A rapid retirement for Bishop Wiertz

IMgr. F.J.M. Wiertzn a circular letter to be read out in the parishes of his diocese next Sunday, Bishop Frans Wiertz of Roermond informs the faithful that he has asked Pope Francis to be allowed to retire on his 75th birthday on 2 December. ND.nl broke the news this morning. Normally, the request for retirement is sent upon reaching that age, and then it can take months or even years before the retirement is accepted.

The Holy Father responded positively to the bishop’s request. In addition to retiring immediately, Bishop Wiertz has also asked not to be appointed as apostolic administrator for the period between his retirement and the installation of a new bishop.

In his monthly column, Bishop Wiertz asks for prayer:

“I speak from experience when I say that it is very important for a new Church leader to know that he is supported by the prayer of many.

That is why I wish to urge you to pray in the coming months for the Church in our diocese, and for a good shepherd, teacher and manager.”

The bishop, who has headed the southeastern diocese since 1993, has been struggling with health issues for some time now. His eyesight has been progressively failing, as he revealed in May of 2016.

In February of this year, a poll held among priests of the Diocese of Roermond revealed that the new bishop should be a man in the line of Pope Francis: communicative, no stranger to social media, and able to be strong and inspirational in his policies.

Bishop Wiertz was the oldest serving bishop of the Netherlands, and also the most senior in terms of years served. His 24 years in office is the longest period since that of wartime Bishop Jozef Lemmens, who served from 1932 to 1957.

In his retirement, Bishop Wiertz has decided to take up residence in Maastricht, the city where he was parish priest from 197 to 1985. Maastricht oncde also hosted to oldest cathedral in what is now the Netherlands, and is today also a titular see (currently vacant).

Here follows the full text of the circular letter:

“Brothers and sisters,

“Jesus Christ is the same: heri, hodie, cras.” Thus writes the Apostle Paul in his Letter to the Hebrews: “yesterday, today and forever.” (Heb. 13:8).

The world is changing, the times are changing and the Church is naturally also changing. But our mission remains the same: to proclaim Christ in every era and carry His Gospel to the ends of the earth.

It is now more than 24 years since Pope Saint John Paul II appointed me as bishop of Roermond. In the past years I have tried to proclaim Christ in this office. I have said before that that is a mission which requires more people. One man alone does not possess all the talents needed to fulfill the office of bishop.

Luckily I can say that I have had the support in all those years of the immediate coworkers in the diocese, in the staff, the chapter, the advisory councils, the seminary, the colleges of priests and deacons, of the pastoral workers and catechists and the many volunteers in parish councils, work groups and parishes. All of them – all of you – have helped me in word and deed to fulfill the office of bishop through liturgy, catechesis, charity and pastoral care. I thank you all.

I especially thank my auxiliary bishop Everard de Jong and vicar general Msgr. Hub Schnackers and their immediate predecessors in those offices, with whom I have worked in great kindness and friendship. My thanks to all who – each in their own way – have worked to proclaimed Christ is immeasurable. The Church in the Diocese of Roermond, as we know it today, is due in large part to them.

I am obviously aware of my limitations, sins and shortcomings. I realise that, over the course of the years, there have been people, also among you, who have been hurt because of what I did. For that, I wish to appeal to your gift of forgiveness.

Recently, Pope Francis once again called upon all bishops to present their resignation when they rech the age of 75. Since I hope to reach that age on 2 December, I have presented my resignation to the pope several months ago, and I have already received a positive response from him.

In my letter of resignation I also asked the pope not to appoint me as administrator of our diocese after 2 December. This because of my greatly reduced vision. This means that I will really finish my episcopal activities on 2 December.

In canon 412 and 413, canon law allows a bishops who is prevented from fulfilling his pastoral duties to let the chapter appoint a temporary administrator. He will govern the diocese in my name until a new bishop has been appointed.

On Saturday 9 December I will bid my farewell in a celebration of thanksgiving in St. Christopher’s cathedral, and subsequently at a reception in De Oranjerie in Roermond. I have been able to fulfill the office of bishop with great joy. There have definitely been difficult times, but I can look back in great gratitude on the almost quarter of a century in which I could be your bishop and could walk through the times with you. They have been happy years.

I will bid you farewell in the certainty that Christ remains the same as He was, as He is and as He will be in the future: the Son of the living God, our Saviour, on whom we can establish all our hopes, yesterday, today and tomorrow.

On this occasion I gladly ask for your prayer for a good successor on the seat of Roermond. On the intercession of Our Lady Star of the Sea, who is so loved in our entire diocese, I wish you salvation and blessings. In my new place of residence in Maastricht I hope to be united with you in prayer for some years.

I wish you all well. Adieu, adieë, until before God.

Roermond, 4 october 2017
on the feast day of Saint Francis,

+ Frans Wiertz,
bishop of Roermond”

Advertisements

75 years after his death, is the canonisation of Titus Brandsma any closer?

Blessed Titus BrandsmaOn this day in 1942, 75 years ago exactly, Dutch Carmelite priests Titus Brandsma died in the Dachau concentration camp. 22 years ago, in 1985, he was beatified by Pope Saint John Paul II, and now, as his life and death are commemorated in his native Fryslân, as well as in Oss and Nijmegen, where he lived and worked, we may ask when he will be canonised.

The main thrust in that process, it turns out, comes from America, where, in 2004, a Carmelite priest was diagnosed with an advanced form of skin cancer. Members of his order in Boca Raton, Florida, as well as parishioners of St. Jude’s in that city, prayed for the intercession of Blessed Titus Brandsma for Father Michael Driscoll. After ten years of intermittent treatment and observation, Fr. Driscoll was dismissed by his doctors. He was clear of cancer cells.

In July of 2016 Bishop Gerald Barbarito of the Diocese of Palm Beach opened the diocesan inquiry into the presumed miracle. Following this inquiry, in which all evidence, such as medical records, eyewitness accounts and testimonies will be collected and investigated, the case will advance to Rome, where the Congregation of Causes of Saints will once more look at the evidence and advise the Pope on whether a miracle has really occured and Blessed Titus Brandsma should be declared a saint.

Titus Brandsma was imprisoned and killed by the Nazis as one of several measures against the resistance of the Dutch Catholic Church, who protested the persecution of Jews and others in Germany and the countries they had occupied. His canonisation would underline the importance of free speech and the fight against hate, injustice and basic human dignity.

