Christus vincit! An Easter wish

easter resurrection
As ever, while Lent sometimes seemed to creep by, the holy days of the Easter Triduum passed in a whirlwind of events, activities and emotions. From the intimacy and promise of the Last Supper, via the agony in the garden and the horror of the Lord’s Passion, all the way to the unimaginable wonder of the empty tomb.

“Do not be afraid!
I know that you are seeking Jesus the crucified.
He is not here, for he has been raised just as he said.
Come and see the place where he lay.
Then go quickly and tell his disciples,
‘He has been raised from the dead,
and he is going before you to Galilee;
there you will see him.’
Behold, I have told you.”

What we thought was an ending, what we still too often think as a conclusion, is in fact the very opposite: Jesus is risen, and thus something new begins. We have not reached the end of a story, but began a completely new one.

The tomb is empty, Christ is not there. Let’s not linger where life ended, but go forward to the fullness of life, victorious over death.

A blessed Easter!

Advertisements

“He is with us!” Bishop Van Looy looks at ahead to the turning point of Easter

In a letter for Easter, published yesterday, Bishop Luc Van Looy of Ghent presents a hopeful message about the turning point that is Easter, and especially Maundy Thursday, the day, this year on 13 April, on which we commemorate the Last Supper and the institution of the Eucharist. He draws from the Easter events as described by St. John the Evangelist (and plainly calls St. Mary Magdalene an Apostle).

The events of Easter, we Christians believe, are a turning point in history. We call them the Holy Triduum: Maundy Thursday, Good Friday and Holy Saturday. But it is not limited to these three days. The arc of this entire period spans from the confusing entrace of Jesus into Jerusalem on Palm Sunday up to and including the Ascension and Pentecost. Where is the heart of these days? Obviously in the overwhelming experience of the empty tomb and later of the appearances of Jesus. But there are also the Last Supper and the descent of the Holy Spirit at Pentecost. According to tradition, both events took place in the Cenacle, the upper room where the disciples prepared the pascal meal upon Jesus’ request (Mark 14:15) and where they habitually spent their time after Jesus’ death (Acts 1:13), and perhaps where, fifty days after Easter, they were also together on the feast of Pentecost (Acts 2:1). There the Spirit came down on them in the presence of Mary and others, there they opened doors and windows towards the future, there the Church was born. Also according to tradition, the Cenacle lies above the grave of David, linking the Old and the New Testament.

naamloos

Turning point

But let us return to the period from Maundy Thursday to Easter. The events are inseparable. The Last Supper opens onto suffering and death, the burial in the tomb onto the ressurection, the empty grave opens onto the encounter with the Apostle Mary Magdalen and with the disciples. The appearances open onto the ultimate reunion of Jesus with His Father and the coming of the Spirit. I consider what takes place on Maundy Thursday to be a turning point. After the tense entrance into Jerusalem the events of Maundy Thursday reveal the true meaning of the incarnation. Jesus washes the feet of the disciples. The Master becomes a servant.

He remains with us!

At the same time, Maundy Thursday points ahead to the resurrection. He remains with us, under the appearance of bread and wine. He will stay with us forever, which becomes clear in His prayer at supper: “Father, the hour has come. Give glory to your son, so that your son may glorify you, just as you gave him authority over all people, so that he may give eternal life to all you gave him. Now this is eternal life, that they should know you, the only true God, and the one whom you sent, Jesus Christ” (John 17:1-3). Then, when he says in His prayer over His disciples, that He “sent them into the world”, it becomes clear this His mission involves all of humanity. He already implied this in the blessing of the bread and the wine: “Do this in memory of me”. A new history begins, He remains with us. “I made known to them your name and I will make it known, that the love with which you loved me may be in them and I in them” (John 17:26).

Past, present and future

For Christians these are no events from a distant past. They ground us in the present, in what happens in the world today. It often seems as if God has disappeared from our world. With Jesus, we sometimes desperately wonder if God has abandoned us. We also better understand what Jesus meant when he predicated that His disciples would also have their share of difficulties: “No slave is greater than his master.’ If they persecuted me, they will also persecute you. If they kept my word, they will also keep yours” (John 15:20).

Dear friends,

as workers in the vineyard of the Lord nothing surprises us anymore. The friends of Jesus were also afraid, they gave up in despair and disillusion, like the two on the road to Emmaus. But what matter is that they came back after a period of despair and fear. The attraction of their Lord was so strong that they no longer feared the rulers, that Peter spoke plainly about Jesus, even when he was imprisoned for it. The story of Paul who travelled across the world as it was known then to speak about the resurrection of Christ can only be cause for amazement. He was precisely the one among the Apostles who had never known Jesus personally. Resistance could not deter him from his conviction that Jesus lived. And in these difficult times His world resounds again, full of hope: “So you also are now in anguish. But I will see you again, and your hearts will rejoice, and no one will take your joy away from you” (John 16:22).

Resurrection means that He is waiting for us. The joy that we will experience in the coming days, then, comes from His presence: His body and blood are food for eternal life. His word confirms the love that the Father has for us. He precedes us to Galilee, as a missionary on the road with his followers.

I wish you a happy and hopeful Holy Week and a faith-strenghtening experience on Maundy Thursday, Good Friday, Holy Saturday and Easter.

+ Luc Van Looy, Bishop of Ghent

Photo credit: Bisdom Gent, Frank Bahnmüller

Hopes and realities – Bishop Bode’s Communion utopia

bode_purpur_240Bishop Franz-Josef Bode of Osnabrück has been making some minor headlines with his comments about opening up the reception of the sacrament of Holy Communion to non-Catholic spouses of Catholic faithful. In an article by the Evangelischer Pressedienst, his words are reflected thus:

“The Catholic bishop of Osnabrück, Franz Josef Bode, is hoping for an approach towards a joint Last Supper by Catholic and Lutheran spouses. It is a personal concern for him “to find on our part a resolution for marriages of different confessions”, Bode tells epd. Many Protestants have in fact received Communion with their Catholic spouses. “We must give a foundation to what we often already have in practice.”

He considers it “no utopia”, that joint Communion could be achieved in this specific case in 2017, the bishop claims. The Eucharist or Holy Communion is a sacrament in the Catholic Church, of which only members can partake. In the Lutheran church all the faithful are invited to the Last Supper.”

