Stolberg line has included the Catholic politician Count Joseph Theodor, the Nazi General Major Christoph and opponent of Nazism and rescuer of Jews Countess Maria zu Stolberg-Stolberg.

The consecration of Bishop-elect Stolberg is scheduled for 10 December, and will undoubtedly be performed by Cardinal Marx as main consecrator and the see’s other two auxiliaries, Bishop Bernard Haßlberger and Wolfgang Bischof as co-consecrators. He has been given the titular see of Sassura, which lies in modern Tunisia.

Photo credit: Thomas Dashuber