Man of peace – Bishop Ernst passes away

“With his down-to-earth faith and his dedication to his mission, Msgr. Ernst meant a lot to many people. Since my installation in 2012 I was able to visit him more often. His health was fragile, but his mind was strong. At the 75th anniversary of his ordination to the priesthood, in 2016, he was barely mobile, but he very much wanted to concelebrate the Eucharist. The Franciscan sisters increasingly watched over him in the past months. He was able to entrust himself to God. He reflected on his fragility and death very soberly. During a visit last year he told me that someone had advised him to prepare for the end of his life. It was a sign of his vitality that he responded with, “Perhaps it is time to do so”.”

2016-06-07%20Breda_MgrErnst_©RamonMangold_WEB01_410Bishop Jan Liesen responds to the news of the passing of Bishop Hubertus Cornelis Antonius Ernst, emeritus bishop of Breda, six weeks after celebrating his 100th birthday. The most senior of the Dutch bishops passed away late in the evening on Friday 19 May.

Bishop Huub Ernst was the 8th bishop of Breda, from 1967 to 1992, after which he served for two more years as apostolic administrator. He lived long enough to see three bishops succeed him: the late Tiny Muskens in 1994, Hans van den Hende, now of Rotterdam, in 2007, and Jan Liesen in 2012. Bishop van den Hende, in his capacity of president of the Dutch Bishops’ Conference, reacted to the passing of Msgr. Ernst on behalf of the other bishops, saying:

ernst van den hende 7-11-2015“Into very old age Bishop Huub Ernst was vital and concerned with his diocese, the Church province and society as a whole. He was consecrated as a bishop almost fifty years ago. Recently, we were able to congratulate him with his 100th birthday. Bishop Ernst was our older brother in the office of bishop, possessing a great heart for charity and the work of peace.”

Generally respected as a wise and well-spoken man, Bishop Ernst nonetheless never received a university education. In some quarters he was also seen a progressive bishop, which he was to a certain extent on the classic topics like celibacy, homosexuality and women, although he failed to get along with the liberal 8 May movement after this group ignored his advice and used a ‘table prayer’ of their own making at their annual manifestation.

download
Bishop Ernst in 1967

Bishop Ernst chaired Pax Christi Netherlands from 1976 to 1994, reflecting his concern with the projects of peace in the world. Under his guidance, Pax Christi and the Catholic Church in the Netherlands threw their support behind protests against the presence of nuclear weapons in the Netherlands and the world. In 1983, he spoke before 550,000 protestors in The Hague on this topic. He would later also be highly critical of the war against terrorism waged by the international coalition led by the United States. He based these positions in Pacem in Terris, Pope John XXIII’s 1963 encyclical on peace in the world.

One of Bishop Ernst lasting achievements is considered to be the establishment of Bovendonk seminary in Hoeven near Breda. At his installation in Breda, the Theological Faculty Tilburg was responsible for the formation of priests. In 1983, Bishop Ernst estaiblished Bovendonk specifically for late vocations: men are educated and formed for the permanent and transitional diaconate, as well as the priesthood, initially while also holding their day job. Graduates from Bovendonk currently work in all dioceses of the Netherlands.

The period of Bishop Ernst’s mission leading the Diocese of Breda coincided with a time of great change in Church and society. Over the course of the 1970s, he developed a program based on three observations: a decrease in the number of faithful; the presence of core group of faithful willing to carry responsibility in the Church; and a decrease in the number of priests, deacons and religious. Towards the end of his time in office he had concluded that the Church in the Netherlands was in a missionary situation and a minority in society. Bishop Ernst believed that the Church should distinguish itself through charity and displaying the contents of her faith through language, liturgy and the behaviour of faithful.

Bishop Ernst tried to find a balance between Church doctrine and respect for the conscience of individual people. As such, he participated in the Synod of Bishops meeting of marriage and family in 1980.

Following his restirement, Bishop Ernst continued to speak on topics of ethics and philosophy. In 2007, he reviewed a publication by the Dutch Dominicans calling for lay priests from among the faithful to offer the Eucharist when a real priest was unavailable. Bishop Ernst called this “incorrect, not sensible and not the right solution”.

In 2011, Bishop Ernst was called to testify in a court case against an abusive Salesian priest. The bishop’s claimed to not have been informed about the priest’s past transgressions and found it unimaginable that the Salesians withheld essential information from him when he was asked to appoint the priest in his diocese.

A short overview of the life of Bishop Ernst

  • 1917: Born as oldest child of three in a Catholic family in Breda. He attended primary school at the parish school and the Huijbergen brothers. Subsequently, he went to minor seminary in Ypelaar and then the major seminary in Bovendonk.
  • 1941: Ordained by Bishop Pieter Hopmans. He was appointed as parish assistant in Leur.
  • 1943: Appointed as conrector of the Franciscan sisters in Etten.
  • 1947: Moved to Bovendonk to teach moral theology there.
  • 1957: Appointed as chairman of the (wonderfully-named) Society of Catechists of the Eucharistic Crusade.
  • 1962: Appointed as vicar general of Breda by Bishop Gerard de Vet.
  • 1967: Following the unexpected death of Bishop de Vet, vicar general Ernst succeeds him as bishop. He is consecrated by the archbishop of Utrecht, Cardinal Alfrink.
  • 1980: Bishop Ernst participates in the Synod of Bishops on marriage and family, representing the Dutch episcopate.
  • 1992: Bishop Ernst offers his resignation upon reaching the age of 75. Pope John Paul II appoints him as apostolic administrator pending the appointment of his successor.
  • 1994: Bishop Ernst retires as apostolic administrator upon the appointment of Bishop Tiny Muskens.

Bishop Ernst was main consecrator of his successor, Bishop Muskens, and served as co-consecrator of Bishop Johann Möller (Groningen, 1969), Jos Lescrauwaet (Haarlem, 1984), Ad van Luyn (Rotterdam, 1994) and Hans van den Hende (Breda, 2007).

Bishop Ernst was the oldest Dutch bishop alive. On his death, that mantle passes to Ronald Philippe Bär, emeritus bishop of Rotterdam, who will be 89 in July.