Nice as the bishop’s hopes are, reality is more problematic. There are reasons that the Catholic Church teaches that only Catholics, and ones in a state of grace at that, can receive Communion. It is not just a matter of feelings, emotions, or belonging. The Catechism of the Catholic Church has plenty to say about the Eucharist and Communion (in paragraphs 1322 to 1419), but a quote from St. Justin, mentioned in paragraph 1355, indicates the problem in this particular case:

“No one may take part in [the Eucharist] unless he believes that what we teach is true, has received baptism for the forgiveness of sins and new birth, and lives in keeping with what Christ taught”.

The Eucharist is a reality outside ourselves, and Christ gives Himself in it to draw us into that – His – reality. He asks, needs, our willingness to do that, for we are created with the freedom and dignity to make our own choices. If we come forward to receive Him, we must be willing to confess our faith in the reality of the Eucharist, which the Church safeguards and teaches, and to be a part of the community of followers of Christ that He established and invited to follow Him: the Church.

If we belong to a community which does not (or not completely) confess that faith, or which has removed itself from the Church, these are obstacles that prevent us from receiving Communion. It would be a lie to ourselves and those around us, and – significantly – to God. The fact that our husband or wife is Catholic changes nothing about that. Instead of receiving Communion as non-Catholics, we should first move towards a common understanding of what Communion is and a shared membership in that community into which Christ invites us.

Practice does not dictate teaching. It can influence it, shed new light on it, lead to a better understanding of it, but something is not automatically allowed or good because everyone is doing it. If that were the case, Christ would have no reason to become man among us. Bishop Bode’s hope could be realised by affirming the foundation of our practice (or lack thereof), not by affirming the practice by giving it a foundation.

Pope in Sweden – the Dutch translations

In this post I have collected my translations of the various homilies and addresses given by Pope Francis during his short visit to Sweden. Perhaps needlessly said, apart from this paragraph, the post will consist of Dutch text.

14918917_10153849375235723_6517291123125650450_o

Homilie tijdens de oecumenische gebedsdienst in Lund:

“”Blijf in mij zoals ik in u” (Joh. 15:4). Deze woorden, uitgesproken door Jezus bij het Laatste Avondmaal, laten ons een blik werpen in het hart van Christus, kort voor Zijn ultieme offer aan het kruis. We kunnen Zijn hart voelen kloppen met liefde voor ons en Zijn verlangen voor eenheid onder allen die in Hem geloven. Hij vertelt ons dat Hij de ware wijnstok is en wij de ranken die, net zoals Hij één is met de Vader, één met Hem moeten zijn, willen we vrucht dragen.

Hier in Lund, tijdens deze gebedsdienst, willen wij ons gezamenlijk verlangen laten zien om één te blijven met Christus, zodat we leven hebben. We vragen Hem: “Heer, help ons in uw genade om dichter met U verenigd te zijn en zo, samen, een effectievere getuigenis te geven van geloof, hoop en liefde.” Dit is ook een moment om God te danken voor het werk van onze vele broeders en zusters van verschillende kerkelijke gemeenschappen die weigerden genoeg te nemen met verdeeldheid, maar in plaats daarvan de hoop op verzoening van allen die in de ene Heer geloven levend hielden.

Als katholieken en Lutheranen zijn we een gezamenlijke weg van verzoening gegaan. Nu, in de context van de herdenking van de Reformatie van 1517, hebben we een nieuwe kans om een gezamenlijke weg te kiezen, één die in de afgelopen vijftig jaar vorm heeft gekregen in de oecumenische dialoog tussen de Lutherse Wereldfederatie en de Katholieke Kerk. Ook wij kunnen geen genoegen nemen met de verdeeldheid en afstand die onze scheiding tussen ons geschapen heeft. Wij hebben de kans een kritiek moment van onze geschiedenis te repareren door voorbij de controverses en meningsverschillen, die ons er vaak van hebben weerhouden elkaar te begrijpen, te gaan.

Jezus zegt ons dat de Vader de “wijngaardenier” is (vg. vers 1) die de wijnstok verzorgt en snoeit om te zorgen dat die meer vrucht draagt (vg. vers 2). De Vader heeft steeds zorg voor onze relatie met Jezus, om te zien of we werkelijk één met Hem zijn (vg. vers 4). Hij waakt over ons, en Zijn blik van liefde zet ons aan ons het verleden te zuiveren en in het heden te werken om een toekomst van eenheid tot stand te brengen, die Hij zozeer verlangt.

Ook wij moeten met liefde en eerlijkheid naar ons verleden kijken, fouten herkennen en vergeving zoeken, want God alleen is onze rechter. Met dezelfde eerlijkheid en liefde moeten we inzien dat onze verdeeldheid ons scheidt van de oorspronkelijke intuïtie van het volk van God, dat van nature verlangt één te zijn, en dat die verdeeldheid historisch bestendigd werd door de machthebbers van deze wereld, en niet zozeer het gelovige volk, dat altijd en overal met zekerheid en liefde door zijn Goede Herder geleid moet worden. Zeker, er was aan beide zijden een oprechte wil om het ware geloof te belijden en te behouden, maar tegelijkertijd weten we dat we in onszelf zijn opgesloten door angst voor of vooroordeel over het geloof dat anderen met een ander accent en taal belijden. Zoals Paus Johannes Paulus II zei: “We moeten niet toestaan dat wij worden geleid door de intentie onszelf te willen benoemen als rechters van de geschiedenis, maar alleen door de motivatie om beter te willen begrijpen wat er is gebeurd en om boodschappers van de waarheid te worden” (Brief aan Kardinaal Johannes Willebrands, President van het Secretariaat voor de Christelijke Eenheid, 31 oktober 1983). God is de wijngaardenier, die de wijnrank met immense liefde verzorgd en beschermd; laten wij geraakt zijn door Zijn waakzame blik. Het enige dat Hij verlangt is dat wij als levende ranken in Zijn Zoon Jezus blijven. Met deze nieuwe blik op het verleden beweren we niet een onpraktische correctie op wat er gebeurd is te willen realiseren, maar “het verhaal anders te vertellen” (Luthers-Rooms Katholieke Commissie over de Eenheid, Van Conflict naar Eenheid, 17 juni 2013, 16).