Phot credit: [1, 2] Ramon Mangold

The protective hand of the mother – Dutch dioceses consecrated to Our Lady’s Immaculate Heart

On Saturday afternoon the Dutch bishops consecrated their dioceses to the Immaculate Heart of Mary, coinciding with the centenary of the first apparition of Mary in Fatima and the tail-end of Pope Francis’ visit to that pilgrimage site in Portugal. The bishops did so at the Basilica of the Assumption of Our Lady in Maastricht. All the active Dutch ordinaries and auxiliary bishops were present, as was Cardinal Ad Simonis, archbishop emeritus of Utrecht. From Groningen-Leeuwarden, which is expecting their new bishop on 3 June, diocesan administrator Fr. Peter Wellen was present.

Cardinal Wim Eijk, archbishop of Utrecht and metropolitan of the Dutch Church province, led the consecration during a Vespers, and gave the following homily:

“After the downfall of the Portuguese royal house as the result of a revolution in 1910, a very anticlerical government came to power in which freemasons dictated the tone. This government issued various measures against the Church: the wearing of priestly clothing was forbidden, as was taking religious vows; monasteries and religious orders and congregation were abolished by law and their possessions confiscated; Jesuits were forced to renounce their Portuguese citizenship; religious education in schools was abolished and the government gave themselves the right to appoint professors to seminaries. The brain behind these measures, Alfonso Costa, had the goal of eradicating Catholicism in Portugal in two generations.

34515174901_8b3683d278_z

He did not succeed in this for various reasons. The faith of the Portuguese people was too strong en the Holy See resisted successfully. But a very important factor was the apparitions of Mary to three shepherd children in Fatima: Lucia, Francisco and Jacinta. These apparitions greatly impacted Portugal, as well as, by the way, the rest of the Catholic world. After an angel appeared to them in 1916, Mary first appeared to them om 13 May 1917. She would do so six times in the period between 1 May and 13 October 2017.

The apparitions of Mary at Fatima are part of a string of important Marian apparitions: in La Salette in 1946, Lourdes in 1858 and Castepetroso in 1888. At all these apparitions, Mary’s message was that we should return to Christ, the Son of God and her son, do penance to gain forgiveness for our own sins and those of others and devote ourselves intensively to prayer, especially the Rosary. But of all these apparitions, those at Fatima were the most prophetic.

This had to do with the content of the three secrets that Mary entrusted there to the shepherd children. The first concerned a vision of hell and a call to prayer, conversion and penance to save souls and bring them to eternal salvation. The existence of hell was (and is) denied by many Christians and is not or barely mentioned by Christian preachers and catechists. The solemn warning of Mary must, however, be taken serious.

The second secret was an announcement of the end of the First World War, but also of the Second World War if people would not stop insulting God. Mary called for prayer and penance to implore God to bring peace. She also asked to consecrate Russia to the Immaculate Heart to prevent atheistic communism to spread from Russia to other countries. Various popes, beginning with Pius XII in a radio message on 31 October 1942, have responded to this. It is significant that communism in Russia fell in 1989.

The third secret was a vision of a bishop in white, the pope, being persecuted, falling down as if dead under the sound of gunshots amid the bodies of bishops, priests, religious and lay people, fallen like martyrs for the faith under communism and fascism. It is an image of the way of the cross that the Church, led by the popes, has gone. On 13 May 2000, Cardinal Sodano announced, during a visit of Pope John Paul II to Fatima, that this vision referred the attack on the pope in St. Peter’s Square in Rome on 13 May 1981.

How should we now look at Mary’s messages in Fatima, and what do they add to our faith in Christ, our Saviour and Redeemer? The revelation of Holy Scripture, the public revelation to all of humanity, has been completed with Jesus Christ. Nothing can be added to that.

Mary’s messages to the shepherd children in Fatima are private revelations. Private revelations do not add anything to the deposit of faith as a whole:  “It is not their role to improve or complete Christ’s definitive Revelation, but to help live more fully by it in a certain period of history,” according to the Catechism of the Catholic Church (art. 67). The messages of Mary at Fatima helped to better understand what the faith in Christ required to hold onto under the serious threats to the Church in the twentieth century.

A specific guidance from Mary at Fatima was her call to consecrate Russia, but also other countries or persons, to her Immaculate Heart. The heart represent the interior of the person here, and also the conscience, where the heart of man’s relationship with God lies. We call Mary’s heart immaculate because God safeguarded her from the original sin from the moment of her birth, and also because she remained free from sin in the rest of her life.

The consecration to her Immaculate Heart means two things specifically. Firstly, this consecration means that we want to follow Mary in the choice that she made in her heart of hearts, when the angel asked her to be the mother of God’s Son. She expressed her yes to God with the words, “I am the handmaid of the Lord. May it be done to me according to your word.” Like Mary, we want to achieve a complete consecration of ourselves to Christ.

We realise, however, that we can’t do so on our own and need God’s grace. And this brings us to the second important meaning of the consecration to the Immaculate Heart of Mary: it also expresses that we consecrate ourselves to her motherly care. In other words, that we entrust ourselves to her intercession with God.

Mary’s concrete message at Fatima especially concerned the critical situation of the Church in the previous century. But the message is still current. The situation of the Church has certainly not improved in our century. Christianity is the most persecuted religion in the world. Additionally, there is not only persecution from outside, but also from within.

Pope John Paul II said this his life was saved on 13 May 1981 because Mary deflected the trajectory of the bullet that could have killed him. That bullet is now incorporated in the crown of the statue of Mary in Fatima. To that protecting hand of Mary, through her intercession, the Dutch bishops entrust their dioceses in this Vespers. We pray that Mary places the path of the Church and our personal lives in the protective hands of the Risen Lord, through her constant intercession. Amen.”

34515175461_361576f205_z

The bishops were joined by numerous priests, religious, seminarians and lay faithful, filling the medieval basilica. Following the consecration, representatives of various groups lit candles at the statue of Our Lady of Fatima.

As 13 May was also the feast day of St Servatius, the first bishop in what is now the Netherlands, several bishops briefly visited the crypt where his remains lie, in the Basilica of St. Servatius, also in Maastricht. While some 130 altar servers from Germany celebrated Mass in the church above, the bishops prayed at the tomb.

 Photo credit: Ramon Mangold

A new protopriest as Paul VI has one cardinal left

dompauloevaristoThe death of Cardinal Paulo Evaristo Arns at the age of 95 today leads to an interesting change in the College of Cardinals, albeit a ceremonial one with virtually no effect of the day-to-day affairs of that body.