Jezus herinnerert ons eraan: “Los van Mij kunnen jullie niets” (vers 5). Hij is degene die ons onderhoudt en ons aanmoedigt manieren te vinden om onze eenheid steeds zichtbaarder te maken. Zeker, ons verdeeldheid is een enorme bron van lijden en onbegrip geweest, maar het heeft ons er ook toe geleid eerlijk te erkennen dat we zonder Hem niets kunnen; zo heeft het ons in staat gesteld bepaalde aspecten van ons geloof beter te begrijpen. Dankbaar erkennen we dat de Reformatie geholpen heeft de Heilige schrift een meer centrale plaats te geven in het leven van de Kerk. Door het gezamenlijk luisteren naar het woord van God in de Schrift zijn er belangrijke stappen voorwaarts gezet in de dialoog tussen de Katholieke Kerk en de Lutherse Wereldfederatie, wiens vijftigste verjaardag we nu vieren. Laten we de Heer vragen dat Zijn woord ons bijeen mag houden, want het is een bron van voeding en leven; zonder de inspiratie van het woord kunnen we niets.

De geestelijk ervaring van Maarten Luther daagt ons uit ons te herinneren dat wij zonder God niets kunnen. “Hoe kan ik een genadige God verkrijgen?” Deze vraag achtervolgde Luther. De vraag van een rechtvaardige relatie met God is in feite de bepalende vraag voor ons leven. Zoals we weten ontmoette Luther die genadige God in het goede nieuws van Jezus, mensgeworden, gestorven en verrezen. Met het concept van sola gratia herinnert hij ons eraan dat God altijd het initiatief neemt, nog voor enige menselijke reactie, zelfs als Hij dat antwoord wil opwekken. De rechtvaardigingsleer drukt zo de essentie van het menselijke bestaan tegenover God uit.

Jezus spreekt voor ons als onze bemiddelaar voor de Vader; Hij vraagt Hem dat Zijn leerlingen één mogen zijn, “zodat de wereld kan geloven” (Joh. 17:21). Dat geeft ons troost en inspireert ons om één te zijn met Jezus, en daarom te bidden: “Geef ons de gave van eenheid zodat de wereld kan geloven in de kracht van uw barmhartigheid”. Dit is de getuigenis die de wereld van ons verwacht. Wij christenen zullen geloofwaardige getuigen van de barmhartigheid zijn in zoverre dat vergeving, vernieuwing en verzoening dagelijks onder ons worden ervaren. Samen kunnen wij Gods barmhartigheid verkondigen en zichtbaar maken, concreet en met vreugde, door de waardigheid van ieder persoon hoog te houden en te bevorderen. Zonder deze dienst aan en in de wereld is het christelijk geloof onvolledig.

Als Lutheranen en katholieken bidden wij samen in deze kathedraal, in het bewustzijn dat we zonder God niets kunnen. Wij vragen Zijn hulp om levende ledematen te zijn, blijvend in Hem, steeds met behoefte aan Zijn genade, zodat we samen Zijn woord aan de wereld kunnen geven, die zijn tedere liefde en barmhartigheid zo nodig heeft.”

Gezamenlijke verklaring ter gelegenheid van de gezamenlijke Katholiek-Lutheraanse herdenking van de Reformatie:

cwgqncmwgaehs-0

“”Laten we met elkaar verbonden blijven, jullie en Ik, want zoals een rank geen vrucht kan dragen uit eigen kracht, maar alleen als ze verbonden blijft met de wijnstok, zo kunnen ook jullie geen vrucht dragen als je niet met Mij verbonden blijft” (Johannes 15:4).

Met dankbare harten

Met deze Gezamenlijke Verklaring drukken wij vreugdevolle dankbaarheid aan God uit voor dit moment van gezamenlijk gebed in de kathedraal van Lund, aan het begin van het jaar waarin we het vijfhonderdste jubileum van de Reformatie herdenken. Vijftig jaar aanhoudende en vruchtbare oecumenische dialoog tussen katholieken en Lutheranen heeft ons geholpen vele verschillen te overbruggen, en heeft ons wederzijds begrip en vertrouwen versterkt. Tegelijkertijd zijn we dichter tot elkaar gekomen door de gezamenlijke dienst aan onze naasten – vaak in situaties van lijden en vervolging. Door dialoog en gedeelde getuigenis zijn we niet langer vreemden. We hebben veeleer geleerd dat wat ons verenigdt groter is dan wat ons scheidt.

Van conflict naar gemeenschap

Hoewel we ten diepste dankbaar zijn voor de geestelijke en theologische gaven van de Reformatie, belijden en betreuren we voor Christus ook dat Lutheranen en katholieken de zichtbare eenheid van de Kerk hebben beschadigd. Theologische verschillen gingen samen met vooroordelen en conflicten, en religie werd een instrument voor politieke doeleinden. Ons gezamenlijk geloof in Jezus Christus en ons doopsel vereist van ons een dagelijkse bekering, waarmee we de historische meningsverschillen en conflicten die het dienstwerk van de verzoening verhinderden van ons afwerpen. Hoewel het verleden niet verandert kan worden, kan wat er herinnert wordt en hoe het wordt herinnert wel veranderen. Wij bidden voor de genezing van onze wonden en van de herinneringen die ons beeld van de ander blokkeren. We verwerpen nadrukkelijk alle haat en geweld, in het verleden en heden, vooral wanneer uitgevoerd in de naam van religie. Vandaag horen we het gebod van God om alle strijd aan de kant te zetten. We erkennen dat we, bevrijd door genade, voorwaarts gaan naar de eenheid waartoe God ons steeds roept.

Onze toewijding aan gezamenlijke getuigenis

Nu we die periode in de geschiedenis als een last achter ons laten, beloven wij plechtig samen te getuigen van Gods barmhartige genade, zichtbaar in de gekruisigde en verrezen Christus. In het bewustzijn dat de manier waarop wij ons tot elkaar verhouden onze getuigenis van het Evangelie vorm geeft, wijden wij ons toe aan de verdere groei van gemeenschap, geworteld in het doopsel, terwijl we proberen de overblijvende obstakels die volledige eenheid nog verhinderen te verwijderen. Christus verlangt dat we één zijn, zodat de wereld kan geloven (vg. Joh. 17:21).