Cardinal Arns was created a cardinal by Blessed Pope Paul VI in 1973. His death leaves only one surviving cardinal, albeit a former cardinal, created by that Pope. He is the Pope emeritus, Benedict XVI, created in the four-man consistory of 1977 (the blessed pope’s last one).

Cardinal Arns was also the most senior of the Cardinal-Priests, one of three classes of cardinals. This gave him the office of protopriest, which entailed certain duties following the election of a new Pope. The protopriest pronounces the formal prayer for the new Pope after the protodeacon has bestowed the pallium and before the Dean of the College of Cardinals presents the Ring of the Fisherman. That said, Cardinal Arns never exercised that duty as he was not present at the inauguration of Pope Francis, and Cardinal Danneels acted in his stead.

thai01211The new protopriest is Cardinal Michael Michai Kitbunchu, 87, retired archbishop of Bangkok and created in Pope Saint John Paul II’s second consistory in 1983 (the same consistory in which Cardinals Danneels and Meisner were created. Cardinal Kitbunchu is protopriest only because his name came before theirs on the official list).

Cardinal Paulo Evarista Arns was auxiliary bishop of São Paulo in Brazil from 1966 to 1970, and archbishop of that same see from 1970 to 1998. As cardinal he held the title church of Sant’Antonio da Padova in Via Tuscolana. He had been protopriest since 2012, the third Brazilian in that role after Cardinals Sales (2009-2012) and De Vasconcelos Motta (1977-1982). Cardinal Arns had been in hospital since the end of November for pneumonia. An obituary for the ‘cardinal of the people’ may be read here.

After the consistory, the facts of the College of Cardinals

Following yesterday’s consistory the College of Cardinals consists of 228 members, 121 of whom are able to participate in a conclave to elect a new Pope. Most of these electors also have duties within the Roman Curia. Of the 17 new cardinals created yesterday, 13 are electors.

In his three consistories, Pope Francis has now created 55 living cardinals. The majority of cardinals alive today, 95, were created by Pope St. John Paul II. Among these is Pope Francis himself. Pope Benedict XVI has created 78 living cardinals, and there are two cardinals still alive from the pontificate of Blessed Pope Paul VI (one of whom is the Pope emeritus).

15110438_1364305486914385_2611835404509261242_oThe youngest cardinal, at 49, is Dieudonné Nzapalainga (right), the archbishop of Bangui, who was created by Pope Francis yesterday. The oldest is José de Jesús Pimiento Rodriguez, the 97-year-old Archbishop emeritus of Manizales. He was also created by Pope Francis in the consistory of 2015.

The longest serving cardinal is Paolo Evaristo Arns, Archbishop emeritus of São Paulo. He was created in 1973, and as the most senior cardinal-priest he has the function of protopriest.

The most senior cardinal, as decided by rank in the College and date of creation, is the Dean of the College of Cardinals, Angelo Sodano. Most junior are the three cardinal-deacons created yesterday, Cardinals Mario Zenari, Kevin Farrell and Ernest Simoni.

The country with the largest number of cardinals remains Italy. 46 cardinals, including 25 electors, call that country home. This is followed by the United States (18 cardinals), Spain (12), Brazil (11), Germany (10), France (9), Mexico (6), India (5), Poland (5), and Argentina, Colombia and the Philippines (4 each). While Europe is still overrepresented in the College of Cardinals, other continents are catching up. The Americas have 62 cardinals between them, and Africa and Asia both have 24.

The vast majority of cardinal electors, 72 of them, are archbishops (metropolitan or otherwise) of an archdiocese somewhere in the world. Eight electors are retired archbishops. There are six regular bishops among the electors, two patriarchs, one nuncio and 31 work in the Roman Curia. A final cardinal elector is retired Curia member. These numbers are bound to be inaccurate within weeks of posting this, as there are more than a few cardinals on the verge of retirement.

Pope in Sweden – the Dutch translations

In this post I have collected my translations of the various homilies and addresses given by Pope Francis during his short visit to Sweden. Perhaps needlessly said, apart from this paragraph, the post will consist of Dutch text.

14918917_10153849375235723_6517291123125650450_o

Homilie tijdens de oecumenische gebedsdienst in Lund:

“”Blijf in mij zoals ik in u” (Joh. 15:4). Deze woorden, uitgesproken door Jezus bij het Laatste Avondmaal, laten ons een blik werpen in het hart van Christus, kort voor Zijn ultieme offer aan het kruis. We kunnen Zijn hart voelen kloppen met liefde voor ons en Zijn verlangen voor eenheid onder allen die in Hem geloven. Hij vertelt ons dat Hij de ware wijnstok is en wij de ranken die, net zoals Hij één is met de Vader, één met Hem moeten zijn, willen we vrucht dragen.

Hier in Lund, tijdens deze gebedsdienst, willen wij ons gezamenlijk verlangen laten zien om één te blijven met Christus, zodat we leven hebben. We vragen Hem: “Heer, help ons in uw genade om dichter met U verenigd te zijn en zo, samen, een effectievere getuigenis te geven van geloof, hoop en liefde.” Dit is ook een moment om God te danken voor het werk van onze vele broeders en zusters van verschillende kerkelijke gemeenschappen die weigerden genoeg te nemen met verdeeldheid, maar in plaats daarvan de hoop op verzoening van allen die in de ene Heer geloven levend hielden.

Als katholieken en Lutheranen zijn we een gezamenlijke weg van verzoening gegaan. Nu, in de context van de herdenking van de Reformatie van 1517, hebben we een nieuwe kans om een gezamenlijke weg te kiezen, één die in de afgelopen vijftig jaar vorm heeft gekregen in de oecumenische dialoog tussen de Lutherse Wereldfederatie en de Katholieke Kerk. Ook wij kunnen geen genoegen nemen met de verdeeldheid en afstand die onze scheiding tussen ons geschapen heeft. Wij hebben de kans een kritiek moment van onze geschiedenis te repareren door voorbij de controverses en meningsverschillen, die ons er vaak van hebben weerhouden elkaar te begrijpen, te gaan.

Jezus zegt ons dat de Vader de “wijngaardenier” is (vg. vers 1) die de wijnstok verzorgt en snoeit om te zorgen dat die meer vrucht draagt (vg. vers 2). De Vader heeft steeds zorg voor onze relatie met Jezus, om te zien of we werkelijk één met Hem zijn (vg. vers 4). Hij waakt over ons, en Zijn blik van liefde zet ons aan ons het verleden te zuiveren en in het heden te werken om een toekomst van eenheid tot stand te brengen, die Hij zozeer verlangt.

Ook wij moeten met liefde en eerlijkheid naar ons verleden kijken, fouten herkennen en vergeving zoeken, want God alleen is onze rechter. Met dezelfde eerlijkheid en liefde moeten we inzien dat onze verdeeldheid ons scheidt van de oorspronkelijke intuïtie van het volk van God, dat van nature verlangt één te zijn, en dat die verdeeldheid historisch bestendigd werd door de machthebbers van deze wereld, en niet zozeer het gelovige volk, dat altijd en overal met zekerheid en liefde door zijn Goede Herder geleid moet worden. Zeker, er was aan beide zijden een oprechte wil om het ware geloof te belijden en te behouden, maar tegelijkertijd weten we dat we in onszelf zijn opgesloten door angst voor of vooroordeel over het geloof dat anderen met een ander accent en taal belijden. Zoals Paus Johannes Paulus II zei: “We moeten niet toestaan dat wij worden geleid door de intentie onszelf te willen benoemen als rechters van de geschiedenis, maar alleen door de motivatie om beter te willen begrijpen wat er is gebeurd en om boodschappers van de waarheid te worden” (Brief aan Kardinaal Johannes Willebrands, President van het Secretariaat voor de Christelijke Eenheid, 31 oktober 1983). God is de wijngaardenier, die de wijnrank met immense liefde verzorgd en beschermd; laten wij geraakt zijn door Zijn waakzame blik. Het enige dat Hij verlangt is dat wij als levende ranken in Zijn Zoon Jezus blijven. Met deze nieuwe blik op het verleden beweren we niet een onpraktische correctie op wat er gebeurd is te willen realiseren, maar “het verhaal anders te vertellen” (Luthers-Rooms Katholieke Commissie over de Eenheid, Van Conflict naar Eenheid, 17 juni 2013, 16).

Jezus herinnerert ons eraan: “Los van Mij kunnen jullie niets” (vers 5). Hij is degene die ons onderhoudt en ons aanmoedigt manieren te vinden om onze eenheid steeds zichtbaarder te maken. Zeker, ons verdeeldheid is een enorme bron van lijden en onbegrip geweest, maar het heeft ons er ook toe geleid eerlijk te erkennen dat we zonder Hem niets kunnen; zo heeft het ons in staat gesteld bepaalde aspecten van ons geloof beter te begrijpen. Dankbaar erkennen we dat de Reformatie geholpen heeft de Heilige schrift een meer centrale plaats te geven in het leven van de Kerk. Door het gezamenlijk luisteren naar het woord van God in de Schrift zijn er belangrijke stappen voorwaarts gezet in de dialoog tussen de Katholieke Kerk en de Lutherse Wereldfederatie, wiens vijftigste verjaardag we nu vieren. Laten we de Heer vragen dat Zijn woord ons bijeen mag houden, want het is een bron van voeding en leven; zonder de inspiratie van het woord kunnen we niets.

De geestelijk ervaring van Maarten Luther daagt ons uit ons te herinneren dat wij zonder God niets kunnen. “Hoe kan ik een genadige God verkrijgen?” Deze vraag achtervolgde Luther. De vraag van een rechtvaardige relatie met God is in feite de bepalende vraag voor ons leven. Zoals we weten ontmoette Luther die genadige God in het goede nieuws van Jezus, mensgeworden, gestorven en verrezen. Met het concept van sola gratia herinnert hij ons eraan dat God altijd het initiatief neemt, nog voor enige menselijke reactie, zelfs als Hij dat antwoord wil opwekken. De rechtvaardigingsleer drukt zo de essentie van het menselijke bestaan tegenover God uit.

Jezus spreekt voor ons als onze bemiddelaar voor de Vader; Hij vraagt Hem dat Zijn leerlingen één mogen zijn, “zodat de wereld kan geloven” (Joh. 17:21). Dat geeft ons troost en inspireert ons om één te zijn met Jezus, en daarom te bidden: “Geef ons de gave van eenheid zodat de wereld kan geloven in de kracht van uw barmhartigheid”. Dit is de getuigenis die de wereld van ons verwacht. Wij christenen zullen geloofwaardige getuigen van de barmhartigheid zijn in zoverre dat vergeving, vernieuwing en verzoening dagelijks onder ons worden ervaren. Samen kunnen wij Gods barmhartigheid verkondigen en zichtbaar maken, concreet en met vreugde, door de waardigheid van ieder persoon hoog te houden en te bevorderen. Zonder deze dienst aan en in de wereld is het christelijk geloof onvolledig.

Als Lutheranen en katholieken bidden wij samen in deze kathedraal, in het bewustzijn dat we zonder God niets kunnen. Wij vragen Zijn hulp om levende ledematen te zijn, blijvend in Hem, steeds met behoefte aan Zijn genade, zodat we samen Zijn woord aan de wereld kunnen geven, die zijn tedere liefde en barmhartigheid zo nodig heeft.”

Gezamenlijke verklaring ter gelegenheid van de gezamenlijke Katholiek-Lutheraanse herdenking van de Reformatie:

cwgqncmwgaehs-0

“”Laten we met elkaar verbonden blijven, jullie en Ik, want zoals een rank geen vrucht kan dragen uit eigen kracht, maar alleen als ze verbonden blijft met de wijnstok, zo kunnen ook jullie geen vrucht dragen als je niet met Mij verbonden blijft” (Johannes 15:4).

Met dankbare harten

Met deze Gezamenlijke Verklaring drukken wij vreugdevolle dankbaarheid aan God uit voor dit moment van gezamenlijk gebed in de kathedraal van Lund, aan het begin van het jaar waarin we het vijfhonderdste jubileum van de Reformatie herdenken. Vijftig jaar aanhoudende en vruchtbare oecumenische dialoog tussen katholieken en Lutheranen heeft ons geholpen vele verschillen te overbruggen, en heeft ons wederzijds begrip en vertrouwen versterkt. Tegelijkertijd zijn we dichter tot elkaar gekomen door de gezamenlijke dienst aan onze naasten – vaak in situaties van lijden en vervolging. Door dialoog en gedeelde getuigenis zijn we niet langer vreemden. We hebben veeleer geleerd dat wat ons verenigdt groter is dan wat ons scheidt.