Vele leden van onze gemeenschappen verlangen ernaar de Eucharistie aan één tafel te ontvangen als een concrete uitdrukking van volledige eenheid. Wij ervaren de pijn van degenen die hun hele leven delen, behalve de verlossende aanwezigheid van God aan de Eucharistische tafel. Wij erkennen onze gezamenlijke pastorale verantwoordelijkheid om een antwoord te geven op de geestelijke dorst en honger van onze mensen om één te zijn in Christus. Wij verlangen ernaar dat deze wond in het Lichaam van Christus zal genezen. Dit is het doel van onze oecumenische inspanningen, die we willen bevorderen, ook door onze toewijding aan de theologische dialoog te hernieuwen

We bidden tot God dat katholieken en Lutheranen samen zullen kunnen getuigen van het Evangelie van Jezus Christus, en de mensheid uitnodigen het goede nieuws van Gods verlossende handelen te horen en ontvangen. We bidden tot God om inspiratie, aanmoediging en kracht zodat we naast elkaar kunnen staan in het dienstwerk, de menselijke waardigheid en rechten hooghouden, met name van de armen, werken voor gerechtigheid en alle vormen van geweld afwijzen. God roept ons op allen die verlangen naar waardigheid, gerechtigheid, vrede en verzoening nabij te zijn. Vandaag in het bijzonder verheffen we onze stemmen voor een einde aan het geweld en extremisme dat zo vele landen en gemeenschappen, en talloze zusters en broeders in Christus, treft. We sporen Lutheranen en katholieken aan om samen te werken in het ontvangen van de vreemde, degenen die gedwongen zijn te vluchten vanwege oorlog of vervolging te hulp te komen, en de rechten van vluchtelingen en asielzoekers te verdedigen.

Meer dan ooit beseffen we dat ons gezamenlijk dienstwerk in deze wereld moet reiken tot aan Gods scheppen, die lijdt onder uitbuitingen en de gevolgen van onverzadelijke hebzucht. We erkennen het recht van toekomstige generaties om te genieten van Gods wereld in al haar potentieel en schoonheid. We bidden voor een omslag in harten en hoofden die leidt tot een liefdevolle en verantwoordelijke zorg voor de schepping.

Eén in Christus

Op deze gunstige gelegenheid drukken wij onze dankbaarheid uit aan onze broeders en zusters die de verschillende christelijke wereldgemeenschappen en broederschappen vertegenwoordigen die hier aanwezig zijn en zich aansluiten bij ons gebed. Nu we ons opnieuw toewijden aan de beweging van conflict naar gemeenschap, doen we dat als ledematen van het ene Lichaam van Christus, waarin we door het doopsel zijn opgenomen. We nodigen onze oecumenische partners uit ons aan onze verplichtingen te herinneren en ons te bemoedigen. We vragen hen voor ons te blijven bidden, met ons op weg te gaan en ons te ondersteunen in het uitvoeren van de gebedsvolle verplichtingen die wij vandaag uitspreken.

Oproep aan katholieken en Lutheranen in de wereld

Wij roepen alle Lutherse en katholieke parochies en gemeenschappen op om stoutmoedig en creatief, vol vreugde en hoop te zijn in hun toewijding om de grote reis voor ons voort te zetten. In plaats van conflicten uit het verleden, zal Gods geschenk van eenheid onder ons de samenwerking leiden en onze solidariteit verdiepen. Door dichter in het geloof tot Christus te komen, door samen te bidden, door naar elkaar te luisteren, door de liefde van Christus voor te leven in onze relaties, zullen wij, katholieken en Lutheranen, onszelf openstellen voor de kracht van de Drieëne God. Geworteld in Christus en van Hem getuigend vernieuwen wij onze vastberadenheid om trouwe voorboden te zijn van Gods grenzeloze liefde voor de hele mensheid.”

Toespraak tijdens het Oecumenisch evenement in Malmö Arena:

14939566_10153850168870723_2952759365792262173_o

“Ik dank God voor deze gezamenlijke herdenking van het vijfhonderste jubileum van de Reformatie. We gedenken dit jubileum met een hernieuwde geest en erkennen dat de christelijke eenheid een prioriteit is, omdat we weten dat er meer is dat ons verenigt dan ons scheidt. De weg die we gegaan zijn om die eenheid te bereiken is zelf een groot geschenk dat God ons geeft. Met deze hulp zijn we vandaag hier bijeen gekomen, Lutheranen en katholieken, is een geest van broederschap, om onze blik te richten op de ene Heer, Jezus Christus.

Onze dialoog heeft ons geholpen te groeien in wederzijds begrip; het heeft wederzijds vertrouwen bevordert en ons verlangen om verder te gaan naar volledige eenheid bevestigd. Eén van de vruchten van deze dialoog is de samenwerking tussen verschillende organisaties van de Lutherse Wereldfederatie en de Katholieke Kerk. Dankzij deze nieuwe sfeer van begrip zullen Caritas Internationalis en de World Service van de Lutherse Wereldfederatie vandaag een gezamenlijk overeengekomen verklaring ondertekenen die gericht is op het ontwikkelen en versterken van een geest van samenwerking ter bevordering van de menselijke waardigheid en sociale gerechtigheid. Ik groet van harte de leden van beide organisaties; in een wereld die door oorlogen en conflicten uit elkaar getrokken wordt, zijn en blijven zij een lichtend voorbeeld van toewijding tot en dienst aan de naaste. Ik moedig u aan voort te gaan op de weg van samenwerking.

Ik heb aandachtig geluisterd naar de mensen die getuigenis hebben gegeven, hoe zij te midden van zoveel uitdagingen dagelijks hun leven toewijden aan het opbouwen van een wereld die steeds meer wil reageren op het plan van God, onze Vader. Pranita sprak over de schepping. De schepping zelf is duidelijk een teken van Gods grenzeloze liefde voor ons. Als gevolg kunnen de geschenken van de natuur ons tot het overwegen van God aanzetten. Ik deel je zorg over het misbruik dat onze planeet, ons gezamenlijk thuis, schaadt en ernstige gevolgen heeft voor het klimaat. Zoals we in ons, in mijn land zeggen: “Uiteindelijk zijn het de armen die de kosten betalen voor ons feesten”. Zoals jij terecht opmerkte hebben zij de grootste impact op degenen die het meest kwetsbaar en behoeftig zijn; zij worden gedwongen te emigreren om aan de gevolgen van klimaatverandering te ontsnappen. Wij allemaal, en wij christenen in het bijzonder, zijn verantwoordelijk voor de bescherming van de schepping. Onze manier van leven en ons handelen moet altijd overeenstemmen met ons geloof. Wij zijn geroepen harmonie op te wekken in onszelf en met anderen, maar ook met God en Zijn handwerk. Pranita, ik moedig je aan vol te houden in je toewijding in naam van ons gezamenlijk thuis. Dank je!

Mgr. Hector Fabio vertelde ons over het gezamenlijk werk van katholieken en Lutheranen in Colombia. Het is goed om te weten dat christenen samenwerken om gemeenschappelijke en maatschappelijke processen van algemeen belang op te starten. Ik vraag jullie in het bijzonder te bidden voor dat grootse land, zodat, door middel van de samenwerking van iedereen, de vrede, waar zo naar verlangd wordt en die zo nodig is voor een menswaardig samenleven, eindelijk kan worden behaald. En omdat het menselijk hart, als het naar Jezus kijkt, geen grenzen kent, moge het dan een gebed zijn dat verder reikt, en al die landen omvat waar ernstige conflicten voortduren.