Van conflict naar gemeenschap

Hoewel we ten diepste dankbaar zijn voor de geestelijke en theologische gaven van de Reformatie, belijden en betreuren we voor Christus ook dat Lutheranen en katholieken de zichtbare eenheid van de Kerk hebben beschadigd. Theologische verschillen gingen samen met vooroordelen en conflicten, en religie werd een instrument voor politieke doeleinden. Ons gezamenlijk geloof in Jezus Christus en ons doopsel vereist van ons een dagelijkse bekering, waarmee we de historische meningsverschillen en conflicten die het dienstwerk van de verzoening verhinderden van ons afwerpen. Hoewel het verleden niet verandert kan worden, kan wat er herinnert wordt en hoe het wordt herinnert wel veranderen. Wij bidden voor de genezing van onze wonden en van de herinneringen die ons beeld van de ander blokkeren. We verwerpen nadrukkelijk alle haat en geweld, in het verleden en heden, vooral wanneer uitgevoerd in de naam van religie. Vandaag horen we het gebod van God om alle strijd aan de kant te zetten. We erkennen dat we, bevrijd door genade, voorwaarts gaan naar de eenheid waartoe God ons steeds roept.

Onze toewijding aan gezamenlijke getuigenis

Nu we die periode in de geschiedenis als een last achter ons laten, beloven wij plechtig samen te getuigen van Gods barmhartige genade, zichtbaar in de gekruisigde en verrezen Christus. In het bewustzijn dat de manier waarop wij ons tot elkaar verhouden onze getuigenis van het Evangelie vorm geeft, wijden wij ons toe aan de verdere groei van gemeenschap, geworteld in het doopsel, terwijl we proberen de overblijvende obstakels die volledige eenheid nog verhinderen te verwijderen. Christus verlangt dat we één zijn, zodat de wereld kan geloven (vg. Joh. 17:21).

Vele leden van onze gemeenschappen verlangen ernaar de Eucharistie aan één tafel te ontvangen als een concrete uitdrukking van volledige eenheid. Wij ervaren de pijn van degenen die hun hele leven delen, behalve de verlossende aanwezigheid van God aan de Eucharistische tafel. Wij erkennen onze gezamenlijke pastorale verantwoordelijkheid om een antwoord te geven op de geestelijke dorst en honger van onze mensen om één te zijn in Christus. Wij verlangen ernaar dat deze wond in het Lichaam van Christus zal genezen. Dit is het doel van onze oecumenische inspanningen, die we willen bevorderen, ook door onze toewijding aan de theologische dialoog te hernieuwen

We bidden tot God dat katholieken en Lutheranen samen zullen kunnen getuigen van het Evangelie van Jezus Christus, en de mensheid uitnodigen het goede nieuws van Gods verlossende handelen te horen en ontvangen. We bidden tot God om inspiratie, aanmoediging en kracht zodat we naast elkaar kunnen staan in het dienstwerk, de menselijke waardigheid en rechten hooghouden, met name van de armen, werken voor gerechtigheid en alle vormen van geweld afwijzen. God roept ons op allen die verlangen naar waardigheid, gerechtigheid, vrede en verzoening nabij te zijn. Vandaag in het bijzonder verheffen we onze stemmen voor een einde aan het geweld en extremisme dat zo vele landen en gemeenschappen, en talloze zusters en broeders in Christus, treft. We sporen Lutheranen en katholieken aan om samen te werken in het ontvangen van de vreemde, degenen die gedwongen zijn te vluchten vanwege oorlog of vervolging te hulp te komen, en de rechten van vluchtelingen en asielzoekers te verdedigen.

Meer dan ooit beseffen we dat ons gezamenlijk dienstwerk in deze wereld moet reiken tot aan Gods scheppen, die lijdt onder uitbuitingen en de gevolgen van onverzadelijke hebzucht. We erkennen het recht van toekomstige generaties om te genieten van Gods wereld in al haar potentieel en schoonheid. We bidden voor een omslag in harten en hoofden die leidt tot een liefdevolle en verantwoordelijke zorg voor de schepping.

Eén in Christus

Op deze gunstige gelegenheid drukken wij onze dankbaarheid uit aan onze broeders en zusters die de verschillende christelijke wereldgemeenschappen en broederschappen vertegenwoordigen die hier aanwezig zijn en zich aansluiten bij ons gebed. Nu we ons opnieuw toewijden aan de beweging van conflict naar gemeenschap, doen we dat als ledematen van het ene Lichaam van Christus, waarin we door het doopsel zijn opgenomen. We nodigen onze oecumenische partners uit ons aan onze verplichtingen te herinneren en ons te bemoedigen. We vragen hen voor ons te blijven bidden, met ons op weg te gaan en ons te ondersteunen in het uitvoeren van de gebedsvolle verplichtingen die wij vandaag uitspreken.

Oproep aan katholieken en Lutheranen in de wereld

Wij roepen alle Lutherse en katholieke parochies en gemeenschappen op om stoutmoedig en creatief, vol vreugde en hoop te zijn in hun toewijding om de grote reis voor ons voort te zetten. In plaats van conflicten uit het verleden, zal Gods geschenk van eenheid onder ons de samenwerking leiden en onze solidariteit verdiepen. Door dichter in het geloof tot Christus te komen, door samen te bidden, door naar elkaar te luisteren, door de liefde van Christus voor te leven in onze relaties, zullen wij, katholieken en Lutheranen, onszelf openstellen voor de kracht van de Drieëne God. Geworteld in Christus en van Hem getuigend vernieuwen wij onze vastberadenheid om trouwe voorboden te zijn van Gods grenzeloze liefde voor de hele mensheid.”

Toespraak tijdens het Oecumenisch evenement in Malmö Arena:

14939566_10153850168870723_2952759365792262173_o

“Ik dank God voor deze gezamenlijke herdenking van het vijfhonderste jubileum van de Reformatie. We gedenken dit jubileum met een hernieuwde geest en erkennen dat de christelijke eenheid een prioriteit is, omdat we weten dat er meer is dat ons verenigt dan ons scheidt. De weg die we gegaan zijn om die eenheid te bereiken is zelf een groot geschenk dat God ons geeft. Met deze hulp zijn we vandaag hier bijeen gekomen, Lutheranen en katholieken, is een geest van broederschap, om onze blik te richten op de ene Heer, Jezus Christus.

Onze dialoog heeft ons geholpen te groeien in wederzijds begrip; het heeft wederzijds vertrouwen bevordert en ons verlangen om verder te gaan naar volledige eenheid bevestigd. Eén van de vruchten van deze dialoog is de samenwerking tussen verschillende organisaties van de Lutherse Wereldfederatie en de Katholieke Kerk. Dankzij deze nieuwe sfeer van begrip zullen Caritas Internationalis en de World Service van de Lutherse Wereldfederatie vandaag een gezamenlijk overeengekomen verklaring ondertekenen die gericht is op het ontwikkelen en versterken van een geest van samenwerking ter bevordering van de menselijke waardigheid en sociale gerechtigheid. Ik groet van harte de leden van beide organisaties; in een wereld die door oorlogen en conflicten uit elkaar getrokken wordt, zijn en blijven zij een lichtend voorbeeld van toewijding tot en dienst aan de naaste. Ik moedig u aan voort te gaan op de weg van samenwerking.

Ik heb aandachtig geluisterd naar de mensen die getuigenis hebben gegeven, hoe zij te midden van zoveel uitdagingen dagelijks hun leven toewijden aan het opbouwen van een wereld die steeds meer wil reageren op het plan van God, onze Vader. Pranita sprak over de schepping. De schepping zelf is duidelijk een teken van Gods grenzeloze liefde voor ons. Als gevolg kunnen de geschenken van de natuur ons tot het overwegen van God aanzetten. Ik deel je zorg over het misbruik dat onze planeet, ons gezamenlijk thuis, schaadt en ernstige gevolgen heeft voor het klimaat. Zoals we in ons, in mijn land zeggen: “Uiteindelijk zijn het de armen die de kosten betalen voor ons feesten”. Zoals jij terecht opmerkte hebben zij de grootste impact op degenen die het meest kwetsbaar en behoeftig zijn; zij worden gedwongen te emigreren om aan de gevolgen van klimaatverandering te ontsnappen. Wij allemaal, en wij christenen in het bijzonder, zijn verantwoordelijk voor de bescherming van de schepping. Onze manier van leven en ons handelen moet altijd overeenstemmen met ons geloof. Wij zijn geroepen harmonie op te wekken in onszelf en met anderen, maar ook met God en Zijn handwerk. Pranita, ik moedig je aan vol te houden in je toewijding in naam van ons gezamenlijk thuis. Dank je!

Mgr. Hector Fabio vertelde ons over het gezamenlijk werk van katholieken en Lutheranen in Colombia. Het is goed om te weten dat christenen samenwerken om gemeenschappelijke en maatschappelijke processen van algemeen belang op te starten. Ik vraag jullie in het bijzonder te bidden voor dat grootse land, zodat, door middel van de samenwerking van iedereen, de vrede, waar zo naar verlangd wordt en die zo nodig is voor een menswaardig samenleven, eindelijk kan worden behaald. En omdat het menselijk hart, als het naar Jezus kijkt, geen grenzen kent, moge het dan een gebed zijn dat verder reikt, en al die landen omvat waar ernstige conflicten voortduren.

Marguerite maakt ons bewust van de hulp aan kinderen die het slachtoffers zijn van wreedheid en het werk voor de vrede. Dit is zowel bewonderenswaardig en een oproep om de talloze situaties van kwetsbaarheid van zo vele personen die zich niet kunnen laten horen serieus te nemen. Wat jij als missie beschouwd is een zaadje, een zaadje dat overvloedig vrucht draagt, en vandaag, dankzij dat zaadje, kunnen duizenden kinderen studeren, groeien en in goede gezondheid leven. Je hebt geïnvesteerd in de toekomst! Dank je! En ik ben dankbaar dat je zelfs nu, in ballingschap, een boodschap van vrede blijft verspreiden. Je zei dat iedereen die jou kent denkt dat wat je doet gek is. Natuurlijk, het is de gekte van de liefde voor God en onze naaste. We hebben meer van die gekte nodig, verlicht door het geloof en vertrouwen op de voorzienigheid van God. Blijf werken, en moge die stem van hoop die je aan het begin van je avontuur hebt gehoord, en je investering in de toekomst, je eigen hart en de harten van vele jonge mensen blijven raken.

Rose, de jongste, gaf een werkelijk ontroerende getuigenis. Ze heeft gebruik kunnen maken van het sporttalent dat God haar gaf. In plaats van haar energie te verspillen in negatieve situaties heeft ze voldoening gevonden in een vruchtbaar leven. Luisterend naar jouw verhaal, dacht ik aan de levens van zoveel jonge mensen die verhalen als het jouwe zouden moeten horen. Ik wil dat iedereen weet dat ze kunnen ontdekken hoe prachtig het is om kinderen van God te zijn en wat een privilege het is om door Hem geliefd en gekoesterd te zijn. Rose, ik dank je vanuit mijn hart voor jouw werk en toewijding om andere vrouwen aan te moedigen om weer naar school te gaan, en voor het feit dat je dagelijks bidt voor vrede in de jonge staat Zuid-Sudan, die dat zo erg nodig heeft.

En na het horen van deze krachtige getuigenissen, die ons deden nadenken over onze eigen levens en hoe we reageren op de noodsituaties overal om ons heen, wil ik al die regeringen danken, die vluchtelingen helpen, alle regeringen die ontheemde mensen asielzoekers helpen. Alles dat gedaan wordt om deze mensen in nood te helpen is een groots gebaar van solidariteit en een erkenning van hun waardigheid. Voor ons christenen is het prioriteit om erop uit te gaan en de verstotenen – want zij zijn werkelijk verstoten uit hun thuislanden – en de gemarginaliseerden van onze wereld te ontmoeten, en de tedere en barmhartige liefde van God, die niemand afwijst en iedereen accepteert, voelbaar te maken. Wij christenen zijn vandaag geroepen om actieve deelnemers te zijn in de revolutie van tederheid.