Marguerite maakt ons bewust van de hulp aan kinderen die het slachtoffers zijn van wreedheid en het werk voor de vrede. Dit is zowel bewonderenswaardig en een oproep om de talloze situaties van kwetsbaarheid van zo vele personen die zich niet kunnen laten horen serieus te nemen. Wat jij als missie beschouwd is een zaadje, een zaadje dat overvloedig vrucht draagt, en vandaag, dankzij dat zaadje, kunnen duizenden kinderen studeren, groeien en in goede gezondheid leven. Je hebt geïnvesteerd in de toekomst! Dank je! En ik ben dankbaar dat je zelfs nu, in ballingschap, een boodschap van vrede blijft verspreiden. Je zei dat iedereen die jou kent denkt dat wat je doet gek is. Natuurlijk, het is de gekte van de liefde voor God en onze naaste. We hebben meer van die gekte nodig, verlicht door het geloof en vertrouwen op de voorzienigheid van God. Blijf werken, en moge die stem van hoop die je aan het begin van je avontuur hebt gehoord, en je investering in de toekomst, je eigen hart en de harten van vele jonge mensen blijven raken.

Rose, de jongste, gaf een werkelijk ontroerende getuigenis. Ze heeft gebruik kunnen maken van het sporttalent dat God haar gaf. In plaats van haar energie te verspillen in negatieve situaties heeft ze voldoening gevonden in een vruchtbaar leven. Luisterend naar jouw verhaal, dacht ik aan de levens van zoveel jonge mensen die verhalen als het jouwe zouden moeten horen. Ik wil dat iedereen weet dat ze kunnen ontdekken hoe prachtig het is om kinderen van God te zijn en wat een privilege het is om door Hem geliefd en gekoesterd te zijn. Rose, ik dank je vanuit mijn hart voor jouw werk en toewijding om andere vrouwen aan te moedigen om weer naar school te gaan, en voor het feit dat je dagelijks bidt voor vrede in de jonge staat Zuid-Sudan, die dat zo erg nodig heeft.

En na het horen van deze krachtige getuigenissen, die ons deden nadenken over onze eigen levens en hoe we reageren op de noodsituaties overal om ons heen, wil ik al die regeringen danken, die vluchtelingen helpen, alle regeringen die ontheemde mensen asielzoekers helpen. Alles dat gedaan wordt om deze mensen in nood te helpen is een groots gebaar van solidariteit en een erkenning van hun waardigheid. Voor ons christenen is het prioriteit om erop uit te gaan en de verstotenen – want zij zijn werkelijk verstoten uit hun thuislanden – en de gemarginaliseerden van onze wereld te ontmoeten, en de tedere en barmhartige liefde van God, die niemand afwijst en iedereen accepteert, voelbaar te maken. Wij christenen zijn vandaag geroepen om actieve deelnemers te zijn in de revolutie van tederheid.

Straks horen we de getuigenis van Bisschop Antoine, die in Aleppo woont, een stad die op de knieën gedwongen is door de oorlog, een plaats waar zelfs de meest fundamentele rechten met minachting worden behandelt en vertrapt. In het nieuws horen we elke dag over het afschuwelijke lijden vanwege de strijd in Syrië, door dat conflict in ons geliefde Syrië, die nu al meer dan vijf jaar duurt. Te midden van zoveel verwoesting is het werkelijk heldhaftig dat mannen en vrouwen daar gebleven zijn om materiële en geestelijke hulp te bieden aan de noodlijdenden. Het is ook bewonderenswaardig dat jij, beste broeder Antoine, blijft werken tussen zulk gevaar om ons te kunnen vertellen over de tragische omstandigheden van het Syrische volk. We houden ieder van hen in onze harten en gebeden. Laten we de genade van oprechte bekering afsmeken over de verantwoordelijken voor het lot van de wereld, voor die regio en voor allen die daar ingrijpen.

Beste broeders en zusters, laat ons niet ontmoedigd raken tegenover vijandigheid. Moge de verhalen, de getuigenissen die we hebben gehoord, ons motiveren en ons een nieuwe impuls geven om steeds nauwer samen te werken. Als we weer thuiskomen, mogen we dan een toewijding meebrengen om dagelijkse gebaren van vrede en verzoening te maken, om moedige en trouwe getuigen van christelijke hoop te zijn. En zoals we weten, de hoop stelt ons niet teleur! Dank u!”

Homilie in de Mis voor Allerheiligen:

“Vandaag vieren we met de hele Kerk het hoogfeest van Allerheiligen. Hiermee herdenken we niet alleen hen die in de loop der eeuwen heiligverklaard zijn, maar ook onze vele broeders en zusters die, op een stille en onopvallende wijze, hun christelijk leven hebben geleefd in de volheid van geloof en liefde. Onder hen zijn zeker vele van onze verwanten, vrienden en bekenden.

Dit is voor ons dan een viering van heiligheid. Een heiligheid die niet zozeer te zien is in grote daden of buitengewone gebeurtenissen, maar veeleer in dagelijkse trouw aan de eisen van ons doopsel. Een heiligheid die bestaat in de liefde voor God en de liefde voor onze broeders en zusters. Een liefde die trouw blijft tot het punt van zelfopoffering en volledige toewijding aan anderen. We denken aan de levens van al die moeders en vaders die zich opofferen voor hun gezinnen en bereid zijn – ook al is dat niet altijd makkelijk – van zoveel dingen af te zien, zoveel persoonlijke plannen en projecten.

Maar als er één ding typisch is voor de heiligen, is het dat zij daadwerkelijk gelukkig zijn. Zij hebben het geheim van authentiek geluk ontdekt, dat diep in de ziel ligt en zijn bron heeft in de liefde van God. Daarom noemen we de heiligen zalig. De Zaligsprekingen zijn hun weg, hun doel richting het thuisland. De Zaligsprekingen zijn de weg van het leven die de Heer ons leert, zodat wij in Zijn voetstappen kunnen volgen. In het Evangelie van de Mis van vandaag hoorden we hoe Jezus de Zaligsprekingen verkondigde aan een grote menigte op de heuvel bij het Meer van Galilea.

De Zaligsprekingen zijn het beeld van Christus en als gevolg van elke christen. Ik zou er hier slechts één willen noemen: “Zalig die zachtmoedig zijn”. Van zichzelf zegt Jezus: “Kom bij Mij in de leer, omdat Ik zachtmoedig ben en eenvoudig van hart” (Matt. 11:29). Dit is zijn geestelijk portret en het onthult de overvloed van Zijn liefde. Zachtmoedigheid is een manier van leven en handelen die ons dichter bij Jezus en elkaar brengt. Het stelt ons in staat alles dat ons verdeelt en vervreemd aan de kant te zetten, en steeds nieuwe manieren te vinden om verder te gaan op de weg van eenheid. Zo was het met de zonen en dochters van dit land, waaronder de heilige Maria Elisabeth Hesselblad, kortgeleden heiligverklaard, en de heilige Birgitta van Vadstena, mede-patrones van Europa. Zij hebben gebeden en gewerkt om banden van eenheid en broederschap tussen christenen te smeden. Een zeer sprekend teken hiervan is dat we hier in uw land, getekend als het is door het naast elkaar leven van vrij verschillende volkeren, samen het vijfde eeuwfeest van de Reformatie herdenken. De heiligen brengen verandering tot stand door zachtmoedigheid van het hart. Met die zachtmoedigheid komen wij tot het begrip van de grootsheid van God en aanbidden we Hem met oprechte harten. Zachtmoedigheid is de houding van hen die niets hebben te verliezen, omdat hun enige rijkdom God is.

Op een bepaalde manier zijn de Zaligsprekingen de identiteitskaart van de christen. Zij identificeren ons als volgelingen van Jezus. Wij zijn geroepen zalig te zijn, volgers van Jezus te zijn, de problemen en angsten van onze tijd het hoofd te bieden met de geest en liefde van Jezus. Zo moeten wij in staat zijn nieuwe situaties te herkennen en beantwoorden met verse geestelijke energie. Zalig zijn zij die trouw blijven terwijl zij het kwaad verdragen dat anderen hen toebrengen, en hen vergeven vanuit hun hart. Zalig zijn zij die in de ogen kijken van de verlatenen en gemarginaliseerden, en hen hun nabijheid laten zien. Zalig zijn zij die God in ieder persoon zien, en hun best doen om anderen Hem ook te laten ontdekken. Zalig zijn zij die ons gezamenlijk thuis beschermen en verzorgen. Zalig zijn zij die afzien van hun eigen gemak om anderen te helpen. Zalig zijn die bidden en werken voor de volledige eenheid tussen christenen. Dit zijn allemaal boodschappers van Gods barmhartigheid en tederheid, en zij zullen zeker van Hem hun verdiende loon ontvangen.

Beste broeders en zusters, de oproep tot heiligheid is aan iedereen gericht en moet van de Heer ontvangen worden in een geest van geloof. De heiligen moedigen met hun levens en voorspraak bij God aan, en wijzelf hebben elkaar nodig als we heiligen willen zijn. Elkaar helpen heiligen te worden! Laat ons samen de genade afsmeken om deze oproep met vreugde te ontvangen en mee te werken en de vervulling ervan. Aan onze hemelse Moeder, Koningin van Alle Heiligen, vertrouwen we onze intenties toe en de dialoog gericht op de volledige eenheid van alle christenen, zodat wij gezegend mogen zijn in ons streven en heiligheid in eenheid mogen behalen.”

Photo credit: CNS/Paul Haring

Palm Sunday – The inevitability of the Passion

1491295_10153252553151486_5861478274315205969_o

It’s Palm Sunday, which means Holy Week has begun. In the Gospel reading at Mass we heard the entire Easter narrative, from the Last Supper to Jesus’ entombment – we’ll go over the same events in the course of this week, especially from Thursday onwards. But today we especially marked Jesus’ joyful entrance in Jerusalem:

“Jesus proceeded on his journey up to Jerusalem. As he drew near to Bethphage and Bethany at the place called the Mount of Olives, he sent two of his disciples. He said, “Go into the village opposite you, and as you enter it you will find a colt tethered on which no one has ever sat. Untie it and bring it here. And if anyone should ask you, ‘Why are you untying it?’ you will answer, ‘The Master has need of it.’”
So those who had been sent went off  and found everything just as he had told them. And as they were untying the colt, its owners said to them,  “Why are you untying this colt?” They answered, “The Master has need of it.”
So they brought it to Jesus, threw their cloaks over the colt, and helped Jesus to mount. As he rode along, the people were spreading their cloaks on the road; and now as he was approaching the slope of the Mount of Olives, the whole multitude of his disciples
began to praise God aloud with joy for all the mighty deeds they had seen.
They proclaimed: “Blessed is the king who comes in the name of the Lord. Peace in heaven and glory in the highest.”
Some of the Pharisees in the crowd said to him, “Teacher, rebuke your disciples.” He said in reply, “I tell you, if they keep silent, the stones will cry out!””

Gospel of Luke 19:28-40

This is the reading we heard at the start of Mass. In many places, the faithful then processed into Church, carrying palm branches, so recreating the arrival of Jesus in Jerusalem. It’s more than symbolism, of course, as Jesus is not just symbolically with us, but in a very real way: it is good to remember that every now and then in the way we behave around Him. If only we wouldn’t change our mind so quickly as the people in Jerusalem did in those faithful days leading up to His Passion. From “Hossanah” to “Crucify Him!” just like that…

The text from the Gospel of Luke above has a distinct sense of things falling into place. Jesus seems to know exactly what needs to be done, as well as what otherwise complete strangers will say and do. Later on, as Jesus prays on the Mount of Olives, we find out more about this inevitability: He ask that this cup be taken from Him, but “not my will, but yours be done”. Jesus knows what needs to be done, and also why: to redeem the people of God, to take all their pain and suffering upon His shoulders, so that they don’t  have to, and accept all the consequences… He is to do what they, we, can’t. What was our death now becomes His. The events we read above seem to prefigure that: it is inevitable that a colt be found, that the owner be told the Master needs it (and that he accepts it), and even the praise is unavoidable. The Pharisees who complain about it are told that if the disciples don’t praise God, the stones will: For what is about to happen, God deserves praise which can’t  be stopped.