Straks horen we de getuigenis van Bisschop Antoine, die in Aleppo woont, een stad die op de knieën gedwongen is door de oorlog, een plaats waar zelfs de meest fundamentele rechten met minachting worden behandelt en vertrapt. In het nieuws horen we elke dag over het afschuwelijke lijden vanwege de strijd in Syrië, door dat conflict in ons geliefde Syrië, die nu al meer dan vijf jaar duurt. Te midden van zoveel verwoesting is het werkelijk heldhaftig dat mannen en vrouwen daar gebleven zijn om materiële en geestelijke hulp te bieden aan de noodlijdenden. Het is ook bewonderenswaardig dat jij, beste broeder Antoine, blijft werken tussen zulk gevaar om ons te kunnen vertellen over de tragische omstandigheden van het Syrische volk. We houden ieder van hen in onze harten en gebeden. Laten we de genade van oprechte bekering afsmeken over de verantwoordelijken voor het lot van de wereld, voor die regio en voor allen die daar ingrijpen.

Beste broeders en zusters, laat ons niet ontmoedigd raken tegenover vijandigheid. Moge de verhalen, de getuigenissen die we hebben gehoord, ons motiveren en ons een nieuwe impuls geven om steeds nauwer samen te werken. Als we weer thuiskomen, mogen we dan een toewijding meebrengen om dagelijkse gebaren van vrede en verzoening te maken, om moedige en trouwe getuigen van christelijke hoop te zijn. En zoals we weten, de hoop stelt ons niet teleur! Dank u!”

Homilie in de Mis voor Allerheiligen:

“Vandaag vieren we met de hele Kerk het hoogfeest van Allerheiligen. Hiermee herdenken we niet alleen hen die in de loop der eeuwen heiligverklaard zijn, maar ook onze vele broeders en zusters die, op een stille en onopvallende wijze, hun christelijk leven hebben geleefd in de volheid van geloof en liefde. Onder hen zijn zeker vele van onze verwanten, vrienden en bekenden.

Dit is voor ons dan een viering van heiligheid. Een heiligheid die niet zozeer te zien is in grote daden of buitengewone gebeurtenissen, maar veeleer in dagelijkse trouw aan de eisen van ons doopsel. Een heiligheid die bestaat in de liefde voor God en de liefde voor onze broeders en zusters. Een liefde die trouw blijft tot het punt van zelfopoffering en volledige toewijding aan anderen. We denken aan de levens van al die moeders en vaders die zich opofferen voor hun gezinnen en bereid zijn – ook al is dat niet altijd makkelijk – van zoveel dingen af te zien, zoveel persoonlijke plannen en projecten.

Maar als er één ding typisch is voor de heiligen, is het dat zij daadwerkelijk gelukkig zijn. Zij hebben het geheim van authentiek geluk ontdekt, dat diep in de ziel ligt en zijn bron heeft in de liefde van God. Daarom noemen we de heiligen zalig. De Zaligsprekingen zijn hun weg, hun doel richting het thuisland. De Zaligsprekingen zijn de weg van het leven die de Heer ons leert, zodat wij in Zijn voetstappen kunnen volgen. In het Evangelie van de Mis van vandaag hoorden we hoe Jezus de Zaligsprekingen verkondigde aan een grote menigte op de heuvel bij het Meer van Galilea.

De Zaligsprekingen zijn het beeld van Christus en als gevolg van elke christen. Ik zou er hier slechts één willen noemen: “Zalig die zachtmoedig zijn”. Van zichzelf zegt Jezus: “Kom bij Mij in de leer, omdat Ik zachtmoedig ben en eenvoudig van hart” (Matt. 11:29). Dit is zijn geestelijk portret en het onthult de overvloed van Zijn liefde. Zachtmoedigheid is een manier van leven en handelen die ons dichter bij Jezus en elkaar brengt. Het stelt ons in staat alles dat ons verdeelt en vervreemd aan de kant te zetten, en steeds nieuwe manieren te vinden om verder te gaan op de weg van eenheid. Zo was het met de zonen en dochters van dit land, waaronder de heilige Maria Elisabeth Hesselblad, kortgeleden heiligverklaard, en de heilige Birgitta van Vadstena, mede-patrones van Europa. Zij hebben gebeden en gewerkt om banden van eenheid en broederschap tussen christenen te smeden. Een zeer sprekend teken hiervan is dat we hier in uw land, getekend als het is door het naast elkaar leven van vrij verschillende volkeren, samen het vijfde eeuwfeest van de Reformatie herdenken. De heiligen brengen verandering tot stand door zachtmoedigheid van het hart. Met die zachtmoedigheid komen wij tot het begrip van de grootsheid van God en aanbidden we Hem met oprechte harten. Zachtmoedigheid is de houding van hen die niets hebben te verliezen, omdat hun enige rijkdom God is.

Op een bepaalde manier zijn de Zaligsprekingen de identiteitskaart van de christen. Zij identificeren ons als volgelingen van Jezus. Wij zijn geroepen zalig te zijn, volgers van Jezus te zijn, de problemen en angsten van onze tijd het hoofd te bieden met de geest en liefde van Jezus. Zo moeten wij in staat zijn nieuwe situaties te herkennen en beantwoorden met verse geestelijke energie. Zalig zijn zij die trouw blijven terwijl zij het kwaad verdragen dat anderen hen toebrengen, en hen vergeven vanuit hun hart. Zalig zijn zij die in de ogen kijken van de verlatenen en gemarginaliseerden, en hen hun nabijheid laten zien. Zalig zijn zij die God in ieder persoon zien, en hun best doen om anderen Hem ook te laten ontdekken. Zalig zijn zij die ons gezamenlijk thuis beschermen en verzorgen. Zalig zijn zij die afzien van hun eigen gemak om anderen te helpen. Zalig zijn die bidden en werken voor de volledige eenheid tussen christenen. Dit zijn allemaal boodschappers van Gods barmhartigheid en tederheid, en zij zullen zeker van Hem hun verdiende loon ontvangen.

Beste broeders en zusters, de oproep tot heiligheid is aan iedereen gericht en moet van de Heer ontvangen worden in een geest van geloof. De heiligen moedigen met hun levens en voorspraak bij God aan, en wijzelf hebben elkaar nodig als we heiligen willen zijn. Elkaar helpen heiligen te worden! Laat ons samen de genade afsmeken om deze oproep met vreugde te ontvangen en mee te werken en de vervulling ervan. Aan onze hemelse Moeder, Koningin van Alle Heiligen, vertrouwen we onze intenties toe en de dialoog gericht op de volledige eenheid van alle christenen, zodat wij gezegend mogen zijn in ons streven en heiligheid in eenheid mogen behalen.”

Photo credit: CNS/Paul Haring