Strangely enough, we read nothing here about the people of Jerusalem cheering and waving palm fronds: it is the disciples who are doing the praising and spreading their cloaks on the ground before the colt on which Jesus rides. In the other Gospels, especially in those of John and Matthew, we do read about people coming out of the city to meet and accompany Him. By focussing solely on the disciples, Luke emphasises the contrast between them and Jerusalem: there is a sense of hostility in the city already. The first thing we encounter there are Pharisees almost ordering that Jesus tell His disciples off for their joy. There is jubilation and praise, certainly, but all is not as happy as it seems. The coming days will show exactly how hostile things will become…

Photo credit: Catholic News Agency

Four bishops look back – the ad limina in hindsight

Four bishops have written their thoughts and feelings about last week’s ad limina visit down and shared the resulting texts on the websites of their respective dioceses. Here, in full, are my translations, reflecting the encouragement that the bishops took home from their encounter with Pope Francis and the offices of the Curia.

mgr_de_Korte3Bishop Gerard de Korte, bishop of Groningen-Leeuwarden:

“What did the ad limina visit bring me as bishop of the North? I think in the first place encouragement. Our report included many statistics which cause concern. The Church, after all, continues to shrink. But the Pope and also his coworkers in the various Congregations and Pontifical Council continuously warned the bishops against a sterile pessimism. The message was always: be patient, make contact, try to connect, don’t write anyone off, don’t blow up any bridges. Every bishop should after all be a ‘pontifex’, a bridge builder. I saw these words as a confirmation of my policy. In a recent article on the future of Roman Catholicism I summarised that policy in two words: clear and cordial. The Church of tomorrow can only thrive when she stays close to Jesus. God’s unconditional love and forgiveness in Jesus for every person and our entire world should be at the heart. God’s mercy should also make us merciful and mild in how we deal with one another.

At the same time that should happen in a heartfelt and inviting way. Not with a pointing finger or a frown, but with an open attitude and a smile. There are many stalls in the modern religious market. For religious searchers the choice for Christ and His Church is not always the obvious one. For many of our contemporaries, faith is a search, a process. Parishes and church communities are called to increasingly initiate people in the treasure of Christian tradition and bring them to Christ, step by step. For ultimately every person is called to live his or her life out of the friendship with the living Christ.

Encouraged by the ad limina visit I continue my work as bishop. In turn, I hope to be able to encourage Catholics and other Christians to live the life of their Baptism. Pope Francis continuously asks us to be brave and to live out of hope. Let us grab the plough, out of the joy of the Gospel!”

staatsieportret20kardinaal20eijkWim Cardinal Eijk, archbishop of Utrecht:

“The preparations for the ad limina visit of the Dutch bishops were preceded by numerous speculations. What would the new Pope Francis think of the Dutch bishops? Wouldn’t they be strongly chastised for their policies? In that context, many think of the mergers of parishes and the closing of churches, which the bishops would be deciding upon out of ideological motives and because of a shortage of priests. What was striking was that the approach of sexual abuse by Church workers was now getting less attention.

In my article for the November issue of the diocesan magazine Op Tocht, which was also spread to the parishes as a letter, I discussed in detail the painful necessity of parish mergers and church closings in several locations. The archdiocese does not take the initiative to close a church. That is in the first place the responsibility of the parish councils, which then request the archbishop to remove a church from service. But in the end neither the archbishop nor the parish council make the decision, but the people who decide to no longer take part in worship and no longer support the Church financially.

In the 1950s ninety percent of the Catholics attended Church on Sunday. Today that is five percent and that percentage is still dropping. Anyone can see that church closings then become unavoidable. The same goes for parish mergers. Parishes which can no longer survive alone, can join forces with other parishes and form a new thriving faith community. We must now take our responsibility for the future. Our children who still believe must have the opportunity to celebrate and share the faith. It would be irresponsible to try and maintain everything we have now and use up all available means doing so, leaving future generations empty-handed.

The Pope understands this, and so does the Roman Curia. In other parts of the world, for example in the United States, the need for parish mergers and church closings becomes apparent. Between 2000 and 2011, 121 churches in the Diocese of Essen, Germany, were removed from use and closed.

Many other topics were also discussed. The Pope and his coworkers received, for example, detailed information from the Dutch bishops about the situation around the sexual abuse of minors. In the last months, fruitful cooperation has come into being between the chairmen of the Bishops’ Conference, the KNR (Conference of Dutch religious) and KLOKK, the major umbrella organisation for victims of sexual abuse. They jointly established a final date of 1 July 2014 for the reporting of claims of sexual abuse concerning deceased perpetrator and cases of sexual abuse that fall under the statute of limitations. Said chairmen also presented a joint report to Secretary Opstelten on 5 November of this year, the so-called base-measurement, in which the implementations of the recommendations of the Deetman Commission of 2011 were investigated. The report includes a number of solid pieces of advice to improve the approach to claims of sexual abuse. The Bishops’ Conference, the KNR, KLOKK, and the management and overview foundation for sexual abuse in the Roman Catholic Church in the Netherlands have enthusiastically begun implementing this advice. The base-measurement was translated into English and sent to the Congregation for the Doctrine of the Faith.

The Dutch bishops and the KNR coupled the announcement of the final date with a call to all to supply supportive evidence for claims of sexual abuse where possible. We also called all to – contrary what sadly sometimes occurs elsewhere – not oppose victims in any way when they make a claim, or blame them for it, but support hem as much as possible. They suffered enough under the sexual abuse. We called all to help the Church clean her slate in the interest of the victims. The Pope encouraged us to continue on this road. At the Congregation of the Doctrine of the Faith we were also told that we chose a “good direction”.

The way in which Pope Francis replied to the Dutch bishops’ policies was heartwarming for them. He was visibly moved by the difficulties we face. His biggest fear was that we would become discouraged because of the problems we are struggling with, and that we would succumb to feelings of sorrow. He impressed upon us not lose hope, hope in the promises of Christ: “This hope never disappoints.” The message which he repeatedly drew our attention too was, “Do not look back, try not to keep what you once had, but look ahead.” A word that he continuously repeated was, “avanti, avanti, sempre avanti.” Keep going forward than do not look back at the past. In the past the Church may have had great buildings and structures, but we live in the present. In the present, you must take your responsibility.

As Dutch bishops we feel very much confirmed and encouraged by the Pope and his coworkers to go “avanti”, that is to say, forward on the path we are on. What we take with us from this very successful ad limina visit is that we should not Always look back nostalgically to a rich past, but that we must go “avanti”, forward, with our task to proclaim Christ and His Gospel. We must now take our responsibility and take the necessary measures, even if they are not always popular, to make sure that there are enough means and opportunities to also in the future proclaim the faith in Dutch society. If we don’t do anything now and maintain everything, we take away from our children the means to share the Gospel and celebrate the faith.

For the bishops it was also a special experience to be together for an entire week in Rome. In addition to unity with the world Church, the ad limina visit has also strengthened our mutual unity. Many concrete questions from the bishops have been answered by workers in the Roman Curia. We will get to work with the advice we received, in courage and enthusiasm.

The ad limina visit was closed with a celebration of the Eucharist at St. Mary Major. Here, at the end of the celebration, we answered Pope Francis’ call to us in the address he gave us in writing at Monday’s audience, to dedicate our Church province to Mary. This we did, and we confirmed it by praying the Hail Mary together. We asked Mary to pray for us to God to make our beautiful ad limina visit fruitful for the proclamation of the Catholic faith in the Netherlands.”

hoogenboomBishop Theodorus Hoogenboom, auxiliary bishop of Utrecht:

“What is the homework that Pope Francis gave the Dutch bishops during the ad limina visit?” I was asked in the preliminary conversation before a radio interview… My answer was that an ad limina visit, since its establishment in the 16th century, is first and foremost a pilgrimage of the bishops to the graves of the Apostles Peter and Paul. And that is how I look back on it as well: the ad limina visit was a precious week in which we, the Dutch bishops, prayed in the four great basilicas (St. Peter’s, St. John Lateran, St. Mary Major, St. Paul-Outside-the-Walls), in the Church of the Frisians and in the Santa Maria dell’Anima (where Pope Adrian VI, from Utrecht, lies buried). The fact that, on 2 December, we could first celebrate Holy Mass at the tomb of Saint Peter in the catacombs and shortly afterwards meet the personal successor of this Apostle on the see of Peter, Pope Francis, was for me without doubt the high point of our ad limina visit.

In the Gospel of Luke, Jesus calls the Apostle Peter to strengthen his brothers, the other Apostles, in their faith. And that is exactly what Pope Francis did towards us as Dutch bishops. Aware of the situation in which the Dutch Roman Catholic Church finds herself, the Pope directed words of hope and encouragement to the bishops and all Roman Catholics in our country. In the ‘group talk’ with the Pope I could ask him, referring to Jesus who washed the feet of his disciples at the Last Supper (John 13), how he sees the relation between liturgy, especially the Eucharist, and diakonia. Pope Francis’ answer was that the worship of God and the service to the neighbour, especially the neighbour in need, are inextricably entwined. He also mentioned practical examples from the Archdiocese of Buenos Aires where he was archbishop. We can mirror the practical examples from our archdiocese to that; for example the food collection for the Food bank during the Chrism Mass in Apeldoorn.

That we could start the ad limina visit with a fraternal meeting with Pope Francis, despite original plans,  is to me a gift from God’s providence. During our visits to the Congregations and Pontifical Councils we reported on the developments in the Dutch Church province since the last ad limina visit in 2004. But on those occasions we also looked ahead, and time and again we heard words which referred to the joy of the Gospel, to Christian joy and the trust in God about which Pope Francis had earlier spoken with us so warmly and inspirational. A joyful message which I continue to carry with me in my life and works as auxiliary bishop of Utrecht. It was not about getting homework assigned and which you reluctantly start, but about confirmation and encouragement in performing a joyful duty for life.”

woortsBishop Herman Woorts, auxiliary bishop of Utrecht:

We continue encouraged, with hope and joy, amid the concerns and responsibilities. The Pope and the Curia, people with their inspiration, it has all come much nearer for me. I am grateful for having experienced this and also grateful that we are part of that one world Church, led by the Pope, above all of the Holy Spirit, accompanied by Mary, Peter and Paul and all those other saints and blesseds. It has strengthened me, not least the daily Masses and prayer and sympathy of many at home. That does good.

What will also stay with me: when we left the room after the conversation with the Pope, I spoke with him about the contact with rabbis and Jewish organisations. He squeezed my arm and indicated: continue with that. He was happy about it.”

Cardinal Eijk sanctions a priest for excessive liturgical creativity, so why is the cardinal the bad guy?

eijk

Cardinal Eijk is the media’s bad guy again. He sanctioned a priest for ‘forgetting’ a few words at Mass. Well, as it often is when secular media try to report on Church business, reality is a bit different.

It is true that the priest, a Dominican who assists at a parish northwest of Utrecht, has been forbidden to publicly offer Mass for a year. It is also true that he forgot some words. And then some more.

A Mass in which the Kyrie, Gloria, all three prescribed readings, the preface and the entire Eucharistic Prayer were either skipped or replaced is, quite frankly, not a Mass. The bread and wine do not become the Body and Blood of Jesus Christ, the faithful do not partake of Communion with God and Church, and the priest flouted his oath and duty. A previous “misstep”, as the Archdiocese calls it, in the same parish, prompted the cardinal to re-emphasise the liturgical rules in force in the Church.

Is this reason for the sanctions as described above? That can be debated, of course, but the fact is that this is exactly why Cardinal Eijk wanted to focus more and how the liturgy is celebrated in his archdiocese. It is also fact that the liturgy of the Church is not just a collection of rules for their own sake.

In the words of the archdiocese’s own explanation of events (which is altogether more reliable than the reports of secular media):

“[Replacing or skipping the Eucharistic Prayer’] is most serious, since this invalidates the celebration of the Eucharist. It means that faithful came to the celebration, to receive the Body of Christ, in vain. The Eucharist (which refers to the Last Supper of Jesus Christ) is the most important sacrament, in which the faithful celebrate their unity with God and each other. All the more painful in this context is the fact that, on Maundy Thursday, the Catholic Church celebrates the institution of the sacrament of the Holy Eucharist and the institution of the priesthood. Cardinal Eijk thinks that faithful should be able to rely on valid Masses being offered in the churches of the archdiocese. Not without reason the Vatican instruction Redemptionis Sacramentum states that the complete omission of the Eucharistic prayer is “objectively to be  considered among grave matters […] that puts at risk the validity and  dignity of the Most Holy Eucharist”.

Priests have considerable freedom in the pastoral care they perform for the faithful under their care, in the way they teach and proclaim the faith. They do not, however, have the freedom to change or ignore what God, through His Church, instituted. The sacrament of the Eucharist is the single most precious treasure we have been given: it is Christ Himself. By changing what He wants to give us every single day, we place ourselves above Him. True, we are very important, also to the Lord. But we are not Him.

The priesthood is the channel through which Gods grace, in the sacraments, comes to His people. The channel can not change what it is given to safeguard and pass on.

So, yes, Cardinal Eijk is very correct in taking steps to correct this abuse. No one with a basic understanding of Catholic theology and understanding of the sacraments has any excuse not to realise that. Sadly, none of these people work at newspapers and television stations.

Photo credit: afp